နယ်နိမိတ်စည်းသည် လျော့ရဲသွားခဲ့ပြီး ထိုအပေါက်မှာ တစ်နာရီကြာမျှ ဆက်လက်ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ တစ်လပြည့်လျှင် ဤအပေါက်သည် ပြန်လည်ပွင့်လာလိမ့်မည်။ ဤပုံစံသည် အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော ထောင်ပေါင်းများစွာကတည်းက တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ခုနစ်ဂိုဏ်းကြီးမှ လူများသည် အန္တရာယ်နယ်မြေ ထဲသို့ စိတ်အေးလက်အေး ဝင်ရောက်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ အပေါက်ဝမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြစ်ပေါ်လာစဉ်မှာပင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက စောင့်ဆိုင်းနေကြသော ခုနစ်ဂိုဏ်းကြီးများနှင့် တစ်ဖက်သီးသန့် ကျင့်ကြံသူများ (မည်သည့်ဂိုဏ်းမှ မပါဝင်ကြသူများ) က ၎င်းတို့၏ ရင့်သီးသော ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန်များနှင့် ဝိညာဉ်လက်နက်များကို အမြန်ဆုံး စီးနင်းလိုက်ကြသည်။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အန္တရာယ်နယ်မြေ အတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။
"ဇစ်၊ အသက်ကို အဲ့လောက်တောင် အလောတကြီး ပေးချင်နေကြတာပဲ!" နတ်လူတစ်ပိုင်းကဲ့သို့ သန့်ပြန့်ယဉ်ကျေးသော တိုင်းရင်အင်မော်တယ်နန်းတော်မှ တပည့်တစ်ဦးမှာ ပန်းပုံစံ ပိုးထည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏လက်ထဲမှ ပန်ကာခေါက်လေးကို အသာအယာ ယမ်းခတ်ရင်း သရော်ပြုံး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည် - "ကောင်းသားပဲ။ နယ်နိမိတ်ထဲက ရိုင်းစိုင်းတဲ့ သားရဲတွေလည်း ဗိုက်ဆာနေကြတာ၊ သူတို့ အခု စားလို့ရပြီပေါ့။"
နောက်ဆုံးလူက တိုင်းရင်အင်မော်တယ်နန်းတော်မှ တပည့်များ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ခေါင်းတွင် သရဲမျက်နှာဖုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး အနက်ရောင် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခါးတွင်လည်း ဓားနှစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ထိုလူက ကဲ့ရဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုတပည့်ထံသို့ တိုးကပ်သွားသည် - "ဒါဆိုရင် အရှင်မင်းကြီး၊ သူတို့စားဖို့အတွက် အချိန်ဘယ်လောက်လိုသေးလဲ၊ ကျုပ်တို့လည်း လုံလုံခြုံခြုံနဲ့ ဝင်လို့ရအောင်လေ။"
"မအလျင်စလိုပါဘူး၊ မအလျင်စလိုပါဘူး။ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ကြတာပေါ့။"
"ဟားဟား -"
ဟိုကိုင်ယွမ်၊ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် လုတို့က လူအများနောက်မှ လိုက်ပါလာကြပြီး နယ်နိမိတ်၏ အပေါက်ဝသို့ အေးအေးလူလူ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
"ရှေ့ကလူတွေရဲ့ ရယ်မောစကားပြောသံတွေကို ကြားရတာ လမ်းလျှောက်အပျော်ထွက်နေရသလိုပဲ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က အလွန်တရာ သင့်လျော်သော မှတ်ချက်တစ်ခု ပေးခဲ့သည်။
သူက ပြင်းထန်သော မြင်ကွင်းမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့မိသော်လည်း ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
"ဒီလိုအခြေအနေမျိုးက အစ်ကိုကြီးပြောဖူးတာနဲ့ တူနေတာပဲ။ မြန်မြန်လျှောက်ရင် စောစောသေမယ်တဲ့။ ကြည့်စမ်း၊ နောက်ဆုံးလူတွေက သူတို့တတ်နိုင်သလောက် အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြပြီး အမြန်ဝင်ချင်တဲ့လူတွေ ဝင်သွားပြီးမှ နယ်နိမိတ်ထဲကို ဝင်ကြတာကို" လုက အမွေးအတောင်ယပ်တောင်ကို အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ယမ်းခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ။" ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် ၌ အတွေ့အကြုံ မလုံလောက်သေးသဖြင့် အခြားသူများနှင့် မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။
"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားကြတဲ့ လူအုပ်ကြီးက ရှားပါးတိရစ္ဆာန်အများစုကို ဖယ်ရှားပေးသွားလိမ့်မယ်လေ။ သားရဲတွေအကုန်လုံးကလည်း အဲ့လောက်တောင် တုံးနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ တချို့တွေက သူတို့ရဲ့နယ်မြေကို ဆက်လက်စောင့်ကြပ်ပြီး လုပ်ဆောင်ဖို့ အခွင့်ကောင်းကို စောင့်နေကြဦးမှာ။ နယ်နိမိတ်ထဲကို ဝင်လာကြမယ့် ညီအစ်မတွေအားလုံးကလည်း ကွဲကွာသွားရလိမ့်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ဝန်းရံခံရလိမ့်မယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ဖက်ရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည် - "မင်းရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပါ၊ အဲ့ဒီလူတွေက မင်းကို တားဆီးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
"အင်း၊ ကျုပ် ကြိုးစားပါ့မယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ။"
လူတိုင်း နယ်နိမိတ်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန်များနှင့် ဝိညာဉ်လက်နက်များကို ခေါ်ထုတ်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့က နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ လေပြင်းကြောင် (Wind Speed Cat) ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်ကြပြီး၊ လုကမူ နှစ်မီတာခန့်ရှည်လျားသော ခရမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းပုလွေကို ခေါ်ထုတ်ကာ အပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး မြောက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
သူတို့ ဝိညာဉ်ကြောင်ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်စဉ်က တလက်လက်နှင့် ကြည်လင်တောက်ပနေသော ကြွက်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်က ရုတ်တရက် အမြီးထောင်လာပြီး တကျီကျီ အသံမြည်လာသည်ကို သူတို့ လုံးဝ သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။
"အစ်ကိုကြီး၊ ကြွက်က တုံ့ပြန်လာပြီ၊ ပစ်မှတ်ကို တွေ့သွားပြီထင်တယ်!!"
"ဘာလဲ။"
"ဘာဆိုတာ မသိပေမဲ့ ဒီကြွက်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပစ်မှတ်ကို ခံစားမိသွားတာ သေချာတယ်၊ လိုက်သွားကြစို့!!"
လူ ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးတို့က ခေါင်းလှည့်လိုက်ကြပြီး ကြွက်သွားရာလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြေးသွားကြတော့သည်။
လေပြင်းကြောင်က ခြေလေးချောင်းဆန့်ကာ သစ်ပင်များကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားရင်း ကျောက်စိမ်းပုလွေပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လု၏နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ လူသုံးယောက်သား နယ်နိမိတ်အပေါက်ဝမှ အတော်အတန်ဝေးရာသို့ ရောက်သွားကြပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိတော့ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်သောအခါ ရပ်နားရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကြလေသည်။
"ဒီကနေ စကြတာပေါ့" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ပွေ့ချီရင်း လေပြင်းကြောင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လေပြင်းကြောင်ကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
လုကမူ ကျောက်စိမ်းပုလွေပေါ်တွင် ဆက်လက်ထိုင်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ သူက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည် - "အရှင်မင်းကြီး... ဝင်လာခါနီးက ပြောခဲ့တဲ့အရာတွေက အမှန်တွေပဲလား။ ဒီနေရာက ပုံမှန်လိုလိုနဲ့ကို၊ ဒါပေမဲ့ ဖုံးကွယ်နေတဲ့အန္တရာယ်ကတော့ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်နေတယ်..."
"အန္တရာယ်အရှိဆုံးနေရာက တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အလုံခြုံဆုံးနေရာလည်း ဖြစ်တယ်။ ကျုပ်တို့သာ တာအိုဂိုဏ်းထဲမှာ ဆက်နေခဲ့မယ်ဆိုရင် ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ စွမ်းရည်တွေ ပေါ်သွားလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ အခက်အခဲတွေကိုပါ ဆွဲဆောင်လာလိမ့်မယ်... မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျင့်ကြံသူနယ်မြေ ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အားလုံးက ငါ့ကို လက်မခံကြဘူး။ တຽန်ချီ (Tianqi) က ငါ့ကြောင့် ပါဝင်လာခဲ့ရပြီး ငါတို့တွေ နှင်းတောင်ထိပ်ရဲ့အောက်ခြေမှာ သေဆုံးခဲ့ကြရတယ်... ငါတို့တွေက မရှိသင့်တဲ့လူတွေပါပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"လု၊ မင်းနဲ့ ဖန်ရီ တို့ ငါ့အပေါ် ဘယ်လောက်ဂရုစိုက်ကြလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ငါ့မှာ မှတ်ဉာဏ်တွေ မရှိတော့ရင်တောင်မှ သူ့ကိုရွေးချယ်လိုက်တာနဲ့ ငါ ဘယ်တော့မှ နောင်တရမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်" လောင်ကျန့်ရယ် ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန်တရာ ခိုင်မာ দৃঢ়မြဲနေသည်။
"ဟာ့၊ မင်းတို့က ဒီလိုတွေပြောနေမှတော့လည်း ငါ ဆက်ပြီး မတားတော့ပါဘူး။ နန်းတော်သခင်က မင်းတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတာ သိနေလို့ ငါ့ကို ဒီလွှတ်လိုက်တာပါ။ ပြီးတော့... ဝိညာဉ်မြက်တွေ သွားခူးခိုင်းဖို့လည်း ပါပါတယ်" သူ၏လက်ထဲတွင် အလင်းလက်လက် လက်သွားပြီး သားရေစက္ကူ ပေါ်လာသည်။
"အဲ့ဒါ ဘာလဲ။"
"ဒါက လက်ရေးနဲ့ရေးထားတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးရည် ဆေးနည်းပဲ" လုက သားရေစက္ကူကို ဟိုကိုင်ယွမ် ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပုံစံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ သားရေစက္ကူကို ကြည့်ကာ အံ့ဩငေးမောသွားသည်။
"ဒါက ရှန်ဖင်း (Xianping) ဆေးရည် ဆေးနည်းပဲ။ ဖန်ရီ က နာမည်ကြီး စာရေးဆရာတစ်ယောက်ဆိုတော့ ဒီလိုဟာမျိုးကို သူ မမျှော်လင့်ဘဲ ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်မြက်တွေကတော့ တောင်းဆိုမှုကြီးလွန်းတယ်..." ဟိုကိုင်ယွမ် က ဆေးနည်းပါ ဝိညာဉ်မြက်အရေအတွက်ကို မျက်မှောင်ကြုံ့ရင်း အလွန်သေသေချာချာ ရေတွက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဝိညာဉ်ဆေးရည်ဆိုတာ ဘာလဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် က ကျင့်ကြံသူနယ်မြေ ၏အရာများစွာကို သိကျွမ်းထားသော်လည်း ဝိညာဉ်ဆေးရည်ဆိုသည်မှာ ဘာမှန်း သူ လုံးဝမသိခဲ့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ဘယ်တုန်းကမှ ၎င်းကို မလိုအပ်ခဲ့ဖူးပေ။
"ဒီဟာကလေ၊ ကျုပ်သာ ယွမ် အဆင့်ကို ဖောက်ထွက်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ တဝက်သော အားအစနဲ့ ရလဒ်နှစ်ဆကို ရရှိစေနိုင်တယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ပါးပြင်ကို အနမ်းတစ်ပွင့် ခြွေလိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်းပင်၊ လောင်ကျန့်ရယ် မျက်မှောင်ကြုံ့နေသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းက သူ့ကို ရူးမတတ် ပျော်ရွှင်သွားစေခဲ့သည်။
"သွားပြီး သူတို့ကို ရှာကြစို့!" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပိန်ပါးသော ခါးသိမ်ကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
လုကမူ သူတို့ရှေ့က အချစ်သည်းနေကြတဲ့ စုံတွဲကို ပြုံးစစဖြင့် နောက်ကနေ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
နန်းတော်သခင် ပြောခဲ့သလိုပင် - အရှင်သာရှိနေမယ်ဆိုရင် ဒီနဂါးက ဒုက္ခရောက်စရာမရှိပါဘူး။ အဲ့ဒီကိစ္စလေးကလွဲလို့ပေါ့...
"အင်း။ ဒီနေရာမှာပဲနေပြီး တခြားလူတွေနဲ့ ကင်းကင်းရှင်းရှင်းနေတာက သူတို့အတွက် ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့နန်းတော်သခင်ကတော့ ရိုးရာဆေးနည်းကြောင့် သူ့ကို ရောင်းစားလိုက်ပြီပဲလေ။"
ဤနယ်နိမိတ်အတွင်းရှိ ရိုင်းစိုင်းသော သားရဲများနှင့် မတ်စောက်သော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်များမှလွဲ၍ အခြားသော ဝိသေသလက္ခဏာများလည်း ရှိသေးသည် - ၎င်းတို့မှာ သုံးပါးသော သဘာဝဖြစ်သည့် မီးနှင့် ရေခဲတို့ပင်တည်း။ သုံးပုံတစ်ပုံမှာ ခြောက်သွေ့သော သဲကန္တာရနှင့် ချော်ရည်များဖြစ်ပြီး၊ သုံးပုံတစ်ပုံမှာ ရေခဲနှင့်နှင်းများဖြစ်ကာ၊ ကျန်တစ်ပုံမှာမူ သစ်ပင်ထူထပ်သော နေရာပင်ဖြစ်ပေသည်။
"မင်း အခု ပိုပြီး အအေးဒဏ် ခံစားမနေရဘူးလား။" ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထလာသည်။
ဤခရီးစဉ်တွင် လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို ကာကွယ်ပေးရန် အနားတွင်ရှိနေခဲ့သဖြင့် ရိုင်းစိုင်းသော သားရဲအားလုံးကို အလွယ်တကူပင် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။ တောအုပ်ထဲတွင် အခြားလူများနှင့်လည်း မတွေ့ရသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် က ဝိညာဉ်မြက်အများအပြားကို ဆွတ်ခူးကာ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ထည့်ခဲ့သည်။ လု လိုအပ်သော ဝိညာဉ်မြက်များအတွက်မူ သူတို့က အစေ့များကိုသာ ယူခဲ့ကြသည်။
ထောင်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးမှသာ ဤနယ်နိမိတ်က တစ်ကြိမ်ပွင့်လေ့ရှိသည်။ ဝိညာဉ်မြက်များ၏ အဆင့်နှင့် သက်တမ်းမှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှသည် - သူတို့တွေ့ခဲ့ရသည့် အနိမ့်ဆုံး ဝိညာဉ်မြက်ပင်လျှင် နှစ် ၂၀၀၀ သက်တမ်းရှိနေသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်စွာ ပြုံးနေခဲ့တော့သည်။
"ငါတို့ အန္တရာယ်နယ်မြေ (ရေခဲနဲ့နှင်းပြင်) နားကို ရောက်လာပြီ။ ရိုးရာဆေးနည်းထဲမှာ ရေးထားတဲ့အတိုင်းဆိုရင် နှင်းပန်း၊ ရေခဲနှင်းကျောက်စိမ်းနဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်းပန်းတွေက နှင်းရှိတဲ့နေရာတွေမှာပဲ ပေါက်ကြတာမို့လို့ ငါတို့ သေချာရှာကြည့်ရမယ်။"
ယွမ် က သူ့ရဲ့ပုလွေကို သိမ်းလိုက်ပြီး ယခုအခါ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် (ဂုံကျီ) ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ထားသော်လည်း လျှောက်လေလေ ပိုအေးလာလေဖြစ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ပင် တုန်ယင်လာသည်အထိ ဖြစ်လာ၏။
"ဒီဆေးရည်ထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အလွန်တရာ ကြီးမားပါတယ်။ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ မပြည့်စုံရင်တောင်မှ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အချောထည်တွေက အဆင့်အတန်းတစ်ခုအတွက် လုံလောက်လိမ့်မယ်ထင်တယ်။ နှင်းပန်း၊ ဝါဂွမ်းပန်းနဲ့ မီးပန်းတွေအားလုံးက ဝိညာဉ်မြက်တွေချည်းပဲ၊ ဒါကြောင့် သူတို့က တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဖြည့်စွက်ပြီး ဟန်ချက်ညီစေတယ်" ဟု ရိုးရာဆေးနည်းပါ ဖော်ပြချက်ကို ပြန်ပြောင်းပြောပြရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က ဆိုသည်။
"ဒီနေရာက အေးရုံတင်မကဘူး၊ စွမ်းအားတွေလည်း အရမ်းပြင်းထန်တယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် သတိထားကြ" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာထားမှာမူ အရင်အတိုင်းပင် တစ်စိုးတစ်စိမျှ မပြောင်းလဲဘဲ အေးစက်မှုကို လုံးဝမခံစားရသည့်အလား ရှိနေလေသည်။
"အင်း"
ကျန်နှစ်ယောက်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။
လူသုံးဦးသား ရှေ့သို့ ဆက်လက်လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။ မကြာမီပင် သူတို့သည် ဖြူဖွေးနေသော နှင်းပြင်ကြီးထဲသို့ ခြေချဝင်ရောက်လိုက်ကြသည်။ လေပြင်းတိုက်ခတ်သံမှာ လူတို့၏အဝတ်အစားများကို ထက်ပိုင်းပိုင်းဖြတ်နေသည့် ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်နှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူစွာ တကျီကျီ မြည်ဟည်းနေ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့အားလုံးမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့၏အသားအရေများမှာ ထိုသို့တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းကြောင့် လွန်ခဲ့ပြီးသားဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"ငါ့နောက်မှာပဲနေပြီး သတိထားကြ။ လေက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်" လောင်ကျန့်ရယ် ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နဂါးခွံအကြေးခွံများ မှေးမှိန်စွာ ပေါ်လာပြီး သူ့၏အဝတ်အစားများမှာလည်း နဂါးခွံကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသောကြောင့် လေပြင်း၏ဒဏ်ကို လုံးဝမခံခဲ့ရပေ။
"အင်း" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့နောက်မှ ကပ်ပါလာသည်။
ထိုသုံးဦးတွင် လောင်ကျန့်ရယ် က အစွမ်းအထက်ဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ယွမ် က ဒုတိယလိုက်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် က အားအနည်းဆုံးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူက သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဝင်၍နေနေခြင်းဖြစ်သည်။
ယွမ် ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အလင်းဝန်းတစ်ခုက ဝန်းရံထားသည်။ သူ၏ငှက်မွှေးယပ်တောင်မှာ ဂူချင် (တရုတ်စောင်း) တစ်လက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူ၏လက်ချောင်းများက ကြိုးများကို နူးညံ့စွာ တီးခတ်လိုက်ရာ သာယာ၍ နွေးထွေးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ဤသည်မှာ တိုင်းရင်အင်မော်တယ်နန်းတော်၏ ပဉ္စလက်ငါးပါးသဘောတရားကို တေးသွားဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းပင်တည်း။
ရေခဲပြင်ကြီးမှာ အလွန်ချောမွတ်နေသော်လည်း ထိုသုံးဦးသား နှင်းနယ်မြေထဲသို့ အတားအဆီးတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ပွင့်လင်းမြင်သာသော အပြာရောင်အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က လက်ကို ရုတ်တရက် ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။
အားး—
ပွင့်လင်းမြင်သာနေသော အမျိုးသမီးပုံရိပ်တစ်ခုက ကြမ်းတမ်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားတော့သည်။ ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူတို့သုံးဦးမှာ နှင်းဘီလူးများစွာ၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရလေတော့သည်။