ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း နက်ရှိုင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အသိစိတ်မှာ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် နဂါးခေါင်းရုပ်တု သည် တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေသည်။ ထိုရုပ်တုမှ ထွက်ပေါ်နေသော ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များသည် လေထုထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုရုပ်တု၏ ဘေးတွင် တင်ထားသော နဝမနဂါးကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ကျမ်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်အရေးပါသော လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို သိမ်းဆည်းထားသည့် ကျမ်းစာတစ်စောင် ဖြစ်သည်။
သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ ကို ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။ ထိုစုတ်တံ၏ အထိအတွေ့သည် အေးစက်နေသော်လည်း စွမ်းအားတစ်ခုခုကို ခံစားရစေသည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် မက်မွန်စေ့ ကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဤအရာများသည် ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ မည်မျှ ထူးခြားသည်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။
သူသည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း စီးဝင်လာသည်။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားများ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။
"ငါ့ရဲ့ ခရီးက အခုမှ စတာပဲ..." ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံသည် နေရာလွတ် (Dimension) ၏ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
သူသည် နဝမနဂါးကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ကျမ်း ကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်နက်နဲသော စာသားများကို စတင်ဖတ်ရှုသည်။ တစ်လုံးချင်းစီတိုင်းသည် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်သွားပြီး သူ၏ နားလည်မှုကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အချိန်ကို မေ့လျော့သွားပြီး ဤလျှို့ဝှက်ချက်များထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။
ပုံသွင်းထားသော သစ်တုံးများနှင့် အကိုင်းအခက်ပုံကြီးကို သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက်၊ သူသည် ၎င်းတို့ကို လက်သမားဆရာများထံသို့ အပ်နှံလိုက်သည်။ ထို့အတူ နမူနာအတွက် အဝိုင်းပြားတစ်ခုနှင့် အုတ်ကြွပ်ပြားတစ်ခုကိုလည်း ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သုံးရက်တာကာလအတွင်း လက်သမားဆရာများသည် ၎င်းတို့ကို အပြီးသတ်လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ရာ စုစုပေါင်း အဝိုင်းပြား တစ်သိန်းငါးသောင်းနှင့် အုတ်ကြွပ်ပြား တစ်သိန်းတိတိ ရရှိခဲ့သည်။ ပမာဏများပြားလှသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေမိသည်။
အရာအားလုံးကို သူ၏နေအိမ်သို့ ပို့ဆောင်ပြီးသည်နှင့် သူသည် ၎င်းတို့ကို သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ အကုန်သွန်ထည့်လိုက်သည်။ သစ်သားများ ခုတ်ထစ်ပြီးစီးရန် စောင့်ဆိုင်းနေရသည့်ရက်များအတွင်း သူသည်လည်း အလုပ်လက်မဲ့ ထိုင်မနေခဲ့ပေ။ သူထုတ်ယူထားခဲ့သော ပထမဆုံး ဂတ်စ်အရည်ဗူးသည် ဟင်းလျာများနှင့် ထမင်းများကို အများအပြား ချက်ပြုတ်ထားခဲ့သည့်အတွက် ကုန်ခါနီးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ချက်ပြုတ်ပြီးသမျှ အစားအစာအားလုံးကို မပျက်စီးစေရန်အတွက် သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။ ယခုအခါ အော်ဒါမှာထားသမျှ ပစ္စည်းများ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်၍ သူသည်လည်း သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
တံခါးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး ကျယ်ဝန်းလှသော နေရာလွတ်ကြီးသည် တစ်စုံတစ်ယောက်မျှ နေထိုင်ခြင်းမရှိသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။
ဤသို့ဖြင့် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင်ပင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တရားအားထုတ်ခြင်း၊ စားသောက်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ကာ နေထိုင်နေခဲ့သည်။ နေ့ရောညပါ မရပ်မနား တရားအားထုတ်နေခြင်းကြောင့်လား မသိ၊ သူအစောဆုံး စိုက်ပျိုးခဲ့သော သုံးမီတာအမြင့်ရှိ သစ်ပင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပန်းပွင့်ပြီး အသီးများ သီးလာလေသည်။ ထိုသစ်ပင်၏ အကိုင်းအခက်တစ်ခုတွင် တောက်ပ၍ သန့်စင်သော မက်မွန်သီးများကို အဆုပ်လိုက်သီးနေသည်။ လေတိုက်ခတ်သွားသည့်အခါတိုင်းတွင် နေရာလွတ် (Dimension) တစ်ခုလုံးသည် လတ်ဆတ်သော မက်မွန်သီးတို့၏ ပါးစပ်ရည်ယိုစရာကောင်းလောက်အောင် မွှေးပျံ့သည့်ရနံ့တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
မက်မွန်သီးများ စတင်ပေါ်ထွက်လာသည့်အချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် နဝမနဂါးကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ကျမ်း ကျမ်းစာ၏ ဒုတိယအဆင့် ကျင့်စဉ်များသည် ယခင်က ဗလာဖြစ်နေသော စာမျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ရေးသားထားသော လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လိုက်နာဆောင်ရွက်ရင်း သူသည် ပထမအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော်လည်း အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် သူသည် ထိုပထမဆုံး သစ်ပင်မှ သီးလာသော အသီးတစ်လုံးကို စားသုံးရန် လိုအပ်နေပေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အကိုင်းအခက်တစ်ခုမှ မက်မွန်သီးတစ်လုံးကို ဆွတ်ခူးလိုက်သည်။ ထိုမက်မွန်သီး ပြတ်ထွက်သွားသည့်အချိန်တွင်ပင် မက်မွန်ပင်သည် အလွန်လျင်မြန်သောနှုန်းဖြင့် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ၎င်း၏ မူလအစေ့မှ ပေါက်ခါစ ပျိုးပင်ငယ်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။
သို့သော်လည်း ရှေးဟောင်းကျမ်းစာထဲတွင် မက်မွန်သီးကို ဆွတ်ခူးလိုက်သည့်အခါ မက်မွန်ပင် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ပြောင်းလဲသွားရသနည်းဟူသော အကြောင်းရင်းကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤဖြစ်ရပ်ကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ဒုတိယမြောက် မက်မွန်စေ့ ကို ပထမအပင်၏ ဘေးတွင် စိုက်ပျိုးလိုက်ပြီး ရေကန်ဆီသို့ ရေခပ်ရန် သွားရောက်ခဲ့သည်။ ရေကန်အနားသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည့်အခါ သူသည် အံ့ဩဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။ ယခင်က ရေတစ်စက်မျှပင် မရှိဘဲ ခြောက်သွေ့နေသော သန့်ရှင်းသောရေကန်သည် ယခုအခါတွင် တောက်ပကြည်လင်သော ရေများဖြင့် ပြည့်လျှံနေပြီး နဂါးခေါင်းရုပ်တု ကလည်း ရေတန်းငယ်တစ်ခုကို ကန်ထဲသို့ ဖြန်းပက်ပေးနေသည်။ ဤပြောင်းလဲမှုသည် သူ့ကို အလွန်ပင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေသည်။
စမ်းရေကို ခွက်တစ်ဝက်ခန့် သောက်သုံးလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသည်များကို အစေ့ပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သောအခါ ပထမအပင်၏ အနီးရှိ မြေဆီလွှာထဲမှ ဒုတိယမြောက် ပျိုးပင်ငယ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ဝါးအိမ်တံခါးဝ၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ မက်မွန်သီးကို စားသုံးလိုက်သည်။ ချိုမြိန်ပြီး အရည်ရွှမ်းသော အသားဓာတ်သည် ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရည်ပျော်သွားပြီး နွေးထွေးသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် သူ၏ လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ စီးဆင်းသွားကာ သူ၏ မူလစွမ်းအားများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။ အသီးတစ်လုံးလုံးကို စားသုံးပြီးဆုံးသည့်အခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် အဆမတန် တိုးပွားလာသည်။ လမ်းညွှန်ချက်ကို ဖတ်ရန်ပင် မလိုတော့ဘဲ စွမ်းအင်လုံးနှစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားမှုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဦးဆောင်လမ်းပြပေးနေသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
မက်မွန်သီး၏ စွမ်းအင်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအင်တို့ ပေါင်းစပ်သွားရခြင်းသည် အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားသော ခံစားချက်ဖြစ်သည်။ သူ ထိုင်၍ တရားမှတ်နေသည့် အချိန်ကာလသည် ပိုမိုရှည်ကြာလာပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ငွေရောင်နဂါးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုနဂါးသည် လှုပ်ရှားမှုပုံစံအစုံအလင်ကို ပြသသွားသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပင် သူ နားလည်သဘောပေါက်လာသည်။ ဤငွေရောင်နဂါး၏ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုချင်းစီသည် သီးသန့် တာအိုသင်္ကေတ (Taoist rune) တစ်ခုစီကို ကိုယ်စားပြုနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤလှုပ်ရှားမှုပုံစံ လေးမျိုးသည် သူ့အား မတူညီသော တာအိုသင်္ကေတ လေးခုကို ပြသခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ထိုသင်္ကေတ လေးခုနှင့် ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုပုံနည်းလမ်းများသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်သွားတော့သည်။
သူ၏ စိတ်အာရုံပြင်ပတွင် သူ၏ ခြေထောက်ပေါ်၌ တင်ထားသော ဘယ်လက်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ရစ်ပတ်ထားသော ငွေရောင်နဂါးအမှတ်အသားသည် တောက်ပလာပြီး အဆိုပါ လှုပ်ရှားမှုပုံစံ လေးမျိုးအတိုင်း စတင်လှုပ်ရှားလာသည်။ နောက်ထပ် ငွေရောင်အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် သန့်ရှင်းသောနဂါးအရိုးစုတ်တံ သည်လည်း သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။