Title: Rebirth of MC – Chapter 198 | NovelPing

လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများဖြင့် နံ့သာပေါင်းအိုးကို ထိတွေ့ရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် — "လေး ယွမ် ရေ၊ ငါတို့ သိုက်တစ်ိုက် ရှာတွေ့သွားပြီပဲ"

ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပျော်ရွှင်နေသော လောင်ကျန့်ရယ် ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးစေ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်လျက် ပြောလိုက်သည် — "ဒီနံ့သာပေါင်းအိုးက ဘာမှ သီးသန့်ထူးခြားပုံ မပေါ်ပါဘူး"

နံ့သာပေါင်းအိုး၊ နံ့သာပေါင်းအိုးတဲ့လား။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နှုတ်ခမ်းတစ်ချက် တွန့်သွားသည် — "ဒီမိုက်မဲတဲ့ ကလေးစုတ်လေး၊ ဒီမီးဖိုက မသေမျိုးဆေးလုံးပေါင်းစပ်တဲ့ အဆင့်ရှိတဲ့ နတ်စင်ကြယ်ပစ္စည်းကွ။ ဟိုဈေးဆိုင်တန်းက ဈေးသည်က ဒါကို မသိဘဲ အမှိုက်လိုမျိုး လာရောင်းစားလိုက်တာ"

နတ်စင်ကြယ်ပစ္စည်းလေ!! ဟိုကိုင်ယွမ် တုန်လှုပ်သွားကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားသည်။

"ဒါက သဘာဝပဲပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ငါက ဒီလိုဟာမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ဝယ်လာနိုင်မလဲ" သူက မီးဖိုကို ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဖက်တွယ်လိုက်သည် — "ကောင်းမွန်တဲ့ မီးဖိုတစ်ခု ရှိလာပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုရာခိုင်နှုန်းက အများကြီး တက်လာတော့မှာဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံတဲ့ အမြန်နှုန်းလည်း တအားမြန်လာလိမ့်မယ်"

"အင်း" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခါးကို ဖက်ထားလိုက်သည် — "ကျွန်တော် အဆင့်တက်ဖို့ ကြိုးစားပါ့မယ်၊ ဒါမှ ကျွန်တော့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ပေါ်လာအောင် လုပ်လို့ရမှာ"

နောက်တစ်နေ့တွင် တပည့်ကြီး ဒါန်ရှာက သူတို့အား ကျောက်စိမ်းဗလာတောင် သို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် အဖြစ် အစားထိုးဝင်ရောက်နေသူ၊ ရှုရွှေ့မင် နှင့် လူယုံတို့သည် ဤဟာကို လုပ်လိုက်၊ ဟိုဟာကို လုပ်လိုက်ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြသည်။ 半個月 (တစ်လခွဲ) အကြာတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပြီး မသေမျိုးဆေးလုံးများကို စတင်ဖော်စပ်ခဲ့ရာ အခြားတာအိုဂိုဏ်းသားများ၏ သံသယကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ကမူ ဂူလင်ယွမ်အဖြစ် အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲကာ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့်အတူ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ ဆရာပေးထားသော အိမ်စာများကိုလည်း ဘယ်သောအခါမှ ပျက်ကွက်ခဲ့ကြོ။ ဤကဲ့သို့ဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ငါးနှစ်တောင် ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

ထိုငါးနှစ်အတွင်း ဆေးလုံးများ၏ ကျေးဇူးကြောင့် တတိယအလွှာမှစတင်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်ငြိမ်သက်ခြင်းအဆင့်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး ရွှေဇင်ဘာအဆင့်နှင့် အလွန်ပင် နီးကပ်လာခဲ့သည်။ ရွှေဇင်ဘာအဆင့်တွင် တာအို အတွင်းပိုင်းအယ်လခမီကျင့်စဉ်အတွက် ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ လိုအပ်သည့်အတွက် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူလျှင်ပင် ဤကုန်ကျစရိတ်ကို သူ တတ်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်နေခဲ့သဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ရည်မှန်းထားသည်ထက် စော၍ နေရာလွတ် (Dimension) မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

တာအိုပညာရှင်များအတွက် ငါးနှစ်ဆိုသည်မှာ ဘုန်းလက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ပျောက်သွားမည့် အချိန်ကာလမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဓာတ်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှ ဝိညာဉ်ငြိမ်သက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ၁၅ နှစ်သာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ၏ အထူးဂေါင်တီ (ကျင့်စဉ်စွမ်းအား) နှင့် ကလေးဘဝသို့ ပြန်ရောက်သွားခြင်းသာ မဟုတ်ပါက ၁၅ နှစ်ဆိုသည်မှာ နှလုံးခုန်ခြင်းအဆင့်ကိုပင် ဖောက်ထွက်ရန် မလုံလောက်ပေ။ မွေးရာပါ အရည်အချင်းကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင် ထိုအရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဘာမှလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ အထူးဂေါင်တီနှင့်အတူ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိသော ဝိညာဉ်မြက်ပင်များနှင့် အကောင်းဆုံး အရည်အသွေးရှိသော ဇင်ဘာဆေးဝါးများက သူ့အား ဝိညာဉ်ငြိမ်သက်ခြင်းအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ရွှေဇင်ဘာအဆင့်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး ယခု ယွမ် ထံသို့ ရောက်ရှိရန်မှာမူ ယခုတိုင် မလုံလောက်သေးပေ။ သူသည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဇင်ဘာနည်းလမ်းများနှင့် ပိုမိုမြင့်မားသည့်အဆင့်ရှိသော ဝိညာဉ်မြက်ပင်များကို ရှာဖွေရပေမည်၊ ထို့မှသာ ဖြစ်နိုင်လိမ့်မည်။

သူ့ရင်ဘတ်အောက်ခြေတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုတို့ ကိန်းအောင်းလာသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားကာ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးလာသည် — အလျင်စလိုလုပ်ခြင်းက အောင်မြင်မှုကို မဆောင်ကြဉ်းပေး၊ ဆက်မတွေးတော့နှင့်၊ ဤကဲ့သို့ ဆက်သွားလျှင် သူ၏ မာရ်နတ်များ၏ ဖမ်းစားခြင်းကို ခံရကာ မိစ္ဆာလမ်းသို့ ကျရောက်သွားလိမ့်မည် — တည်ငြိမ်မှုမရှိသော စိတ်ကို အာရုံစိုက်ကာ အကြိမ်ကြိမ် အတိုင်ပင်ခံပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မသန့်စင်သော လေများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောက်တင်ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ ၅ နှစ်တိတိ ကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် သူထလာသောအခါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ သူသည် စိတ်လက်ပေါ့ပါး တက်ကြွနေပြီး ကျောက်တင်ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

တတိယအလွှာကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ယခင် ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် ပတ်သက်သော အတိတ်အတွေ့အကြုံ အများအပြားကို ပြန်ပြောင်းသတိရလာခဲ့သည်။ တျန်ချီ၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ ယခုထိ ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဂူအောင်းခန်းမှ ထွက်လာသည်နှင့် ကြီးမားခန့်ထည်သော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုက သူ့ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်အုပ်လာသည်။ ထိုငါးနှစ်အတွင်း ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ဦးတည်းသာ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။ လောင်ကျန့်ရယ် က နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ တစ်မီတာအမြင့်မှ ပစ်ထည့်ခဲ့သော လေပြင်းကြောင် (Wind Speed Cat) ပင်လျှင် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စွမ်းအားမပါဘဲနှင့်ပင် နှစ်မီတာကျော်အထိ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် ဖျော့တော့သော စိမ်းပြာရောင် အစင်းကြောင်းများ လှည့်ပတ်နေပြီး ၎င်း၏ ကျင့်ကြံမှုသည် အခြားသော လေပြင်းကြောင်မှန်သမျှထက် သာလွန်နေကြောင်း ပြသနေသည်။

"ဟဲဟဲ၊ လိမ္မာလိုက်တာ၊ ဇန်ယဲ့နဲ့ လူအာတို့ ပြန်လာကြပြီလား"

"မြောင်..." လေပြင်းကြောင်က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာကို လشقလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည် — "အဲဒီလူနှစ်ယောက် မပြန်လာကြသေးပါဘူး"

လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့စဉ်က လူအာသည် မင်အိမ်တော်အတွက် နေရာလွတ် (Dimension) မှ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက် ပြန်လည်ဝင်စားလာသော လိုယင်းအပေါ် မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေကာ လိုယင်းဓား၏ တစ်ဝက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသလော သို့မဟုတ် မတွေ့ကြသေးလော ဆိုသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ကဆိုလျှင် သူသည် လိုယင်းဓားကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်သော်လည်း ယခုမူ သူသည် မှတ်ဉာဏ်အများအပြားကို ပြန်လည်ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ထိုဓားနှင့် ပတ်သက်သော မှတ်ဉာဏ်အချို့လည်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ တပည့်လေး၏ ချစ်စရာပုံစံကို တွေးမိရင်း သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အင်း၊ ကျောက်စိမ်းဗလာတောင် မှ သူ ဘယ်အချိန် ပြန်ထွက်နိုင်မည်ကို အတိအကျ မသိရသေးသော်လည်း ထိုအချိန်ကျလျှင် သူ သေချာပေါက် ကြည့်ရပေမည်။ ငါးနှစ်... ထိုကလေး ဘယ်လောက်အထိ ကြီးပြင်း முதிက်လာပြီလဲ မသိရပေ။ အင်း၊ ငါးနှစ်ဆိုတော့ သူတို့လည်း အတူတူပဲ ဖြစ်မှာပါ၊ နူးညံ့ပြီး ဖောင်းကြွနေဦးမှာပဲ။

ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့တပည့်အကြောင်း တွေးတောနေစဉ် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်း အရိပ်တစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝါးအိမ်တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးဝင်ဖက်လိုက်သည်။

လိမ္မ္မော်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော တာအိုတပည့်တစ်ဦး ပျော်ရွှင်ပြုံးရွှင်လျက် ရှေ့သို့ တိုးဝင်ဖက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းတစ်ချက် တွန့်သွားသည်။

"လေး ယွမ်!!" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသူက သူ့အား အံ့ဩနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသွားသည် —

"ဇန်... ဇန်ယဲ့..." ဟိုကိုင်ယွမ် က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ခါးကို ဖက်ထားလိုက်သည် — "ဘာတွေဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလိုတပည့်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတာလဲ"

ယေဘုယျအားဖြင့် ကျောက်စိမ်းဗလာတောင် ၏ တပည့်များသည် ထူးကဲသော တပည့်များ ဖြစ်ကြခြင်း သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းအတွင်း ကြီးမားသည့်ပွဲလမ်းသဘင် ရှိခြင်းမျိုးမှလွဲ၍ သာမန်ဝတ်စုံများကိုသာ ဝတ်ဆင်ကြသည်။ ယခုအခါ လောင်ကျန့်ရယ် က တပည့်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် အံ့ဩသွားခြင်းမှာ အဆန်းတော့ မဟုတ်ပေ။

"နောက် ნახევરလွန်ရင် ကျင့်ကြံသူနယ်မြေ ရဲ့ ဒုတိယမြောက် အအန္တရာယ်အရှိဆုံး နယ်နိမိတ် (Boundary) က ပွင့်လာ/အလုံပိတ်ဖြုတ်တော့မှာ။ အခု ဂိုဏ်းက ယှဉ်ပြိုင်ပွဲ လုပ်နေတယ်။ အနိုင်ရတဲ့သူက အန္တရာယ်များတဲ့ နယ်နိမိတ်ထဲကို ဝင်ရောက်ခွင့် ရလိမ့်မယ်။ ငါက မင်းကို ရွှေဇင်ဘာအဆင့်ကို ရောက်စေချင်ပြီး နယ်နိမိတ်ထဲ ဝင်ရောက်ဖို့နဲ့ ဝိညာဉ်မြက်အချို့ သွားခူးဖို့အတွက် ပြင်ဆင်စေချင်တာ" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ နမ်းလိုက်သည် — "မင်း နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှာ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ထားတာ၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ထွက်လာတာလဲ"

"ကျွန်တော် ရွှေဇင်ဘာအဆင့်ကို ရောက်ချင်လို့လေ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အကူအညီပေးမယ့် ဝိညာဉ်ဇင်ဘာ မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့်မို့လို့..." ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့လျှာလေးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"အင်း၊ ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာ အလျင်စလို လုပ်လို့တော့ မရဘူး။ မင်းက အခုတောင် အလွန်တရာ အံ့သြစရာကောင်းနေပြီပဲ။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ အန္တရာယ်များတဲ့ နယ်နိမိတ်က ပွင့်လာပြီဆိုတော့လေ၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်တူတူ သွားပြီး လမ်းလျှောက်ကြတာပေါ့၊ အဲဒါ ငါတို့ရဲ့ ပျားရည်ဆမ်းခရီး ဖြစ်သွားတာပေါ့လေ" လောင်ကျန့်ရယ် က စုန်းတူလို အပြုံးမျိုးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည် — "လူ့နယ်မြေမှာ တုန်းက ငါတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြပေမဲ့ ပျားရည်ဆမ်းခရီး မထွက်ခဲ့ရဘူးလေ၊ ဇွန်ဘီရဲ့ ဖောက်ခွဲမှုကို ခံလိုက်ရပြီး ဒီကို ရောက်လာခဲ့ကြတာပဲ"

"ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ အပြည့်အဝ မပြန်လာသေးဘူး၊ ပြီးတော့ မင်းနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာလည်း လုံးဝ မမှတ်မိဘူး၊ ဘယ်သူက မင်းနဲ့ ပျားရည်ဆမ်းခရီး ထွက်ချင်မှာလဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ရဲတက်လာကာ ဟိုကိုင်ယွမ် (ဟိုကိုင်ယွမ်) ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဝါးအိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

ရှက်နေရှာသည်။

"အိုင်ယို၊ မင်းက မငြင်းနဲ့လေ၊ ဒါက မမှန်ဘူးနော်" လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့နောက်သို့ ဝါးအိမ်ထဲသို့ လိုက်ဝင်လာကာ ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး ထိုနီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းထက်သို့ ချက်ချင်းပင် နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

ထိုငါးနှစ်အတွင်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အလွန်အမင်း လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူ့ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာသော ထိုလူသားကို သူမည်သို့ပင်ဆိုစေ လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ သူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံကို ဆွဲချွတ်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး နဂါးရေကန်ဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အလွန်ပင် လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် က ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် တရားထိုင်ရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် အနေဖြင့် လူအများကို လှည့်စားရန်အတွက် သူ့ကိုယ်သူ စွမ်းအားဖြင့် ပြောင်းလဲစရာ မလိုတော့ဘဲ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူကိုယ်တိုင်က ဟိုကိုင်ယွမ် အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့်အတူ နေရာလွတ် (Dimension) မှ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းဗလာတောင် တွင် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများ မရှိခဲ့ပေ။ ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက်မူ ၎င်းမှာ ရင်းနှီးနေဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ တပည့်ချင်းများက သူ့အား ထူးဆန်းသော ပုံစံဖြင့် ရှုမြင်နေကြကြောင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က အကဲခတ်မိလိုက်သည်။ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် (လောင်ကျန့်ရယ်) နှင့် အတူတကွ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့မှာ အမြဲတမ်း ရှောင်ပြေးသွားကြလေသည်။

"ဒီငါးနှစ်အတွင်း မင်း ဘာတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ" အဝေးတွင် ထိုင်နေကြ သို့မဟုတ် ရပ်နေကြသော တပည့်များကို ကြည့်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော လောင်ကျန့်ရယ် ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါ ဘာလုပ်လို့လဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲကွ" အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဆောင်နေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပါးစပ်ဟကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အမွှေးုပတ်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်ပြီးမှ အော်ပြောလိုက်သည် — "အိုင်ယို၊ ငါ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို စားလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ၊ အခုထိ အကျင့်မပါနိုင်သေးဘူး ဖြစ်နေတုန်းပဲ"

"ဇန်ယဲ့!!" ဟိုကိုင်ယွမ် က ရှားရှားပါးပါး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည် — "အာရုံမလွှဲနဲ့နော်၊ ဒီလိုလုပ်တာ ငါ့အတွက် ဘာမှ အလုပ်မဖြစ်ဘူး!"

"ကြည့်စမ်း၊ အပြစ်ကင်းတဲ့ ကလေးလေးက ပိုပါးနပ်လာပြီး ခေါင်းစဉ်ပြောင်းချင်နေပါပြီတောင်လား၊ လောင်ကြီးရဲ့ နည်းလမ်းကတော့ ထင်ရှားပါတယ်လေ..." ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့နှုတ်ခမ်းကို ယက်လိုက်ကာ နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည် — "ချစ်လေးရာ၊ ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ၊ မင်းရဲ့ ရုပ်သွင်နဲ့ဆိုတော့ ငါက သူတို့ကို သွားထိုးနှက်လို့မှ မရတာ၊ ဒါ သူတို့ရဲ့ ပြဿနာပဲလေ၊ ငါက တကယ်ကို အပြစ်ကင်းပါတယ်ကွာ"

"အင်း၊ ဟုတ်သလိုပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် က သေချာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စကားတွင် အကြောင်းပြချက် ရှိနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်သည် — "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ မင်းကို အထင်လွဲသွားမိတယ်"

"ရပါတယ်၊ ငါ စိတ်ထဲမထားပါဘူး၊ မြမြစားတော့၊ ယှဉ်ပြိုင်ပွဲက ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ စမှာ" လောင်ကျန့်ရယ် က ရယ်မောရင်း သူ့လျှာလေးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

လောင်ကျန့်ရယ် ထိုငါးနှစ်အတွင်း ဘာတွေ လုပ်ခဲ့သည်ဆိုသည်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် မသိရသည်မှာ ပို၍ပင် တော်သေးသည်ဟု ဆိုရပေမည်။