"မင်းကိုယ်ပေါ်မှာ သူ့အနံ့ ငါရနေတယ်။" ခေါင်းစွပ်အမည်းဝတ်ထားသူက လူတစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးကာ အသံအနည်းငယ်ကြမ်းတမ်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ရှည်လျားသော ဂူကျင်းတူရိယာကို ကိုင်ထားသည့်လူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "ခင်ဗျား ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ သူ့အနံ့ ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားက..." ဟု ပြန်မေးသည်။
"ဟွန့်! ဒီလူတွေ ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ။ မမြင်ဘူးလား။ ကျုပ်တို့က အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရပြီးမှ အခုမှ ထွက်လာကြတာလေ! ကျုပ်တို့သယ်လာတာ စွမ်းအင်မြက်တွေပဲ ရှိတာ၊ ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်တို့ကို လုယက်ချင်လို့လား။" စိတ်မရှည်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတစ်ဦးမှာ အဆင်တန်ဆာအနည်းငယ်ဆင်မြန်းထားသည့် ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ် ရုပ်ချောချောလူငယ်တစ်ဦး၏ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်လာသည့် ဧည့်သည်အချို့ကို ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်တို့ကို အထင်အမြင်မလွဲကြပါနဲ့..."
"ဟွန့်! အထင်အမြင်လွဲတာပဲဆိုရင် ဘာလို့များ ဒီကနေ အမြန်မထွက်သွားသေးတာလဲ။ ပြဿနာရှာချင်နေတဲ့ လူစုလေးပဲ!"
ထျန်ယင် နတ်ဘုံနန်းတော် တပည့်များ၏ သတိဝီရိယရှိရှိ ကြည့်နေကြပုံကို မြင်တော့ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် သုံးဦးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ထိုလူသုံးဦး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် တပည့်များ၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင်ရှိနေသော လူက သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်။ ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်း ပိတ်သွားတော့မည့် နယ်နိမိတ်ဘက်သို့ သူခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မှ သူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို လွှတ်ချနိုင်တော့သည်။
အန္တရာယ်နယ်မြေ သည် အဆုံးတွင်တော့ ပြန်လည်တံဆိပ်ခတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။ ထိုလူများသာ မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပါက အရှင်မင်းကြီးနှင့် ဆရာသခင်တို့ ထိုနေရာတွင် ဆက်နေခြင်းက ပို၍ကောင်းပေမည်။ သို့မှသာ သူတို့ အရှာမခံရတော့ဘဲ နောက်ထပ်အန္တရာယ်လည်း ထပ်ကြုံရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
"မင်း ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ။ ဒီလိုလူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောအုပ်ကြီးထဲမှာ ဘာတွေများ ကြည့်စရာကောင်းလို့လဲဟ! ငါတို့ သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာလေ။ မြန်မြန်လုပ်! သွားမယ်!!"
ပျံသန်းရေးကိရိယာပေါ် တက်ကာ ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက် ထွက်သွားလောက်ပြီဟု ယူဆရသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူများမှာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် အရိပ်သုံးခုသည် အခုတလောလေးမှ ပိတ်သွားခဲ့သော နယ်နိမိတ်၏ ကွာဟချက်ကို လျင်မြန်စွာ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာပြီး အန္တရာယ်နယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
{***}
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ ရက်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ကြာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ခံရခက်လှသည့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပူပြင်းမှုသည် ယခုအခါတွင် သည်းခံနိုင်လောက်သည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း ပြည့်နှက်နေသော စွမ်းအင်များသည် ယခုအခါ သူ၏တန်ထျန် (စွမ်းအင်သိုလှောင်ရာနေရာ) အတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်းခံပြီးဖြစ်သည်။
အန္တရာယ်နယ်မြေ ၏ ထူထပ်သော စွမ်းအင် (Spiritual qi) ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ အကြောင်းမှာ တန်ထျန်အတွင်းသို့ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူချိန်၌ လေထုထဲတွင် ပါဝင်သော စွမ်းအင်၏တစ်ဝက်ခန့်ကို သူ၏ကိုယ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဖြင့် စွမ်းအင်များသည် ပို၍ပို၍ ကြွယ်ဝလာကာ ဒါန် (Dan) ကို စတင်ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က သေးငယ်သော ဆန်စေ့လေးများမှ ရတနာပုလဲများအဖြစ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြီးထွားလာကာ စုစည်းပြီး စကျင်ကျောက်လုံးများ ဖြစ်လာသကဲ့သို့ စွမ်းအားကြီးမားသော စွမ်းပကားတစ်ခုက ဆက်တိုက်ဆိုသလို လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေခဲ့ပြီး ၎င်းနှင့်အတူ မပြည့်စုံသေးသော မှတ်ဉာဏ်အချို့လည်း ပါလာခဲ့သည်။
မကောင်းဆိုးဝါး နဂါး၏ ကျန်ယိ (Zhanye)
{***}
နဂါးဝိညာဉ်သည် သူ၏မူလကိုယ်ခန္ဓာထံသို့ ပြန်သွားပြီးနောက်တွင်မူ ပြင်းထန်သော အပူချိန်နှင့် ရေနှင့်အစားအစာ မလုံလောက်မှုတို့က လောင်ကျန့်ရယ် ကို လုံးဝမဒုက္ခပေးနိုင်တော့ပေ။ စားသောက်ခြင်းက စားကောင်းသောက်ဖွယ် ဝါသနာပါသော ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အဖော်ပြုပေးရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။
ရက်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ကြာ ထိုင်နေခဲ့ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း အဟုန်ပြင်းပြင်းဖြင့် တဟုန်ထိုးတက်လာသော စွမ်းအင်လှိုင်းကို ရိပ်မိလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက်ဖွင့်လိုက်ပြီး လိုဏ်ဂူကိုကြည့်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရွှေစင်နီဓာတ်အဆင့် (Golden Cinnabar Stage) သို့ အောင်မြင်စွာရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏နောက်ဘက်တွင် အရိပ်အချို့ လျှပ်ခနဲပေါ်လာကြသည်။ ပျော်ရွှင်နေသော လောင်ကျန့်ရယ် သည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏နောက်ဘက်မှ ပုံရိပ်များကို သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"လုံယာက အရှင်မင်းကြီးကို ရှိခိုးပါတယ်"
"လုံယွဲ့က အရှင်မင်းကြီးကို ရှိခိုးပါတယ်"
လူနှစ်ဦးက သူ့အား လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် သတိဝီရိယဖြင့် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်တို့သည် တဖြည်းဖြည်းရွေ့လျားသွားကာ ထိုနှုတ်ဆက်နေကြသော လူနှစ်ဦး၏နောက်ဘက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
"မင်းနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမလဲ၊ ငါ့သားငယ်လေး" ထိုလူ၏အသံမှာ ခမ်းနားပြီး တည်ငြိမ်နေကာ သူ၏သာမန်မဟုတ်သော အဆင့်အတန်းကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည် - "ဟားဟား... မင်းရဲ့သားငယ် ဟုတ်လား။ ကောင်းကင်ဘုံ၊ ငါက အခုအသက်တောင် ကြီးနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားမျိုးကို ကြားရတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က ထိုလူသုံးဦးကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ဆက်လက်ရယ်မောနေဆဲဖြစ်သည် - "ငါ့မှာ အဖေလည်းမရှိဘူး၊ အမေလည်းမရှိဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် မင်းရဲ့သား ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ။ တောက်!"
"မင်း! ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ! အန္တရာယ်နယ်မြေ ထဲမှာနေပြီး ဘာတွေသင်ယူလာခဲ့တာလဲ!!" ဟု ထိုလူက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် မိုးခြိမ်းသံများထွက်ပေါ်လာပြီး နေသာနေသည့် ကောင်းကင်ယံတွင် လျှပ်စီးလက်သွားသည်။
ဤအရာကိုမြင်သောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ နက်မှောက်မည်းနက်နေသော အကြေးခွံများသည် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ထို့နောက် စွမ်းအားကြီးမားသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားကာ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသော နဂါးဟိန်းသံကို ချက်ချင်းပင် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။
ထိုလူများ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် သူတို့၏ အနက်ရောင်ဝတ်စုံများနှင့် ခေါင်းစွပ်များက ကောင်းစွာဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် က ထိုနဂါးမျိုးနွယ်ဝင်လူသည် သူ့နှင့်တစ်သားတည်းဖြစ်ပြီး သူ့ကို ဖခင်ဟုခေါ်ဆိုသူ အစစ်အမှန်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိနေသည်။
ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ။ သူ ဂရုမစိုက်ပါ။
'ငါက အမြဲတမ်း စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရတာ။ ဘယ်သူက ငါ့ကိုသင်ပေးတာလဲ၊ ဘယ်သူက ငါ့ကိုကြီးပြင်းစေခဲ့တာလဲ... တောက်! ဒါမင်းတို့ရဲ့ နတ်ဘုံနယ်မြေနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်စုနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး! လိမ့်သွားတော့!' စကားပြောဆိုဆုံးသည်နှင့် သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခုက လူအုပ်ကို လွှမ်းခြုံတိုက်ခိုက်သွားရာ ထိုလူကို အနည်းငယ်ဆုတ်သွားစေပြီး ကျန်လူနှစ်ဦးမှာမူ နောက်သို့လွင့်စင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာလဲကျသွားကြသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာပေးမှာ အေးစက်ပြီး ပြတ်သားနေသည်။ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် သနားကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်လေးမျှပင် မရှိပေ။
"မင်း!"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လှောင်ပြောင်ရွံရှာသော သဘောထားက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူကို အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီး သူ၏လက်များကို ရုတ်တရက်ဖြန့်လိုက်သည်။ လေထုသည် လျင်မြန်စွာလည်ပတ်ကာ သူ၏လက်ဖဝါးများဆီသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာသည့် အနီရောင်စွမ်းအင်လုံးများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
"ဟာ!" စွမ်းအားကြီးမားသော စွမ်းအင်လုံး နှစ်လုံးသည် လောင်ကျန့်ရယ် ထံသို့ ဦးတည်ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ရွှေရောင် လျှပ်လက်အလင်းတန်းတစ်ခု လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ပုံမှန်မဟုတ်သော မည်းနက်သည့် လေထုများသည် စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည်။ လက်များနှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် အမည်းရောင်အကြေးခွံများ ပေါ်လာပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင်ဦးချိုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတိုက်ခိုက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ့နောက်ရှိ လိုဏ်ဂူထဲမှ ရုတ်တရက်လျှပ်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။
စွမ်းအင်လုံးနှစ်လုံးသည် ထိုငွေရောင်အလင်းတန်းကြောင့် တားဆီးခံလိုက်ရပြီး တောင်တန်းနှင့် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာဆီသို့ ပြင်းထန်စွာလွင့်စင်သွားကာ အပြင်းအထန် ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း ထိုငွေရောင်အလင်းတန်း မည်မျှစွမ်းအားကြီးမားကြောင်း ပြသရန်မှာမူ လုံလောက်ပေသည်။
"ပြဿနာရှာလိုက်တာ။ အကြီးအကဲတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ရိုင်းစိုင်းနိုင်ရတာလဲ" လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည့် ငွေရောင်ဆံပင်များနှင့် ဖြူစင်သောဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦး လောင်ကျန့်ရယ် ၏နောက်ဘက်တွင် ပေါ်လာသည်။ သူ၏အသံမှာ အပြစ်တင်သည့်ပုံစံပေါက်သော်လည်း စကားလုံးများထဲတွင်တော့ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ပါဝင်နေသည်။
"ယွမ် လေး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။" တစ်ခဏက လူသတ်ချင်နေသော လူမိုက်ဖြစ်နေသည့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် တစ်ခဏအကြာတွင် တလက်လက်တောက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လှည့်လာပြီး အသစ်ရောက်လာသူကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ကျုပ်အဆင်ပြေပါတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တလက်လက်တောက်နေသော အမည်းရောင်အကြေးခွံများနှင့် ထိုရွှေရောင်ဦးချိုများကို ငေးကြည့်ရင်း သူ၏ဦးချိုများကို လက်ဖြင့်ပွတ်သပ်ပေးမိဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ဤလူသည် ဒေါသထွက်တိုင်း မိမိကိုယ်ကို ပုံစံပြောင်းတတ်ကြောင်း သူသတိရလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသာ အချိန်မီမရောက်လာခဲ့ပါက တားဆီးနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။
"ကောင်းပြီ! သွားကြမယ်!" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဆံပင်များကို အသာအယာနမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး သူ့ဦးချိုများကို ပွတ်သပ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသား ထွက်ခွာရန် လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။
"ရပ်စမ်း! မင်း..."
"အကြီးအကဲ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဘာလဲ။ ဒီတောက်တဲ့သူငယ်လေးက သူဒေါသထွက်နေတယ်ဆိုတာကို သိပါတယ်။ ဒီတောက်တဲ့သူငယ်လေးက သူ့ကိုတစ်ကြိမ်တားပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မလုပ်ဘူး။ ခင်ဗျားသာ သူ့ကို ဆက်ပြီးဆန့်ကျင်နေဦးမယ်ဆိုရင် သူခင်ဗျားကို သတ်ပစ်ရလိမ့်မယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လမ်းလျှောက်နေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည် - "ခင်ဗျားက သူ့ကိုစွန့်ပစ်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားက သူ့ကိုတံဆိပ်ခတ်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားက သူ့ကိုညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားက သူ့ကိုတစ်ယောက်တည်း ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ သူသေဆုံးရမယ်ဆိုရင်တောင် သူက ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာလေ! ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ!!"
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုနိုင်တော့ဘဲ အံ့အားသင့်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားကြသော တွဲဖက်နှစ်ဦးကို ငေးကြည့်ရင်းသာ နေခဲ့သည်။
"သခင်ကြီး..."
"သူ့တော်စပ်ပုံက..."
မကြာသေးမီကမှ လွင့်စင်သွားခဲ့ကြသော မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူနှစ်ဦးသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူ၏ဘေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။
***
ထိုစုံတွဲသည် ပူပြင်းခြောက်သွေ့သော နေရာမှ ထွက်ခွာလာကြပြီး သာယာပျော်စရာကောင်းသော တောအုပ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကောင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
"ကျန့်ရယ်... ကိုယ်ဗိုက်ဆာနေပြီ" ဟိုကိုင်ယွမ် က လောင်ကျန့်ရယ် ကို ရေဝဲနေသော မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် ကြည့်ရင်း သူ၏ဗိုက်ကလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် မှာ သူ့ကို ချက်ချင်းပင် လဲလှယ်ချင်စိတ်နှင့် ချစ်ခင်မြတ်နိုးစိတ်တို့ ဖြစ်ပေါ်လာကာ "ဘာစားချင်လဲ။ ကိုယ်သွားပြင်ဆင်ပေးမယ်" ဟုဆိုကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ပွေ့ချီပြီး ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။
ရွှေအူတိုင်အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာတက်လှမ်းသွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် အစားအစာ စားသုံးရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ သို့သော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် က တစ်နေ့လျှင် သုံးနပ်စားသုံးရန် အကျင့်ပါနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူဗိုက်ဆာနေခြင်းကို မည်သို့မျှ ထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားရပေ။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နဂါးဝိညာဉ်အပိုင်းအစတစ်ခု ပါရှိနေသောကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ် ခဏတာ ထွက်သွားသည့်တိုင်အောင် ဤနေရာတွင် မည်သူမျှ ဟိုကိုင်ယွမ် အနားသို့ ချဉ်းကပ်ဝံ့ကြမည် မဟုတ်ပေ။
"မွှေးကြိုင်တဲ့ မှိုစွပ်ပြုတ် သောက်ချင်တယ်။ တောထဲမှာတုန်းက မှိုအနည်းငယ် တွေ့ခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား။ သွားခူးပေးပါလား၊ နော်?" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးလေးများ တလက်လက်တောက်ပါက်လာပြီး "ဟုတ်တယ်လေ၊ အများကြီး ပိုခူးခဲ့လို့ရပါတယ်။ အဲဒါတွေက အန္တရာယ်နယ်မြေ ရဲ့ အထူးအဆန်းတွေလည်း ဖြစ်တာပဲ! ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အပြင်ထွက်ပြီး ဝယ်လို့ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဈေးတော့ တော်တော်ကြီးမှာ သေချာတယ်!" ဟု ဆက်ပြောသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် က အနည်းငယ် ပြုံးယောင်သန်းသွားကာ "ကောင်းပြီလေ။ ကိုယ်မင်းအတွက် အဲဒီမှိုတွေကို သွားခူးပေးမယ်။ ဒီမှာပဲ စောင့်နေနော်။ အရမ်းဗိုက်ဆာနေရင် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲကို ဝင်ပြီး မက်မွန်ရည် သောက်လိုက်ဦး" ဟု ပြောဆိုကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာနမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှပင် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
လောင်ကျန့်ရယ် အမှန်တကယ် ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ သက်ပြင်းတိုးတိုးချလိုက်ကာ ပါးစပ်မှသွေးများ အန်ထွက်လာခဲ့သည် - "နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ စွမ်းအားက တကယ်ကို ကြောက်ခမန်းလိမ္မာပဲ..."
သူလိုဏ်ဂူထဲတွင် ရှိစဉ်က ရွှေအူတိုင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်ပိုင်း သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင် နဂါးဟိန်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က ထိုဒဏ်ခတ်မှုကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအား (ဂုံတီ) မှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသောကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ် နောက်ထပ်တိုက်ခိုက်ခံရမည့်ဆဲဆဲတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် က သူကိုယ်တိုင် သေဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိခဲ့သည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန် သူ၏အတွင်း ယွမ် စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းက သူ၏ကျင့်ကြံမှုဒဏ်ရာကို ပိုမိုဆိုးရွားသွားစေခဲ့သည်...
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နာကျင်နေသော သူ၏ရင်ဘတ်ဆီသို့ လက်ကိုတင်လိုက်သည်။ သူပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူလိုက်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် အတွင်းဒဏ်ရာကို ကုသရန်အတွက် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် အရိပ်သုံးခု သူ၏ရှေ့တွင် လျှပ်ခနဲပေါ်လာကြသည်။ သူတုံ့ပြန်ရန်ပင် မစောင့်ဆဲဘဲ သူ့ကိုအသိလွတ်သွားစေခဲ့ကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာလေးမှာ နူးညံ့စွာလဲကျသွားသည်။
"ဟွန့်! သဘောတူညီတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်စုဆီ သူပြန်မလာဘူးဆိုရင်တော့ အခုသူကိုယ်တိုင် အမိန့်နာခံပြီး ပြန်လာရမလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့! တံဆိပ်ပြားနဲ့ စာကိုချန်ခဲ့လိုက်! သွားမယ်!"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ!"
လူတစ်ဦးက ရွှေရောင်ပျံသန်းနေသော နဂါးတံဆိပ်ပြားနှင့် ရွှေရောင်နဂါးပုံစံများပါရှိသော စာတစ်စောင်ကို ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့ပြီး နောက်တစ်ဦးက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းပိုးလိုက်သည်။
အရိပ်သုံးခုမှာ လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။