ဟိုကိုင်ယွမ် နိုင်သွားပြီ။ တရားစီရင်ရေးတာဝန်ခံ အကြီးအကဲက ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အန္တရာယ်နယ်မြေ သို့ ထွက်ခွာခွင့်နေရာကို အောင်မြင်စွာ ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဓားအိမ်ထဲသို့ ရှည်လျားသောဓားကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ယှဉ်ပြိုင်ရာနေရာ၏ အပြင်ဘက်တွင် သက်မဲ့ကောင်လို ထိုင်နေသော ရှုရွှေ့မင် ကို လျစ်လျูရှုစွာဖြင့် ကြည့်ލikသည် ။ သူ ဘာမှမပြောဘဲ နှေးကွေးစွာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသေးသော ပြိုင်ပွဲနေရာများတွင် ပြိုင်ပွဲများ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေဆဲပင်။ တိုက်ပွဲများမှာ အလွန်ပြင်းထန်သော်လည်း သူနှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့မှာမူ ပြိုင်ပွဲကို ကြည့်လိုစိတ် မရှိကြတော့ပေ။ ထိုသူနှစ်ဦးသည် သိုင်းဖလှယ်စင်မြင့်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး အወሰန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရောက်သောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ကျောပြင်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သူပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စိုက်ကြည့်နေကြောင်း သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။
"ဂိုဏ်းချုပ်?" အကြီးအကဲ လီဇុង က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကာ အံ့အားသင့်နေဟန် ပေါ်နေသော ဂိုဏ်းချုပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။" ဖုန်းချန်း က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး အလျင်စလို မလုပ်ဘဲ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်တို့က ယခင်ကကဲ့သို့ပင် နက်ရှိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ ဘာတွေ စဉ်းစားနေသည်ကိုမူ သူ့ကိုယ်သူသာ သိပေလိမ့်မည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူ ဘာမှမမေးရသေးမီပင် ထိုနွေးထွေးသော နှုတ်ခမ်းတို့ တိုးကပ်လာပြီး နူးညံ့ီနီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းသားများကို အတင်းအကျပ် နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။
ဝုန်း...
ပြင်းထန်သော အနမ်းမိုးစက်များ ဖန်တီးပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ နဖူးချင်း ထိကပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အကြည့်တို့ဖြင့် သူ့ရှေ့မှ လူသားကို စိုက်ကြည့်ကာ "မင်း ဓားကိုတောင် ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့မိဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဓားကို ထိန်းချုပ်သည့် ပညာရပ်ဆိုသည်မှာ အတွင်းအားနှင့် ဓားကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တაအိုဂိုဏ်း တပည့်များ အားလုံး သိရှိကြသဖြင့် ပြိုင်ပွဲအတွင်း ၎င်းကို တွေ့ရခြင်းမှာ ထူးဆန်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် အပြင်မထွက်ဘဲ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ကလည်း သူ့အား အသုံးအများဆုံး ဓားသုံးနည်းများကိုသာ သင်ကြားပေးခဲ့ကာ ဓားကို ထိန်းချုပ်သည့်ပညာအပေါ် အလွန်အကျွံ အားကိုးရန် မည်ოდესမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဓားကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။
ဒါမှမဟုတ် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အရည်အချင်းက အလွန်တရာ ထူးချွန်လွန်းနေလို့ပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငယ်ဘဝကို ပြန်ရောက်သွားတာကပဲ အစွမ်းထက်နေလို့လား မသိနိုင်ပေ။
"ကျွန်... ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး။ ဒါ... ဒါပေမဲ့ ဒါက အလုပ်ဖြစ်သွားတာပဲလေ..." ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ထိုစဉ်က သူသည် ရှုရွှေ့မင် ကို အနိုင်မပေးလိုခဲ့ဘဲ ရိုးရိုးလေးနှင့်ပင်...
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ လောင်ကျန့်ရယ် က သက်ပြင်းအသာချလိုက်ပြီး သူ့ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည် - "အချိန်က စောသေးပေမဲ့... လေကလေး ယွမ် ရေ၊ အန္တရာယ်နယ်မြေ ကို သွားပြီးရင် တაအိုဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားကြရအောင်လေ၊ ကောင်းပြီလား?"
ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြိုင်ပွဲဖြစ်သည်။ ဓားထိန်းချုပ်သည့် ပညာရပ်အပြင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တაအိုဂိုဏ်း၏ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကိုပါ အကြွင်းမဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ တაအိုဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့် တပည့်များက ထိုပညာရပ်၏ ကွာခြားချက်ကို မခွဲခြားနိုင်ကြသော်လည်း တაအိုဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းချန်း ကမူ ၎င်းကို မမြင်ဘဲ မနေနိုင်သည့်အတွက်ကြောင့်ပင်။ ဤသည်မှာ တစ်ချိန်က တျန်ချီ (Tianqi) ၏ ထူးခြားဆန်းပြားသော ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ကာ အလွန်မြန်ဆန်ပြီး လူများကို အမှတ်မထင် ဖြစ်စေတတ်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ရုတ်တရက်ကြီး အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့သော မေးခွန်းကို မေးလာရသည်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် နားမလည်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် လောင်ကျန့်ရယ် က မည်သည့်အရာတွင်မဆို အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ရွှေချင်းပုလဲအဆင့် (gold cinnabar phase) သို့ ရောက်ခါနီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ကောက်သည် ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဆက်လက် မထိန်းပေးနိုင်တော့ဘဲ တစ်နေ့နေ့တွင် ပေါ်လာရမည့် အချိန်က မလွှဲမသွေ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်။ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမှတော့ ထွက်သွားကြခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် - "ကောင်းပြီလေ..."
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်မှုကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ် ဝမ်းသာသွားသည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ဖက်კနဲ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး စိတ်ဖြောင့်လက်ဖြောင့်ဖြင့် နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်တရာ ချိုမြိန်ကာ ချစ်ခင်စရာကောင်းနေကြသည်။
တာအိုဂိုဏ်း၏ သီးသန့် ကျောင်းဆောင်ငယ်...
"ဆရာ၊ ဒီတပည့်ကို စုံစမ်းခိုင်းထားတဲ့ ကိစ္စပြီးသွားပါပြီ။ ကျေးဇူးပြု၍ စစ်ဆေးပေးပါခင်ဗျာ။" ဖုန်းချန်း က မြေကြီးပေါ်တွင် လေးစားစွာ ဒူးထောက်ရင်း လက်ထဲတွင် စာအိတ်တစ်စောင်ကို ကိုင်ထားလျက် လျှောက်တင်လိုက်သည်။
ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်နေကာ လေတိုက်ခတ်ရာ လွင့်ပျံနေသော ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ဝါးရွက်များကို ငေးကြည့်ရင်း ငွေရောင်ဆံပင်များ ခပ်ဆดဆด ကျဆင်းနေသည့် ဝတ်ရုံဖြူဝတ် ဖုန်းချန်း က ခန္ဓာကိုယ်ကို နှေးကွေးစွာ လှည့်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုစာအိတ်ကို ယူလိုက်ပြီးနောက် ဖြန့်ခွဲကြည့်လိုက်သည် - "သူက တပည့်ငယ်လေး တစ်ယောက် ဟုတ်လား? ဆံပင်ဖြူနဲ့ ဆရာ..."
"ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တပည့်ငယ်လေးရဲ့ ဆရာပြောပြချက်အရ ဒီတပည့်ငယ်လေးက ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ထိပ်တန်းဖြစ်ပြီး ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသလို အလွန်လည်း ကြိုးစားပါတယ်တဲ့..." ဖုန်းချန်း က သူ၏ဆရာဖြစ်သူ၏ လေးနက်၍ မှိုင်းညို့နေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း သူ ဘာတွေ စဉ်းစားနေသည်ကို အမှန်တကယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။
"ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်း ဟုတ်လား... ဟား၊ ဒါက သူ့နဲ့တော့ တော်တော်တူတာပဲ... ဒါပေမဲ့ မျက်စိစုံမှိတ် ဝမ်းနည်းစရာပဲ၊ ဒီကလေးက သစ်ဝိညာဉ်အမြစ်တွေ (Wood Spiritual Roots) ရှိနေတာပဲ... အတွင်းအား ယွမ် ကို စုစည်းနေ..." သူသည် စာရွက်ကို မီးရှို့ပစ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ပြာပုံအဖြစ်သို့ ရောက်သွားတော့သည်။
ဖုန်းချန်း ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော စိတ်နှလုံးကို မသိဘဲ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့ကမူ သူတို့ လုပ်ချင်သည်များကို သဘောရှိ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ သူတို့ ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် အိပ်ခန်းထဲရှိ ပစ္စည်းများကို သေချာပေါက် သိမ်းဆည်းရပေမည်။ သူတို့တွင် နေရာလွတ် (Dimension) ရှိနေသည့်အတွက် ၎င်းမှာ လုံးဝ မခက်ခဲလှပေ။ အန္တရာယ်နယ်မြေ သို့ ထွက်ခွာရမည့်နေ့တွင် ဤအိပ်ခန်းကြီးမှာ ပစ္စည်းတစ်စုံတစ်ရာမျှပင် မကျန်ရစ်တော့ဘဲ အသန့်ရှင်းဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အကျဉ်းစံ နတ်ဘုရား အန္တရာယ်နယ်မြေ (Prison Immortal အန္တရာယ်နယ်မြေ) ဆိုသည်မှာ သူတို့ သွားရောက်မည့်နေရာပင် ဖြစ်သည်။ ထို အန္တရာယ်နယ်မြေ ထက်တွင် ယုတ်မာဆိုးသွမ်းပြီး ထူးဆန်းသော တိရစ္ဆာန်များစွာ မှီတင်းနေထိုင်ကြသည်ဟု ဆိုကြသည်။ လွန်ခဲ့သော ထောင်စုနှစ်များစွာက ရှေးခေတ်ဘိုးဘေးအချို့သည် အန္တရာယ်နယ်မြေ ကို တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ရန် သူတို့၏ အတွင်းအား ယွမ် ကို ကုန်စင်အောင် အသုံးချခဲ့ကြရသည်။ ထိုဘိုးဘေးများ သေဆုံးသွားကြပြီး နယ်နိမိတ်ကိုလည်း အကျဉ်းစံ နတ်ဘုရား အန္တရာယ်နယ်မြေ ဟု အမည်ပေးခဲ့ကြသည်။ ထောင်စုနှစ်များ ကုန်ဆုံးလာသောအခါ နယ်နိမိတ်မှာ အနည်းငယ် လျော့ရဲလာခဲ့သည်။ တာအိုကျင့်ကြံသူများသည် ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားကို ရရှိရန်အတွက် တာအိုကျင့်ကြံခြင်းတွင် အန္တရာယ်နယ်မြေ ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ကြဘဲ အမှန်တကယ်ပင် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာနိုင်သူများမှာ အလွန်တရာ နည်းပါးလှပေသည်။
အန္တရာယ်နယ်မြေ သည် ပို၍အန္တရာယ်များလေလေ လောင်ကျန့်ရယ် အတွက် ပို၍ကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်။ တာအိုဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာလိုကြသည်ဖြစ်ရာ သေဆုံးသွားဟန်ဆောင်ခြင်းက လူများကို ယုံကြည်စေရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မမြင့်မားသေးဘဲ အန္တရာယ်နယ်မြေ အတွင်းတွင် သေဆုံးသွားသည်ဆိုခြင်းမှာ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်သော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အပြင် သာမန်ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ၎င်းသည် အန္တရာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် အတွက်မူ ဟိုကိုင်ယွမ် ဝိညာဉ်မြက်များကို စုဆောင်းကာ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် အဖိုးတန် ရတနာဘုံတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ရွှေချင်းပုလဲအဆင့်ကို ဖောက်ထွက်ကျော်ဖြတ်ခြင်းက မဆိုးလှပေ။ သို့သော် ယွမ် အဆင့်ကို ဖောက်ထွက်သည့်အခါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပေါများကြွယ်ဝသောနေရာကို ရွေးချယ်ရုံသာမက ကောင်းကင်ယံကြီး ပြောင်းလဲသွားကာ မိုးကြိုးများ ကျရောက်လာမည်ဖြစ်ရာ အခြားကျင့်ကြံသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကိုပါ ဆွဲဆောင်မိစေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်မျိုး ရောက်လာလျှင်မူ အမှန်တကယ်ပင် အခက်အခဲ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ဤကဲ့သို့ စဉ်းစားမိသဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့်အတူ အန္တရာယ်နယ်မြေ ထဲတွင် အခြေချရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ နေရာလွတ် (Dimension) ရှိနေသည်ပဲ၊ ဤနေရာတွင် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ စောင့်နေရလျှင်တောင်မှ...
သူတို့ ခရီးထွက်ကြမည့်နေ့တွင် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့သည် အခြားတပည့်များနှင့်အတူ ဝိညာဉ်ကျိုးငှက်များ (Spiritual Cranes) ကို စီးနင်းကာ ကျောက်စိမ်းဗလာတောင် မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ ခရီးဆက်လာသည်မှာ ნახევက်လခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် တာအိုတပည့်များသည် အန္တရာယ်နယ်မြေ ၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားမှုကြောင့် အတွင်းပိုင်းမှ အခြေအနေများကို မမြင်ရဘဲ မှိုင်းမှိုင်းပျပျ မြူခိုးဝေဝေ အခြေအနေကိုသာ မြင်ကြရသည်။
"အမှန်တကယ် ရှေးဟောင်းနယ်နိမိတ်တစ်ခုပါပဲ။ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်လေးတောင် မထွက်လာအောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တာပဲ..." လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ရှေ့မှ မြူခိုးဝေဝေ ဧရိယာကို ကြည့်ရင်း ဆက်လက်ပြောလိုက်သည် - "ဇ... ဒါက ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်..."
"င်္ဟင့်? ဘာလဲဟင်?" သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် က အန္တရာယ်နယ်မြေ ကို စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော စကားကို သေချာ မကြားလိုက်ပေ။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"
ဤတစ်ကြိမ်တွင် အန္တရာယ်နယ်မြေ အန္တရာယ်နယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြသည်မှာ တာအိုဂိုဏ်းမှ တပည့်များသာ မဟုတ်ပေ။ အခြားဂိုဏ်းကြီး ခြောက်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များလည်း ရှိနေကြသည်။ ပျံသန်းနိုင်သော ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန်များ၏ အသံများ ထွက်ပေါ်လာရန် အချိန်အများကြီး မယူလိုက်ရပေ။ အချို့ဂိုဏ်းများမှ သက်ကြီးဝါကြီး အထက်လူကြီးများက အတုအယောင် အပြုံးများကို ပြုုံးပြကြသည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကျန်းမာရေးကို မေးမြန်းစုံစမ်းပြီးနောက် နယ်နိမိတ် လျော့ရဲလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ထိုနေရာတွင်ပင် တဲများကို တည်ဆောက်လိုက်ကြသည်။ မြင်ကွင်းအားဖြင့် ဂိုဏ်းများသည် အချင်းချင်း ရင်းနှီးဖော်រွေစွာ ဆက်ဆံနေကြသော်လည်း အန္တရာယ်နယ်မြေ အန္တရာယ်နယ်မြေ ထဲသို့ မဝင်ရောက်ရသေးမီကပင် သူတို့သည် ကွယ်ရာတွင် အချင်းချင်း လျှို့ဝှက်စွာ တိုးဝင်ကြိုးပမ်းနေကြလေပြီ။
ဟိုကိုင်ယွမ် ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် လောင်ကျန့်ရယ် တို့သည် အမြဲတမ်း အရှုပ်အထွေးများကို မနှစ်သက်ကြသောကြောင့် တဲငယ်လေး တစ်လုံးကို ထိုးကာ နောက်ဘက်စခန်းတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသည်။ နေ့စဉ်ရက်ဆက် နေထွက်လာလိုက် ဝင်သွားလိုက်ဖြင့် အပြန်အလှန် မှီခိုကာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ဘဝလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။ သို့သော် လူတစ်ဦး ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည့် အချိန်အထိပင်တည်း။
"ဒီမှာ၊ တစ်လုပ်လောက် စားကြည့်လိုက်ဦး။ တစ်နေ့ကုန် ဒီလို ချဉ်ပြီး တောင့်တင်းတဲ့ သစ်သီးတွေကိုပဲ စားနေရတော့ အကယ်၍ ဖျားနာသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ကြီးမားသော အရွက်တစ်ရွက်ဖြင့် ပတ်ထားသည့် ကင်ထားသော ကြက်သားပျော့ပျော့လေးကို ယူကာ လောင်ကျန့်ရယ် လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။ ကြက်သားကို ကမ်းပေးရင်း သူက နူးညံ့စွာ ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည် - "အန္တရာယ်နယ်မြေ အန္တရာယ်နယ်မြေ ထဲ မဝင်ရသေးခင်မှာတောင် မဖျားနဲ့ဦးလေကွာ။"
"ချီ၊ ဘယ်လိုတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဒီတောသစ်သီးက ချဉ်ချဉ်စပ်စပ်နဲ့ အရသာမှ မဆိုးတာ၊ တကယ်တော့ ကိုယ့်မှာ ကိုယ်ပိုင် အမြှင့်စား နတ်ဆေးတောင် ရှိသေးတယ်။ ဒီလို ကင်ထားတဲ့ ကြက်သားနဲ့ ဗטိုးကို ကိုယ်ပဲ ဖြည့်လိုက်ပါ။ ကိုယ်က အသားမှ မစားတာ" ဟိုကိုင်ယွမ် ဟိုကိုင်ယွမ် က လောင်ကျန့်ရယ် လောင်ကျန့်ရယ် ကို သဘောကျစွာ ပြုံးမိရင်း ကင်ထားသော ကြက်သားကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တာအိုဂိုဏ်း၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် တို့ဟူး အစားအသောက်ပုံစံကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်ရာ အသားဟင်းများကို မစားရသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မွှေးကြိုင်နေသော ကြက်သားကင်က သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် ရောထွေးသွားစေခဲ့သည်။
"အင်း၊ ကြက်သားကင်က တကယ် မွှေးတာပဲ။ ဒီဟာနဲ့ အစားထိုးပေးမယ်လေ၊ စားလို့ကောင်းပြီး ပျော့ပျော့လေး ဖြစ်တယ်" ဟု ကြည်လင်ပြတ်သားကာ နူးညံ့သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။ ပိုးထည်အဝတ်ထုပ်ငယ်လေး တစ်ခုကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျက်သရေရှိသော လူတစ်ဦး လျှောက်လာခဲ့သည်။
ဤလူသည် တိတ်တဆိတ် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် မကြောက်တတ်ကြသော လောင်ကျန့်ရယ် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့ကို လန့်သွားစေခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့၏ နေရာမှာ အခြားသူများနှင့် ဝေးကွာနေသဖြင့် မည်သူ့အာရုံကိုမျှ မဆွဲဆောင်မိပေ။ သို့သော် လောင်ကျန့်ရယ် လောင်ကျန့်ရယ် က ထိုလူကို သေချာစွာ မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိမ်ကျသွားလေသည် - "ဇ်... မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ မင်းရဲ့ ဘုန်းတော်ကြီး နန်းတော်သခင်က တިއင်ယင် နတ်ဘုရား နန်းတော်ကနေ မင်းကို အလွယ်တကူ စေလွှတ်ဝံ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဟား၊ ကောင်းကင်မှာ သွေးမိုးတွေ ရွာနေပါပေါ့လား" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် လောင်ကျန့်ရယ် က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျုပ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စနောက်ရက်ရတာလဲဗျ။ နန်းတော်သခင်က အန္တရာယ်နယ်မြေ အန္တရာယ်နယ်မြေ လျော့ရဲလာမယ်ဆိုတာကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဉာဏ်အမြော်အမြင် ရှိတာပေါ့။ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ဆရာသခင်တို့ ဒီကို သေချာပေါက် လာကြလိမ့်မယ်ဆိုတာကို သိလို့ တစ်ခရီးလုံးကို သေချာ ဂရုစိုက်စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ကျုပ်ကို စေလွှတ်လိုက်တာပါဗျ"
လောင်ကျန့်ရယ် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဖန်ရီ ဖန်ရီ ၏ လက်ထဲမှ အထုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏ ကြက်သားကင်ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။ သူက မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည် - "အရှင်မင်းကြီးတို့၊ ဆရာသခင်တို့ လို့ မခေါ်နဲ့တော့၊ အခု ငါက ဟိုလင်ယွမ် ဖြစ်နေပြီ။ သူက ဟိုကိုင်ယွမ် ဟိုကိုင်ယွမ် ပဲ၊ တခြားသူများသာ ကြားသွားရင် ဒီအရှင်နဲ့ ဆရာသခင် အခက်တွေ့ကုန်လိမ့်မယ်။"
ဖန်ရီ ဖန်ရီ သည် ဖန်ရီ ဖန်ရီ ၏ နန်းတော်တပည့် ဖြစ်သလို ချစ်သူလည်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ထူးကဲလှပေသည်။ သူသည် ဖန်ရီ ဖန်ရီ ထံမှ စစ်မှန်သော ပညာရပ်များကို သင်ယူခဲ့ရပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ဟိုကိုင်ယွမ် ကြောင့်သာ ဖန်ရီ ဖန်ရီ က သူ့ကို ချစ်သူပါ တပါတည်း လွှတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းသော မိတ်ဆွေကောင်း တစ်ဦးပေတည်း။
"ဖန်ရီက အမိုက်ဆုံးပဲ၊ ဟီးဟီး။ အကိုကြီးလောင်နဲ့ အကိုကြီးဟိုတို့က ကျုပ်ကို ဖန်ဟွာ လို့ ခေါ်ကြပါတယ်။ အန္တရာယ်နယ်မြေ အန္တရာယ်နယ်မြေ ဆီ ထွက်လာတော့ ကျုပ် မင်းကို လိုက်ရှာခဲ့တာလေ၊ ကျုပ်ရဲ့ အထ identidade က လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုပဲ... တစ်နည်းပြောရရင် ဖန်ရီ ဖန်ရီ က ကျုပ်ကို ဒီကို တިއင်ယင် ပြည်သူ့တပည့်တွေနဲ့အတူ လိုက်လာဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့တာပါ"
"ဖန်ရီက အကြံဉာဏ်ကောင်းသားပဲ။ ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရလာတဲ့အခါ ကျေးဇူးတင်စကား ကိုယ်တိုင် သွားပြောမယ်။ အင်း... အဲဒီ တިއင်ယင် နတ်ဘုရား နန်းတော်ရဲ့ မုန်လာဥပန်းသီး မုန့်ဖတ် (Peach Blossom Pastries) တွေက အခုထိ မွှေးကြိုင်နေဆဲပဲ" မုန်လာဥပန်းသီး မုန့်ဖတ် တစ်ခုကို စားရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အကိုကြီးဟို ကြိုက်တယ်ဆိုရင် တော်တာပေါ့" ဟု ဆိုကာ ကြက်ပေါင်တစ်ဖက်ကို ချိုးပြီး လောင်ကျန့်ရယ် လောင်ကျန့်ရယ် ထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်လုပ် ကိုက်လိုက်သည်။
လူသုံးဦးသား ဝေးလံသောနေရာတွင် ပုန်းအောင်းကာ စားသောက်ရင်း ညနေခင်းကို ဤကဲ့သို့ ကုန်ဆုံးစေခဲ့ကြသည်။ ဒုတိယနေ့ နံနက်ခင်း မိုးလင်းခါနီးတွင် အန္တရာယ်နယ်မြေ အန္တရာယ်နယ်မြေ မှာ လျော့ရဲလာခဲ့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် အခြားသူများ အန္တရာယ်နယ်မြေ အန္တရာယ်နယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နေကြချိန်တွင် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော လင်ဝမ်ရွာရှိ မကောင်းဆိုးဝါး နဂါးတောင် (Evil Dragon Mountain) တွင် ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်များ ပေါ်လာခဲ့သည် - "တံဆိပ် ပွင့်သွားပြီ၊ နဂါးစွမ်းအင်တွေ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တာ ကြာပြီပဲ..."
"ရှာကြစမ်း! ဘယ်လိုဈေးနဲ့မဆို သူ့ကို ရှာတွေ့ရမယ်!"