မှောင်ရီပျပျ ကျဉ်ခန်းတစ်ခုထဲတွင် လူနှစ်ဦး ထိုင်နေကြသည်။ တစ်ဦးမှာ ငြိမ်သက်တည်ငြိမ်နေပြီး ငွေရောင်ဆံပင်များရှိကာ တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ နောက်တစ်ဦးမှာမူ အပြုံးမျက်နှာနှင့်ဖြစ်ပြီး နဂါးချိုနှင့် ငွေရောင်ဆံပင်များရှိကာ ဖြူစင်သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
"အွန်း... ဒီထိန်းသိမ်းရေးမှူးရဲ့ လက်ဖက်ရည်က ဒီလောက်ချိုလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝမထင်ထားမိဘူး" ဟိုကိုင်ယွမ် က လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ရင်း ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဟာ... တကယ်တော့ မင်းက တည်ငြိမ်လွန်းနေတာပဲ။ သူက မင်းကို လိုက်ရှာမယ်လို့ ထင်နေလို့လား" ထောင့်တွင် ထိုင်နေသော လူတစ်ဦးက ခေါင်းကိုမော့ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ငေးကြည့်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည် - "သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မျိုးနွယ်စုကနေ မွေးစကတည်းက စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရတာ။ သူက ဒီနေရာကို အရိုးထဲထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မုန်းနေမှာပေါ့... ဘာလို့များ သူ ပြန်လာရမှာလဲ"
"ခင်ဗျားက ဇန်ယဲ့ကို သိတာလား" ဟိုကိုင်ယွမ် က မေးလိုက်သည်။
"ဇန်ယဲ့ ဟား... မကောင်းဆိုးဝါးနဂါးဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ သတ်ဖြတ်ချင်စရာကောင်းတဲ့ နာမည်ပဲ" ထိုလူက တစ်ချက်ထပ်ရယ်လိုက်ပြီး - "ငါက သူ့ကို သိတာပေါ့။ ငါက ဒီလောကမှာ သူ့အတွက် ကျန်ရစ်နေတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးပဲ။ သူ့အမေက ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအမျိုးသမီးလေ၊ နဂါးမျိုးနွယ်စုဘုရားကျောင်း ရဲ့ ပုရောဟိတ်မပေါ့။ ပြီးတော့ ငါက ကျောင်းထိုင်ချုပ်ပဲ။ သူ မွေးလာတဲ့အခါမှာ သစ္စာဖောက်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို ကျင့်ကြံသူနယ်မြေ မှာ စွန့်ပစ်ခဲ့ကြတာပဲ။ နဂါးအိမ်ရှေ့စံမိဖုရားက ငါ သူ့အတွက်နဲ့ တစ်မျိုးနွယ်စုလုံးကို စတေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာမို့ သူ့အမေကို သတ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။ ငါ့ကိုကျတော့ အကျဉ်းချထားခဲ့တယ်လေ..." ပြောနေရင်းနှင့် ထိုလူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြင်းထန်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် မုန်းတီးမှုတို့ ပေါ်လာသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ကို မျက်မှောင်ကြုံ့လျက် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူ ထရပ်လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူက ထိုလူ့ပခုံးကို ဖက်ရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည် - "ဇန်ယဲ့ ရောက်လာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမတိုင်ခင်မှာ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြရမယ်..."
"ဘာ့!" ထိုလူက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အသံကို တိုးလိုက်သည် - "ကောင်လေး၊ သူ ငါတို့ လာကယ်ဖို့ ရောက်လာရင်တောင်မှ ဒီအကျဉ်းထောင်ကြီးက နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ လျှို့ဝှက်အကာအကွယ်နယ်နိမိတ်နဲ့ ဝန်းရံထားတာ။ ရွှေနဂါးဧကရာဇ် မှလွဲလို့ ဘယ်သူမှ ဒီအကျဉ်းထောင်ကို ဖောက်ထွင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ရင်လေ၊ ဒီလို ပညာတတ်ကျောင်းထိုင်ချုပ်ကြီးက ဘာလို့ ဒီမှာ အကျဉ်းချခံထားရတယ်လို့ မင်း ထင်နေလို့လဲ ဟားဟား!"
"ဒါဆိုရင် ရွှေနဂါးဧကရာဇ် တစ်ယောက်တည်းပဲ ဖောက်ထွင်းနိုင်တာပေါ့" ဟိုကိုင်ယွမ် က ရွှေရောင်အလင်းတန်း တိုင်များကြားမှ ဖြတ်သွားနေသော ထိန်းသိမ်းရေးမှူးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ရွှေနဂါးဧကရာဇ် ရဲ့ ပလ္လင်ကို သူ့သွေးသားရှိတဲ့သူကပဲ ဆက်ခံလို့ရတယ်။ ကံဆိုးတာက သူ့ရဲ့သွေးက သာမန်လူတွေနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ သာမန်နဂါးတွေက သူတို့ရဲ့ တစ်သက်တာမှာ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ မွေးနိုင်ကြတယ်... ဧကရာဇ်အတွက်ဆိုရင်တော့ ဆယ်ဆ ပိုများတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီသားတွေထဲမှာ တစ်ဦးတည်းသောသူကသာ ရွှေနဂါးသွေးကို သယ်ဆောင်လာတယ်။ လက်ရှိ ရွှေနဂါးဧကရာဇ် မှာ သားဆယ့်သုံးယောက် ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဦးလေးတော်ဖြစ်တဲ့သူက စီနီယာအဆင့်မှာ စတုတ္ထမြောက် ဖြစ်နေတာကတော့ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရွှေနဂါးသွေးက ကလေးတစ်ယောက် အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါတိုင်း ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သားဆယ့်သုံးယောက်စလုံးက ကြီးပြင်းလာကြပေမဲ့ ရွှေနဂါးသွေးကို မဆက်ခံနိုင်ခဲ့ကြဘူး... စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်တည်းကသာလျှင်... ဟာ... တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ" ထိုလူက အထናအမြင်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"အကယ်၍ ဇန်ယဲ့သာ ရွှေနဂါးရဲ့ ဆက်ခံသူဆိုရင်၊ ဒါဆိုရင် ငါ ဒီမြေအောက်ခန်းကို ဖောက်ထွင်းနိုင်လိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့..." ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ နေရာလွတ် (Dimension) ကို ညင်သာစွာ ညွှန်ပြလိုက်သည် - "သူ့ရဲ့ နဂါးဝိညာဉ် အမျှင်တန်းတစ်ခုက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေလို့ပဲ"
ထိုလူမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့သည် လူ့နယ်နိမိတ်တွင် လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်။ ကျင့်ကြံခြင်း သို့မဟုတ် အမတနယ်မြေတွင် လက်ထပ်ခြင်းဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်နှင့် အသက်ကို အဖော်ဖြစ်သူထံ အပ်နှံခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ လက်ထပ်သည့်ညကပင် သူတို့သည် သဘောတူညီချက်တစ်ခုကို ချမှတ်ခဲ့ကြသည်။
"အဟွန်း။ သူ မင်းကို လာကယ်မှာ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး။ ကောင်းပြီလေ။ ဒီကျောင်းထိုင်ချုပ် လုံချီ ဆိုတဲ့လူ တစ်နေ့ကျရင် နေရောင်အောက်ကို ပြန်ပေါ်လာခွင့် ကံပါလာပြီဆိုမှတော့၊ လုံချီလည်း ကံတရားအတိုင်း လိုက်နာဖို့ ဖြစ်လာတာပေါ့လေ" လုံချီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသော အပြုံးမှာ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံကို ဖြတ်သန်းထွန်းလင်းလာသော လရောင်နှင့် တူနေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် လည်း သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည် - "ငါတို့ ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် မြန်မြန်လုပ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဇန်ယဲ့သာ ဒီကို ရောက်လာခဲ့ရင်၊ သူက တကယ်ကိုပဲ တားဆီးလို့မရတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးနဂါး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"
လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဘဝသုံးခုတိုင်အောင် အတူတကွ ရှိခဲ့ကြသည်။ လူ့နယ်နိမိတ်တွင် တပ်မှူးဘိုးဘိုးလုံက လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ကောက်ကွေးနေသော စရိုက်ကို ပြင်ဆင်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုမှာ အနည်းငယ်မျှပင် မှေးမှိန်သွားခြင်း မရှိပေ။ သူ့နဂါးဝိညာဉ် ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်တွင် သူ၏ ဖြောင့်မတ်မှုမှာ ဆက်လက်တည်ရှိနေခဲ့သော်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုမှာ ပို၍ပင် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် က သူတို့၏ သဘောတူညီချက်ဖြစ်သော 'အကြောင်းမဲ့ လူမသတ်ရ' ဆိုသည်ကို မမေ့ခဲ့ပေ။
သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ၏ မျိုးနွယ်စုလက်ထဲသို့ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က သူတို့ သူ့ကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့ကြပြီဟု တွေးထင်နေမည်ဖြစ်ကာ ထို့ကြောင့် အမျက်ဒေါသထွက်ပြီး သတိလွတ်သွားလိမ့်မည်... အိုင်ယာ... သူ့ကို တားဆီးရန် အချိန်လောက်လောက်လွန်လွန် ကျန်ရှိနေသေးပါစေဟု သူ မျှော်လင့်မိသည်။
လုံချီသည် စစ်ရေးဗျူဟာ အပြင်အဆင်များကို အလွန်တရာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ပေသည်။ လုံချီ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နယ်နိမိတ်ကို အမြန်ပင် ဖြေလျော့လိုက်သည်။ အလွှာနှစ်ခုသာ ကျန်တော့သည့်အချိန်တွင် မလှမ်းမကမ်းမှ နဂါးဟိန်းသံကို ကြားလိုက်ရပြီး၊ ဆက်တိုက်ဆိုသလို အပြင်းအထန် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
"သေစမ်း!" လုံချီ၏ မျက်နှာထား ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"မြန်မြန်!"
လောင်ကျန့်ရယ် တစ်မျိုးနွယ်စုလုံးကို အမှန်တကယ်ပင် သတ်ဖြတ်ပစ်တော့မည်ကို သိကြသဖြင့် ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အမြန်နှုန်းကို တိုးမြှင့်လိုက်ကြသည်။
ရွှေရောင်ဆံပင်များ လွင့်ပျံနေသည်။ မည်းနက်သော ဝတ်ရုံ။ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော တောက်ပသည့် ရွှေရောင်နဂါးအကြေးခွံများ။ ပြီးတော့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာ။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူသည် ပင်မခန်းမထဲတွင် ရှိနေသော ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသူကို ကြည့်ကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "သူ့ကို ငါ့ဆီ ပြန်ပေးစမ်း!"
ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ရွှေနဂါးဧကရာဇ် က လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် ရွှေရောင်အကြေးခွံများကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည် - "သင်က ရွှေနဂါးသွေးကို သယ်ဆောင်ထားတာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါတို့က သင့်ကို တားဆီးနိုင်မှာလဲ။ ဒီကိုလာပါ၊ ငါတို့အနားကို လာခဲ့ပါ။ သင်ဟာ နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ရွှေနဂါးဧကရာဇ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ငါတို့ရဲ့..."
ဗုန်း!
လောင်ကျန့်ရယ် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူက သတ်ဖြတ်လိုသော စေတနာဖြင့် ရွှေနဂါးဧကရာဇ် ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးလူမှာ လွင့်စင်သွားပြီး နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ဆောင့်မိသွားသည်။ နန်းတော်၏ အောက်ခြေကျောက်တုံးများ ပြိုကျသွားသည်။
ရွှေနဂါးဧကရာဇ် အကာအကွယ်မယူနိုင်မီမှာပင် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ရွှေရောင်အရိပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ရွှေနဂါးဧကရာဇ် ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။ သူက လည်ပင်းကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး နီးနီးသို့ ဆွဲခေါ်လာသည် - "ငါ မင်းကို ထပ်မေးမယ်၊ သူ ဘယ်မှာလဲ"
ရွှေနဂါးဧကရာဇ် က လောင်ကျန့်ရယ် ဒီလောက်အထိ အင်အားကြီးမားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ ပါးစပ်ကို ဖြေးညင်းစွာ ဟလိုက်ပြီးနောက် အော်ထုတ်လိုက်သည် - "အဲ့ဒီကျင့်ကြံသူက သေသွားပြီလေ..." အာ့!
ရွှေနဂါးဧကရာဇ် သည် နာကျင်မှုကြောင့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ထက်ရှသော လက်သည်းများက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ရုတ်တရက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက ရွှေရောင်ပုလဲ တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည် - "ဒီလိုဖြစ်မှတော့ တစ်မျိုးနွယ်စုလုံး သူ့အတွက် အသုဘခံလိုက်ကြစမ်း!" ရွှေနဂါးဧကရာဇ် ၏ ကြေမွနေပြီး တွန့်လိမ်နေသော အလောင်းကို လောင်ကျန့်ရယ် က မြေပြင်ပေါ်သို့ အေးစက်စက်ဖြင့် ပစ်ချလိုက်သည်။
"မလုပ်နဲ့... မင်း မလုပ်နိုင်ဘူး!" မြေပြင်ပေါ်မှနေ၍ လောင်ကျန့်ရယ် ထွက်သွားရန် ကိုယ်လှည့်နေသည်ကို ကြည့်ကာ ရွှေနဂါးဧကရာဇ် က မြေပြင်ပေါ်မှ တွားသွားကာ တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ရွှေရောင်ပုလဲ မှာ အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်ခံထားရပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ၌ အစွမ်းအစ မရှိတော့ပေ။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျိုးနွယ်စုအပေါ်ထားရှိသော မုန်းတီးမှုအပြင် ဟိုကိုင်ယွမ် ပါ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရခြင်းကြောင့် ယခုအခါတွင် သူ၏ ကြာရှည်စွာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရသော သတ်ဖြတ်လိုသည့်ဆန္ဒမှာ ပုံသဏ္ဌာန်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရူးကြောင်ကြောင် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လက်ထဲတွင် တောက်ပနေသော ရွှေရောင်နဂါးပုလဲကို ကိုင်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ဖြေးညင်းစွာ ပျံတက်သွားသည်။
"သေကြစမ်း! မင်းတို့အားလုံး သေကြစမ်း!"