သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က လေထထဲမှာ ပေါ်မျောနေစဉ်မှာပဲ နန်းတော်စောင့်တွေက နဂါးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြပြီး သူ့ဆီကို ပျံသန်းလာကြပါတယ်။
ထိုနောက်မှာတော့ လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဆီကနေ ရွှေရောင်အရောင်အဝါတွေ တောက်ပလာပါတယ်။ ရွှေနဂါးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ရဲ့ခေါင်းကို မော့ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။ ရွှေရောင်အရောင်အဝါတွေက အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲထွက်ပျံ့နှံ့သွားပါတော့တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ စောင့်ရှောက်ရေး အစောင့်တွေလည်း မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျလာကြပါတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင် နဂါးအားလုံးဟာ အထက်ဘက်ကနေ ရွှေနဂါးဧကရာဇ် ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ဖိနှိပ်တဲ့စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဒီလိုစွမ်းမျိုးကို သူတို့ မခုခံနိုင်ကြပါဘူး။
ဦးလေး လုန်ချီ…! ဟိုကိုင်ယွမ် က စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
လုန်ချီက တုန်ယင်လျက် ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာပြီး ပြောလိုက်သည်– “ဘာမှ မဖြစ်ဘူး! မြန်မြန် တားလိုက်စမ်းပါ! မဟုတ်ရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်!”
ဟိုကိုင်ယွမ် က လုန်ချီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေတဲ့ အခြားနဂါးတွေကိုပါ ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ စွမ်းအားက သူ့အပေါ်မှာ သက်ရောက်မှု မရှိတာကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။ သူက နဂါးတစ်ကောင် မဟုတ်လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အသက်ဆက်ချိတ်ဆက်မှုကြောင့်များလား။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဟိုကိုင်ယွမ် က အဲ့ဒါတွေအတွက် အချိန်အများကြီး မပေးနိုင်တော့ပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လောင်ကျန့်ရယ် တစ်မျိုးနွယ်လုံးကို အပြတ်သတ်ရှင်းပစ်မယ့်ဘေးကနေ သူ တားဆီးရမှာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။
ကျန့်ရယ်!! ကျန့်ရယ်!! မြေပြင်ပေါ်မှာ ခြေဖျားထောက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က လောင်ကျန့်ရယ် ရှိရာဘက်ကို အမြန်ပြေးသွားခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အမုန်းတရားတွေကြောင့် မျက်စိစုံမှိတ်နေတဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် ကတော့ ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ ခေါ်သံကို လုံးဝ မကြားခဲ့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့စွမ်းအားတွေက ပိုပိုပြီး ကြီးထွားလာပါတယ်။ ရွှေရောင်အရောင်အဝါတွေက တစ်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်အထိ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပါတယ်။
လေထထဲမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ သွယ်လျတဲ့ ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သိလိုက်ပါပြီ၊ သူ့နာမည်ကို ခေါ်ရုံနဲ့ သူ့ရဲ့ သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေတဲ့ စိတ်ကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။
ဒါကြောင့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့—
ဟိုကိုင်ယွမ် က သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။ ထို့နောက် ငွေရောင်အရိပ်တစ်ခုက လောင်ကျန့်ရယ် ဆီကို လျှပ်တစ်ပြက် ပျံသန်းသွားခဲ့ပါတယ်။
ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ အဲ့ဒီရွှေရောင်အရောင်အဝါတွေဟာ ဓားသွားလို ထက်မြက်နေပါတယ်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က လောင်ကျန့်ရယ် ဆီကို ချဉ်းကပ်နိုင်ဖို့ ရှောင်တိမ်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အနာတရ အနည်းငယ်တော့ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ နာကျင်မှုကြောင့် တိုးတိုးလေး ညည်းညူလိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က ပိုမိုထက်မြက်တဲ့ နာကျင်မှုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူ ရပ်တန့်သွားသည်– “ကျန့်ရယ်……” သူ လက်ကို ဆန့်တန်းကာ လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ အဝတ်စကို တစ်စွန်း ဆွဲဖြဲလိုက်နိုင်ပြီးမှ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပါတယ်။
သူ မတားနိုင်ခဲ့ဘူး……
ဟိုကိုင်ယွမ် လျင်မြန်စွာ ပြုတ်ကျသွားစဉ်မှာပဲ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်တဲ့ ရေစက်တစ်စက်ဟာ လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို ကျလာခဲ့ပါတယ်။ ရေစက်နွေးနွေးလေးတွေဟာ ကျောက်စရစ်ခဲငယ်လေးတွေ ပစ်ချလိုက်သလိုမျိုး လှိုင်းထန်နေတဲ့ ရေကန်ထဲကို ကျရောက်သွားသလိုပါပဲ။
ယွမ်ဇီ……
ကောင်းကင်ယံမှာ ရွှေရောင်အရောင်အဝါတွေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့အခါ နဂါးမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးက သူတို့တွေ အသုတ်ခံရတော့မယ်လို့ ယုံကြည်သွားကြပြီး သေခြင်းတရားကို စောင့်ဆိုင်းရင်း မျက်လုံးတွေ မိန်းထားခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်အတန်ကြာသွားတဲ့အထိ သူတို့မျှော်လင့်ထားတဲ့ သေခြင်းတရားက ရောက်မလာခဲ့ပါဘူး။ မျက်လုံးတွေကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရွှေရောင်အရောင်အဝါတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။
နန်းတော်အပြင်ဘက်မှာတော့ သွေးစွပ်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုက သွယ်လျတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ကာကွယ်ထားပါတယ်။ သူက တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေခဲ့သည်– “ယွမ်ဇီ……”
“စိတ်မပူပါနဲ့……” ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပါတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သွေးတွေရွှဲနေပြီး နှလုံးသားပေါ်က ရွှေနဂါးအကြေးခွံတွေ ကျွတ်ထွက်နေတာကြောင့်လည်း နာကျင်လှကာ သူတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေ ပူစပ်လာကြပါတယ်။
“ယွမ်ဇီ၊ မငိုပါနဲ့။ မနာပါဘူး။ ကျင့်ကြံသူနယ်မြေ ကို ပြန်ကြရအောင်……” လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့မျက်နှာပေါ်က လိမ့်ကျလာတဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရွှေရောင်အရောင်အဝါတွေက တဖြည်းဖြည်း မှိန်သွားခဲ့ပါတယ်။ လောင်ကျန့်ရယ် က လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့ပါတယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပေမဲ့ ဟိုကိုင်ယွမ် ကိုတော့ အလွတ်မပေးဘဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားဆဲပါပဲ။
“မင်းက နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ နောက်ထပ်ဆက်ခံသူ…… ဟက်……”
“တော်တော့……” အေးစက်စက် အသံတစ်ခုက ရွှေနဂါးဧကရာဇ် ရဲ့ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပါတယ်။ ထို့နောက် လုန်ချီက ယိုင်နဲ့နဲ့နဲ့ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူက လောင်ကျန့်ရယ် နဲ့ ဟိုကိုင်ယွမ် တို့ရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်– “ရွှေနဂါးဧကရာဇ်၊ နဂါးမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံး သုတ်သင်ခံရတာကို မင်း လိုချင်နေတာလား။”
ရွှေနဂါးဧကရာဇ် က အံ့ဩတုန်လှုပ်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ရောက်ရှိလာတဲ့သူကို ငေးကြည့်လိုက်သည်– “ဘုရားကျောင်းခေါင်းဆောင်…… ဘုရားကျောင်းခေါင်းဆောင်၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။”
“ဒီကလေးကို မင်း စွန့်လွှတ်လိုက်တဲ့ အချိန်ကတည်းက ရွှေနဂါးသွေးစက်ဟာ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ! ငါ ယဇ်ပူဇော်တာနဲ့ နဂါးတွေရဲ့ နောင်ရေးရာထူးနေရာတို့က ဘာမှ မဆိုင်ခဲ့ဘူး။ ဆရာဝန်ကို ချီးကျူးဖို့အတွက်သာ မင်းကို ငါ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာပါ၊ မဟုတ်ရင် မင်းမှာ ဆက်ခံသူတစ်ဦးတည်းတောင် ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး……” လုန်ချီက နဂါးဧကရာဇ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ငွေရောင်နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပြောလိုက်သည်– “ကလေးတို့၊ အပေါ်တက်လာကြ……”
လောင်ကျန့်ရယ် က အနည်းငယ် ပြုံးနေတဲ့ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ထို့နောက် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ ကိုယ်ကို ပွေ့ချီကာ ငွေရောင်နဂါးရဲ့ ကျောပေါ်ကို ခုန်တက်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကျောပေါ်မှာ လူနှစ်ဦးကို သယ်ဆောင်ရင်း လုန်ချီက ကောင်းကင်ယံကို ပျံတက်သွားကာ နဂါးမျိုးနွယ်စုကို ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားခဲ့ပါတော့တယ်။ ဘယ်ကိုသွားမှန်း မသိတော့ပါဘူး။ သူတို့တွေဟာ അമတကမ္ဘာ၊ ကျင့်ကြံသူနယ်မြေ ဒါမှမဟုတ် လူ့ဘုံမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်မှာမှ အရိပ်အယောင်တောင် မကျန်တော့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်မှာတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်မှာ ပျံသန်းနေတဲ့ ငွေရောင်နဂါးတစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်။
(၅) နှစ်ကြာပြီးနောက်၊ ကျင့်ကြံသူနယ်မြေ ရှိ ကျင်းထျန်းတောင်ထိပ်ပေါ်မှာ—
ဝါးတောတစ်ခုထဲမှာ တည်ရှိနေတဲ့ ဝါးအိမ်ငယ်လေး၊ ရေတိမ်ကန်ငယ်လေးတစ်ခုနဲ့ ရေစီးဆင်းနေတဲ့ တံတားငယ်လေးတို့က သာယာလှပနေပါတယ်။
“လွန်ပါပြီ၊ စိမ်းလန်းတဲ့ဝါးရွက်ပြုတ်ရည်ရဲ့ အရသာက အလွန်တရာ နုညွှန်လှတယ်လို့ ငါ အမြဲထင်ခဲ့တာ။ လျန်ရှန်၊ မင်းရော အဲ့ဒီလို ထင်လား……” တျန်ယင်နန်းတော်ကြီးရဲ့ နန်းတော်သခင် ဝတ်ဆင်လေ့ရှိတဲ့ တန်ဆာဆင်ထားတဲ့ ဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှပခန့်ညားတဲ့ ဖန်ရီ က လက်ထဲမှာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
“အင်း……” ဗုဒ္ဓဘာသာဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လျန်ရှန်က ခပ်အေးအေးပဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
“မင်း ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ပြန်မယ့်အချိန်ကျရင် နည်းနည်းလောက် သယ်သွားကြတာပေါ့……” မိုကျွင်းဖန် က လျန်ရှန်ရဲ့ ခါးကို ကြင်နာယုယတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဖက်တွယ်ထားရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဒါက လျန်ရှန်အတွက် ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာ ဖြစ်ပုံရပေမဲ့ ဖန်ရီ ကတော့ ဘယ်လိုလဲပေါ့လေ။
“ဟေး! တော်တော့! ငါ မင်းတို့ကို ဒီကို ခေါ်လာတာ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို လာကြည့်ခိုင်းဖို့လေ! လက်ဖက်ရည် သောက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။” မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဒေါသတကြီးနဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် က ဝါးအိမ်ငယ်လေးထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
“ဟာယီ! အရူးနဂါးရာ၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးဆရာဝန် ရှောင်ယောင် ကို ငါ ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်ပေးထားတာပဲလေ။ ဘာတွေ အسرعအမြန် ဖြစ်နေရတာလဲ။” ဖန်ရီ က ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် က တစ်ခုခု ထပ်ပြောမလို့ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ ဝါးအိမ်တံခါးဝရှေ့မှာ စိမ်းစိုနေတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပါသည်– “ဆရာဝန်ကြီး! ယွမ်ဇီ ရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုနေလဲ။”
ရှောင်ယောင် က ချွေးတွေသုတ်နေတဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်– “အဲ့ဒီ စီနီယာနဂါးကြီး၊ စိတ်လျှော့ပါ၊ အရမ်းကြီး မပူပန်ပါနဲ့ဦး……”
ရှောင်ယောင် ကို ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ချက် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်– “မင်း ပြောပြစမ်းပါ!”
“ဂုဏ်ယူပါတယ်လို့ ကျုပ် ပြောရတော့မယ် ထင်တယ်! ခင်ဗျားတို့ ဖေဖေ ဖြစ်လာကြပါပြီ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ကိုယ်ဝန် နှစ်လ ရှိနေပြီမို့လို့ပါပဲ!”
ဖူး!
ဂျလောက်……
ဝါးအိမ်ငယ်လေးထဲမှာ ဖန်ရီ က လက်ဖက်ရည်တွေ ထွေးထုတ်လိုက်မိပြီး လျန်ရှန်ရဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကတော့ မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပါတယ်။
ထင်ရှားတာကတော့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဆရာဝန်ကြီး ရှောင်ယောင် အပါအဝင် ဘယ်သူကမှ ဒီလိုမျိုး ကိုယ်ဝန်ရှိလာမယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါကတော့ သူမက ဆယ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စမ်းသပ်စစ်ဆေးပြီးနောက် ထွက်လာတဲ့ ရလဒ်ပါပဲ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျင်းထျန်းတောင်ထိပ်ပေါ်က ဝါးအိမ်မှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေချိန်မှာ မိုင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးတဲ့ ရွှယ်ထျန်းတောင်ထိပ် ပေါ်မှာတော့ ငွေရောင်ဆံပင်နဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ခေါင်းကို မော့ကာ မှောင်မည်းနေတဲ့ ကောင်းကင်ယံက ကြယ်တွေကို ငေးကြည့်လိုက်သည်– “နာစင့်ဆိုး အဆင့်က မူလခန္ဓာကိုယ်ဆီကို ပြန်လည်ရောက်ရှိစေခဲ့ပြီး နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ရွှေနဂါးသွေးနဲ့ ရောနှောသွားစေခဲ့တယ်…… နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တဲ့လား…… ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေက ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး။ ကျင့်ကြံသူနယ်မြေ က ပျော်စရာကောင်းတဲ့နေရာလည်း မဟုတ်ဘူး…… အင်း၊ ငါ့တူရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ပြီး လူ့ဘုံကို သွားကြည့်ရမယ်……” ထို့နောက် အဆိုပါလူသားက ငွေရောင်နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွှယ်ထျန်းတောင်ထိပ် ပေါ်ကနေ ခုန်ချသွားခဲ့ပါတော့တယ်——
ပြီးပါပြီ!
(၅) နှစ်ကြာပြီးနောက်၊ ကျင့်ကြံသူနယ်မြေ ရှိ ကျင်းထျန်းတောင်ထိပ်ပေါ်မှာ—
ဝါးတောတစ်ခုထဲမှာ တည်ရှိနေတဲ့ ဝါးအိမ်ငယ်လေး၊ ရေတိမ်ကန်ငယ်လေးတစ်ခုနဲ့ ရေစီးဆင်းနေတဲ့ တံတားငယ်လေးတို့က သာယာလှပနေပါတယ်။
“လွန်ပါပြီ၊ စိမ်းလန်းတဲ့ဝါးရွက်ပြုတ်ရည်ရဲ့ အရသာက အလွန်တရာ နုညွှန်လှတယ်လို့ ငါ အမြဲထင်ခဲ့တာ။ ဖန်ရီ၊ မင်းရော အဲ့ဒီလို ထင်လား……” တျန်ယင်နန်းတော်ကြီးရဲ့ နန်းတော်သခင် ဝတ်ဆင်လေ့ရှိတဲ့ တန်ဆာဆင်ထားတဲ့ ဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှပခန့်ညားတဲ့ ဖန်ရီ က လက်ထဲမှာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
“အင်း……” ဗုဒ္ဓဘာသာဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လျန်ရှန်က ခပ်အေးအေးပဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
“မင်း ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ပြန်မယ့်အချိန်ကျရင် နည်းနည်းလောက် သယ်သွားကြတာပေါ့……” မိုကျွင်းဖန် က လျန်ရှန်ရဲ့ ခါးကို ကြင်နာယုယတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဖက်တွယ်ထားရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဒါက လျန်ရှန်အတွက် ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာ ဖြစ်ပုံရပေမဲ့ ဖန်ရီ ကတော့ ဘယ်လိုလဲပေါ့လေ။
“ဟေး! တော်တော့! ငါ မင်းတို့ကို ဒီကို ခေါ်လာတာ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို လာကြည့်ခိုင်းဖို့လေ! လက်ဖက်ရည် သောက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။” မျက်မှောင်ကျုတ်လျက် ဒေါသတကြီးနဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် က ဝါးအိမ်ငယ်လေးထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
“ဟာယီ! အရူးနဂါးရာ၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးဆရာဝန် ရှောင်ယောင် ကို ငါ ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်ပေးထားတာပဲလေ။ ဘာတွေ အسرعအမြန် ဖြစ်နေရတာလဲ။” ဖန်ရီ က ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် က တစ်ခုခု ထပ်ပြောမလို့ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ ဝါးအိမ်တံခါးဝရှေ့မှာ စိမ်းစိုနေတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပါသည်– “ဆရာဝန်ကြီး! ယွမ်ဇီ ရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုနေလဲ။”
ရှောင်ယောင် က ချွေးတွေသုတ်နေတဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်– “အဲ့ဒီ စီနီယာနဂါးကြီး၊ စိတ်လျှော့ပါ၊ အရမ်းကြီး မပူပန်ပါနဲ့ဦး……”
ရှောင်ယောင် ကို ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ချက် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်– “မင်း ပြောပြစမ်းပါ!”
“ဂုဏ်ယူပါတယ်လို့ ကျုပ် ပြောရတော့မယ် ထင်တယ်! ခင်ဗျားတို့ ဖေဖေ ဖြစ်လာကြပါပြီ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ကိုယ်ဝန် နှစ်လ ရှိနေပြီမို့လို့ပါပဲ!”
ဖူး!
ဂျလောက်……
ဝါးအိမ်ငယ်လေးထဲမှာ ဖန်ရီ က လက်ဖက်ရည်တွေ ထွေးထုတ်လိုက်မိပြီး လျန်ရှန်ရဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကတော့ မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပါတယ်။
ထင်ရှားတာကတော့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဆရာဝန်ကြီး ရှောင်ယောင် အပါအဝင် ဘယ်သူကမှ ဒီလိုမျိုး ကိုယ်ဝန်ရှိလာမယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါကတော့ သူမက ဆယ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စမ်းသပ်စစ်ဆေးပြီးနောက် ထွက်လာတဲ့ ရလဒ်ပါပဲ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျင်းထျန်းတောင်ထိပ်ပေါ်က ဝါးအိမ်မှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေချိန်မှာ မိုင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးတဲ့ ရွှယ်ထျန်းတောင်ထိပ် ပေါ်မှာတော့ ငွေရောင်ဆံပင်နဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ခေါင်းကို မော့ကာ မှောင်မည်းနေတဲ့ ကောင်းကင်ယံက ကြယ်တွေကို ငေးကြည့်လိုက်သည်– “နာစင့်ဆိုး အဆင့်က မူလခန္ဓာကိုယ်ဆီကို ပြန်လည်ရောက်ရှိစေခဲ့ပြီး နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ရွှေနဂါးသွေးနဲ့ ရောနှောသွားစေခဲ့တယ်…… နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တဲ့လား…… ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေက ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး။ ကျင့်ကြံသူနယ်မြေ က ပျော်စရာကောင်းတဲ့နေရာလည်း မဟုတ်ဘူး…… အင်း၊ ငါ့တူရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ပြီး လူ့ဘုံကို သွားကြည့်ရမယ်……” ထို့နောက် အဆိုပါလူသားက ငွေရောင်နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွှယ်ထျန်းတောင်ထိပ် ပေါ်ကနေ ခုန်ချသွားခဲ့ပါတော့တယ်——