“မင်္ဂလာပါ ညီငယ်ဟို…”
သန့်စင်ကြည်လင်လှသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ အခြားလူတစ်ဦး၏ နွေးထွေးသော လက်မောင်းများအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျင်းရိတွန့်ဆုတ်နေဟန် ပြုံးစصစ အမူအရာတစ်ခု ရှိနေပြီး သူ၏ မေးရိုးချွန်ချွန်လေးက ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးပေါ်သို့ မှီတင်ထားလိုက်သည်။
လူငယ်လေးက ဟိုကိုင်ယွမ် ပခုံးပေါ်သို့ မှီတွယ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှုရွှေ့မင် ၏ မျက်နှာထားမှာ ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြီး သွားခဲ့ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်–
“ကူလင်ယွမ်! မင်း! ဒါ ဘယ်လိုသဘောလဲ! သူ့ကို လွှတ်လိုက်စမ်း!!”
‘အောက်တန်းကျလိုက်တာကွာ…’
“အစ်ကိုကြီး၊ အဲဒီလို ဘယ်လိုပြောရတာလဲဗျာ။ ဆရာကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖေးမကူညီကြဖို့ အမြဲတမ်း သင်ကြားပေးခဲ့တာလေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က အစ်ကို့ရဲ့ ကျွန်လည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလို အောက်တန်းကျတယ် ဟွန့် ဟွန့်!”
လောင်ကျန့်ရယ် က ဂရုစိုက်စရာမလိုဟန်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူက ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးကို ဖက်တွယ်ရင်း ကြီးမားထည်ဝါလှသော ဝိညာဉ်ကျိုးငှက်များဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး–
“ညီငယ်ဟို၊ ငါတို့ ဒီ ကျောက်စိမ်းဗလာတောင် မှာ ရောက်နေတာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ၊ အခုမှ ကျောက်စိမ်းဗလာတောင် ကနေ ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်ခွာကြတာပဲ။ ဝိညာဉ်ကျောက်နီနီကြီးရဲ့ တရားဟောကြားမှုကို စောစောပြီးအောင် နားထောင်နိုင်ခဲ့ရင် အတူတူသွားပြီး စျေးတန်းမှာ လမ်းလျှောက်ထွက်ကြရအောင်!” ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူ့စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်သွားခဲ့သည်။ သူက တိတ်တဆိတ်ဖြင့် တံတောင်ဆစ်ဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ဗိုက်ကို အသာထိုးတိုက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်–
“မင်းကောင်ကွာ၊ ဘာမှမပြောဘဲ မနက်အစောကြီး ထွက်သွားတာ ဒါမျိုးလုပ်ဖို့ပဲပေါ့လေ! ဒါဆိုရင် ဟိုတကယ့် ကူလင်ယွမ်ကို ဘယ်နား ပို့လိုက်တာလဲ?”
ကူလင်ယွမ် သူ့ကို လှမ်းမှီကတည်းကပင် ဟိုကိုင်ယွမ် က ဤသူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ဖက်တွယ်မှုကို လုံးဝ မတွန်းလှန်ခဲ့ပေ။
လောင်ကျန့်ရယ် က သူတို့နောက်မှ လိုက်လာကြသော လူများကို တစ်ချက် အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နားနားသို့ တိုးကပ်လာကာ တိုးတိုးလေး တਸတਸ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်–
“မင်း!”
“ငါ ဘာမှမလုပ်ရသေးဘူးလေ!” ဟိုကိုင်ယွမ် အထင်အမြင်လွဲမှားသွားမည်ကို စိုးရิมသောကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ် က ဤစာကြောင်းကို အမြန်ထုတ်ပြောလိုက်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်နေသည့် မျက်နှာပေးကို ပြသလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး… ငါ့ဆိုလိုတာက၊ အလောင်းကို ဘယ်နား သွားထားလိုက်တာလဲ?” လောင်ကျန့်ရယ် က အမှန်အတိုင်း ဖြေမည်မဟုတ်မှန်း သိသော်လည်း သူ {လောင်ကျန့်ရယ်} က လူများကို အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်မည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူ့နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးမှ ယုံကြည်နေဆဲပင်။
“လူငယ်လေးလုက သူ့ကို တောင်နောက်ဘက်ဆွဲထုတ်သွားပြီး မြှုပ်လိုက်တာပေါ့၊ ဒါကြောင့် အခုတော့ ငါက…”
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်–
“ချစ်လှစွာသော ညီငယ်လေးရေ၊ နောင်ကျရင် ငါတို့ အပြန်အလှန် ပိုပြီး ကူညီကြတာပေါ့လေ…”
“များမကြာခင် ဖော်ထုတ်ခံရရင်တော့ ငါ လုံးဝ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။”
“ဟဲဟဲ… ဘယ်သူက ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ? မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တောင်မှ ငါ့ရှောက်မှာ ဆိုရင်တောင် ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ အထီအမထင်ဘူး။” လောင်ကျန့်ရယ် က နှာတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီး မေးကို မော့လိုက်သည်။
သူ့ဘေးမှ လူ၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ဗိုက်ကို တစ်ချက် ထပ်ထိုးလိုက်သည်။
ထိုလူနှစ်ဦး၏ စကားများ ရန်ဖြစ်သလို လေသံစပ်ပြောဆိုနေမှုကြောင့် ရှုရွှေ့မင် ၏ မျက်နှာထားမှာ ပို၍ မည်းမှောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်မိသည်–
‘ကျွတ်ဇာ… ကူလင်ယွမ်ဆိုတဲ့ကောင် သေသင့်တာ’
လူငါးဦး စီးနင်းထားကြသော ဝိညာဉ်ကျိုးငှက်များသည် ကျောက်စိမ်းဗလာတောင် မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ နှစ်နာရီအကြာတွင် ကျောက်စိမ်းဗလာတောင် ၏ တောင်ခြေရှိ အနီးဆုံး တာအိုလူမျိုးစု မြို့ငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ အချို့သောလူများမှာ ပင်ပန်းလာကြပြီး ဗိုက်လည်းဆာနေကြပြီဖြစ်ရာ အကြီးအကဲ ဒါန်ရှရှားက ယာယီတည်းခိုရန် ဧည့်ရိပ်သာတစ်ခုဆီသို့ သူတို့ကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။
“ညီငယ်ဟို၊ ဟိုကူလင်ယွမ်ဆိုတဲ့ ကောင် ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့ မင်းနားကို ကပ်လာတာလဲ?”
အခွင့်အရေးကြုံလာသောအခಾ လုယုံက ဟိုကိုင်ယွမ် ထံသို့ လျှောက်လာပြီး မကျေနပ်ချက်များ ထင်ဟပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဟင်! ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိပါဘူး!”
လူငယ်လေး၏ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်ကို မသိတော့ပေ။
ယခင်က ကူလင်ယွမ်၏ ပုံစံမှာ တပည့်ချင်းများကြားတွင် ရေပန်းစား လူကြိုက်များသူဖြစ်ပြီး သူနှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာမူ အုပ်စုတူပင် မဟုတ်ခဲ့ကြပေ။ ရှုရွှေ့မင် နှင့် သူ့ကြားက ဆက်ဆံရေးမှာလည်း အတော်လေး ပွေလီရှုပ်ထွေးလှပြီး ယခုအခါ လောင်ကျန့်ရယ် က ကူလင်ယွမ်နေရာကို ဝင်ယူကာ သူနှင့် ရင်းနှီးစွာ ပြုမူနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လုယုံ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ ရှုရွှေ့မင် ၏ မျက်နှာထားမှာမူ ပို၍ပင် မည်းမှောင်နေလေသည်။
“ညီငယ်ဟို၊ အဲဒီလို လူယုတ်မာက မင်းနားကို ချဉ်းကပ်လာတယ်ဆိုတာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဟွန့်၊ ငါ့အမြင်အရတော့ ဒါ ရှုရွှေ့မင် က ဘာကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း စဉ်းစားပြီး ငါတို့ကို နောက်တစ်ခေါက် ဒုက္ခပေးချင်လို့ ဖြစ်ရမယ်…”
တွေဝေနေသော ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်ရင်း လုယုံက ထိုကူလင်ယွမ်ဆိုသောကောင် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တစ်ခုခု ပြောဆိုလှည့်စားခဲ့လိမ့်မည်ဟု အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာပြီး–
“ညီငယ်ဟို၊ အကြီးအကဲ ဒါန်ရှရှားက ငါတို့ကို အခန်းရှာခိုင်းနေပြီ၊ တစ်ခန်းကို လူနှစ်ယောက်နှုန်းနဲ့ပေါ့၊ ငါတို့နှစ်ယောက်…” ဟု ဆိုလာသည်။
“ညီငယ်ဟိုက ငါနဲ့ အခန်းအတူ တည်းမှာ။ အစ်ကိုကြီးလု ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ့်ဘာသာ အလုပ်မရှုပ်ပါနဲ့တော့။”
တိတ်တဆိတ် လျှောက်လာခဲ့သော လောင်ကျန့်ရယ် က ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးကို ဖက်တွယ်လိုက်ကာ လုယုံ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ ကူလင်ယွမ်၏ ဖက်တွယ်ခြင်းကို ခံရကာ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယုံ တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး အမြန်ပင် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်–
“ကူလင်ယွမ်! မင်း ညီငယ်ဟိုကို ဘာလုပ်မလို့လဲ!”
ဘာမှမပြောဘဲ လျှောက်လာခဲ့သော ကူလင်ယွမ်က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးရှတောက်ပြောင်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အခန်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး လုယုံ မရောက်လာခင်မှာပင် ‘ဖတ်!’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ အခန်းတံခါးကို ရက်စက်စွာ ပိတ်ချလိုက်သည်။ လုယုံ အပြင်ဘက်မှ တံခါးကို ဘယ်လောက်ပဲ ထုတက်အော်ဟစ်နေပါစေ လုံးဝ လျစ်လျူရှုခံထားရတော့သည်။
လက်ချာကို ဆွဲထုတ်ကာ အလုံပိတ်သစ်သီး {why fruit?} တစ်ခုကို အမြန်ဖန်တီးလိုက်သဖြင့် လုယုံ၏ တံခါးထုသံနှင့် အော်ဟစ်သံများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ကူလင်ယွမ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မူလရုပ်သွင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
“ဒီလိုလုပ်တာက တခြားတပည့်တွေရဲ့ သံသယဝင်မှုကို ဖြစ်စေလိမ့်မယ်နော်!”
အခန်းထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော ဟိုကိုင်ယွမ် က အခြားလူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်–
“ဟိုကူလင်ယွမ်နဲ့ ငါ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အစကတည်းက မကောင်းခဲ့တာ၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် သူ့နေရာ ဝင်ယူပြီး ငါ့ကို ရင်းနှီးဖော်រွေဟန် ပြရတာလဲ!”
“ငါက ဂရုစိုက်မယ်ထင်နေလား။”
လောင်ကျန့်ရယ် က နှာတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ချက်ချင်းပင် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်–
“အဲဒီမိုက်မဲတဲ့ လုဆိုတဲ့ကောင်က မင်းအပေါ် ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းတာ သေချာတယ်။ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ။ အစကတော့ သူ့ကို တစ်ချက်ထိုးကြိတ်ပြီး မှတ်ဉာဏ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ တာအိုဂိုဏ်းထဲကနေ ပစ်ချပစ်ချင်နေတာ။ အစားထိုးတဲ့အချိန်မှာ ဒီကူလင်ယွမ်က သက်တမ်းဒီလောက်တိုလိမ့်မယ်၊ သူ့အခန်းထဲမှာ ရုတ်တရက် သေသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ဒီခက်ခဲတဲ့ တာဝန်ကို ဝင်ယူပြီး သူ့နေရာမှာ အစားထိုးလိုက်ရတာပဲ။ အင်း… ဒါပေမဲ့ ဒီကူလင်ယွမ်ရဲ့ မျက်နှာပေးကတော့ မဆိုးပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ဟိုမျောက်လို လုထက်စာရင် အများကြီး ပိုကြည့်ကောင်းတယ်…”
သူ့၏ ညည်းတွားပြောဆိုမှုကို နားထောင်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားခဲ့သည်။
‘မင်းလိုမျိုး လူတိုင်းက မုန်းတီးစရာကောင်းတဲ့သူ ဘယ်မှာရှိသေးလဲကွာ…’
သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် က ဤစကားကို လုံးဝ ထုတ်ပြောမည် မဟုတ်ပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက ဤနာကြည်းတတ်သည့်ကောင်က သူ့ကို ထိုးလဲပစ်လိုက်ပေမည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ မင်းက ကူလင်ယွမ်နေရာမှာ အစားထိုးချင်တယ်ဆိုတော့ ပိုပြီး သတိထားနေပါ။ သူနဲ့ ရှုရွှေ့မင် က အမြဲတမ်း အပေါင်းအသင်းကောင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာ။ မင်းက ရုတ်တရက် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်တော့ တစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဒီနေ့တော့ သူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေတာကို ငါ မြင်ခဲ့တယ်…”
ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် ရှုရွှေ့မင် တို့မှာ အပြန်အလှန် မနှစ်မြို့ကြသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် ရှုရွှေ့မင် က သူ့ကို လူမြင်ကွင်းတွင် လှောင်ပြောင်ပြီး လူကွယ်ရာတွင် ကဲ့တတ်ရုံသာ ရှိခဲ့ကာ သူ {ဟိုကိုင်ယွမ်} ကိုယ်တိုင်လည်း ဘယ်တုန်းကမှ အလေးအနက် မထားခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် ယခုအခါ လောင်ကျန့်ရယ် က ကူလင်ယွမ်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ သူ့ကို ရင်းနှီးစွာ ပြုမူနေခဲ့သည် — ဒါက သူတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းကို လုယူနေတာလို့ ထင်ရှားမနေဘူးလား။
“အပေါင်းအသင်းကောင်းတွေ ဟုတ်လား… အင်း…”
လောင်ကျန့်ရယ် က အတွေးထဲ နစ်မြုပ်သွားပုံ ပေါ်လာသည်။
“ဘာလဲ၊ ပြဿနာရှိလို့လား?”
“အင်း… ငါ ခုနက မပြောခဲ့ဘူးလား၊ ကူလင်ယွမ် ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီထင်တယ်…”
“ဟင်!?”
အရင်က လောင်ကျန့်ရယ် က ကူလင်ယွမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့စဉ်တုန်းက သူ့ရဲ့ မူလယန်စွမ်းအင်တွေ အလွန်အမင်း ကုန်ခန်းသွားခဲ့တာကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို တွေ့ရှိခဲ့ရပါတယ်။ သူက ပထမတော့ အဲဒီကောင် တစ်ခုခု မသန့်စင်တာနဲ့ ငြိစွန်းမိလို့ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အခု သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တာအိုကျောင်းတော်ကြီးထဲကို ဘီလူးဘီလူးမတွေနဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေက ဘယ်လိုလုပ် အသံမထွက်ဘဲ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာပြီး တပည့်ငယ်တစ်ဦးရဲ့ မူလယန်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူသွားနိုင်မှာလဲလေ။ ဒါကြောင့် တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ ကာမဂုဏ်ဆန္ဒနောက်ကို လိုက်ပါမိလို့ပါပဲ။
“ကာမဂုဏ်ဆန္ဒ… ကာမဂုဏ်ဆန္ဒနောက်ကို လိုက်မိလို့ ဟုတ်စ…?”
ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ သူ၏ မျက်လုံးများကို အကျယ်ကြီး ပွင့်လိုက်မိပြီး ဖြူဝင်းနေသော အသားအရေမှာလည်း ရဲတက်လာကာ–
“မင်းပြောချင်တာက ကူလင်ယွမ်က ဘယ်သူနဲ့များ… အဲ… အဲဒါ…” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ငယ်လေးယွမ် ထင်တာ မှန်တယ်လေ။”
လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နီရဲနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ရင်း သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်–
“သူက ဘယ်သူနဲ့များတော့ လုပ်ခဲ့တာပေါ့ကွာ၊ ဒါပေမဲ့ မထိန်းနိုင်မသိမ်းနိုင် ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီနောက် ကာမဂုဏ်ဆန္ဒရဲ့ ကျွန်ဖြစ်သွားပြီး မူလယန်စွမ်းအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားတဲ့အဆုံး ရုတ်တရက် သေသွားတော့တာပဲလေ။”
“ဘယ်လို… ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? သူ သေသွားတယ်ဆိုရင်တောင်… အဲဒီ… အဲဒီ သူ့နဲ့အတူ ရှိနေခဲ့တဲ့ လူကော…”
“နောက်လူက သေချာပေါက် သေသွားမယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။ အခြေအနေ အားလုံးကို ကြည့်ရတာ ဒီကူလင်ယွမ်က အပေါ်ကနေ သေချာပေါက် ဦးဆောင်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ အောက်ကခံရတဲ့သူကတော့ လက်ခံတဲ့သူ ဖြစ်ပုံရတယ်။ သူက မူလယန်စွမ်းအင်တွေကို အလွန်အမင်း သုံးစွတ်ခဲ့ရင်တောင်မှ ကူလင်ယွမ်ရဲ့ မူလယန်စွမ်းအင်တွေနဲ့ အဆက်မပြတ် ဖြည့်တင်းပေးတာကို ခံရမှာပဲလေ။”
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ သူက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေပြီး တစ်ဖက်လူ တစ်ကိုယ်လုံး ရှက်ရွံ့သွားမှာကိုပင် စိုးရိမ်နေပုံ ရလေသည်။
“မင်း… မင်း ဘာကို ကြည့်နေတာလဲဟေ့! လူယုတ်မာကြီး!”
“ငါ မဟုတ်ပါဘူးကွာ!”
ရယ်မောလိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်–
“တာအိုဂိုဏ်းက ငုတ္တိုတပည့်တွေ အားလုံး မေထုန်မှီဝဲခြင်းကို တားမြစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို မင်း သိလား။”
“ငတို့တွေက ကျင့်ကြံခြင်းကျမ်း {gong fa} တွေကို ကျင့်နေကြရတာလေ၊ ပြီးတော့…”
“ဒါက ပထမအကြောင်းရင်းပဲ။ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ပင်မကျင့်စဉ်က ယောကျ်ားလေးတွေရဲ့ ကျင့်စဉ်ဖြစ်တယ်။ အဲဒါက ကျင့်ကြံဖို့အတွက် အပျိုစင်ဘဝကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ လိုအပ်တယ်။ သဘာဝကျကျပြောရရင် အပျိုစင်ဘဝ ပျက်သွားပြီဆိုရင် အတွင်းပိုင်း သဘောသဘာဝ အနှစ်သာရတွေ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့တော့ သေသွားကြမှာ မဟုတ်ဘူး။ တာအိုဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို မေထုန်မှီဝဲခြင်း ရှောင်ကြဉ်ဖို့ တောင်းဆိုရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူတို့ကိုယ်သူတို့ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ဒီကူလင်ယွမ်ဆိုတဲ့ ကောင်လိုမျိုး အတွင်းအနှစ်သာရတွေ ကုန်ခမ်းသွားမှာကို ကြောက်လို့ပဲလေ။”
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသော လူသားလေးကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြပေးနေသည်။ ထို့နောက် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် ပြုံးစစ လုပ်လိုက်သည်–
“ဒီကူလင်ယွမ်ဆိုတဲ့ကောင်က သူ့နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်လိုက်တာ၊ ခရစ်သမ်မမ် {chrysanthemum} ကြောင့် သေသွားရတယ်လို့ ဆိုရမှာပဲ။ ကွက်တိလုပ်ပြီး အချစ်ဇာတ်လမ်းတွေ နွှဲနေတယ်ပေါ့လေ… ဟွန့်၊ တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းတာတွေ ဝင်ရောက် ယိုစိမ့်နေပြီ ထင်ပါရဲ့။”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိုစွတ်တောက်ပြောင်နေသော မျက်လုံးကြီးများ အကျယ်ကြီး ပွင့်သွားခဲ့ပြီး သူ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေကြောင်း အလွန်ပင် ထင်ရှားနေပေသည်။ သူက လောင်ကျန့်ရယ် ၏ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းနေသော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်–
“ဘာလဲ! အဲဒီလို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်နေတာ… မင်းလည်း ကွက်တိလုပ်ပြီး အချစ်ဇာတ်လမ်းတွေ နွှဲချင်နေလို့လားဟင်!”
“သေချာပေါက်ပေါ့!!”
အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် စကားပင် မပြန်လိုက်ရမီမှာပင် လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို ကုတင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ပစ်ချလိုက်ကာ သွယ်လျလှပသော လက်ချောင်းများက သေးသွယ်ပြီး နူးညံ့လှသော မေးစေ့လေးပေါ်တွင် ပွတ်သပ်သွားခဲ့သည်–
“ဒါပေမဲ့ ပစ်မှတ်ကတော့ မင်းတစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ ကန့်သတ်ထားတာပါ။ လာပါ၊ ချစ်လေးရေ၊ ကိုယ် မင်းကို အသည်းအသန် ချစ်ပေးမယ်နော်!”
မိမိကိုယ်ပေါ်သို့ ဖိუხ်းထားသော လူကို ကြည့်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အမူအရာမှာ လူဆိုး၊ လူမိုက်၊ လူယုတ်မာ၊ ရမ္မက်ပြင်းပြနေသော ကာမပိုင်ရှင်တစ်ဦး၏ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီရဲလာခဲ့သည်–
“ဖယ်စမ်းပါကွာ!”
လက်သီးတစ်ချက် လွင့်ထွက်လာသော်လည်း တစ်ဖက်လူက ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် မှာမူ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်ရောက် ပုန်းအောင်းသွားတော့သည်။
ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏ အထိုးခံလိုက်ရသော မျက်နှာပြင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ကာ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်၏–
“အရမ်း ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။”