အခန်း ၂
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးများကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ခေါင်းထဲတွင် မူးဝေနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း အားအင်ကုန်ခမ်းနေသလို ခံစားရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်မှ ၎င်းသည် မိမိ၏ အိပ်ခန်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
သူ အသက်ရှင်နေဆဲပင်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အိပ်ရာပေါ်တွင် အကောင်းပကတိ ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့သည်။ လက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အနာတရမရှိဘဲ သန့်ရှင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် အိပ်မက်မက်နေခြင်းလော သို့မဟုတ် တကယ်ပင် အသက်ပြန်ရှင်လာခြင်းလော။
ထိုစဉ် အခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး ဟိုမိသားစု မှ အစေခံတစ်ဦး ဝင်လာသည်။ ထိုအစေခံသည် ဟိုကိုင်ယွမ် နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားပုံရသည်။
"သခင်လေး၊ နိုးလာပြီလား။ ကျွန်တော်မျိုး ကျန်းမာရေးဆေးရည်များ တွေကို ယူဆောင်လာပေးပါ့မယ်"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူသည် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်တွေးတောနေသည်။ သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူသည် အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေတစ်ခုမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်သည် သူ၏ဘဝတွင် အရေးကြီးဆုံးကာလတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။
ဟိုမိသားစု ၏ ထောက်ပံ့မှုနှင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားမှုတို့ဖြင့် သူသည် အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပျက်မည့်အရာများကို ပြောင်းလဲနိုင်မည်လော။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အရင်ကကဲ့သို့ အလွယ်တကူ အရှုံးပေးတော့မည်မဟုတ်ပေ။
အစေခံသည် ကျန်းမာရေးဆေးရည်များ များကို ဗန်းတစ်ခုဖြင့် သယ်ဆောင်လာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ချထားပေးသည်။
"သခင်လေး၊ ဒါတွေကို အရင်သောက်သုံးလိုက်ပါ။ သခင်ကြီးက သခင်လေး အမြန်ဆုံး သက်သာလာဖို့ မျှော်လင့်နေပါတယ်"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထို ကျန်းမာရေးဆေးရည်များ များကို ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော တောက်ပမှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဤဆေးရည်များကို သောက်သုံးပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်သန်စွမ်းလာစေရန် ပြင်ဆင်ရပေမည်။ သူသည် အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် ဆေးရည်ပုလင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ဤသည်မှာ သူ၏ဒုတိယမြောက်ဘဝ၏ အစပင်ဖြစ်သည်။
ဖုန်းတစ်ဖက်စွန်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုနေသည့်အသံကို နားထောင်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ ဆဲဆိုမှုများမှာ အချိန်အတော်ကြာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေဦးမည်ကို သူသိသဖြင့် ဖုန်းကို ချထားလိုက်သည်။ သူမ ပြောဆိုမှုများ ရပ်တန့်သွားမှသာ "ခဏနေရင် ရောက်လာခဲ့မယ်" ဟု တစ်ခွန်းတည်း ပြန်ပြောပြီး ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ဆယ့်နှစ်နှစ်သားအရွယ်တွင် မိခင်မှာ ဖျားနာပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ မိခင်ဖြစ်သူ ကွယ်လွန်ပြီး သုံးရက်အကြာတွင် ဖခင်ဖြစ်သူက အပြင်ဘက်မှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် ဆယ့်တစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် အလွန်ရင်းနှီးခဲ့သော ဖခင်ဖြစ်သူက မိခင်ကို ကျောခိုင်း၍ သစ္စာဖောက်လိမ့်မည်ဟူသော အချက်ကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပို၍ ပုန်ကန်တတ်လာပြီး ဟိုမိသားစု အိမ်မှ ထွက်ခွာကာ အပြင်ဘက်တွင် တစ်ဦးတည်း နေထိုင်ခဲ့သည်။
ခြောက်လအကြာတွင် ဖခင်ဖြစ်သူ ကားမတော်တဆမှုဖြင့် ကွယ်လွန်သွားမှသာ သူသည် ထိုအိမ်တွင် ကျန်ရစ်သူများနှင့် ပြန်လည်ဆက်သွယ်မိခဲ့သည်။ ဖခင်၏ ဈာပနရက် လွန်သွားသည်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးသည် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဖခင်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို မည်သို့ခွဲဝေယူရမည်ကို စတင်စဉ်းစားလာတော့သည်။ အိမ်ထောင်စု၏ နောက်ထပ်အကြီးအကဲ ဖြစ်လာမည့်သူအနေဖြင့် သူသည် မိထွေးဖြစ်သူ၏ အကြီးမားဆုံး အတားအဆီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် ခြောက်လအတွင်း သူသည် တစ်ခဏမျှပင် အေးချမ်းမှု မရခဲ့ပေ။
ယခင်ဘဝက သူသည် ပိုင်ဆိုင်မှုများ ခွဲဝေခြင်းဆိုင်ရာ စာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးရန် အစဉ်တစိုက် ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်ရှိလာသည်အထိ ဆွဲဆန့်ခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် မိထွေးဖြစ်သူနှင့် သူတို့နှစ်ဦးကြား ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်တင်းမာခဲ့ပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီ ခြောက်လအလိုတွင် သူသည် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရင်း နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် အဆုံးသတ်တွင်မူ သူသည် မိထွေးဖြစ်သူ၏ ကန်ကျောက်မှုကြောင့်ပင် သေဆုံးခဲ့ရသည်။
"တောက်... ဒီမိန်းမက ငါ့ကို သွေးထွက်သံယိုဖြစ်အောင် လုပ်ချင်လောက်တဲ့အထိ မုန်းနေတုန်းပဲကိုး"
ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းနေရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သရော်သည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။
မိထွေးဖြစ်သူ၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်၊ မဝေးတော့သည့်အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပျက်လာမည့် အဖြစ်အပျက်များကို ဟိုကိုင်ယွမ် ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။ ၂၀၁၂ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၁၃ ရက်နေ့တွင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုစာချုပ်ကို လက်မှတ်မထိုးဘဲ ဆက်လက်ငြင်းဆန်နေမည်ဆိုပါက၊ ယခင်ဘဝကကဲ့သို့ပင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်မီ လအနည်းငယ်အလိုတွင် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရင်း သေခြင်းတရားကို စောင့်မျှော်နေရသည့် အခြေအနေမျိုးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။ ယခင်ဘဝက သူသည် ငတ်မွတ်မှုဒဏ်ကို အလုံအလောက် ခံစားခဲ့ရပြီးဖြစ်သဖြင့် ထိုခံစားချက်ကို ထပ်မံသည်းခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကုန်ပစ္စည်းများ စုဆောင်းရန် လိုအပ်မည့် အစီအစဉ်များအတွက် ငွေကြေးအမြောက်အမြား လိုအပ်ကြောင်း သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများအနက် သူရရှိမည့် အစုရှယ်ယာများနှင့် အိမ်ခြံမြေများမဟုတ်ဘဲ၊ ငွေသားနှင့် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများအတွက်မူ ထိုအမျိုးသမီးက သူတို့နှစ်ဦးကြား တန်းတူညီမျှ ခွဲဝေပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။
ကောင်းကင်ဘုံက သူ့အား ဘဝသစ်တစ်ခု ထပ်မံပေးအပ်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ဤအခွင့်အရေးကို သူ အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး အရည်အသွေးအမြင့်ဆုံး ပစ္စည်းကိရိယာများကို ပြင်ဆင်ကာ ကျန်းမာရေးဆေးရည်များ များကို အမြောက်အမြား စုဆောင်းထားရမည်ဖြစ်သည်။ (စာရေးသူ၏ မှတ်ချက် - ဒီကောင်လေး ဂိမ်းတွေ အရမ်းဆော့လွန်းလို့ ဦးနှောက်တွေ ပျော့ကုန်ပြီထင်တယ်။)
သူ အသက်ရှင်ချင်သည်။
ယခင်က ဖခင်ဖြစ်သူ၏ သစ္စာဖောက်မှုအတွက် မိခင်ကိုယ်စား လက်စားချေလိုသည့်စိတ်ဖြင့် သူသည် ဟိုမိသားစု အိမ်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူတွင် နောင်တတရား ရှိ၊ မရှိ သူ မသိသော်လည်း၊ သူ၏ဘဏ်အကောင့်ထဲသို့ လစဉ် ဒေါ်လာသောင်းဂဏန်းခန့်ရှိသော ထောက်ပံ့ကြေးငွေများကို လွှဲပေးခြင်းကိုတော့ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် သည်လည်း ထိုငွေများကို အစားအသောက်၊ အပျော်အပါး၊ တန်ဖိုးကြီး အဝတ်အစားများနှင့် အခြားပစ္စည်းများ ဝယ်ယူခြင်းဖြင့် အလဟဿ ဖြုန်းတီးခဲ့သည်။ ယခု ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ၊ ထိုစဉ်က လုပ်ရပ်များအတွက် သူ၏အူများပင် စိမ်းသွားမတတ် နောင်တရမိသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်မီ ဤခေတ္တမျှသော အချိန်ကာလအတွင်း သူ သင်ယူရမည့် ပထမဆုံး သင်ခန်းစာမှာ ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ မိမိပိုင်ဆိုင်မည့် အစိတ်အပိုင်းကို မရရှိမီအချိန်အထိ ခြိုးခြံချွေတာတတ်ရန်ဖြစ်သည်။ သူ အရင်ဆုံး လုပ်ရမည့်အရာမှာ ယခင်က ဝယ်ယူထားခဲ့သော တံဆိပ်ပါပစ္စည်းများအားလုံးနှင့် သူ၏ ကန့်သတ်ထုတ်ကုန် (Limited Edition) စုဆောင်းမှုများကို ရောင်းချပစ်ရန်ဖြစ်သည်။
သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ အငှားနေအိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အငှားယာဉ်တစ်စီးက အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်လာပြီး သူ၏ရှေ့တွင် လာရောက်ရပ်တန့်သွားသည်။ ယာဉ်မောင်းမှာ သူနှင့် အလွန်ရင်းနှီးသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ဤရပ်ကွက်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာချိန်မှစ၍ ဟိုကိုင်ယွမ် အပြင်ထွက်တိုင်း ဤအငှားယာဉ်ကိုသာ အမြဲစီးလေ့ရှိသည်။ သူသည် ယခင်က ငွေကြေးကို လက်ဖျားခါလောက်အောင် ဖြုန်းတီးတတ်သူဖြစ်သည့်အတွက် ယာဉ်မောင်းအား ပေးခဲ့သော အကြံပေးငွေ (Tips) များမှာ နည်းပါးလှသည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ဟိုကိုင်ယွမ် ပိုက်ဆံအိတ်ထုတ်လိုက်တိုင်း ယာဉ်မောင်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တောက်ပစွာ ပြုံးရွှင်နေတတ်ခြင်းဖြစ်သည်။
"သြော်... သခင်လေး၊ ဘယ်ကို သွားမလို့လဲဗျ။ လာပါ၊ လာပါ၊ ကားပေါ်ကို မြန်မြန်တက်ပါ"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ယာဉ်မောင်း၏ တောက်ပသော အပြုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူ၏ မျက်လုံးထောင့်များမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ ထိုယာဉ်မောင်းကို ကားပေါ်မှ ဆွဲချကာ ယခင်က သူပေးခဲ့ဖူးသည့် အကြံပေးငွေများအားလုံးကို ပြန်တောင်းယူလိုက်ချင်သည့် ဆန္ဒ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏စိတ်ထဲမှ ရူးသွပ်သော အတွေးများကို အတင်းအကျပ် နှိပ်ကွပ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဦးလေးယာဉ်မောင်း၊ ကျွန်တော် ဒီနေ့ အငှားကား မစီးတော့ဘူးဗျ"
"ဗျာ? အော်... ဟုတ်လား" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ယာဉ်မောင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကားကို အလျင်အမြန် မောင်းထွက်သွားတော့သည်။
အဝေးသို့ မောင်းထွက်သွားသော အနီရောင်အငှားကားကို ငေးကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ယခင်ကအတိုင်း ဖြစ်နေဦးမည်ဆိုပါက၊ ယာဉ်မောင်း၏ ဤကဲ့သို့သော ရိုင်းစိုင်းသည့် တုံ့ပြန်မှုကို ခံလိုက်ရလျှင် ဒေါသထွက်ပြီး ပေါက်ကွဲမိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်မီကာလတွင် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရင်း ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသူတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ သူသည် ဤကဲ့သို့သော သဘောထားမျိုးကို ယခင်ကတည်းက ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ဆီသို့ ပြေးသွားရင်း သူ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများကြားတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရပြီး၊ အိမ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း ဖြုန်းတီးစရာ ငွေကြေးများ ရှိနေခဲ့သဖြင့် သာမန်ပြည်သူများကဲ့သို့ မြို့တွင်း၌ အများသုံးသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို သူ ဘယ်သောအခါမျှ စီးခဲ့ရဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ကားမှတ်တိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိသည်။ အများသုံးသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစနစ်ကို အသုံးပြုခြင်းသည် သူ၏ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခင်ဘဝက အတွေ့အကြုံများကြောင့် ဤအခြေအနေကို အလွန်အမင်း ထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားရပေ။
ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်စဉ် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရှပ်ပြာရှပ်ပြာ ဖြစ်နေသည့် အခြေအနေကို သူ သတိပြုမိသည်။ ယာဉ်စီးခကို ပေးချေပြီးနောက် နောက်ဆုံးခုံတန်းလျားတွင် နေရာယူလိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်ရင်း စိတ်အစဉ်များမှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်များဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။
သူသည် ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံး လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာများကို စနစ်တကျ စဉ်းစားရမည်ဖြစ်သည်။ ပထမဦးစွာ ငွေကြေးအရင်းအနှီးကို ရှာဖွေရမည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်မီ လိုအပ်မည့် အခြေခံပစ္စည်းများနှင့် ကျန်းမာရေးဆေးရည်များ များကို အမြောက်အမြား စုဆောင်းထားရမည်ဖြစ်သည်။ အိမ်ခြံမြေများကို ရောင်းချခြင်းမှ ရရှိလာမည့် ငွေကြေးသည် သူ၏ အဓိက အသက်သွေးကြော ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
"အခုချိန်မှာတော့ ဟိုမိသားစု က လူတွေက ငါ့ကို အသုံးမကျတဲ့သူလို့ပဲ မြင်နေကြမှာပဲ"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အထင်အမြင်သေးမှုများသည် သူ့အတွက်တော့ အရေးမကြီးတော့ပေ။ အရေးကြီးသည်မှာ သူ၏ အသက်ရှင်သန်ရေးသာဖြစ်သည်။
ဘတ်စ်ကားသည် မြို့တွင်းလမ်းမများပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်နေသည်။ လမ်းဘေးရှိ ဆိုင်ခန်းများ၊ လူအများ၏ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည့် ပုံစံများကို ကြည့်ရင်း ဤငြိမ်းချမ်းမှုများက နောက်ထပ် ခြောက်လအကြာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်ကို သိရှိနေသည့်အတွက် ရင်ထဲတွင် တဆစ်ဆစ် နာကျင်မိသည်။
"ဒီတစ်ခါတော့ ငါ အသက်ရှင်ရမယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ခွင့် မပေးတော့ဘူး"
သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကားရပ်နားစခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် ခုံမှ ထလိုက်ပြီး ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခရီးစဉ်မှာ ယခုမှ စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။