အခန်း ၂၁
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ့ရှေ့တွင် မြင်နေရသည့် မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ရင်းနှီးနေသည်။ ဤသည်မှာ နေရာလွတ် (Dimension) ပင်ဖြစ်သည်။
သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် မရေမရာဖြစ်နေသော ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အချိန်ကာလတစ်ခုကြာပြီးနောက် သူသည် တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် အနီးအနားကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အရာအားလုံးသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
"လောင်ကျန့်ရယ်?" သူခေါ်လိုက်သည်။
သူ့အသံသည် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း ပြန်လည်ဖြေကြားမည့်သူ မရှိပေ။ သူသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာမိသည်။
"မင်း ဘယ်ရောက်နေတာလဲ?"
သူသည် တိတ်ဆိတ်မှုကိုသာ တုံ့ပြန်မှုအဖြစ် ရရှိခဲ့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိုမိုသေချာစွာ ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ၏ ထောင့်တိုင်းကို စစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။
သူသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အတွေးထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားသည်။ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေတာလဲ။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့ကို တစ်ခါမျှ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။
သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်မှာ သေချာသည်။ သူသည် အသက်ကို ဝအောင်ရှူပြီးနောက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်သည်။ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာများကို စစ်ဆေးကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် အလင်းရောင်တစ်ခုသည် သူ၏အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ထိုနေရာတွင် တည်ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် အရင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရှိနေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ရှူရပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အမြန်ပင် လောင်ကျန့်ရယ် ဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။
"လောင်ကျန့်ရယ်! မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား?"
သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို ထိကိုင်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ သူသည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ အရာအားလုံးသည် အဆင်ပြေနေပုံရသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လာခဲ့သည်။
ပါးစပ်တွင် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ကိုက်ထားရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အနက်ရောင်မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် မှေးကျသွားကာ ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဤမျက်နှာပေးမျိုးသည် စစ်ရေးဇုန်အတွင်းရှိ စစ်သည်များ အကြောက်ရဆုံးသောအရာဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ ဗိုလ်မှူးကြီးတစ်ယောက် ဤကဲ့သို့သော မျက်နှာပေးမျိုး ပြသလိုက်ပြီဆိုလျှင် သူတို့အတွက် အလွန်ကံဆိုးမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့သည် သူ၏ အမျက်ဒေါသကို ခံရမည့်သူများ မဟုတ်ကြပေ။
သွယ်လျသော လက်ချောင်းများသည် ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရွေ့လျားနေပြီး ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရုပ်ပုံများမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ တစ်ရိပ်ရိပ် ပြောင်းလဲနေသည်။ မကြာမီပင် A မှ Z အထိ မြို့များ၏ မြေပုံတစ်ခုသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး အနီရောင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် အစက်ငါးစက်ကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဗိုလ်မှူးကြီး၊ ဒီ 'ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်' က တကယ်ကို လည်လွန်းတယ်။ သူက လမ်းကြောင်းငါးသွယ်ခွဲပြီး ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး" သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် ရပ်နေသော စစ်သည်တစ်ယောက်က ရွေ့လျားနေသည့် အစက်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်ဗျာ၊ ဟုတ်တယ်။ ဗိုလ်မှူးကြီး၊ အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ လူငါးယောက်လုံးကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာဖို့ လူအင်အား ထပ်လွှတ်ရမလား" သူ၏ ညာဘက်ရှိ စစ်သည်မှာလည်း အလားတူ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဤ 'ထွက်ပြေးသွားသော ရာဇဝတ်ကောင်' ကြောင့်ပင် ဤစစ်ဇုန်မှ စစ်သည်များသည် ပြီးခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း အကြိမ်ကြိမ် အပြစ်ပေးခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။
"အင်း၊ သူက တော်တော်လေး လည်သားပဲ" ဆေးလိပ်ငွေ့တစ်လိပ်ကို ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီလူငါးယောက်ထဲမှာ သူ တစ်ယောက်မှ မပါဘူး"
"အာ!!" ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်ရှိ စစ်သည်နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"V မြို့က ရထားဘူတာရုံကနေ ငါရထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ သူက U မြို့ကိုသွားဖို့ လက်မှတ်ဝယ်ဖို့ သူ့ရဲ့ မှတ်ပုံတင်ကတ်ကို တစ်ကြိမ် အသုံးပြုခဲ့တယ်" လက်ချောင်းတစ်ခုက ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် ခေါက်လိုက်ရာ ဘူတာရုံ၏ လက်မှတ်မှတ်တမ်းများမှာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။
"ဒါဆို သူက U မြို့ကို သွားလိုက်တာပေါ့!!" ဘယ်ဘက်ရှိ စစ်သည်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဤရာဇဝတ်ကောင်မှာ အလွန်အမင်း လည်ပတ်လှည့်ဖြားတတ်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကို ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
ထိုသူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်မှာ ကွေးညွတ်သွားပြီး သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် ထပ်မံရိုက်နှက်လိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ V မြို့ရှိ ရထားဘူတာရုံ၏ ထွက်ခွာမည့် ခန်းမဆောင်ကို စခရင်ပေါ်တွင် ပြသလိုက်သည်။ ထိုရုပ်ပုံမှာ စီစီတီဗွီ (CCTV) မှ တိုက်ရိုက်ရိုက်ကူးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
"သူက W မြို့လက်မှတ်ကို မဝယ်ဘဲ U မြို့လက်မှတ်ကို ဝယ်သွားတယ်။ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ရုပ်ပုံများမှာ အရှိန်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ကျော်သွားပြီး သူရှာဖွေနေသည့် အပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အနက်ရောင် ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး သူတို့ အလွန်ရင်းနှီးနေသည့် ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ထားသော ပိန်ပါးသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ စခရင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။
"အာ! သူက ထွက်ခွာမယ့် ခန်းမဆောင်ထဲ ဝင်ခွင့်ရဖို့အတွက်ပဲ လက်မှတ်ကို ဝယ်လိုက်တာပဲ! တကယ်ကို လည်လွန်းတဲ့ကောင်" ညာဘက်ရှိ စစ်သည်က အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"အင်း၊ ငါ ဒီကနေ ချက်ချင်း ထွက်ခွာရတော့မယ်။ မင်းတို့အားလုံးကတော့ V မြို့ ရထားဘူတာရုံရဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို ဆက်ပြီး စုံစမ်းနေကြဦး။ သူ တခြား ဘယ်မြို့ရဲ့ လက်မှတ်ကို ဝယ်သွားတယ်ဆိုတာ သိရတာနဲ့ ငါ့ဆီ ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်" ပါးစပ်ထဲမှ ဆေးလိပ်ကို ဖယ်လိုက်ပြီးနောက် ကွန်ပျူတာဘေးရှိ ပြာခွက်ထဲသို့ ပြာများခါချလိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကုလားထိုင်နောက်မှ ချိတ်ထားသည့် ကုတ်အင်္ကျီကို ယူဝတ်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီး! ခရီးစဉ် အဆင်ပြေပါစေ ခင်ဗျာ!"
"သဘောပေါက်ပါပြီ! အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်"
သူ၏ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်တွင် ရှိနေသော စစ်သည်နှစ်ဦးစလုံးမှာ မတ်တတ်ရပ်ကာ လောင်ကျန့်ရယ် ကို အလေးပြုလိုက်ကြသည်။ သူ၏ အရိပ်မပျောက်သွားမချင်း ထိုအနေအထားအတိုင်းပင် ဆက်လက်ရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အို... ဘုရားရေ၊ ဒီနတ်ဆိုးဘုရင်ကြီး စစ်ဇုန်ကနေ ထွက်သွားပြီပဲ။ ခဏတာလောက်တော့ ကိုယ့်အသက်အန္တရာယ်အတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့! (စာရေးသူ၏ မှတ်ချက် - ဒီဂေါင် (gong) လေးက တကယ်ကို နတ်ဆိုးဆန်တာပဲနော် ~)
~~~
Z မြို့သည် ကမ်းရိုးတန်းမြို့လေးတစ်မြို့ဖြစ်ပြီး မြို့ပေါင်း ၂၆ မြို့ထဲတွင် အသေးငယ်ဆုံးဖြစ်သည်။ ဆိပ်ကမ်းတွင် သင်္ဘောများ အဝင်အထွက်ရှိနေသော်လည်း လူဦးရေ အနည်းဆုံး မြို့လည်းဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဤမြို့ကို ရွေးချယ်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အချက်နှစ်ချက်ရှိသလို နောက်ထပ်အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ Z မြို့၏ အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းသည် အသက်သာဆုံး ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။
ပြီးခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းခဲ့မှုကြောင့် သူ၏ ငွေကြေးခုနစ်သန်းမှာ ကုန်ခါနီးဖြစ်ပြီး နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် ရှစ်သိန်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
နှစ်ရက်ကြာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် သူသည် Z မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူလုပ်ဆောင်သည့် ပထမဆုံးအလုပ်မှာ နေထိုင်ရန် သင့်တော်သည့် အိမ်တစ်လုံးကို ရှာဖွေခြင်းဖြစ်ပြီး အိမ်လခလေးလစာကို ချက်ချင်းပေးချေလိုက်သည်။ အိမ်လခမှာ အနည်းငယ် ဈေးကြီးသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ စိတ်ကျေနပ်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။ အကြောင်းမှာ ဤအိမ်ကြီးသည် စီးပွားရေးဇုန် သို့မဟုတ် မြို့လယ်ခေါင်နှင့် ဝေးကွာသောကြောင့် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ တိုက်ခန်းမှာ တတိယထပ်တွင် ဖြစ်ပြီး အမြင့်ကြီး မဟုတ်သလို မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်လည်း စူပါမားကတ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် အလွန်အဆင်ပြေသည်။
ယခင်က တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးတွင် နေထိုင်စဉ်က အစားအသောက်များကို ရွာသူရွာသားများက လာပို့ပေးလေ့ရှိသည်။ ဟင်းချက်နည်းအချို့ကို သင်ယူခဲ့ဖူးသော်လည်း ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ကြည့်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ ယခု တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရတော့မည်ဖြစ်၍ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ယနေ့တွင် ဟင်းချက်ကြည့်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ သစ်သီးဝလံနှင့် အသားများစွာ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များအတွက်မူ စူပါမားကတ်သို့ သွားရောက်ဝယ်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး သူဝယ်သမျှ ပစ္စည်းအားလုံးကိုလည်း နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင်ပင် သိမ်းဆည်းသွားမည်ဖြစ်သည်။
အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ဂက်စ်အိုးနှင့် ဂက်စ်မီးဖိုကို ထုတ်ယူကာ မီးဖိုချောင်တွင် ထားလိုက်ပြီးမှ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ စူပါမားကတ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မန်နေဂျာကို ရှာကာ ပဲငံပြာရည် ၂၀ ဗူး၊ ဆား ၂၀ ဗူး၊ ကြက်သားမှုန့် ၂၀ ဗူး၊ ငါးငံပြာရည်နှင့် ဆီ ၅၀ ဗူးစီအပြင် အခြားသော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အမျိုးမျိုးကို မှာယူလိုက်သည်။ သူ မှာယူထားသည့် ပစ္စည်းများကို သူငှားရမ်းထားသည့် အိမ်သို့ ပို့ပေးရန် မန်နေဂျာကို စီစဉ်ခိုင်းလိုက်သည်။
ဖောက်သည်ကြီးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ရသဖြင့် စူပါမားကတ်မန်နေဂျာမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ငွေတောင်းခံလွှာကို ပေးအပ်ကာ ပစ္စည်းများ အဆင်သင့်ဖြစ်သည်နှင့် ပေးထားသည့် လိပ်စာအတိုင်း ပို့ပေးမည်ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။
စူပါမားကတ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အိမ်အနီးအနားတွင် လမ်းလျှောက်ကြည့်ရင်း လက်သမားမိသားစုတစ်စု အနီးအနားတွင် နေထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားသည်။ မက်မွန်သားတုံးများ (အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော အဝိုင်းများ) နှင့် မက်မွန်သားပြားများ (အရှည်နှင့် အတိုမျိုးစုံ) မှာ အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။ ရွာတွင် ရှိစဉ်က အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ထွင်းထုရာတွင် အများအပြား သုံးစွဲခဲ့ပြီးဖြစ်၍ ယခုအခါ များများစားစား မကျန်တော့ပေ။ ဝါးအိမ်ဘေးတွင် မက်မွန်ပင်စည်များနှင့် အကိုင်းအခက်ပုံကြီး ရှိနေသော်လည်း ၎င်းတို့ကို မည်သို့ ခုတ်ထစ်ပြီး အပြားများ၊ အတုံးများ ဖြစ်အောင် လုပ်ရမည်မှန်း သူ မသိသဖြင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းရလိမ့်မည်။ ယခုမူ လက်သမားတစ်ဦးကို တွေ့ရှိသွားပြီဖြစ်၍ တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားသည့် လက်ဆောင်ပင် ဖြစ်တော့သည်။
ဤသည်မှာ သင်တောင်းဆိုထားသည့် အပိုင်း၏ မြန်မာပြန်ဖြစ်ပါသည်။
~~~
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လက်သမားဆရာထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူလိုအပ်သည့် သစ်သားတုံးများနှင့် သစ်သားပြားများကို အတိုင်းအတာအတိုင်း တိကျစွာ ခုတ်ထစ်ပေးနိုင်မလားဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။ လက်သမားဆရာမှာ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို ရရှိသည့်အတွက် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် လက်ခံလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လက်သမားဆရာအား သူလိုအပ်သည့် သစ်သားပစ္စည်းများ၏ အရွယ်အစားကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စျေးကွက်ထဲမှ ဝယ်ယူထားသော မက်မွန်ပင်စည်များနှင့် အကိုင်းအခက်ပုံကြီးကို လက်သမားဆရာထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ လက်သမားဆရာသည် အလုပ်ကို စတင်လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူကာ စနစ်တကျ နေရာချထားလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ နောင်လာမည့် ကပ်ဘေးအန္တရာယ်များအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများကို ပိုမိုသေချာစေရန် စဉ်းစားနေမိသည်။ Z မြို့တွင် နေထိုင်ရခြင်းမှာ အတော်လေး အဆင်ပြေမည်ဟု သူယူဆမိသည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်မှာ ကြည်လင်နေပြီး လေပြေလေးများ တိုက်ခတ်နေသည်။ ဤငြိမ်းချမ်းမှုမှာ မည်မျှကြာရှည်ခံမည်နည်း။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အစီအစဉ်များကို ဆက်လက်တွေးတောနေတော့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လက်သမားဆရာထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူလိုအပ်သည့် သစ်သားတုံးများနှင့် သစ်သားပြားများကို အတိုင်းအတာအတိုင်း တိကျစွာ ခုတ်ထစ်ပေးနိုင်မလားဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။ လက်သမားဆရာမှာ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို ရရှိသည့်အတွက် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် လက်ခံလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လက်သမားဆရာအား သူလိုအပ်သည့် သစ်သားပစ္စည်းများ၏ အရွယ်အစားကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စျေးကွက်ထဲမှ ဝယ်ယူထားသော မက်မွန်ပင်စည်များနှင့် အကိုင်းအခက်ပုံကြီးကို လက်သမားဆရာထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ လက်သမားဆရာသည် အလုပ်ကို စတင်လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူကာ စနစ်တကျ နေရာချထားလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ နောင်လာမည့် ကပ်ဘေးအန္တရာယ်များအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများကို ပိုမိုသေချာစေရန် စဉ်းစားနေမိသည်။ Z မြို့တွင် နေထိုင်ရခြင်းမှာ အတော်လေး အဆင်ပြေမည်ဟု သူယူဆမိသည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်မှာ ကြည်လင်နေပြီး လေပြေလေးများ တိုက်ခတ်နေသည်။ ဤငြိမ်းချမ်းမှုမှာ မည်မျှကြာရှည်ခံမည်နည်း။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အစီအစဉ်များကို ဆက်လက်တွေးတောနေတော့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်အပြင်ဘက်တွင် လက်သမားဆရာက သစ်သားများကို စတင်ခုတ်ထစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲတွင်မူ သူသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ပစ္စည်းအချို့ကို ထုတ်ယူကာ စနစ်တကျ ပြန်လည်စီစဉ်လိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ နောင်လာမည့် ကပ်ဘေးအန္တရာယ်များအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများကို ပိုမိုသေချာစေရန် အဆက်မပြတ် တွေးတောနေမိသည်။ Z မြို့တွင် နေထိုင်ရခြင်းမှာ လက်ရှိအချိန်၌ အတော်လေး အဆင်ပြေမည်ဟု သူယူဆမိသည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်မှာ ကြည်လင်နေပြီး လေပြေလေးများ တိုက်ခတ်နေသည်။ ဤငြိမ်းချမ်းမှုမှာ မည်မျှကြာရှည်ခံမည်နည်း။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အစီအစဉ်များကို ဆက်လက်တွေးတောနေတော့သည်။
ထိုစဉ် သူ၏ဖုန်းမြည်လာသည်။ ဖုန်းစခရင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည့် နာမည်မှာ လောင်ကျန့်ရယ် ဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။
"ဟယ်လို၊ လောင်ကျန့်ရယ်"
"ဟိုကိုင်ယွမ်၊ မင်း ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ငါ မင်းအိမ်ကို သွားကြည့်တော့ မင်းမရှိဘူး။ တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အသံမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။
"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ အလုပ်ကိစ္စလေးတစ်ခုနဲ့ မြို့ပြင်ဘက်ကို ခဏထွက်လာတာ။ နောက်ရက်ကျရင် ပြန်ရောက်မှာပါ"
"အိုကေ၊ မင်းအဆင်ပြေရင်ပြီးတာပါပဲ။ ငါ့ဆီမှာ ပြောစရာရှိလို့ပါ၊ ငါတို့ နောက်မှပဲ အသေးစိတ် ပြောကြတာပေါ့"
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် အနည်းငယ် ငေးမောသွားသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တည်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ၏ အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်မှုများတွင် လောင်ကျန့်ရယ် ကို မည်သို့ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်ကို သူ မသေချာသေးပေ။
သို့သော်လည်း သူ၏ လက်ရှိဦးစားပေးမှာ နေရာလွတ် (Dimension) ကို ပိုမိုဖြည့်တင်းရန်နှင့် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို အဆင်သင့်ဖြစ်စေရန်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အိမ်အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်မှ လက်သမားဆရာ၏ သစ်သားခုတ်သံများကို နားထောင်ရင်း အနားယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။