Rebirth of MC – အခန်း (၁)
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ညွန်အိုင် ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ပတ်လည်တွင် နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များသည် တရွရွဖြင့် ဝိုင်းရံလာနေကြသည်။
ညွန်အိုင် ထဲမှ အနံ့အသက်ဆိုးဝါးပြီး အလွန်အဆိပ်ပြင်းသည့် အနက်ရောင်ဓာတ်ငွေ့များမှာ ရေပွက်ပွက်ဆူသကဲ့သို့ တရစပ် ထွက်ပေါ်လာနေသည်။ ထို ညွန်အိုင် ထဲတွင် နစ်မြုပ်သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည့် ရုပ်အလောင်းများမှာ တောင့်တင်းခိုင်မာသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တစ်ရွေ့ရွေ့ တက်လာကြသည်။ ထိုသေဆုံးသူများ၏ ရုပ်အလောင်းအတွင်းမှ ကြက်သီးထစရာကောင်းလောက်အောင် သွေးရောင်နီရဲနေသည့် နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များသည် အသားအရေကို ဖောက်ထွက်ကာ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ အလွန်သေးငယ်သည့် သွေးရောင်နီရဲသော နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ အမြောက်အမြားသည် ထိုရုပ်အလောင်းများပေါ်မှတစ်ဆင့် လျင်မြန်စွာတွားသွား၍ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်နေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ချီတက်သံဖြစ်သည့် ထူးခြားသော 'ရှရှ' ဟူသည့် အသံမှာ လူတစ်ယောက်၏ သွေးကို အေးခဲသွားစေလောက်အောင်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသူများမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အော်ဟစ်ငိုယိုလာကြသည်။ သို့သော်လည်း သေမင်း၏ ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်ကို တားဆီးရန်မှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။
မကြာမီမှာပင် ရုပ်အလောင်းများနှင့် နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လူသားများကို တဖြည်းဖြည်း ဝိုင်းရံလာကြသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ လွှမ်းခြုံနေသော်လည်း မည်သူမျှ အလွယ်တကူ သေဆုံးသွားလိုခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့အတွက် ထွက်ပြေးရန် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းမှာ တောင်ကုန်းဘက်သို့ ပြေးသွားရန်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားရန် ကြောက်ရွံ့နေမည်ဆိုပါက နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သေဆုံးရမည်မှာ သေချာသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နောက်ကျောဘက်မှ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည့် အင်းဆက်ငယ်လေးများ၏ တွားသွားသံကို ကြားရလေလေ ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရန် လုံးဝ မဝံ့ရဲပေ။ သူ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးရမည်ဖြစ်ပြီး သူ အသက်ရှင်ကိုရှင်သန်ရမည်ဟု သူ သိထားသည်။
သူသည် တောင်ကုန်း၏ မြေပြင်ကို လက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်၍ အပေါ်သို့ ဆွဲတင်ရန် ပြင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ့ရှေ့ရှိ လူတစ်ယောက်သည် ရုတ်တရက် သူ့လက်ပေါ်သို့ အားပါးတရ နင်းချလိုက်သည်။ ထိုသူသည် သူ့၏ တုံ့ပြန်မှုကိုပင် စောင့်မနေဘဲ သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကာ အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သေလိုက်စမ်း! မင်းသေသွားတာက ငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့ အချိန်ပိုရစေမှာပဲ!"
ထိုစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုရက်စက်သောသူသည် ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ သူ့ဗိုက်ကို အားပါးတရ ကန်ချလိုက်သည်။ ထိုကန်ချက်မှာ အတော်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဗိုက်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး တောင်ကုန်းအောက်သို့ လူးလိမ့်ကျသွားတော့သည်။ ထို့နောက်...
တွားသွားသံများမှာ သူ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် နာကျင်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ သွေးဆာနေသည့် အသားစား နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ တွားသွားနေကြပြီး အရေပြားကို ဖောက်ထွက်ကာ အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ တိုးဝင်နေကြသည်။ သွေးများမှာလည်း တရစပ် စီးကျလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သွေးရောင်နီရဲနေသည့် ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုအတွင်း နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ပွင့်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အရေပြားတစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ အသည်းနှလုံးမှာလည်း ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ခုန်ထွက်တော့မတတ် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုန်ပေါက်နေသည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းနေပြီး လေကို အငမ်းမရ ရှူရှိုက်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ တောင့်တင်းနေပြီး အားအင်များလည်း ကင်းမဲ့နေသည်။
ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လင်းလက်တောက်ပပြီး လှပသည့် နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျနေကာ နွေးထွေးပြီး နူးညံ့လှသည်။ လေထုထဲတွင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည့် အနက်ရောင် အဆိပ်ဓာတ်ငွေ့ အငွေ့အသက်ဟူ၍ လုံးဝမရှိသလို၊ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များက အရေပြားနှင့် အသားများကို ဖောက်ထွက်နေသည့် နာကျင်မှုမျိုးလည်း မရှိပေ။ ယခုဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် ရိုးရှင်းသည့် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေပုံရသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ နှလုံးခုန်သံများ ငြိမ်သက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူသံများလည်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း အားအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာသည်။
ဒါတွေအားလုံးက ဘာတွေလဲ။
သူ၏ အကြည့်တို့သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူမြင်နေရသည်မှာ သူအလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူဌားရမ်းထားသည့် အိမ်၏ အတွင်းပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူသေဆုံးသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်လား။ ထိုရက်စက်သော အမျိုးသမီး၏ ကန်ချမှုကြောင့် တောင်ကုန်းအောက်သို့ ကျသွားခဲ့ပြီး သူ့ရုပ်အလောင်းမှာ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ အုပ်စုအောက်တွင် မြုပ်သွားခဲ့ပြီလေ။ ဒါဆိုရင် သူ ဘာကြောင့် ဒီနေရာကို ပြန်ရောက်နေရတာလဲ။
ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကုတင်ဘေးတွင် တင်ထားသည့် အဖြူရောင် iPhone4 လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အလျင်စလိုမရှိဘဲ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ လော့ခ်ဖွင့်လိုက်သည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြသနေသည့် နေ့စွဲမှာ ၂၀၁၁ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ (၃၀) ရက်နေ့ ဖြစ်နေပြီး အချိန်မှာ ၁၃:၅၂ နာရီ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု လက်လွတ် (၁၂) ခုလည်း ရှိနေသည်။
"ဒ-ဒါ... ကမ္ဘာကြီးမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေတာလဲ" ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရသည်ကို လုံးဝ မယုံကြည်ရဲပေ။
သူသည် နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များ၏ အစားခံလိုက်ရပြီး အရှင်လတ်လတ် သေဆုံးသွားခဲ့သည်ကို အတိအကျ မှတ်မိနေသည်။ ဒါဆိုရင် သူမျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်၊ ဖွင့်လိုက်လုပ်ရုံဖြင့် အချိန်တွေက ဘယ်လိုလုပ် နောက်ပြန်လှည့်သွားရတာလဲ။ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါဟာ အချိန်နောက်ပြန်သွားတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါဆိုရင်...
ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ အတော်လေး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ပါးပြင်တွင် ပူစပ်ပူလောင် ဖြစ်သွားသည့် နာကျင်မှုကြောင့် သူ အိပ်မက်မက်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်လိုက်သည်။ ဒါဟာ အလွန်ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို ကောင်းလွန်လွန်းတယ်... သူ မသေဘူး၊ သူ မသေဘူး၊ သူ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အတိတ်ကာလကို ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။
သူ မသေကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဝမ်းသာလွန်း၍ ရူးမတတ် ဖြစ်နေကာ အိမ်ထဲတွင် ခဏလောက် ခုန်ပေါက်နေမိသည်။ အောက်ထပ်နေသူက တံခါးကို လာထုပြီး သူ့ကို ဆဲဆိုမှသာ သူ ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။ နံနက်စာမှ ကျန်ခဲ့သည့် ထမင်းချိုင့်ကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ကာ လသာဆောင်လက်ရန်းပေါ်တွင် မှီလျက် အငမ်းမရ စားသောက်လိုက်သည်။ သူသည် တစ်ခါတစ်ရံ အောက်ဘက်ရှိ စည်ကားနေသည့် လမ်းမကြီးဆီသို့ အကြည့်များ ရောက်သွားတတ်သည်။ ကျန်ခဲ့သည့် အစားအစာများမှာ အေးစက်မာကျောနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်ဘဝက ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရင်း ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသည့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူ ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက်တော့ ထိုအေးစက်နေသည့် အစားအစာမှာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသည်။ အောက်ဘက်ရှိ စည်ကားနေသည့် လမ်းမကြီးကို ကြည့်ရသည်မှာလည်း ယခင်ကဆိုလျှင် ကုန်သည်ငယ်များ၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် ဆူညံသံများကြောင့် အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ ထိုအသံများမှာ နားထောင်လို့ ကောင်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။
"အရင်ကထက် ပိုငယ်ရွယ်နေပြီ... ငါ့ကို မလွှတ်လိုက်ပါနဲ့..."
ထိုအချိန်တွင် ဖုန်း၏ ရင်းဂ်တုန်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှာလည်း လင်းလက်လာသည်။ ဖုန်းခေါ်သူ၏ နာမည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်က ရှိနေသည့် အနည်းငယ် ပြုံးရွှင်နေသော အရိပ်အယောင်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထမင်းချိုင့်ထဲမှ အစားအစာများကို အေးအေးဆေးဆေး စားသောက်ပြီးမှသာ သူသည် ဖုန်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ကိုင်လိုက်သည်။
["ဟိုကိုင်ယွမ်၊ ရှေ့နေ ရောက်နေပြီ။ မင်း ဒီနေ့ စာချုပ်ကို လက်မှတ်မထိုးချင်ရင်တောင် မင်း ထိုးကို ထိုးရလိမ့်မယ်!"]
["ဟိုကိုင်ယွမ်၊ ရှေ့နေ ရောက်နေပြီ။ မင်း ဒီနေ့ စာချုပ်ကို လက်မှတ်မထိုးချင်ရင်တောင် မင်း ထိုးကို ထိုးရလိမ့်မယ်!"]
["ဟိုကိုင်ယွမ်၊ ရှေ့နေ ရောက်နေပြီ။ မင်း ဒီနေ့ စာချုပ်ကို လက်မှတ်မထိုးချင်ရင်တောင် မင်း ထိုးကို ထိုးရလိမ့်မယ်!"]
ဖုန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံမှာ အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းပြီး မာန်ပါလှသည်။ ထိုအသံပိုင်ရှင်မှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အဒေါ်အရင်းဖြစ်သူပင် ဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဖုန်းကို နားနားသို့ ကပ်လျက် ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အေးစက်သွားပြီး အရင်ဘဝက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် နာကျည်းဖွယ် အမှတ်တရများက သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်စစီ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
အရင်ဘဝတုန်းကလည်း ဤနေ့၊ ဤအချိန်တွင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိဘများ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်တွင် အဒေါ်ဖြစ်သူသည် သူ့ကို လှည့်စားကာ မိဘများ ချန်ထားခဲ့သည့် အိမ်ကို အတင်းအဓမ္မ လွှဲပြောင်းယူရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူက ငြင်းဆန်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခြင်း၊ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းတို့ကြောင့် စာချုပ်တွင် လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် လမ်းဘေးရောက်သွားပြီး အလွန်ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ကာ အထီးကျန်စွာ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်က သူသည် အလွန်အမင်း နုံအလွန်းခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုမူ... အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီ။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်ကာ အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်ခြင်း မရှိသေးဘဲ အေးဆေးတည်ငြိမ်သည့် လေသံဖြင့် ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"အဒေါ်ကြီး... ရှေ့နေကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပါ။ ဒီနေ့ပဲ မဟုတ်ဘူး၊ နောက်ဘယ်တော့မှလည်း ကျွန်တော် စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဖုန်းတစ်ဖက်မှ အဒေါ်ဖြစ်သူမှာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အသံကို ကြားရသောအခါ အံ့ဩသွားပုံရသည်။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်တွင် သူမ၏ အော်ဟစ်သံများက ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်! မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်? မင်း အရူးထနေတာလား? မင်း အခုချက်ချင်း လက်မှတ်ထိုးစမ်း! မဟုတ်ရင် မင်း ဒီအိမ်ကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားရမယ်! မင်းက ဘာမှမဟုတ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ၊ ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ!"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူမ၏ ဆဲဆိုသံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖုန်းကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး အသက်ကို ဝအောင် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသည့် လေပြေညင်းသည် သူ့မျက်နှာကို ထိတွေ့နေသည်။
သူသည် အတိတ်ကို ပြန်ရောက်လာပြီ။ အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ခွင့် ရရှိထားပြီ။ ညွန်အိုင် ၏ အန္တရာယ်များ၊ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များ၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တိုက်ခိုက်မှုများ မစတင်မီအချိန်ထိ သူတွင် အချိန်အလုံအလောက် ရှိနေသေးသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အရင်ဘဝကကဲ့သို့ အသက်ရှင်သန်ရန် ရုန်းကန်နေရသည့် သနားစရာကောင်းသောသူ မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်ရုံသာမက၊ သူချစ်ရသူများကိုပါ ကာကွယ်ပေးနိုင်သည့် အစွမ်းအစများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်လာရမည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်များ တောက်လောင်နေသည်။ ဤဘဝတွင် သူသည် အနိုင်ကျင့်ခံရသူ မဟုတ်ဘဲ အနိုင်ရရှိသူ ဖြစ်ရမည်။