ခေါင်းစဉ်း- Rebirth of MC – အခန်း ၁၉၆ | NovelPing
ကျောက်စိမ်းဗလာတောင် ၏ တောင်ခြေရှိ လမ်းမကြီးများမှာ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေပြီး ကလေးငယ်များ၏ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောသံများ၊ ဈေးသည်တို့၏ အော်ဟောင်းစောဒကတက်သံများနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာတို့၏ စကားပြောသံများ ရောယောညံနေကြသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ကိုဆွဲကာ လမ်းသွယ်လေးထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး နောက်မှလိုက်ပါလာကြသည့် လူများဖြစ်ကြသော လုယုံနှင့် ရှုရွှေ့မင် တို့ကို အလွန်လွယ်ကူစွာပင် ဖြတ်ချလိုက်လေသည်။
"စ်… အနှောင့်အယှက်တွေပဲ။ အနောက်ကနေ တကောက်ကောက်လိုက်နေတာကတော့ ဟင့်အင်း…" လောင်ကျန့်ရယ် က စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အမူအရာဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းကိုငုံ့ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည် - "ချစ်ရသူလေးရေ၊ ခင်ဗျားကတော့ ခြင်တွေယင်တွေကို တကယ်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်လွန်းတယ်။ ဒါကြောင့် နောင်ဆိုရင် ကျုပ်ပိုပြီး အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ရတော့မယ်ထင်တယ်… ဟွန့်၊ တစ်ခုခုက ထပ်ပြီး ခိုးဝင်လာပြန်ပြီပဲ..."
"ခြင်တွေယင်တွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တယ် ဟုတ်စ..." ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသည်။ သူက လောင်ကျန့်ရယ် ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလေသည် - "ရှင် ဘာလို့ အဲဒီလိုပြောရတာလဲ၊ အဲဒီ ရှုရွှေ့မင် ကို စိတ်တိုအောင်လုပ်တာ ရှင့်ဟာလေ။ ဟင့်၊ သူ့ကို ရိုက်ချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတာက တကယ်ကို အာရုံနောက်စရာပဲ။ အစအရှင်! ဘာတွေကိုများ လွဲမှားပြီး ထင်နေတာလဲ! ကျွန်တော်က လုယုံကို စီနီယာအစ်ကိုတစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ ဆက်ဆံတာပါ၊ ဘာမှပိုမထူးဘူး!"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စုတိုးစုကန်း အသွေးစိမ်သွားကာ ပါးပြင်၌ ဖျော့တော့သော ရှက်သွေးများ ဖြန်းသွားသည် - "ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ကျွန်တော် ဘာမှမသိနားမလည်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော်လည်း ကြီးပြင်းလာပြီ၊ ကျွန်တော့်နှလုံးသားလေးက သေးသေးလေးပဲ၊ ရှင့်အတွက်ပဲ လုံလောက်တယ်။ တခြားလူတစ်ယောက်သာ အတင်းဝင်လာခဲ့ရင် ဒါက အတင်းအကျပ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လေ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က ရုတ်တရက် ရင်ထဲရှိရာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖော်ပြလိုက်လေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် မှာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ထိရှသွားပြီး သူ့ကို တင်းကျပ်နေအောင် ဖက်ထားလိုက်သည် - "ကျုပ်သိပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားက ကျုပ်တစ်ယောက်တည်းရဲ့လူ ဖြစ်ရမယ်လေ။ ခင်ဗျားရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ တခြားလူတစ်ယောက်သာ ရှိလာခဲ့ရင်တောင် အဲဒီလူကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ ကျုပ်မှာ ရှိပါတယ်..."
"ဟီးဟီး၊ ရှင်ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုမရှိဘူးဆိုတာ တွေ့ရခဲတယ်နော်" ဟိုကိုင်ယွမ် က ရယ်မောလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်ကာ လမ်းသွယ်ဘက်မှ အပြင်ဘက် လမ်းမကြီးဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။
"ကျုပ် စတာမဟုတ်ဘူးနော်။"
"ရှင် အလေးအနက်ထားနေမှန်း ကျွန်တော်သိပါတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြုံးလိုက်သည် - "ရှင်လိုမျိုး အလွန်တရာ ထူးချွန်တဲ့ ယောကျ်ားကောင်းတစ်ယောက်ကိုလေ၊ ဇန်ယဲ့… ကျွန်တော်က တခြားဘယ်သူ့ကိုများ သွားကြိုက်ရမှာလဲ?" စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ နားရွက်ဖျားလေးများ နီရဲသွားကာ ရှက်ရွံ့နေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာလည်း နီရဲသွားပြီး သူ့နှလုံးသားကို တဒိတ်ဒိတ်ခုန်စေခဲ့သော ထိုလူကို တင်းကျပ်နေအောင် ဖက်ထားလိုက်လေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းတို့ တိုးကပ်သွားပြီး ချိုမြိန်သော နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
ဤသည်မှာ ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက် တာအိုဂိုဏ်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် စျေးတန်းတစ်လျှောက် ပထမဆုံးအကြိမ် လမ်းလျှောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေရာ သူသည် အရာရာတိုင်းကို အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။ ဤဈေးဆိုင်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်၊ ဟိုဈေးဆိုင်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်ဖြင့် သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ ပျော်ရွှင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်လျှံနေလေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း စစရာလေးခုန်ပေါက်နေသော ထိုလူ့ကို ကြည့်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် သူပါ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထလာရသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် ကြင်နာယုယမှုအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို သူ အတိတ်တုန်းက ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဝံ့ခဲ့ဖူးပေ။
သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ရိုးစင်းပြီး နွေးထွေးသည့်မြင်ကွင်းမျိုးကို သူတို့ဘဝ နှစ်ဆက်တိုင်တိုင် ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြပြီးမှ၊ သူနှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့ ახლերစုံတွဲလေးဘဝသို့ ရောက်ရှိလာကြခြင်းဖြစ်ရာ သူ ဘယ်သောအခါမှ ဖျက်ဆီးပစ်မည် မဟုတ်ပေ။ မည်သည့်ဈေးကြီးပေးရပါစေ၊ ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူက ထိုလူ့ကို အကောင်းဆုံး စောင့်ရှောက်ပေးမည်ဖြစ်သည်။
"ဆရာဝန်မင်းကြီးခင်ဗျာ! ကျွန်မကို ကူညီပါဦး! တောင်းပန်ပါတယ်! ကျွန်မရဲ့ ရင်သွေးလေးကို ကယ်ပေးပါဦးရှင်!" ရုတ်တရက် ရှေ့ဘက်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။ ထိုသူနှစ်ဦး၏ အကြည့်တို့သည် ငိုကြွေးသံလာရာဘက်သို့ လိုက်သွားကြရာ မျက်ရည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်ကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အသက်အလယ်ပိုင်း လူတစ်ဦးဖြစ်သည့် သာမန်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ဆရာဝန်တစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ဦးတိုက်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ နဖူးမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိနေကာ သွေးပင် စီးကျလာသည်အထိ ခေါင်းတိုက်နေခဲ့လေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း လူအများအပြား ဝိုင်းအုံကာ လက်ညှိုးထိုး ဝေဖန်ပြောဆိုနေကြသည်။
"သခင်မကြီး၊ ကျွန်တော်က မကုပေးချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီကလေးရဲ့ ရောဂါအခြေအနေက… အာဟာရဆေးပြားတွေနဲ့တောင် မထူးခြားနိုင်လောက်ဘူးထင်တယ်ဗျ" အသက်အလယ်ပိုင်း ဆရာဝန်က အားနာပါးနာဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားကာ ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းပြလိုက်သည်။
"မဟုတ်ရပါဘူး! မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ! ဆရာဝန်မင်းက လူတွေကို ကုသပေးနေကျ လူတစ်ယောက်ပဲဟာ! ကျွန်မရဲ့ ကလေးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မကုပေးနိုင်ရမှာလဲရှင်! တောင်းပန်ပါတယ်! ကျွန်မရဲ့ကလေးကို ကယ်ပေးပါဦး! ငွေကြေးလိုချင်ရင် ပြောပါ! ကျွန်မယောင်္ကျားမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ ကျွန်မ ပေးပါ့မယ်! တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ကလေးကို ကယ်ပေးပါရှင်!" ဟုဆိုကာ သူမသည် နဖူးကို မြေကြီးပေါ်သို့ ထပ်မံ၍ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်ပြန်သည်။
"ဟောဒီက မင်းသမီးမင်းသားတို့ရေ... အဲဒါ မင်ချိုက်ကျူး ရဲ့ မိန်းမ မဟုတ်လား"
"သူ မင်ချိုက်ကျူးအတွက် ကလေးတစ်ယောက် မမွေးပေးခဲ့ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုအဖြစ်မျိုး ရောက်သွားရတာလဲဟင်"
"ငါကြားတာတော့ မင်သခင်မလေး မွေးလာတဲ့ကလေးက ဘီလူးသွေးပါနေတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ။ အခုထိ သူက မငိုဘူး၊ မဆူညံဘူး၊ ပုံမှန်လို မရယ်တတ်ဘူး။ သစ်တုံးကြီးလို တိတ်ဆိတ်နေတာချည်းပဲ။ တချို့လူတွေဆိုရင် ဒီကလေးက အလှူခံ/အမိုက်စား (ဉာဏ်မမီသူ) လို့တောင် ပြောကြတယ်။ မင်ချိုက်ကျူးက နာမည်အကြီးဆုံး ဆရာဝန်တွေကိုတောင် ခေါ်ဖူးပေမဲ့ အားလုံး အသုံးမဝင်ခဲ့ကြဘူး။ ပြီးတော့ မွေးဖွားရခက်ခဲခဲ့လို့ မင်သခင်မကြီးက သားသမီးထပ်မယူနိုင်တော့ဘူးလို့ ဆိုကြတယ်။ မင်မိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲသခင်မကြီးက အလွန်တရာ ဒေါသထွက်ပြီး မင်ချိုက်ကျူးကို မိန်းမသစ်တစ်ယောက် ထပ်ယူခိုင်းခဲ့တာလေ"
"မင်သခင်မနဲ့ မင်ချိုက်ကျူးတို့က အမြဲတမ်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ကြတာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."
"ဖြစ်ရလေကွာ! မင်သခင်မရဲ့ကလေးက ဉာဏ်မမီဘူးလေ။ မင်မိသားစုက ဒီလိုကလေးမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်မှာလဲ"
"အဲ့ဒါတော့ ဟုတ်တယ်!"
ပရိသတ်အုပ်စုထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော မှတ်ချက်စကားများ ထွက်ပေါ်နေကြသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့သည် လူတွေပြောဆိုသမျှကို အကုန်ကြားလိုက်ကြရသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က အကူအညီတောင်းရင်း မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ထိုမင်သခင်မကို ငေးကြည့်လိုက်သည် - "သူမက တကယ် သနားစရာကောင်းတာပဲ။ ဂျန့်ရယ်၊ ရှင်က အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီးရှိတာပဲ၊ အဲ့ဒီကလေးကို တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်ပေးပါလားဟင်"
လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည် - "ကောင်းပြီလေ၊ သွားကြည့်ကြတာပေါ့" သူကိုယ်တိုင်က ဆေးပညာကို မတတ်ကျွမ်းသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် က သွားကြည့်ခိုင်းsince ဖြစ်သောကြောင့် သူက လိုက်သွားပေးမည်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤကလေးကို ကူညီနိုင်ခဲ့လျှင် ထိုအလှလေး၏ စိတ်နှလုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့လျှင်တောင် သူ ဘာမှ ဆုံးရှုံးရမည့်အရေး မရှိပါ။
ထိုသူနှစ်ဦးသည် လူအုပ်ကြားကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထိုသခင်မ၏ အနားသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က မင်သခင်မ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်၏ ထိုင်းမှိုင်းနေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ပါးစပ်မှ အသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာမှာလည်း အံ့သြသွားလေသည်။ ထို့နောက် သူသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကလေးကို ပတ်ထားသော ပိုးထည်စကို ဖြည်လိုက်သည်။
"ရှင်တို့..." မင်သခင်မမှာ ထိုလူငယ်နှစ်ဦး ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် အလွန်အမင်း အံ့သြသွားလေသည်။
ကလေးကို စစ်ဆေးပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် က တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "သခင်မကြီး၊ ဒီဆရာဝန်ကတော့ ခင်ဗျားရဲ့ကလေးကို မကုသပေးနိုင်တာ အမှန်ပါပဲ၊ တခြားနေရာတစ်ခုခုကို သွားပြီး အသေးစိတ် ဆွေးနွေးလို့ ရမလားခင်ဗျ"
မင်သခင်မသည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ဆက်ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏလောက် စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ ကိုက်လိုက်ကာ တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အန်းဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည် - "ရပါတယ်၊ ရှေ့နားက မင်ဟွမ် (ဖီးနစ်) ဧည့်ရိပ်သာကို သွားကြရအောင်"
"သွားကြစို့" လောင်ကျန့်ရယ် လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က မင်သခင်မကို လက်ဖြင့် အသာအယာ တွဲထူပေးလိုက်ပြီးနောက် မင်ဟွမ်ဧည့်ရိပ်သာဆီသို့ လျှောက်သွားကြလေသည်။
မင်ဟွမ်ဧည့်ရိပ်သာမှာ မင်မိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ပေသည်။ မင်သခင်မက ထိုလူနှစ်ဦးကို သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် စားပွဲထိုးကို မှာကြားပြီး အရသာအရှိဆုံး အစားအစာများကို အမြန်ဆုံး မှာယူရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ တားမြစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
"သခင်မကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ မဆာပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ သားလေးရဲ့ ပြဿနာက ပိုပြီး အရေးကြီးပါတယ်"
"ဧည့်သည်တော်တို့… ခင်ဗျားတို့က ကျွန်မရဲ့ကလေးကို ကုသပေးနိုင်လို့လားဟင်? ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ကူညီကြပါဦး! ကျွန်မရဲ့ယောင်္ကျားက အိမ်ဖော်တွေ၊ ကိုယ်လုပ်တော်တွေ ထပ်ယူတာကိုတောင် ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ ကျွန်မလိုချင်တာက ကျွန်မရဲ့ကလေး ကျန်းမာစွာ ကြီးပြင်းလာဖို့ပါပဲ၊ တခြားဘာမှ မလိုချင်ပါဘူး! ခင်ဗျားတို့ ငွေဘယ်လောက်လိုချင်လိုချင်၊ ဘာမဆို ပေးပါ့မယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မရဲ့ကလေးကို ကယ်ကုပေးပါရှင်!" ဟုဆိုကာ သူမသည် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြန်သည်။
"သခင်မကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်ပါနဲ့၊ ထိုင်ပါ" ဟိုကိုင်ယွမ် က အမြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ဤသနားစရာကောင်းသော အမျိုးသမီး၏ နဖူးပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများနှင့် အမာရွတ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ အလွန်တရာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရသည်။
ဤသည်မှာ မိခင်နှင့် သားသမီးတို့၏ အခြေအနေပင် ဖြစ်ပေရာ ဤကဲ့သို့သော မိခင်မေတ္တာမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။
"သခင်မကြီး၊ ကလေးမွေးဖွားတုန်းက မူမမှန်တာ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သေးလား" လောင်ကျန့်ရယ် က မင်သခင်မ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကိုင်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် အား လက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။
မင်သခင်မ၏ မျက်နှာထားမှာ အစပိုင်းက စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည် - "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်! မူမမှန်တာ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ခဲ့တာ အသေအချာပါပဲ။ ဒီကလေးက အချိန်မတိုင်ခင် မွေးလာတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပါ၊ မမွေးခင် ဆယ်ရက်အလိုလောက်က လူသတ်သမားတစ်ယောက် မင်မိသားစုအိမ်ထဲကို ခိုးဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အဲ့ဒီလူသတ်သမားရဲ့ ဒဏ်ရာကို ရခဲ့ပြီး လှုပ်ရှားရင်းနဲ့ အန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကလေးက ထင်ထားတာထက် အစောကြီး ထွက်လာခဲ့ပေမဲ့ တစ်ရက်တစ်ညတိုင်အောင် မွေးဖွားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရပြီးမှ ကလေးက မထွက်လာခဲ့ဘဲ အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အကြပ်အတည်းအကြားကနေ ကလေးက အနည်းငယ်နဲ့ မွေးလာခဲ့ရတာပါ။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းကျမှပဲ မိသားစုက ကလေး မူမမှန်ဘူးဆိုတာကို သတိထားမိခဲ့ကြတယ်။ သူက မငိုဘူး၊ မဆူညံဘူး၊ မရယ်ဘူး၊ သူ့အမူအရာက အသက်မဲ့နေသလိုပါပဲ။ ကျွန်မတို့ ဆရာဝန်ပေါင်းစုံကို အနှံ့လိုက်ရှာပြီး ကူညီပေးနိုင်မလား လိုက်မေးခဲ့ကြပေမဲ့..." ပြောရင်းဆိုရင်း မင်သခင်မသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ငိုကြွေးလိုက်ပြန်သည်။
"ကျိုးနေတဲ့ဓား [[note2]] သခင်မကြီး၊ အဲ့ဒါကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး" ဟိုကိုင်ယွမ် က ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် မေးလိုက်လေသည်။
{မှတ်ချက် ၂ - ဟင်?}
"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်မရဲ့ယောင်္ကျားက ကျွန်မရဲ့ကလေးဆီက မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှင်ထုတ်ဖို့အတွက် တာအိုဆရာ/ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။ သူက အဲ့ဒီကျိုးနေတဲ့ဓားက မကောင်းဆိုးရွားဘေးဥပဒ် ဖြစ်စေနိုင်တယ်လို့ ကြွေးကြော်ပြီး အဲ့ဒါကို လွှင့်ပစ်ခိုင်းခဲ့တယ်… ကျွန်မက သူ့ရဲ့အကြံဉာဏ်ကို လုံးဝ လက်မခံခဲ့ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီကျိုးနေတဲ့ဓားကို တိတ်တဆိတ် ယူလာပြီး ပန်းခြံထဲက လျှို့ဝ secretNumber နေရာတစ်ခုမှာ သွားဝှက်ထားခဲ့တာပါ။ ကျွန်မနဲ့အတူ မင်မိသားစုအိမ်တော်ထဲကို လိုက်ခဲ့ပေးလို့ ရမလားဟင်"
"လိုက်ခဲ့တာပေါ့၊ သခင်မကြီး ရှေ့ကနေ လမ်းပြပေးပါ" ဟိုကိုင်ယွမ် က အပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
မင်သခင်မက လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့ကို ဦးဆောင်၍ မင်မိသားစုအိမ်တော်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ပန်းခြံထဲရှိ ပန်းခုံ၏ အလယ်ဗဟိုနားတွင် အဝတ်စုတ်ဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော ကျိုးနေတဲ့ဓားကို သူတို့ ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။
ထိုကျိုးနေတဲ့ဓားမှာ နှစ်ဖက်သွားဓားဖြစ်ပြီး လက်ကိုင်ရိုး မပါရှိပေ။ ဓားသွားပေါ်တွင် သိမ်မွေ့သော ရေးဆွဲချက်ကြောင်းများ ရှိနေပြီး ပျံသန်းနေသော နဂါးမြီးပုံစံ ဖြစ်နေသည်။
"တကယ်ကို သူပဲ…"
"ဂျန့်ရယ်၊ ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ရှင် သိလား" ဟိုကိုင်ယွမ် က ကျိုးနေတဲ့ ဓားသွားကို အသာအယာ ထိတွေ့ရင်း မသိစိတ်အရ ဤဓားကို ထိတွေ့ရခြင်းမှာ အလွန်တရာ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားနေရသည်ကို သူ မသိပေ။ မည်မျှ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ပါတကား။
"ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားဓားတစ်လက်ပါ၊ သူ့ကို 'ရင်လျိုရင်း' (ငွေရောင် စီးဆင်းနေသော အရိပ်) လို့ ခေါ်ကြတယ်။ သခင်မကြီး၊ ဒါက မကောင်းဆိုးရွားဓား မဟုတ်ပါဘူး၊ ခင်ဗျားရဲ့ သားလေးကို ကာကွယ်ပေးမယ့် ပစ္စည်းတစ်လက်ပါပဲ"