သစ်သားရုပ်ကဲ့သို့ ထုံထိုင်းသောမျက်နှာထားများနှင့် ချွန်ထက်သော ရေခဲလက်သည်းများပါရှိသည့် အရေအတွက်မက များပြားလှသော ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် ဘီလူးဆိုးကြီးများမှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ပေါ်လာခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိလိုက်ကြပေ။
"အဲ့ဒီကောင်တွေက ဘာတွေလဲ" ဟိုကိုင်ယွမ်က ဟိုကိုင်ယွမ် သတိကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းရင်း သူ၏ဝဲဘက်လက်ကို လှမ်းယမ်းလိုက်ရာ လျင်မြန်စွာ ပတ်ပျံနေသော ကျောက်စိမ်းစုတ်တံတစ်လက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူနှင့်သင့်တော်သည့် ယဇ်ပစ္စည်းဟူ၍ မရှိဘဲ၊ သူ့ထံတွင်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားလက်နက်မှာ ဤလက်ထဲပါလာသည့် ကျောက်စိမ်းစုတ်တံသာ ဖြစ်ပေသည်။
"ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါမျိုးကို ကျင့်ကြံသူနယ်မြေ တစ်ခုလုံးမှာ ဘယ်တုန်းကမှ မကြုံဖူးခဲ့ပါဘူး။ ဒါ ဒီနယ်မြေရဲ့ ထူးခြားချက်တစ်ခုခုပဲ ဖြစ်ရမယ်" လောင်ကျန့်ရယ်က စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ရှည်လျားသော ဂုယင်စောင်းကြီးမှာ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ပတ်ခွေနေပြီး၊ ခြေထောက်ကို အყအဖြစ် အသုံးပြုထားသည်။
"နှင်းဘီလူးတွေလေ။ သက်တမ်းသန်းပေါင်းများစွာရှိတဲ့ နှင်းသတ္တဝါတွေကနေ ဘီလူးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြတာပေါ့။ ငါတို့က ဘင်ထျန်း ရေခဲပြင်ကျယ်ထဲမှာ လျှောက်သွားနေကြတာဆိုတော့ သူတို့ရဲ့နယ်မြေထဲကို ဝင်လာမိကြပြီလို့ အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်တာပဲ" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ရှင်းပြသည်။ သူ့လက်ခုံများမှာ မည်းနက်သော အကြေးခွံများဖြင့် နီးပါးဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက လက်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည် - "နှင်းဘီလူးတွေက လူတွေကို ဟိုလိုလိုဒီလိုလို မတိုက်ခိုက်တတ်ကြဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့ထဲမှာ ပိုပြီးဉာဏ်ကောင်းလာပြီး သူတို့ကို ထိန်းချုပ်နေတဲ့ကောင် တစ်ကောင်ကောင် ရှိနေရမယ်။ အဲ့ဒီနှင်းဘီလူးကိုသာ ငါတို့ ဖမ်းနိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့တွေ လမ်းဖယ်ပေးလိမ့်မယ်။"
"နားလည်ပါပြီ" ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် - "ကျွန်တော်နဲ့ ကျန်ယဲ့တို့ ပူးပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်မယ်။ လောင်ကျန့်၊ ဘီလူးတွေရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုုတွေကို စောင့်ကြည့်ပေးပါ။"
ကျင့်ကြံသူနယ်မြေ သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ဤသည်မှာ ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် အတူတကွ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အကြောင်းရင်းကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိသော်လည်း သူ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ပြဿနာမရှိပါဘူး" လောင်ကျန့်က သူ၏ပါးလွှာသော လက်ချောင်းများကို ရွှေ့လိုက်ရာ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော ဂုယင်စောင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ ဆယ်မီတာကျော်အထိ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရွှေရောင်အကာအကွယ်နယ်နိမိတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဘီလူးတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများကိုသာမက အခြားသော မသိရသေးသည့် အရာများထံမှပါ ၎င်းတို့ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။
အရာရာ အဆင်သင့်ဖြစ်သွားသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့သည် ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ဘီလူးများကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ခုန်ပျံသွားလာကြပြီး လျင်မြန်သည့် လှုပ်ရှားမှုများကို လုပ်ဆောင်ကြသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ဖျက်ဆီးအားပြင်းသော စွမ်းအားများနှင့်ယှဉ်လျှင် ဟိုကိုင်ယွမ် က ပို၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံ ပေါ်နေသည်။ တဖိတ်ဖိတ် တောက်လောင်နေသော ကျောက်စိမ်းစုတ်တံက ဆက်လက်ပတ်ပျံနေပြီး နှင်းဘီလူးများကို ရှင်းလင်းဖယ်ရှားကာ ပြိုလဲသွားစေသည်။
ထိုနှစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ဘီလူးများမှာလည်း အဆုံးအစမရှိ စီးဆင်းလာကြရာ လောင်ကျန့်က သူ၏လက်ကို ရွှေ့လိုက်ပြီး နှင်းဘီလူးများကြားတွင် ထူးဆန်းသည့်အရာတစ်ခုကို သတိထားမိသွားသဖြင့် သူ၏ဝဲဘက်ဒူးကို မြှောက်လိုက်ကာ ဂုယင်စောင်းကြီးကို ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်တက်သွားစေပြီး တေးသံကို ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေစေသည်။
"တုန်း!" ဟူသော အသံဖြင့် မြေပြင်ကို ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ လောင်ကျန့်က ဂုယင်စောင်းကို တစ်လက်မဖြင့် ထိန်းထားရင်း အခြားလက်ဖြင့် သူ၏ အတွင်း ယွမ် ထဲရှိ ကြိုးများကို စုစည်းလိုက်သည်။ ကြိုးများ လျော့သွားပြီး အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက သတ်မှတ်ထားသော ဦးတည်ရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်သွားသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နှင်းဘီလူးအားလုံး ရေခဲတုံးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြပြီး နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ဖြည်းညင်းစွာ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ ထို့ကြောင့် နှင်းဘီလူးများလည်း တဖြည်းဖြည်း လူစုကွဲသွားကြပြီး ရေခဲပြင်ကြီးမှာလည်း ယခင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်အငြိမ်ဓာတ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။
"သူတို့တွေ တကယ်ပဲ ထိန်းချုပ်ခံထားရတာပဲ" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ဆိုသည်။ သူ့၏ချွန်ထက်သော လက်သည်းများနှင့် အကြေးခွံများမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏စုတ်တံကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည် - "သစ်သီး ယွမ် လေး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
"နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏စုတ်တံ ပျောက်ကွယ်သွားစေရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဘာတွေက ထူးဆန်းနေလို့လဲ။ တခြားအန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာကိုမှ ငါ မခံစားရပါဘူး" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဘေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ပွေ့ဖက်ရန် လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်စိကို မှေးစင်းလိုက်ကာ သူ၏ဝိညာဉ်အမှတ်အသားကို နေရာအနှံ့သို့ ဖြန့်ကျက်လွှမ်းခြုံစေလိုက်သည်။
ဘင်ထျန်း ရေခဲပြင်ကြီးတွင် အခြားသတ္တဝါများ ပုန်းအောင်းနေသည်မှာ သေချာသော်လည်း အန္တရာယ်ရှိသော သို့မဟုတ် ထူးဆန်းသော အခြားအရာများကို သူ လုံးဝ မခံစားမိပေ။ အချို့ဆိုလျှင် သူရှိနေသည်ကိုပင် ရိပ်မိကြပြီး သူ့ကို ရှောင်ရှားနေကြသေးသည်။
"မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းအားကျင့်စဉ် ယွမ် က တိုးလာသလို ခံစားရတယ်... အဲ့ဒါက အမှန်တကယ်တော့ မဟုတ်သေးဘူး..."
ဤရေခဲပြင်ပေါ်သို့ သူ စတင်ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ရီလာခဲ့သည်။ သူ၏ အတွင်းအားကျင့်စဉ်ကို မည်သို့ပင် အသုံးပြုပါစေ၊ သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအား သို့မဟုတ် ဤထိုးဖောက်အေးစက်မှုကို ခုခံသည့် အတွင်း ယွမ် က မည်သို့မျှ အလုပ်မဖြစ်လှပေ။ သို့သော်လည်း သူသည် နှင်းဘီလူးတစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်တိုင်း တစ်စုံတစ်ရာသည် သူ၏အတွင်း ယွမ် ထဲသို့ စီးဆင်းလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ၏အတွင်းအားကျင့်စဉ်ကလည်း စတင်အလုပ်လုပ်လာပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းအတိုင်း လှည့်ပတ်စီးဆင်းစေခဲ့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် တွင် မည်သည့်ပုံမှန်မဟုတ်သည့် လက္ခဏာမှ မရှိကြောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် က အဆုံးတွင် သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး သူ့၏ခါးကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
"ငါ့မှာလည်း အတူတူပါပဲ။ နှင်းဘီလူးတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ နည်းနည်းလေးပဲ ဆိုပေမဲ့ ငါ့ရဲ့အတွင်းအားကျင့်စဉ်က တိုးလာတယ်" လောင်ကျန့်က ဂုယင်စောင်းကို ကိုင်ဆောင်ရင်း သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
သူ၏အဆင့်မှာ ဟယ်ထီအဆင့်နီးပါးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရွှေ cinnabar အဆင့်နှင့် နီးစပ်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူ၏စွမ်းအား မည်မျှ တိုးလာသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် အတိအကျ မသိပေ။ ထို့ကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် က စွမ်းအားတိုးလာမှုနှင့် ဝိညာဉ်ပဓာန စီးဆင်းမှုအစအနများကို ပို၍ သိသာထင်ရှားစွာ ခံစားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"ဒီနေရာက ထူးဆန်းပြီး အန္တရာယ်များရုံတင်မကဘဲ ကျင့်ကြံသူတွေ လေ့ကျင့်လို့ကောင်းတဲ့ နေရာကောင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပုံရတယ်။ အန္တရာယ်နယ်မြေ ကို အလုံပိတ်ခဲ့ကြတဲ့ အဲ့ဒီကျင့်ကြံသူတွေမှာ တခြားရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိခဲ့ကြတာပဲ" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က မာန်ပါပါ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျင့်ကြံသူနယ်မြေ မှ လူသားများသည် လူ့နယ်နိမိတ်မှ လူများထက်ပင် ပို၍ ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။ တരသ်မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ထိုကျင့်ကြံသူတို့၏ ကျင့်စဉ်နည်းလမ်းမှာ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်ဟု အနိုင်မရှိသော နဂါးကြီးက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်မိသည်။
"ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ" လောင်ကျန့်က ပုခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ဤကိစ္စကို စူးစမ်းစစ်ဆေးရန် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝမရှိကြောင်း ပြသလိုက်သည်။
လူသုံးဦးသားတို့သည် ဘင်ထျန်း ရေခဲပြင်ကျယ်ပေါ်တွင် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ဆက်လက် ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ ထိုရက်ပေါင်းဆယ်ရက်အတွင်း သူတို့သည် ရေခဲဘီလူးအမျိုးမျိုး၊ ဘီလူးရိုင်းဆိုးများနှင့် ထူးဆန်းသော တိရစ္ဆာန်များကို ထပ်မံကြုံတွေ့ခဲ့ရသည် - ထို့အပြင် ဇင်ဖင် ရိုးရာဆေးစာအတွက် လိုအပ်သော နှင်းဝိညာဉ်မြက် အမျိုးအစားသုံးမျိုးကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရှားပါးဝိညာဉ်မြက်များစွာကိုလည်း သိမ်းပိုက်ရယူခဲ့ပြီး သင့်လျော်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးထွားစေရန်အတွက် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးခဲ့သည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ကလည်း ရေခဲတောင်တစ်ခုကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
ထို့နောက် လူသုံးဦးသားတို့သည် ပူပြင်းလောင်မြိုက်နေသော ဒေသတစ်ခုအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့ကြပြီး ဤအချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အဆင့်ရှစ် လာဗာဘီလူးတစ်ကောင်ကို အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ရုတ်တရက် စုစည်းသွားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ရွှေ cinnabar အဆင့်သို့ မရောက်မီ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည့် နိမိတ်လက္ခဏာပင် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့သည် ဟိုကိုင်ယွမ် အဆင့်တက်နိုင်ရန်အတွက် နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နေရာတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ရှာဖွေပြီး နေထိုင်ခဲ့ကြရကာ ထို့နောက်တွင်မှ ရှေ့ဆက်ဘာလုပ်ရမည်ကို အစီအစဉ်ဆွဲကြမည် ဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပူနွေးသောလေထုများ ဝန်းရံနေသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်း ခြေပလ္လင်ခွေကာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ဆံပင်နှင့် အဝတ်အစားများမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ သူသည် မိမိ၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ပဓာနကို ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းညွှန်ပေးကာ စုစည်းနေခဲ့သည်မှာ ရက်ပေါင်း (၁၅) ရက်နီးပါး ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။
"ဆရာတော်က ဘယ်လိုနေနေလဲ"
ဟိုကိုင်ယွမ် ရွှေ cinnabar အဆင့်ကို ဖောက်ထွက်ရန်အတွက် တရားထိုင်စံမြန်းနေခဲ့သည့် တတိယမြောက်နေ့တွင် လောင်ကျန့်သည် ကျန်ရှိနေသေးသော တင်ယင်អမာတေယ် နန်းတော် တပည့်များကို လိုက်လည်ရှာဖွေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှင့် အတူတကွ လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်ရသည်မှာ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် လုပ်ကိုင်ရသကဲ့သို့ မလွယ်ကူပေ။ ရက်ပေါင်း (၁၅) ရက်ကြာပြီးနောက် သူ၏အဝတ်အစားများမှာ အပေါက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်နှာပြင်တွင်လည်း သွေးရာဒဏ်ရာများဖြင့် စုတ်ပြဲနေကာ အဆိုပါတပည့်များမှာလည်း သقتပကတိ ငြိမ်သက်ခမ်းနားမှုများ ပျောက်ဆုံးကာ အလွန်တရာ အခြေအနေဆိုးရွားနေကြသည်။
"ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိသေးဘူး။ အန္တရာယ်နယ်မြေ ရဲ့ အပေါက်ပိတ်သွားဖို့ (၅) ရက်ပဲ လိုတော့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို ဖယ်လိုက်ရင်ပေါ့၊ ပြီးတော့ ယွမ် လေးက ဒီမှာ အဆင့်တက်နေတာဆိုတော့ ငါတို့မှာ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားမယ့် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိပါဘူး" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က တည်ငြိမ်အေးဆေးသော မျက်နှာထားဖြင့် လိုဏ်ဂူနံရံကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဤနေရာမှ ကွဲကွာသွားရန် သူ လုံးဝ စဉ်တောင်မစဉ်းစားထားကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။
"လောင်သိပါတယ်။ လောင်က နန်းတော်သခင်ဆီကို ပြန်သွားပြီး ဆရာတို့ရဲ့ အခြေအနေကို ရှင်းပြပါ့မယ်။ ဒီမှာ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ သင့်ထံတော်မှာ ရှိနေဆဲဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော် သတိပေးချင်တာကတော့ ဒီနေရာက အန္တရာယ် အလွန်များပါတယ်။ အရင်တုန်းကဆိုရင် ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်တွေ ဒီမှာ အသက်ပါသွားမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရဖူးပါတယ်။ ဆရာနဲ့ သင့်ထံတော်တို့လည်း ဘေးကင်းလုံခြုံစွာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ကြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
"ငါသိပါတယ်။ အို... ဟုတ်သားပဲ၊ တာအိုဂိုဏ်းကရော ဘယ်လိုနေလဲ" တာအိုဂိုဏ်း တပည့်များမှာ အရေအတွက် လျော့ပါးနေခဲ့ပြီး သူနှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သာ အန္တရာယ်နယ်မြေ ထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြပါက အလွန်ကောင်းပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း တပည့်တစ်ဦးဦးသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေမည်ဆိုလျှင်မူ သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
"မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်တပည့်တွေလည်း တာအိုဂိုဏ်းကို အထူးအာရုံစိုက်ထားပါတယ်။ လူနှစ်ရာထဲက တစ်ဝက်လောက်ကတော့ သေဆုံးသွားပါပြီ"
"အရမ်းကောင်းတာပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "မြန်မြန်ထွက်သွားတော့။ ဂရုစိုက်ပြီး ဒါကို ယူသွားလိုက်။ စွမ်းအားက ကြီးလှတာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ မင်းကို ကာကွယ်ပေးဖို့လောက်တော့ လုံလောက်မှာပါ" ဟု ပြောဆိုကာ လောင်ကျန့်ရယ် က အမည်းရောင် အကြေးခွံတစ်ခပ်ကို လောင် ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ထိုအမည်းရောင် အကြေးခွံတွင် သူ၏နဂါးစွမ်းအင်များ ပါဝင်နေပြီး အဆင့်နိမ့်ဘီလူးများကို သဘာဝအလျောက် ခြိမ်းခြောက်ကြောက်ရွံ့စေရန် လုံလောက်ပေသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အဆင့်တူဘီလူးများကိုမူ ဆွဲဆောင်မိစေရန် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိပေသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ သင့်ထံတော်"
တင်ယင်အမာတေယ် နန်းတော် တပည့်များ ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် က အပြုံးအပျော့စားလေးဖြင့် လိုဏ်ဂူဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြေပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ တရားထိုင်လိုက်သည်။
သူသည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍သာ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မချစ်မိခဲ့ပါက ဤနေရာတွင် သည်းခံပြီး စောင့်ဆိုင်းနေရန် မည်သို့မျှ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက သူ့ကို သေခိုင်းနေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူချစ်ရသူကြောင့် သူသည် တစ်နှစ်တာ၏ တစ်ဝက်မျှကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာမက တစ်သက်တာလုံးအတွက်ပါ ကာကွယ်ပေးရန် ဝန်မလေးပေ။ အမှန်တစင်စစ်အားဖြင့် သူ၏သက်တမ်းမှာ အလွန်တရာမှ ရှည်လျားလှပေသည်... အလွန်တရာမှ ရှည်လျားလှပေသည်...
သို့သော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် တစ်သက်တာလုံး စောင့်နေရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လောင် ထံသို့ သူ၏အမည်းရောင် အကြေးခွံကို ပေးအပ်လိုက်ခြင်းဖြင့် သူ၏ရောက်ရှိရာနေရာကို အကြွင်းမဲ့ ပေါ်လွင်စေခဲ့ပြီး သူအတွေ့ချင်ဆုံး မဟုတ်ဆုံးသော လူကိုပါ ဆွဲဆောင်မိလိုက်မှန်း သူ မသိခဲ့သောကြောင့်ပင်တည်း။
ထွက်ပေါက်ကွာဟချက်ကြီး ပျောက်ကွယ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် လောင် သည်လောင်ကျန့်ရယ် ပေးခဲ့သော နဂါးအကြေးခွံ၏ ကျေးဇူးကြောင့် ဘီလူးများ၏ တစ်ဝက်ကို ခြိမ်းခြောက်မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ကာ သူ၏တပည့်များကို အချိန်မီ ဦးဆောင်ခေါ်ထုတ်လာနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသော ဂိုဏ်းများမှ တပည့်များ အန္တရာယ်နယ်မြေ မှ ထွက်လာစဉ် နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ဒဏ်ရာရလာကြသည်နှင့် ယှဉ်လျှင် သူတို့မှာမူ အလွန်ပင် ပေါ့ပျက်ပျက်ပြောရလောက်သည့် သေးငယ်သော ခြစ်ရာဒဏ်ရာအချို့သာ ရရှိခဲ့ကြသည်။
သို့သော်လည်း ထွက်ပေါက်နှင့် တစ်လှမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မည်းနဲသော ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည့် လူအချို့ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။
"မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်မှာ သူ့ရဲ့အနံ့အသက်တွေ ပါလာတယ်"