ယွင်လိယင်း၏ ကောင်းကင်ဓားနှင့် စပ်လျဉ်း၍ လောင်ကျန့်ရယ် ပြောဆိုသည်များကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မင်သခင်မ၏ မျက်လုံးအစုံ အပြူးသား ဖြစ်သွားရသည်။ ဤကျိုးနေသောဓားရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ထိုမျှလောက်အထိ တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမ ရင်ထိတ်မောသွားပြီးမှ အနိုင်နိုင် အသံပြန်ရှာကာ မေးလိုက်သည်– "ဒါဆို... ဒီကျိုးနေတဲ့ဓားနဲ့ ကျွန်မရဲ့သားနဲ့က ဘယ်လိုဆက်စပ်မှု ရှိနေလို့လဲရှင်"
လောင်ကျန့်ရယ်က မင်သခင်မကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်ဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား မွေးဖွားရတာ အင်မတန်မှ ခက်ခဲပင်ပန်းခဲ့ပြီး အသက်နှစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးရမလို ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒီကျိုးနေတဲ့ဓားက ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပြီး ခင်ဗျားတို့သားအမိနှစ်ယောက် ကျန်ရှိနေတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူခဲ့ကြတဲ့အတွက် နှလုံးသားနဲ့ သွေးကြောတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလိုနည်းနဲ့သာ ကလေးက အသက်ရှင်လျက် မွေးဖွားလာနိုင်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီဓားက အဲ့ဒီအချိန်တည်းက ကျိုးပဲ့ပြီးသား ဖြစ်နေတာကတော့ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။ ဓားရဲ့စွမ်းအင်က ခင်ဗျားတို့သားအမိရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ဝိညာဉ် တစ်ဝက်ကတော့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အနေအထားထဲ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း ကလေးက တုံ့ဝေဝေနဲ့ ရုပ်ချက်မပါသလို ဖြစ်နေရတာပဲ"
"ဒါဆို... ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲရှင်! ကျေးဇူးရှင်က ပညာဉာဏ်ကြီးမားလှပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့သားလေးကို ကယ်တင်ပေးပါရှင်!" မင်သခင်မလည်း စကားစမဆုံးသေးမီ မြေကြီးပေါ်သို့ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ရှေ့တွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် ခေါင်းတိုက်ကာ ရှိခိုးတော့သည်။
"ဒါက ခက်လည်း မခက်လှသလို လွယ်လည်း မလွယ်ကူလှပါဘူး" လောင်ကျန့်ရယ်က တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏လက်ချောင်းများကို ယှက်နွှယ်ကာ ပုံဖော်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် အကာအကွယ်နယ်နိမိတ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် ဟိုကိုင်ယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်– "ယွမ်လေး၊ အဲဒီဓားဘူးနဲ့ ဝိညာဉ်အစေးကျောက်တုံးကို ထုတ်ပေးပါဦး"
"အင်း၊ ရပါပြီ" ဟိုကိုင်ယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ လက်ကို ယမ်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် လက်ရာမြောက်လှသော ဓားဘူးတစ်ဘူးနှင့် ရွှေရောင်လဲ့နေသော ဝိညာဉ်အစေးကျောက်တုံးတစ်တုံး စားပွဲပေါ်တွင် ပေါ်လာ၏။
လောင်ကျန့်ရယ်က ကျိုးနေသောဓားနှင့် ဝိညာဉ်အစေးကျောက်တုံးတို့ကို ဘူးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ဘူးကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူ လက်ကို ယမ်းလိုက်ရာ ၎င်းထဲတွင် ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးတစ်ကုံး ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဘူးကို ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးအတွင်းသို့ ထည့်လိုက်ပြီး မင်သခင်မထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်– "ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးကို ကလေးရဲ့ကိုယ်မှာ ဆွဲပေးထားပါ။ မှတ်ထားပါ၊ ဘယ်တော့မှ မဖြုတ်ပစ်ရဘူး"
"ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်" သူမသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်ခံရယူလိုက်ပြီး ကလေး၏ကိုယ်ပေါ်တွင် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အမြန်ချည်နှောင်ပေးလိုက်သည်။
ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးသည် ကလေး၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိတွေ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မူလက တုံ့ဝေဝေဖြစ်နေသော ရုပ်အသွင်အပြင်ရှိသည့် ရင်သွေးငယ်လေးမှာ ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းကြည်လင်စွာဖြင့် ပြုံးပြလာလေသည်။ မင်သခင်မမှာ အလွန်တရာမှပင် ပျော်ရွှင်သွားကာ– "သားလေး! ဟုတ်တယ်! သူ တကယ်ပဲ ပြုံးတတ်သွားပြီ!" ဟု ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်။
"သခင်မ၊ ဒါက ရေရှည်အတွက် အဖြေတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့သားလေးရဲ့ ပြဿနာကို အပြီးတိုင် ဖြေရှင်းချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီဓားရဲ့ ကျန်တစ်ဝက်ကို ရှာတွေ့မှ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ကျိုးနေတဲ့ဓားကို ပြန်ဆက်နိုင်မှသာ ခင်ဗျားရဲ့သားလေး ပုံမှန်အခြေအနေကို ပြန်ရောက်လာမှာပါ။ ကျောက်တုံးရဲ့စွမ်းအင်က ကလေးရဲ့ အိပ်မောကျနေတဲ့ဝိညာဉ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ လုံလောက်ပေမယ့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ကုန်ဆုံးသွားမယ့်နေ့ကတော့ အရောက်လာမှာ အသေအချာပါပဲ... အဲဒါကိုတော့ ကျုပ်က ထပ်ရှင်းပြနေစရာ မလိုတော့ဘူး ထင်ပါတယ်"
မင်သခင်မသည် လောင်ကျန့်ရယ်၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း သူမ၏အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ သူမသည် ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို ငေးကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်ကာ– "ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးကို ပေးရပါစေ၊ ကျိုးနေတဲ့ဓားရဲ့ ကျန်တစ်ဝက်ကို ကျွန်မ ရှာတွေ့အောင် ရှာပါမယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ မသိဘူး ဖြစ်နေပါတယ်"
"စက္ကူနဲ့ မင်ကို ထုတ်ပေးပါ။ ကျုပ် ပုံဆွဲပြမယ်"
မင်သခင်မက လူတစ်ဦးကို စက္ကူနှင့်မင် ယူဆောင်လာရန် ခိုင်းစေပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ်က မည်းနက်သောမင်ဖြင့် စတင် ရေးဆွဲတော့သည်။ သူ၏စွမ်းအားများကို အလဟဿ အသုံးပြုပြီးနောက် အဆုံးတွင် သူ ရေးဆွဲပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ်နှင့် မင်သခင်မတို့ ထိုပန်းချီကားနားသို့ တိုးသွားကာ ကြည့်လိုက်ကြသောအခါ သူတို့၏မျက်နှာထားများ တောင့်တင်းသွားကြသည်။
"ဒီ... ချစ်လှစွာသော ဧည့်သည်တော်... ဒီပုံကလေ..."
"ဘာလဲ။ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလို့လား" လောင်ကျန့်ရယ်က မျက်နှာကို မော့လိုက်ပြီး မင်သခင်မကို မလိုလားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟို... ဘာမှ မရှိပါဘူး..." လောင်ကျန့်ရယ်ကို ကြည့်ရင်း မင်သခင်မသည် ပါးစပ်ဖျားအထိ ရောက်လာသော စကားများကို ရင်ထဲသို့ ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။
"ကျန့်ရယ်၊ မင်းဆွဲလိုက်တာ ဓားမှန်း သေချာရဲ့လား" ဟိုကိုင်ယွမ်က စက္ကူပေါ်ရှိ ကောက်ကွေ့နေသော မင်စုတ်ချက်များကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အားမလိုအားမမဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ၏ပါးစပ်ထောင့်များမှာ တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။
အကယ်၍သာ ဤစကားကို အခြားသူတစ်ဦးဦးက ပြောခဲ့ပါက လောင်ကျန့်ရယ်မှာ အနည်းငယ်မျှ နှောင့်နှေးခြင်းမရှိဘဲ သူတို့၏အရိုးများကို ဖုန်မှုန့်ဖြစ်အောင် အလွယ်တကူ ခွင်းဆစ်ပစ်လိုက်ပေမည်။ သို့ရာတွင် ယခုပြဿနာမှာ သူ၏အသည်းနှလုံးကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးရသူ ဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။ မျက်နှာပျက်စရာ ဆိုသည်ထက်ပင် သူသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်ပင် ပြောရက်မည်မဟုတ်ပေ။
"ကိုယ့်ဘာသာပဲ လုပ်တော့မယ်၊ ဒီဓားက ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာကို ကိုယ့်ကို ပြောပြပေးပါ" ဟိုကိုင်ယွမ်က ပြုံးယောင်သမ်းလျက် လောင်ကျန့်ရယ်၏လက်ထဲမှ စုတ်တံကို ယူလိုက်သည်။
မင်သခင်မက အစေခံတစ်ဦးအား စက္ကူအသစ်တစ်ရွက် ထပ်မံယူလာရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ်က လျိယင်းဓား၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းပြပေးနေစဉ် ဟိုကိုင်ယွမ်က စုတ်ချက်ချင်းဆက်ကာ ပုံဆွဲလေရာ မကြာမီမှာပင် စက္ကူပေါ်၌ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည့် ဓားပုံတစ်ပုံ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
"အတိအကျပဲ၊ ဒီလိုပုံစံမျိုး..." လောင်ကျန့်ရယ်က ပန်းချီကားကို ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ကာ– "တကယ်တော်တာပဲ၊ အပြစ်အနာအဆာ လုံးဝမရှိဘူး" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။
မင်သခင်မသည် လောင်ကျန့်ရယ်ထံမှ စက္ကူကို လက်ခံရယူကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်– "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချစ်လှစွာသော ဧည့်သည်တော်တို့၊ ကျွန်မ လူလွှတ်ပြီး ရှာဖွေခိုင်းပါ့မယ်"
"မင်သခင်မကလည်း ယဉ်ကျေးလွန်းပါတယ်။ အခု အချိန်လည်း နှောင်းနေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ သွားနှင့်ပါတော့မယ်"
ထိုသူနှစ်ဦး လေကုန်အောင် လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ မင်အိမ်တော်မှ ထွက်လာကြပြီးနောက် ပင်မလမ်းမကြီးပေါ်တွင် လျှောက်သွားကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ်က မျက်နှာလွှဲကာ လောင်ကျန့်ရယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးအစုံမှာ အပြူးသား ဖြစ်နေသည်။ သူ တစ်ခုခုကို ပြောချင်နေသော်လည်း မည်သို့ပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေ၏။
"မင်းက အဲဒီဓားနဲ့ ကလေးကိစ္စကို ကိုယ့်ကို မေးချင်နေတာ မဟုတ်လား" ဘဝသုံးပါးကို ဖြတ်သန်းဖူးသူဖြစ်သောကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ်က ဟိုကိုင်ယွမ်ကို အခြားသူမည်သူ့ထက်မဆို ပိုမိုနားလည်ပေသည်။ သူ၏ အမူအရာနှင့် မျက်လုံးအမူအရာတို့မှစ၍ လောင်ကျန့်ရယ်တစ်ယောက် အခြားသူ၏ အတွေးများကို ကြိုတင်သိရှိပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ တဖိတ်ဖိတ် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော သူ၏မည်းနက်သော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း သူ မေးလိုသည်များကို နားလည်လိုက်သည်–
"အင်း... အဲဒီကလေးက ခက်ခဲတဲ့မွေးဖွားချိန်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ သူ အခုအထိ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်တာက သူ့ဝိညာဉ်နဲ့ တွယ်ကပ်နေခဲ့တဲ့ အဲဒီကျိုးနေတဲ့ဓားကြောင့်ပေါ့။ အဲဒီကျိုးနေတဲ့ဓားကြောင့်ပဲ ဝိညာဉ်က တစ်ဝက် လျော့ပါးသွားပြီး ကလေးကို တုံ့ဝေဝေ ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီသခင်မကို ကျိုးနေတဲ့ဓားရဲ့ ကျန်တစ်ဝက်ကို ရှာဖွေခိုင်းပြီး သူ့ဝိညာဉ်တစ်ဝက်ကို ပြန်ရှာတွေ့စေချင်တာက..." ဟိုကိုင်ယွမ်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်– "ပြီးတော့ အဲဒီဓားကိုပိုင်ဆိုင်တဲ့ တာအိုပညာရှင်က လွန်ခဲ့တဲ့ဘဝက ကျွန်တော် ဖြစ်ရမယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပုံဆွဲနေတုန်းက အရမ်းမှုန်ဝါးနေပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်အနားသတ်ကနေ စွဲထင်နေတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာလို့ပဲ"
"မှန်တယ်၊ အဲဒါက မင်းရဲ့ ဒါမှမဟုတ် လွန်ခဲ့တဲ့ဘဝက ထျန်းချီရဲ့ဓားပဲ။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ဓားဝိညာဉ်က မင်းရဲ့တပည့် ယွင်လိယင်းပဲ ဖြစ်တယ်။ ကျင့်ကြံသူနယ်မြေထဲက တန်ခိုးရှင်ကြီးတစ်ပါး ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အသန်မာဆုံး လျိယင်းဓားဖြစ်ပြီး အသုံးပြုခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကတော့ နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ အမာဆုံးကျောက်တုံးတွေနဲ့ မင်းရဲ့တပည့်ရဲ့ အသားစက်တွေပဲ ဖြစ်တယ်" လောင်ကျန့်ရယ်က ရှင်းပြပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ်၏ ဆံပင်များကို ဖွပေးလိုက်သည်– "ကောက်ကျစ်တဲ့ နတ်ဆိုးလေးတစ်ကောင်ကနေ ဓားဝိညာဉ် တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့။ မင်းက အမြဲတမ်း နောင်တရပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေခဲ့တာ၊ အခုတော့ သူက မထင်မှတ်ဘဲ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီပဲ၊ မကောင်းဘူးလား"
"အတိတ်ကို မမှတ်မိတော့ပေမဲ့ အဲဒီရင်သွေးငယ်လေးကို မြတ်မြတ်နိုးနိုး မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ရင်ထဲမှာ ဖော်ပြမပြနိုင်တဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဒါက ပျော်စရာတစ်ခုလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်– "ကျန့်ရယ်၊ ကျွန်တော်တို့ မင်သခင်မအတွက် ဓားရဲ့ကျန်တစ်ဝက်ကို သွားရှာကြမယ် မဟုတ်လား"
"သံသယဝင်စရာ မလိုပါဘူး။ အဲဒီနတ်ဆိုးငယ်လေးက ကိုယ့်ကို စိတ်တိုအောင် လုပ်ဖူးပြီး ကိုယ်ကလည်း သူ့ကို ရွံရှာပေမယ့် သူက မင်းရဲ့တပည့်ပဲလေ"
လောင်ကျန့်ရယ် တစ်စုံတစ်ရာ နှောင့်နှေးခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူခေါင်းညိတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် လှိုက်မောမှုတို့ဖြင့် ပြည့်သွားရသည်။ သူ့မျက်နှာလေး ရဲတက်လာပြီး သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်– "ရှင်နဲ့အတူ အမြဲရှိနေနိုင်တာက တကယ်ကို ကောင်းလိုက်တာ..."
"မင်းလို လူမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရတာ... ဘာများ ထပ်တောင်းဆိုစရာ ရှိဦးမှာလဲကွယ်"
အစောကြီး ရှိသေးသည်ဖြစ်ရာ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်သွားကာ လုလုံနှင့် ရှုရွှေ့မင်တို့ ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်းသွားရန် စိတ်ကူးမရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့် ခေါက်ဆွဲဆိုင်ငယ်တစ်ခုတွင် ခေတ္တဝင်နားပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ဘေးနားရှိ ကုန်စုံဈေးတန်းဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားကြလေသည်။
အဘယ်ကြောင့် ၎င်းကို ကုန်စုံဈေးတန်းဟု ခေါ်ဆိုကြသနည်းဟူမူ ဤဈေးတန်းတွင် မည်သည့်ပစ္စည်းကိုမဆို ဝယ်ယူနိုင်ပြီး မည်သည့်အရာမဆို ရှိနေသောကြောင့်ပင်ဖြစ်ကာ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် ဤဈေးတန်းက ဖောက်သည်များစွာကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း ပေတည်း။
လောင်ကျန့်ရယ် အနေဖြင့် ကျင့်ကြံသူနယ်မြေ ကို အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော်လည်း ထျန်းချီနှင့် မတွေ့ဆုံမီက သူသည် အဖျက်အဆီးသက်သက်ကိုသာ နှစ်သက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် လမ်းကြားငယ်လေးအတွင်းရှိ ဤကုန်စုံဈေးတန်းကို အဖက်ပင် လှည့်၍ပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။ နောင်တွင်မှ သူသည် ထျန်းချီကို ချစ်မြတ်နိုးလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ အထူးအဆန်းဖြစ်သော အနေအထားအရ သူတို့သည် စိတ်ကြွသလို လှည့်လည်သွားလာနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ဤကုန်စုံဈေးတန်းသည် သူ့အတွက် လုံးဝကို အဆန်းတကြယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကုန်စုံဈေးတန်းတွင် ဆိုင်ခန်းများစွာ ရှိရုံသာမက လမ်းမပေါ်တွင် ဝိညာဉ်မြက်ပင်များ၊ cinnabar ဆေးဝါးများ၊ ကျောက်စိမ်းတုံးများနှင့် လက်နက်များကို ရောင်းချနေကြသော ကျင့်ကြံသူငယ်များ၏ ပစ္စည်းခင်းကျင်းထားသည့် ဈေးဆိုင်တန်းများကလည်း ပိုမိုများပြားလှပေသည်။ ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်ပေ။ ထိုသူနှစ်ဦးသည် ဆိုင်တန်းများကြားတွင် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် သွားလာနေကြရင်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပြီး ထူးဆန်းသော အရာများစွာကို အမှန်တကယ်ပင် တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
"ကျန့်ရယ်၊ နောက်တစ်ခါ ခရီးထွက်ကြတဲ့အခါကျရင် ဒီကို လာပြီး ကစားစရာလေးတွေ အများကြီး လိုက်ရှာကြရအောင်" ဟိုကိုင်ယွမ်၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။
တာအိုဂိုဏ်းမှ ထွက်လာခဲ့ရခြင်းမှာ ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် တာအိုဂိုဏ်းထဲသို့ ထပ်မံခြေချမိလိုက်သောအခါတွင်မူ သူစောင့်ဆိုင်းနေရသည်မှာ လက်တွေ့ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆိတ်ငြိမ်ချိန်ကာလ ဖြစ်လာမည်ကို သူ စိုးရွံ့နေခဲ့ပြီး ထိုအချိန်ကျလျှင် သူသည် ကျင့်ကြံရန်အတွက် တာအိုဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားရပေလိမ့်မည်။
"ရှင်သွားတဲ့ ဘယ်နေရာမဆို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း အတူတူ ရှိနေမှာပါ" လောင်ကျန့်ရယ်က နူးညံ့စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း သူ၏ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။
ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ဈေးတန်းအတွင်း ဆက်လက် လျှောက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေကြစဉ် လောင်ကျန့်ရယ်၏ ခြေလှမ်းတို့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က အကြောင်းရင်းကို မသိရှိသဖြင့် သူ့အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး ရွှံ့စေးများပေကျံကာ အညစ်အကြေးများ ဖုံးနေသည့် နံ့သာပေါင်းအိုးငယ် တစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ကျန့်ရယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟိုညစ်ပတ်နေတဲ့ နံ့သာပေါင်းအိုးက ဘာမှ ဆွဲဆောင်မှုရှိပုံ မပေါ်ပါဘူးလား"
"လိမ္မာစမ်းပါ၊ ကိုယ့်ကို စောင့်နေပါ" လောင်ကျန့်ရယ်က သူ၏ကျောပြင်ကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ ဆိုင်ရှင်အား မေးမြန်းလိုက်သည်– "ဒီနံ့သာပေါင်းအိုးက ဘယ်လောက်လဲ"
ကျင့်ကြံသူများ ကုန်စည်ဖလှယ်ကြသည့်အခါ ငွေကြေးကို အသုံးမပြုဘဲ ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်းတုံးများကိုသာ အသုံးပြုကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်းတုံး ၅ တုံးသည် ငွေဒင်္ဂါး ၅ ပြားနှင့် တူညီသဖြင့် အလွန်ပင် အဆင်ပြေချောမွေ့ပေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်းတုံး ၅ တုံးကို ဆိုင်ရှင်ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်ပြီး နံ့သာပေါင်းအိုးကို ယူကာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် စိတ်ဝင်စားတတ်သည့် အရာဟူ၍ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပေရာ ဤကဲ့သို့ ညစ်ပတ်စွန်းထင်းနေသော နံ့သာပေါင်းအိုးကို ဝယ်ယူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ထိုညစ်ပတ်နေသော နံ့သာပေါင်းအိုးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်နေလို့များ လား။ အလွန်ပင် စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်မိပေသည်။
ထိုသူနှစ်ဦးမှာ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာကြပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကြသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ဆွဲခေါ်ကာ နေရာလွတ် (Dimension) ထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရွှံ့စေးများပေကျံနေသော နံ့သာပေါင်းအိုးကို သန့်စင်ပေးလိုက်ပြီး ၎င်း၏ မူလ ပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း ပြန်လည် ဖော်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် လောင်ကျန့်ရယ် က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်– "သေချာပေါက်ပဲ ယွမ် လေးရေ၊ ကျွန်တော်တို့ ရတနာတစ်ခုကို သန့်စင်လိုက်နိုင်ပြီပဲ"