Rebirth of MC – အခန်း ၂၃
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် ရှိနေသည်။
စွမ်းအင်နှစ်မျိုးလုံး အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်း၏ ပုံစံမှာလည်း ထူးခြားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် အဆိုပါစွမ်းအားမှာ ဦးတည်ချက်မဲ့စွာဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပျံ့လွင့်နေတတ်သည်။ ယခုမူကား ၎င်းတို့တွင် သတိကပ်နေသည့်အလား သူအသုံးမပြုသည့်အချိန်များ၌ အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်နေရာ၌ စုဝေးနေကြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် အဆုတ်ထဲမှ ညစ်ညမ်းသော လေများကို သက်ပြင်းချကာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အလွန်ပင် ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာလည်း ပိုမိုငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်လာသည်။
သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်း၌ ရှိနေသောကြောင့် အပြင်ဘက်တွင် နေ့လည်လား၊ ညလားဆိုသည်ကို သူ မသိရှိပေ။ သူသည် လက်ကိုဆန့်တန်းကာ ထရပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်မှာ ချော်ထွက်သွားသဖြင့် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိရာ ခဏတာမျှ ကြောင်အသွားရသည်။
သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ခေါင်းမှသည် ခြေဖျားအထိ မင်ရည်ကဲ့သို့ အနက်ရောင်များ စွန်းထင်းနေပြီး သူထိုင်နေခဲ့သည့် မြေပြင်တွင်လည်း ထူထဲပြစ်ချွဲနေသော အနက်ရောင် အညစ်အကြေးများ ပုံလျက်သား ဖြစ်နေသည်။ ထိုအရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့ဆိုးမှာလည်း ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ အော့အန်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာသည်။
သူသည် နောက်ထပ် ဘာမှမတွေးတော့ဘဲ ရေဘူးများ ထားရှိသည့်နေရာသို့ အမြန်ပြေးသွားကာ ပလတ်စတစ်ဘူးတစ်ဘူးကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင်သန့်စင်တော့သည်။ အရေပြားတိုင်းလိုလိုတွင် ချော်၍ စေးကပ်နေသော အနက်ရောင်အရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရိုးရိုးရေဖြင့် ဆေးကြော၍ မသန့်စင်နိုင်ပေ။ သူသည် အားကုန်ပွတ်တိုက်နေရင်းမှ ရုတ်တရက် ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို သတိရသွားကာ အဝတ်အစားမပါဘဲ ဗလာကျင်းလျက် ဝါးအိမ်ထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားသည်။
စာအုပ်ထဲတွင် ဖတ်ရှုကြည့်လိုက်မှသာ သူ၏အရေပြားပေါ်ရှိ ဤအနံ့ဆိုးပြီး စေးကပ်နေသော အနက်ရောင်အညစ်အကြေးများမှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိသွားသည်။ ဤအရာများမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စုပုံနေခဲ့သော အညစ်အကြေးများဖြစ်ပြီး သူစားသုံးခဲ့သည့် မြင့်မြတ်သောမက်မွန်သီးက ထိုအညစ်အကြေးများကို ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ထုတ်ပယ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ဤမျှများပြားသော အညစ်အကြေးများ စုပုံလာခြင်းဖြစ်သည်။ ရိုးရိုးရေဖြင့် ဆေးကြော၍ မရနိုင်ပေ။ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ မြင့်မြတ်သော နဝရတ်စမ်းရေကန် (Holy Nine Dragons Spring Pool) ထဲတွင် စိမ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် ရေများပြည့်လျှံနေသော ရေကန်စပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ရေကန်ထဲတွင် ရေများမည်မျှပင် ပြည့်လျှံနေပါစေ၊ ရေမည်မျှပင် စီးဝင်နေပါစေ တစ်စက်မျှပင် ကန်စွန်းမှ လျှံမကျလာခြင်းဖြစ်သည်။ ပထမအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည့်အတွက် သူသည် ကန်ထဲရှိ ကြွယ်ဝလှသော စွမ်းအင်များကိုပါ ခံစားမိနေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ခြေတစ်လှမ်းကို ရေကန်ထဲသို့ လှမ်းချလိုက်သည်။ ရေခဲမတတ် အေးစက်စက် အထိအတွေ့တစ်ခုက သူ၏ ခြေထောက်တစ်လျှောက် တက်လာသည်။
"အေးလိုက်တာ"
ဤခံစားချက်မျိုးမှာ ဆောင်းရာသီအလယ်တွင် အဝတ်အစားများ ချွတ်ပစ်ပြီး ရေခဲရေထဲသို့ ဆင်းရသည့်အလားပင်။ သို့သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ရှားပစ်ရန်အတွက် သူသည် ထိုကိုက်ခဲမတတ် အေးစက်မှုကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် သည်းခံကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မြုပ်သွားသည်အထိ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် ရိုးရိုးရေဖြင့် ဆေးကြော၍ မရနိုင်ခဲ့သော အနက်ရောင် အညစ်အကြေးများမှာ ရေထဲတွင် ပျော်ဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် အသက်ကို တစ်ချက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကိုပါ ရေထဲသို့ နှစ်ချလိုက်သည်။
တလွမ်း...
ရေမျက်နှာပြင်မှ ရေစက်ကြီးများ ပန်းထွက်လာသည်။ ရေကန်အလယ်တွင်မူ ဖြူစင်ကြည်လင်သော အရေပြား၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသော လူတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ငွေရောင်ရေစက်များသည် သူ၏သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ စီးကျလာပြီး အလွန်ပင် ကြည့်ကောင်းသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်နေသည်။
~~~
ဝါးအိမ်ထဲရှိ စားပွဲပုလေးပေါ်တွင် မှန်တစ်ချပ် ရှိနေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မှန်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ မိမိကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု၊ အံ့ဩမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သည်။
ဤတာအိုပညာရပ်ကို စတင်ကျင့်ကြံခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သူ၏ အပြင်ပန်းရုပ်ရည်မှာ ပြောင်းလဲလာသည်ကို သူသတိပြုမိသည်။ သို့သော်လည်း ပထမအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်လိုက်ရုံဖြင့် ဤမျှအထိ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ အရေပြားမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ချို့ယွင်းချက်မရှိဘဲ နူးညံ့လာပြီး အချိန်အတော်ကြာ မညှပ်ရသေးသော ဆံပင်များမှာလည်း ပခုံးပေါ်သို့ ဖြန့်ကျလျက် ရှိသည်။ ယခုအခါ သူ၏ ပုံစံမှာ အနည်းငယ် မိန်းမဆန်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါက်နေသော်လည်း သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ "လူ့ဘဝကို စွန့်ခွာ၍ အရိုးအသားကို ပြောင်းလဲခြင်း" ဟု ဆိုရလောက်အောင်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူသည် ဆံပင်များကို လက်ချောင်းများကြားတွင် ပွတ်သပ်နေရင်းမှ နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပန်းချီကားဆီသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒီပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံပြီးဆုံးသွားရင် ငါရော ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေလိုပဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို လှပနေမလား"
နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းတွင် သက်ရှိဟူ၍ ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသဖြင့် သူ၏ မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေပေးမည့်သူ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ အပြင်ဘက်မှ လေပြေအေးလေးတစ်ခု အိမ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် ပန်းချီကားမှာ ညင်သာစွာ လှုပ်ခါသွားပြီး တိုးညှင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုအသံမှာ လူတစ်ယောက် တိုးတိုးလေး ရယ်မောနေသံနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူနေသည်။
-
ဤသို့ဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းတွင် အချိန်အတန်ကြာ ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ သူ၏ အသိစိတ်မှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော တည်ငြိမ်မှုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များမှာလည်း ပိုမိုသွက်လက်လာသည်။
ရုတ်တရက် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တုန်ခါသွားပြီးနောက် အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်တို့မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုကြည်လင်တောက်ပနေပြီး အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာလည်း ပိုမိုထက်မြက်လာသည်။ နေရာလွတ် (Dimension) တစ်ခုလုံး၏ အပြောင်းအလဲများကို သူ အာရုံခံမိနေသည်။
သူသည် ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ပိုမိုပေါ့ပါးသွက်လက်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ ထိုးလိုက်ရာ လေထုမှာပင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။
"ဒါက ပထမအဆင့်ရဲ့ စွမ်းအားလား..."
သူသည် အံ့ဩတကြီးဖြင့် မိမိလက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် ယခင်ကကဲ့သို့ အညစ်အကြေးများ မရှိတော့ဘဲ ပိုမိုဖြူစင်လာသည်။ သူ၏ အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့နေပြီး အလွန်ပင် နူးညံ့နေသည်။
သူသည် ဝါးအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားကာ မှန်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ မှန်ထဲတွင် ပေါ်နေသည့် ရုပ်ရည်မှာ သူ၏ ယခင်ပုံစံနှင့် လုံးဝမတူတော့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ပိုမိုချောမောလှပလာပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်ရင်းပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။
"ငါ တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားတာလား..."
သူသည် ဆံပင်များကို သပ်တင်လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယခုအချိန်ထိ အံ့အားသင့်မှုများ လွှမ်းမိုးနေဆဲဖြစ်သည်။ ဤတာအိုပညာရပ်၏ အစွမ်းထက်မြက်မှုကို သူ ယခုမှပင် အမှန်တကယ် နားလည်သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူသည် အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာလိုက်သည်။ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန်ပင် သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်နေသည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ကို အေးချမ်းစွာ ထားလိုက်သည်။ သူသည် နောက်တစ်ဆင့်အတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
သူ၏ အနာဂတ်လမ်းကြောင်းမှာ အလွန်ပင် ရှည်လျားပြီး စိန်ခေါ်မှုများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နောက်မဆုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးရန်အတွက် ဤနေရာလွတ် (Dimension) တွင် ဆက်လက်ကြိုးစားသွားမည်ဖြစ်သည်။
သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နေရာလွတ် (Dimension) ၏ ကောင်းကင်မှာ အမြဲတမ်း ငြိမ်းချမ်းနေသည်။ သူသည် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံမှုများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် နေရာလွတ် (Dimension) ၏ အခြားတစ်နေရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။