"မင်းကိုယ်ပေါ်မှာ သူ့ရဲ့အနံ့အသက်တွေ ငါရနေတယ်" အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသူက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အနည်းငယ်ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ရှည်လျားသော ကုဗင် (Guqin) စောင်းကို ကိုင်ထားသည့် ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ကာ "ခင်ဗျား ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ သူ့အနံ့အသက် ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအား..." ဟု ပြန်ပြောလေသည်။
"ဟွန့်! ဒီလူက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ။ မမြင်ဘူးလား။ ငါတို့က အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးမှ အခုမှ လွတ်မြောက်လာကြတာလေ! ငါတို့မှာ ဝိညာဉ်မြက်တွေပဲ ပါလာတာ၊ မင်းတို့က လုယက်ချင်လို့လား!!" စိတ်မရှည်တော့သည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံ အနားသတ်အဆင်တန်ဆာပါသည့် ရုပ်ချောချောလူတစ်ဦး၏ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ရုတ်တရက် ခံလိုက်ရသည်။ ထိုသူက ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး မျှော်လင့်မထားဘဲ ရောက်လာကြသည့် ဧည့်သည်အချို့ကို လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်တို့ကို အထင်အမြင်လွဲမှား..."
"ဟွန့်! အထင်အမြင်လွဲတာမှန်ရင် ဘာလို့ ဒီကနေ အမြန်ထွက်မသွားသေးတာလဲ!! ပြဿနာရှာချင်နေတဲ့ လူစုပဲ!"
ဇင်ရင်နတ်ဘုရား နန်းတော် (Tianyyin Immortal Palace) မှ တပည့်များ၏ သတိဝီရိယရှိရှိ ကြည့်နေကြပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူသုံးဦးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်သွားကြသည်။
ထိုလူသုံးဦး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် တပည့်များ၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသော ဟိုကိုင်ယွမ် က သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်။ ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်း ပိတ်သွားတော့မည့် နယ်နိမိတ်ဘောင်ဆီသို့ သူ၏ခေါင်းကို လှည့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မှ သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို လွှတ်ချနိုင်ခဲ့တော့သည်။
အန္တရာယ်နယ်မြေ သည် အဆုံးတွင်တော့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံပိတ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုလူတွေသာ မဝင်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင် အရှင်မင်းကြီးနှင့် သခင်တို့ ထိုနေရာမှာ ဆက်နေတာက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ သို့မှသာ သူတို့ ရှာမတွေ့တော့ဘဲ နောက်ထပ်အန္တရာယ်လည်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
"မင်းက ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ!! ဒီလိုလူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောအုပ်ထဲမှာ ဘာတွေများ ကြည့်စရာကောင်းလို့လဲ!! ငါတို့ သေမတတ်ဖြစ်ခဲ့ရတာလေ!! မြန်မြန်လုပ်! သွားကြရအောင်!!"
ပျံသန်းနိုင်သော ရတနာပစ္စည်းများဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက် ထွက်သွားနှင့်ကြပြီဟု ယူဆရသော ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအချို့သည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် အရိပ်သုံးခုသည် အခုတလောလေးမှ ပိတ်သွားခဲ့သော နယ်နိမိတ်၏ ကွက်လပ်ကို အမြန်ဆုံး ဖြတ်ဖောက်ဝင်ရောက်လာကာ အန္တရာယ်နယ်မြေ အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
{***}
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ ထိုင်ခုံဖြင့် တင်ပလ္လင်ခွေကာ ထိုင်နေသည်မှာ ရက်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ခံရခက်လှသည့် ပြင်းထန်သော အပူချိန်မှာ ယခုအခါတွင်မူ ခံနိုင်ရည်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း ပြည့်နှက်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ယခုအခါ သူ၏ တန်ထាន (Dantian) အတွင်းသို့ အပြည့်အဝ စုပ်ယူခံပြီး ဖြစ်လေသည်။
၎င်းသည် အန္တရာယ်နယ်မြေ ၏ ထူထပ်ပြည့်စုံသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား (Qi) ကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တန်ထានအတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူသည့်အခါ လေထုထဲတွင် ပါဝင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို သူ၏ကိုယ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းနိုင်ခဲ့သောကြောင့်ပင်တည်း။
ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ပိုမိုထူထပ်ကြွယ်ဝလာကာ ဒါန်း (Dan) ကို စတင်ဖွဲ့စည်းလာခဲ့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က ဆန်စေ့လေးများကဲ့သို့ သေးငယ်သော အရာများသည် ပုလဲများအဖြစ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြီးထွားလာပြီး ကျောက်စိမ်းလုံးများအဖြစ် အတုံးအခဲဖြစ်လာသကဲ့သို့ စွမ်းအားကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ရပ်မှာလည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေခဲ့ပြီး ၎င်းနှင့်အတူ မပြီးပြတ်သေးသော မှတ်ဉာဏ်အချို့လည်း ပါလာခဲ့သည်။
မကောင်းဆိုးဝါး နဂါး၏ ကျန်းယဲ့ (Zhan Ye)။
{***}
နဂါးဝိညာဉ် (Dragon Soul) သည် သူ၏ မူလကိုယ်ခန္ဓာထံသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် အတွက် ပူပြင်းသည့် အပူချိန်နှင့် ရေနှင့် အစားအစာ ရှားပါးမှုတို့မှာ ပြဿနာ မဟုတ်တော့ပေ။ စားသုံးခြင်းဆိုသည်မှာ စားချင်စරාစားတတ်သော ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် အတူတူ လိုက်ပါစားသောက်ပေးရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။
ရက်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ကြာ ထိုင်နေခဲ့ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် ထွက်ပေါ်လာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းတံပိုကြီးကို ရိပ်မိလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ကာ လိုဏ်ဂူကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ ရွှေရောင်ဇင်နဘားအဆင့် (Golden Cinnabar Stage) သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်လေသည်။
သို့သော်လည်း အရိပ်အချို့သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နောက်ဘက်တွင် ဖျတ်ခနဲ လက်သွားသည်။ ပျော်ရွှင်နေသော လောင်ကျန့်ရယ် မှာ ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုံ့သွားလေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ခေါင်းကို လှည့်ကာ သူ၏နောက်ဘက်မှ လူများကို သတ်ဖြတ်လိုသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"လုံယာ က အရှင်မင်းကြီးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"
"လုံယွဲ့ က အရှင်မင်းကြီးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"
လူနှစ်ဦးက သူ့အား လေးစားသမှုဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က သတိဝီရိယဖြင့် မျက်နှာကို အနည်းငယ် မဲလိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်တို့သည် နှုတ်ဆက်နေကြသည့် လူနှစ်ဦး၏နောက်ဘက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော ထူးဆန်းသည့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။
"မင်းနဲ့ ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမလဲ၊ ငါ့ရဲ့ သားတော်လေး" ထိုလူ၏အသံမှာ ခမ်းနားပြီး တည်ငြိမ်နေကာ သူ၏ ထူးကဲသော အဆင့်အတန်းကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေပေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် မှာ ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အသံထွက်ကာ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ရယ်မောလိုက်တော့သည်– "ဟားဟား... မင်းရဲ့ သားတော် ဟုတ်လား။ ကောင်းကင်ဘုံရေ၊ ငါက အခုမှ ဘယ်လောက်တောင် ကြီးနေပြီလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားမျိုးကို ကြားရတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က ထိုသုံးယောက်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်ရင်း ဆက်လက် ရယ်မောနေဆဲ ဖြစ်သည်– "ငါ့မှာ အဖေလည်း မရှိဘူး၊ အေမီလည်း မရှိဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် မင်းရဲ့ သားတော် ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ။ တောက်!"
"မင်း! ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား! အန္တရာယ်နယ်မြေ ထဲမှာ နေရင်းနဲ့ ဘာတွေ သင်ယူခဲ့တာလဲ!!" ထိုလူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နေသာနေသည့် ကောင်းကင်ထက်တွင် လျှပ်စီးလက်သွားသည်။
ဤအမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် က မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုံ့လိုက်သည်။ အနက်ရောင် လွှမ်းနေသော အကြေးခွံများသည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ထို့နောက် စွမ်းအားကြီးမားသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားကာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသည့် နဂါးဟိန်းသံကို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်လိုက်သည်။
ထိုလူများ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ၎င်းတို့၏ အနက်ရောင် ဝတ်စုံများနှင့် ဦးထုပ်ဆောင်းထားမှုများက ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် က ထိုနဂါးအနွယ်ဝင် လူသည် သူနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခေါ်ဆိုနေသည့် ဖခင်ဖြစ်သူ အစစ်အမှန် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိနေသည်။
ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ? သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။
"ငါက အမြဲတမ်း စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရတာ။ ဘယ်သူက ငါ့ကို သင်ပေးလဲ၊ ဘယ်သူက ငါ့ကို ကြီးပြင်းအောင် လုပ်ပေးလဲ... တောက်! ဒါက မင်းတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားနယ်မြေ (Immortal Boundary) ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ နဂါးအနွယ်ဝင်တွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး! ဝေးဝေးသွားစမ်း!" စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ကြီးမားလှသည့် စွမ်းအားတစ်ခုက လူအုပ်ကို လှည်းကြုံသကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားကာ ထိုလူကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားစေပြီး ကျန်လူနှစ်ဦးကိုမူ လေထဲတွင် နောက်ပြန်လွင့်ထွက်သွားစေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ကျရောက်စေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်ပြီး ခပ်စိမ်းစိမ်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သနားကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်လေးပင် မရှိပေ။
"မင်း!"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လှောင်ပြောင်သည့် သဘောထားက အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကို အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီး သူ၏ လက်များကို ရုတ်တရက် ဖြန့်လိုက်သည်။ လေထုသည် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လာကာ သူ၏ လက်ဖဝါးများဆီသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည့် အနီရောင် စွမ်းအားလုံးကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
"ဟာ့!" စွမ်းအားကြီးမားသည့် စွမ်းအားလုံးကြီး နှစ်လုံးသည် လောင်ကျန့်ရယ် ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများကို ဖြတ်သွားသည်။ ပုံမှန်မဟုတ်သော အနက်ရောင် လေထုတို့ စုဝေးလာကြသည်။ လက်များနှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် အနက်ရောင် အကြေးခွံများ ပေါ်လာပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင် ဦးချိုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ တိုက်ခိုက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ငွေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ၏နောက်ဘက်ရှိ လိုဏ်ဂူထဲမှ ရုတ်တရက် လက်ထွက်လာသည်။
စွမ်းအားလုံးကြီး နှစ်လုံးမှာ ငွေရောင် အလင်းတန်းကြောင့် တားဆီးခံလိုက်ရပြီး တောင်တန်းဒေသနှင့် လူသူကင်းမဲ့ရာ နေရာဆီသို့ အင်အားပြင်းပြင်းဖြင့် ပြန်လည် လွင့်စင်သွားကာ အပြင်းအထန် ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းက ငွေရောင် အလင်းတန်းမည်မျှ စွမ်းအားကြီးမားကြောင်း ပြသရန် လုံလောက်နေပေသည်။
"ပြဿနာရှာတတ်လိုက်တာ။ သက်ကြီးဝါကြီးတစ်ယောက်အပေါ်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းရတာလဲ" လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည့် ငွေရောင် ဆံပင်များနှင့် ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နောက်ဘက်တွင် ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အသံမှာ အပြစ်တင်သည့် ပုံစံပေါက်နေသော်လည်း စကားထဲတွင် အနည်းငယ် ပြုံးနေသည့် ပုံစံ ပါဝင်နေသည်။
"ယွမ် လေး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား" တစ်ခဏကမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသည့် လူ (နဂါး?) တစ်ဦးဖြစ်နေသော လောင်ကျန့်ရယ် သည် နောက်တစ်ခဏတွင် တလက်လက်တောက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ အသစ်ရောက်လာသည့် လူကို ဖက်လိုက်လေသည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တောက်ပြောင်နေသော အနက်ရောင် အကြေးခွံများနှင့် ရွှေရောင် ဦးချိုများကို ကြည့်ရင်း သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ပွတ်သပ်ပေးမိဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ဤလူသည် ဒေါသထွက်သည့်အခါတိုင်း ပုံစံပြောင်းသွားတတ်ကြောင်း သူ သတိရလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက တားဆီးရန် အချိန်မီ ရောက်လာခဲ့သည်။
"ကောင်းပြီ! သွားကြရအောင်!" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဦးချိုများကို ပွတ်သပ်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် လမ်းလျှောက် ထွက်သွားကြလေသည်။
"ရပ်စမ်း! မင်း!"
"သက်ကြီးဝါကြီးခင်ဗျား၊ ခင်ဗျားရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဘာလဲ။ ဒီတာအိုပုဂ္ဂိုလ်လေးက သူ ဒေါသထွက်နေတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒီတာအိုပုဂ္ဂိုလ်လေးက သူ့ကို တစ်ကြိမ် တားပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအကြိမ်တော့ မလုပ်ဘူးနော်။ ခင်ဗျားတို့သာ သူ့ကို ဆက်ပြီး ဆန့်ကျင်နေမယ်ဆိုရင် သူ ခင်ဗျားတို့ကို သတ်ပစ်ရလိမ့်မယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်– "ခင်ဗျားက သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားက သူ့ကို တံဆိပ်ခတ်နှိပ် အလုံပိတ်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားက သူ့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားက သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ သူသာ သေဆုံးသွားခဲ့ရရင်တောင် သူက ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာလေ! ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ!!"
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုနိုင်ဘဲ အင်မတန်မှ အံ့သြင်្ငေးကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာသွားကြသည့် အဖြူအမည်း စုံတွဲကို စိုက်ကြည့်ရင်းသာ နေခဲ့သည်။
"သခင်ကြီး..."
"သူ့... သူ့မှာ တကယ်ပဲ..."
ခဏကမှ လွင့်စင်သွားခဲ့ကြသော မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူနှစ်ဦးမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ဘေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြပြီး အနည်းငယ် ဝေေဝဝါးဝါး ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့၏ စကားသံများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လွှမ်းခြုံနေသည်။
***
ထိုစုံတွဲသည် ပူလောင်အိုက်စပ်နေသော ဒေသမှ ထွက်ခွာလာကြပြီး သာယာပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော တောအုပ်၏ လေထုထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။
"လောင်ကျန့်ရယ်၊ ငါ ဗိုက်ဆာလာပြီ" ဟိုကိုင်ယွမ် က လောင်ကျန့်ရယ် ကို ရေရွှဲနေသော မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် ကြည့်ရင်း သူ၏ ဗိုက်ကလေးကို ပွတ်သပ်ပြလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် မှာ သူ့ကို ဖြိုချပြီး ချစ်ခင်မြတ်နိုးပြချင်စိတ်များသာ တဖွားဖွားပေါ်လာတော့သည်– "ဘာစားချင်လဲ။ ကိုယ် သွားပြင်ပေးမယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို ချီပိုးကာ ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။
ရွှေအူတိုင် အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ ကူးပြောင်းပြီးနောက်ပိုင်းတွင် အစားအစာ စားသုံးရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ တစ်နေ့လျှင် သုံးနပ်စားသုံးရန် အကျင့်ပါနေပြီဖြစ်ရာ သူဗိုက်ဆာသည်ကို မထူးဆန်းသလို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နဂါးဝိညာဉ် အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ် ခဏတာ ထွက်သွားသည့်တိုင်အောင် ဤနေရာတွင် မည်သူကမျှ ဟိုကိုင်ယွမ် အနားသို့ ချဉ်းကပ်ဝံ့ကြမည် မဟုတ်ပေ။
"မှိုမွှေးစွပ်ပြုတ် သောက်ချင်တယ်။ ငါတို့ အရင်က တောထဲမှာ မှိုအချို့ တွေ့ထားတယ် မဟုတ်လား။ သွားခူးပေးပါလား၊ နော်?" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးလေးများက တလက်လက် တောက်పాက်နေသည်– "ဟုတ်တယ်လေ၊ နောက်ထပ်လည်း ထပ်ခူးလို့ရသေးတာပဲ။ အဲဒါတွေက အန္တရာယ်နယ်မြေ ရဲ့ အထူးအဆန်း ဟင်းလျာတွေလည်း ဖြစ်တယ်လေ! ဒါမှမဟုတ် အပြင်ထွက်ပြီး ဝယ်လို့လည်း ရတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက တော်တော် ဈေးကြီးမှာ သေချာတယ်!"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်– "ကောင်းပြီလေ။ ကိုယ် မင်းအတွက် အဲဒီမှိုတွေကို သွားခူးပေးမယ်။ ဒီမှာပဲ စောင့်နေနော်။ အရမ်းဗိုက်ဆာနေရင် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲ ဝင်ပြီး မုန့်ဖတ်ရည် (သို့မဟုတ်) သစ်သီးဖျော်ရည် နည်းနည်း သောက်လိုက်ဦး" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ သူ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။
လောင်ကျန့်ရယ် တကယ် ထွက်သွားပြီဆိုတာကို အသေအချာ သိလိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ညည်းညူလိုက်ရင်း သွေးတစ်ချက် အန်ထုတ်လိုက်သည်– "နဂါးအနွယ်ဝင်တွေရဲ့ စွမ်းအားက တကယ်ကို ကြောက်ခမန်းလိမ္မာပဲ..."
သူ လိုဏ်ဂူထဲတွင် ရှိစဉ်က ရွှေအူတိုင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးခါစ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေဆဲပင်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် နဂါးဟိန်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က ထိုဒဏ်ခတ်မှုကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အတွင်းအားစွမ်းအင် (ကောင်သီ) မှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရရှိသွားခဲ့သည်မှာ ရှင်းလင်းနေပေသည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို စိုးရိမ်နေမိသဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် အတိုက်အခိုက်ခံရတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် က သူကိုယ်တိုင် သေဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့မိသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန် သူ၏ အတွင်းယွမ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းက သူ၏ အတွင်းအားဒဏ်ရာကို ပိုမိုဆိုးရွားသွားစေခဲ့သည်...
ဟိုကိုင်ယွမ် က နာကျင်ကိုက်ခဲနေသော သူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ လက်ကို တင်လိုက်သည်။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း အနည်းငယ် ရှူလိုက်ပြီးနောက် ကျက်သရေထိုင်ကာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် အတွင်းဒဏ်ရာကို ကုသရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့တွင် ပုံရိပ်သုံးခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ တုံ့ပြန်ရန်ပင် မစောင့်ဘဲ သူတို့က သူ့ကို မေ့မြောသွားအောင် လုပ်လိုက်ကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပါးလျလွန်းသော ကိုယ်ခန္ဓာလေးမှာ နူးညံ့စွာ လဲကျသွားသည်။
"ဟွန့်! သိမ်မွေ့တဲ့နည်းလမ်းတွေနဲ့ သူ့ကို နဂါးအနွယ်ဆီ ပြန်မလာစေနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ သူ ကိုယ်တိုင် အလွယ်တကူ နာခံပြီး ပြန်လာမလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့! ရတနာတံဆိပ်နဲ့ စာလွှာကို ချန်ထားခဲ့ကြ! သွားစရာရှိတာ သွားကြရအောင်!"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ!"
လူတစ်ဦးက ကောင်းကင်ပျံနဂါး ရွှေတံဆိပ်နှင့် ရွှေနဂါးပုံများပါရှိသော စာလွှာကို ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့ပြီး၊ နောက်လူတစ်ဦးက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ပခုံးပေါ် ထမ်းပိုးလိုက်သည်။
အရိပ်သုံးခုသည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။