ကျန်သည့် လူသုံးဦးမည်ကဲ့သို့ အနေအထားတွင် ရှိနေကြသည်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့ မသိကြပေ။ ဤသူနှစ်ဦးကား နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် သက်တောင့်သက်သာ အတူတကွ အိပ်စက်ခဲ့ကြပြီး ဒုတိယနေ့တွင် လန်းဆန်းတက်ကြွနေသည့် ပုံစံဖြင့် နိုးထလာခဲ့ကြသည်။
ရှုရွှေ့မင်၏ မည်းနက်နေသော မျက်နှာကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် က မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်သည်။ တန်းရှီးယား (Dan Xia) စီနီယာ၏ လမ်းညွှန်ပြသမှုဖြင့် သူတို့သည် သတ္တဝါမွန်ဌာနမှ သတ္တဝါမွန်ပျံသန်းရေးယာဉ် (Spiritual Beast Aircraft) တစ်စီးကို ငှားရမ်းခဲ့ကြပြီး ယုဒန် စပစ်ဝိဓ (Yudan Spirit) ထံသို့ ဦးတည်ပျံသန်းခဲ့ကြသည်။ သတ္တဝါမွန်ပျံသန်းရေးယာဉ်သည် ကောင်းကင်ယံတွင် တစ်ရက်တိတိ ပျံသန်းခဲ့ပြီး ညဘက်ရောက်မှသာ ယုဒန် စပစ်ဝိဓ၏ လေယာဉ်ကွင်းဆင်းရာစင်ပုဒ်သို့ နောက်ဆုံး၌ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
ယုဒန် စပစ်ဝိဓ၏ ပျံသန်းရေးယာဉ်ဆင်းသက်ရာ စင်ပုဒ်တွင် တပည့်တစ်ဦးက သူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သတ္တဝါမွန်ပျံသန်းရေးယာဉ် ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်သောအခಾ သူသည် အမြန်ဆုံး လျှောက်လာခဲ့သည်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် အရင်ဆုံး ထွက်လာသူမှာ တန်းရှီးယား စီနီယာ ပင်ဖြစ်ပြီး သူသည် ဖိတ်စာတစ်စောင်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လက်ခံမည့်တပည့်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်သည်။ လက်ခံမည့်တပည့်က ဖိတ်စာကို ယူဆောင်ကာ အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် လေးစားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်– "တာအိုဂိုဏ်းမှ ဧည့်သည်တော်များခင်ဗျာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှွမ်းရှု (Xuan Xu) ရဲ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြပါ။ ဧည့်သည်တော် အိပ်ခန်းတွေကိုလည်း အရင်ကတည်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပါတယ်"
ရှွမ်းရှုနှင့်အတူ ဧည့်ခန်းများဆီသို့ ထွက်လာကြပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ပွေ့ချီကာ အိပ်ခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ထပ်မံဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်သည့် လူသုံးဦးကိုတော့ အပြင်ဘက်တွင် တားဆီးပိတ်ပင်ထားခဲ့သည်။ တန်းရှီးယား စီနီယာကမူ လုံးဝ ထူးဆန်းသည့်ပုံစံ မရှိဘဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ အပြုံးချိုချိုကိုသာ ဆက်လက် ဆောင်ထားဆဲပင်။ ညီငယ်လေးဦးကို ငေးကြည့်နေစဉ် လူရုံ (Lu Rong) က စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံ ပေါ်ပြီး ရှုရွှေ့မင် ကမူ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်ချင်လောက်အောင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပုံ ပေါ်နေသည်။
ဒုတိယနေ့၏ နံနက်စောစောအချိန်တွင် ယုဒန် စပစ်ဝိဓ၏ တပည့်က လူငါးဦးကို ယုဒန် စပစ်ဝိဓ၏ နံနက်ခင်း ပို့ချရာ ရိုးရာရင်ပြင်ကျယ်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ တန်းရှီးယားက ကျန်လူလေးဦးကို ဘယ်ဘက်ခြပ်ရှိ ခုံတန်းများတွင် ထိုင်စေခဲ့သည်။ ဤအချိန်၌ နံနက်ခင်း ပို့ချရာ ရိုးရာရင်ပြင်ကျယ်ထဲတွင် ယုဒန် စပစ်ဝိဓ၏ တပည့်များအပြင် အခြားဂိုဏ်းများမှ တပည့်များလည်း ရှိနေကြသဖြင့် တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ပင် ဆူညံနေလေသည်။
"ဟမ်း... ဟမ်း!" ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရင်ပြင်ကျယ်ထဲတွင် ချောင်းဟန့်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ မူလက ဆူညံနေမှုများသည် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
ယုဒန် စပစ်ဝိဓ၏ အစိမ်းဖျော့ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စာအုပ်ပုံတစ်ပုံကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ရရင်ပြင်ကျယ်ထဲသို့ လျှောက်လာသည့် တပည့်တစ်ဦးကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသည်။ စာအုပ်များကို ခုံပုလေးပေါ်တွင် တင်ထားပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ တတိယမျိုးဆက် အကြီးအကဲကြီးတစ်ဦး နံနက်ခင်း ပို့ချရာ ရိုးရာရင်ပြင်ကျယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ လောကီအထက် ကျော်လွန်နေသည့် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံ ပေါ်ပေသည်။
"အိုဘုရားသခင်! အဲ့ဒီ ဆံပင်ဖြူနဲ့ အကြီးအကဲကြီးက ယုဒန် စပစ်ဝိဓရဲ့ တတိယမျိုးဆက် တည်ထောင်သူ လင်ဒန် (Ling Dan) ပဲ! ဒဏ္ဍာရီတွေအရဆိုရင် ဒီဒန် (Dan) က သက်တမ်းကုန်ဆုံးတော့မှာ ဆိုပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."
"ငါကြားတာတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာတတုန်းက မကောင်းဆိုးရွားဝိညာဉ်တစ်ခုက သက်ရှိတွေအပေါ် ဘေးဒုက္ခတွေ ယူဆောင်လာခဲ့တယ်တဲ့။ ယုဒန် စပစ်ဝိဓရဲ့ စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ရတနာကလည်း ခိုးယူခံလိုက်ရပြီး တတိယမျိုးဆက် တည်ထောင်သူလည်း ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာကို ရရှိသွားခဲ့တယ်ဆိုပဲ..."
"အဲ့ဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာကိုး!"
"အဲ့ဒါကြောင့်ကိုး..."
ဟိုကိုင်ယွမ် ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း အခြားသူများ၏ ရေရွတ်သံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ကတုတ်မြက်ခင်းပေါ်တွင် ခြေဝိုင်းထိုင်နေသော တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည့် လောင်ကျန့်ရယ် ဆီသို့ မျက်နှာကို နှေးကွေးစွာ လှည့်လိုက်သည်။ သူသည် အနည်းငယ် တိုးကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်– "သူတို့ ပြောနေတာက မင်းကို ပြောနေတာလား။"
"ငါ့ကို ဖြစ်ရမှာပေါ့၊ မင်းရဲ့ခင်ပွန်းလောက် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့သူ အခြားဘယ်သူများ ရှိနိုင်သေးတယ်လို့ ထင်လို့လဲ၊ အခြားဘယ်သူက ဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ?" လောင်ကျန့်ရယ် က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး အလွန်တရာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကိစ္စတစ်ခုလို ပုံစံဖမ်းနေလေသည်။
"တော်စမ်းပါ၊ ငါ့ရဲ့ခင်ပွန်းရယ်လို့..." လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားခဲ့သည်။ ဤကောင်စုတ်လေးက သူ့ကို အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ စနောက်နေတတ်သည်။ ဟင့်၊ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၊ သူသာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား (Gong Ti) ကို ပြန်လည်ရရှိသွားပါက ထိုလူကို အသေအလဲ ရိုက်နှက်ပစ်မည်မှာ သေချာပေသည်။
တရားဟောကြားခြင်း စတင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ တတိယအကြီးအကဲသည် ကျော်ကြားလှသည့် တတိယအကြီးအကဲ တည်ထောင်သူ ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်ုံရုံသာမက မသေမျိုးဆေးလုံးများ (Pills of Immortality) ဖန်တီးပုံ ဖန်တီးနည်းကို ရှင်းပြရာတွင်ပင် နံနက်ခင်း ပို့ချရာ ရိုးရာရင်ပြင်ကျယ်အတွင်းရှိ လူတိုင်းကို အကျိုးကျေးဇူး ဖြစ်ထွန်းစေခဲ့သည်။ ဤတရားဟောကြားမှုသည် တစ်ရက်နှင့် တစ်ညတိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း လူများစွာက ဆက်လက် နားထောင်ချင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
"ယုဒန် စပစ်ဝိဓက မသေမျိုးဆေးလုံးတွေ ဖန်တီးတဲ့နေရာမှာ ကျင့်ကြံသူနယ်မြေ ထဲက အခေါင်အထိပ်ဆုံး ဂိုဏ်းဆိုတာ တကယ်ကို သင့်တော်ပါတယ်ကွာ! သူတို့က ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးနဲ့ ဖော်စပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိဘူး! ပြန်ရောက်ရင် အဲ့ဒီအကြီးအကဲရဲ့ နနည်းလမ်းအတိုင်း ငါ ကြိုးစားကြည့်ရမယ်!" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ တလက်လက် တောက်ပနေသည်။
"ကြိုးစားချင်ရင် ကြိုးစားကြည့်လိုက်လေ။ ဝိညာဉ်ဆေးစက်ဝိုင်း (Spiritual Cinnabars) တွေကို စားသုံးပေးပြီး မင်းကို ကူညီဖို့အတွက် ငါ လုံးဝ ဝန်မလေးပါဘူး" လောင်ကျန့်ရယ် က ပျော်ရွှင်မှုတွေ တက်ကြွနေသည့် လူငယ်လေးကို ငေးကြည့်ရင်း ချစ်ခင်ယုယသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ယခင်က ထျန်းချီ (Tianqi) အတွက် စမ်းသပ်စရာ ကြွက်ဖြူလေးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ထျန်းချီ စမ်းသပ်ခဲ့သည့် မသေမျိုးဆေးလုံး အမြောက်အမြားကို စားသုံးခဲ့ဖူးသည်မှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းနေပေသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက အရာရာကို အကောင်းဆုံး အသုံးချသွားမှာ အသေအချာပါပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် က လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။
"မင်းက တကယ်ပဲ ငါ့ကို မခွဲနိုင်ဘူးပေါ့လေ"
"ဒါကတော့ မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ့်ဟာပဲလေ"
သူတို့နှစ်ဦး ရယ်မောကာ စနောက်နေကြစဉ် ရုတ်တရက် အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် တို့သည် ရယ်မောသံ လာရာဘက်သို့ အမြန်ဆုံး မျက်နှာမူလိုက်ကြရာ လောကီအထက် ကျော်လွန်နေသည့် အရှိန်အဝါရှိသော ဆံပင်ဖြူနှင့် အိုမင်းနေပြီဖြစ်သည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးက တောက်ပဖြူစင်နေသော သူ့မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ပွတ်သပ်ရင်း သူတို့နှစ်ဦးကို အပြုံးဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤအဘိုးအိုသည် အခြားသူ မဟုတ်ပေ၊ ယုဒန် စပစ်ဝိဓ၏ တတိယမျိုးဆက် တည်ထောင်သူပင် ဖြစ်သည်။
"မင်္ဂလာပါ၊ တတိယတည်ထောင်သူ အဘိုးဘုရား" ဟိုကိုင်ယွမ် က ဦးညွှတ်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ကိုပါ အတူတကွ နှုတ်ဆက်ရန် ဆွဲငင်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ မင်္ဂလာပါ..." တတိယဘိုးဘေးသည် အခြားသူနှစ်ဦး၏ ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ အပြုံးသည် မှေးမှိန်သွားကာ တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်– "ယုဒန် စပစ်ဝိဓက မသေမျိုးဆေးလုံး အနုပညာမှာ ကောင်းမွန်ပေမဲ့ ဒီကစလို့ ဒီအနုပညာကို မင်းတို့လို ထူးချွန်တဲ့ ကလေးတွေအုပ်စုဆီကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးသွားရလိမ့်မယ်..."
"တတိယတည်ထောင်သူက ဒီလို ဟောပြောပို့ချမှုကို လုပ်ခဲ့တာ ခင်ဗျား အဲ့ဒီလောက်အထိ မရှင်သန်နိုင်တော့လို့ မဟုတ်ဘူးလား?" လောင်ကျန့်ရယ် က တတိယဘိုးဘေးကို ငေးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဇန်! ဂူစီနီယာ!" ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ သူ၏ တိုက်ရိုက်ဆန်ပြီး ရိုသေလေးစားမှု မရှိသော စကားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကာ ခုန်တက်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ကို ဆွဲငင်ကာ သူ့ကိုယ်နောက်သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်– "ဟဲဟဲ တတိယတည်ထောင်သူ အဘိုးဘုရား၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ သူက... လောင်ကျန့်ရယ် ဆိုတဲ့ ဒီအရူးကလေ! သူ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်တာလဲရှင်! သူသာ တတိယတည်ထောင်သူကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိရင် သူတို့ ဘာလုပ်ကြရမလဲ!"
"ဟဲဟဲ ရပါတယ်၊ ရပါတယ်... ဒီတာအိုမိတ်ဆွေလေးက တကယ်ကို ပွင့်လင်းပြီး ရိုးသားတာပဲ!" တတိယဘိုးဘေးက လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စကားများကို စိတ်ထဲ မထားခဲ့သည်မှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းနေပြီး သူ၏ မုတ်ဆိတ်ဖြူများကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည်– "ငါလည်း အိုမင်းလာပြီပဲ၊ ဖျားနာပြီး သေဆုံးရတာက သာမန်ကိစ္စတစ်ခုပါ... ဒီအဘိုးအိုလည်း ရှင်သန်ခဲ့တာ လုံလောက်လှပါပြီ..."
"ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ ရင်ထဲမှာ စိတ်မပြေနိုင်စရာ ဒါမှမဟုတ် မကျေနပ်တာမျိုးများ ရှိသေးလားဟင်..."
"ဂူစီနီယာ!" တတိယတည်ထောင်သူ အဘိုးဘုရားကို ဒီလောက်အထိ ရိုသေလေးစားမှု မရှိဘဲ မပြောရဘူးလေ!" ဟိုကိုင်ယွမ် က လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ပါးစပ်ကို အားနဲ့ ပိတ်ထားလိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ၊ ရပါတယ်၊ ရပါတယ်..." သူက ဆက်လက်၍ ကြင်နာစွာ ပြုံးနေဆဲပင် ဖြစ်ပြီး အပြစ်တင်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒ လုံးဝ မရှိပေ– "မှန်ပါတယ်၊ ငါ့ရင်ထဲမှာ မကျေနပ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။ ယုဒန် စပစ်ဝိဓရဲ့ စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ရတနာ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ကိစ္စကိုရော မင်းတို့ ကြားလိုက်ရသေးလား။ အဲ့ဒီရတနာက ငါ့လက်ထဲကနေ အတိအကျ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာလေ..."
"ဒါဆို ခင်ဗျား မုန်းလား။ ခင်ဗျားရဲ့ ရတနာကို လုယူသွားတဲ့လူကို ခင်ဗျား မုန်းသလား?" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဆုံးမသွန်သင်မှုကို ခံထားရသဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် က နောက်ဆုံးတွင် ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုရဲတော့ခြင်း မရှိပေ။
"ဟုတ်တာပေါ့၊ မုန်းတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ထောင်စုနှစ်တောင် ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီပဲ၊ ဒီမုန်းတီးမှုတွေက လေထဲမှာ လွင့်ပျယ်သွားသလို၊ စီးဆင်းနေတဲ့ ရေအလျဉ်လို လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီပဲ၊ အဲ့ဒါတွေက ဘာအသုံးကျတော့မှာလဲ။ ရတနာနဲ့ ယုဒန်ဝိညာဉ်တို့ ကံတရားအလျောက် ပြန်လည်ဆုံစည်းကြမယ်ဆိုရင်တောင်မှ အဲ့ဒီအချိန် ရောက်လာပြီး ရတနာက ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတဲ့အခါ ဒီအဘိုးအိုကတော့ အဲ့ဒီရတနာကို တစ်ဖန်ပြန်တွေ့ရဖို့ ဘယ်တော့မှ အခွင့်အရေးရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုပြီး ဝမ်းနည်းနေမိတယ်" ဟု အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"တည်ထောင်သူ အဘိုးဘုရား၊ အဲ့ဒီလိုတွေ မပြောပါနဲ့၊ ခင်ဗျားက ယုဒန်ဝိညာဉ်ရဲ့ ရတနာကို ပြန်လည်မြင်တွေ့ရတဲ့အထိ သေချာပေါက် အသက်ရှင်နေဦးမှာပါ" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ၏လက်များကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အာမခံချက်ရှိရှိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ၊ ငါလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ငါ့မှာ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ သက်တမ်းတွေနဲ့ အဲ့ဒီရတနာကိုသာ မြင်တွေ့ခွင့်ရခဲ့မယ်ဆိုရင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစရာမရှိဘဲ သေဆုံးသွားနိုင်ပါတယ်"
နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းတွင်မူ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဖရဲသီးမသေမျိုးပင် (Flat Peach Immortal Tree) ရှေ့၌ ခြေဝိုင်းထိုင်နေပြီး ထိုထူထဲခိုင်မာလှသော မသေမျိုးပင်စည်ကြီးကို တစ်ခါတရံ အသာအယာ ပွတ်သပ်နေကာ သူ၏မျက်နှာမှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ရှုံ့မဲ့နေလေသည်။ ဖရဲသီးမသေမျိုးပင်၏ အမြစ်များသည် နေရာလွတ် (Dimension) တစ်ခုလုံး၏ မြေအောက်ပိုင်းအထိ ပျံ့နှံ့ပေါက်ရောက်နေပြီး၊ လွန်ခဲ့သောဆယ်နှစ်က ဝိညာဉ်အစေး (Spiritual Resin) များဖြင့် ရောစပ်ထားခြင်းကြောင့် ထိုဖရဲသီးမသေမျိုးပင်မှာ ပိုမိုထူထဲသန်မာလာခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင်မူ အမြစ်များသည် ပို၍ပင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေမည်ဖြစ်ရာ ဖရဲသီးမသေမျိုးပင်ကို ယုဒန်ဝိညာဉ်ထံ ပြန်ပေးချင်ပါက မြေကြီးထဲမှ တူးထုတ်ရပေလိမ့်မည်။ အို! ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ!!!
"သခင်လေး၊ အဲ့ဒါမှာ တကယ်ပဲ ပြဿနာမရှိဘူးလား။ ဆရာဟိုက သစ်ပင်ရှေ့မှာ စိုးရိမ်ပူပန်စွာနဲ့ ထိုင်နေတာ ခြောက်နာရံတောင် ရှိပြီလေ၊ ပိုဆိုးတာက သူသာ သူ့ဆံပင်ကို ဒီလို ဆက်ဆွဲနေဦးမယ်ဆိုရင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် မကြာခင်မှာ ထိပ်ပြောင်သွားလိမ့်မယ်" ဟု လုအာ (Luer) က အိမ်အပြင်ဘက်ရှိ စိတ်ပူနေသူကို ငေးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဖရဲသီးမသေမျိုးပင်ရဲ့ အမြစ်တွေက မြေကြီးထဲကို တော်တော်နက်နက်ဝင်ရောက်နေပြီး နေရာလွတ် (Dimension) တစ်ခုလုံးကိုတောင် ဖုံးလွှမ်းနေပြီလေ၊ အဲ့ဒါကို ယုဒန်ဝိညာဉ်ဆံီ ပြန်ပေးချင်ရင်တောင်မှ သူဟာ တတ်နိုင်စွမ်း မရှိဘူးပေါ့" ဟု အလွန်တော်စပ်လှသော လောင်ကျန့်ရယ် က အနီးအနားတွင် စိတ်ပူနေသူကို လက်ပိုက်ကာ ငေးကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ပြုံးစصံ လုပ်လိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုအာ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားကာ စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်– "သခင်ကြီး၊ တော်တော့! ဆရာလေး အရှက်ကွဲတာကို ကြည့်ချင်ရုံသက်သက်နဲ့များ..."
"လောင်ကျန့်ရယ်!" အဆုံးတွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေရသူမှာ သူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်း အလွန်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် က ဝါးတဲတံခါးကို မှီနေသော ထိုလူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများကို စူလိုက်ကာ ထိုလူ့ဆီသို့ ပြေးထွက်သွားပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကာ ထိုအမူအရာမှာ အလွန်ပင် သနားစရာ ကောင်းနေလေသည်။
"ကောင်းပြီ၊ ကကောင်းပြီ... မငိုနဲ့တော့" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပိန်ပါးသော ခါးသေးသေးလေးကို ဖက်တွယ်ရင်း သူ၏ ရုပ်ချောချော မျက်နှာကို တိုးကပ်လာကာ နူးညံ့ဖြူစင်နေသော ပါးပြင်များကို အသည်းအသန် အနမ်းပေးလိုက်ပြီး ပျော့ပြောင်းနီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှုံ့လိုက်သည်။
"လောင်ကျန့်ရယ်၊ မင်းမှာ နည်းလမ်းရှိရမယ် မဟုတ်လား? ဒီသစ်ပင်ကို မင်းက ယုဒန်ဝိညာဉ်ဆီကနေ ခိုးလာခဲ့တာဆိုတော့ အဲ့ဒါကို ပြန်ပေးကြရအောင်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား? မဟုတ်ရင် တတိယအဘိုးဘုရား စိတ်ချမ်းသာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ!"
ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ဖက်ထားရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးလိုက်ကာ နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည်– "အင်း... တကယ်တော့ နည်းလမ်းအချို့တော့ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး၊ ငါ့ကို နမ်းလိုက်ပါလား၊ ဒါဆိုရင် ငါ စတင်မှတ်မိလာလောက်မလားပဲ"
လုအာက ထိုလူနှစ်ဦး အလွန်ချိုမြိန်စွာ အနမ်းပေးနေကြသည်ကို ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ပေ– "ကျွန်တော့်ရဲ့ သနားစရာနဲ့ ရိုးစင်းတဲ့ ဆရာလေးကတော့ ထပ်ပြီး လှည့်စားခံရပြန်ပြီ..."
တရားဟောကြားမှု ပြီးဆုံးသွားပြီး ဂိုဏ်းကြီးများလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက် တစ်နေ့သောအခါတွင် တတိယအကြီးအကဲ တည်ထောင်သူ၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် ပစ္စည်းသုံးခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရွှေရောင်မြေကြီးများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားကာ တလက်လက်တောက်ပြောင်နေသော ဘောလုံးများကဲ့သို့ မသေမျိုး မုန်လာဥများ (Immortal Peaches)၊ ဝါးခြင်းတောင်းတစ်ခုအတွင်းရှိ ပဲပင်ပေါက်များကဲ့သို့ မသေမျိုးသစ်ပင် အစေ့များနှင့် တစ်ဖက်တွင်လည်း စာတစ်စောင် ရှိနေသည်။
ထိုစာကို အလွန်ခမ်းနားထည်ဝါသော ပုံစံဖြင့် မာန်မာနအပြည့်ဖြင့် ရေးသားထားလေသည်–
"ဒီအဘိုးအို သေချင်တာတောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွယ်ကူနိုင်မှာလဲ၊ မသေမျိုး မုန်လာဥတွေကို ပြန်ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ၊ ယခုအချိန်မှစ၍ ဤဘုရားသခင်နှင့် ယုဒန်ဝိညာဉ်တို့အကြား မည်သည့်ကြွေးမြီမျှ မရှိတော့ပြီ"