နံနက်ခင်းအစောပိုင်းတွင် ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ထားသည့်နေရာမှ ညင်သာသောနေရောင်ခြည်လေး ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ ရိုးစင်းပြီး အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းလှသော အိပ်ခန်းထဲရှိ အလွန်ကြီးကျယ်လှခြင်းမရှိသော ကုတင်ပေါ်တွင် လူနှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားကြသည်။ ငွေရောင်ဆံරည်များနှင့် အနက်ရောင်ဆံစများမှာ ရောနှောယှက်တင်နေကြပြီး ထိုမြင်ကွင်းက နွေးထွေး၍ သဟဇာတဖြစ်လှပေသည်။
မျက်တောင်များကို ညင်သာစွာပုတ်ခတ်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်လုံးများကို ပွင့်လာခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာတစ်ခု ရှိနေပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများက မနေနိုင်ဘဲ တိုးကပ်သွားကာ ထိုတင်းရင်းချောမွေ့သော နှုတ်ခမ်းပါးပေါ်သို့ အနမ်းစက်ပျော့ပျော့လေးတစ်ခု ခြွေလိုက်သည်။
"နိုးပြီလား" လောင်ကျန့်ရယ် က မျက်လုံးပင်မဖွင့်သေးဘဲ ဟိုကိုင်ယွမ်၏ နီရောင်နှုတ်ခမ်းများကို အသာအယာ ကိုက်ခဲလိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ်၏ ခါးသွယ်သွယ်လေးကို ဖက်တွယ်ရင်း သူ၏ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်သဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
"အင်း..." လောင်ကျန့်ရယ်၏ ရင်ဘတ်ကို မှီတွယ်ထားရင်း ပုံမှန်ခုန်နေသော ရင်ခုန်သံကို နားစွင့်နေရင်း ဟိုကိုင်ယွမ်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
လူနှစ်ဦးစလုံး ဘာမှထပ်မပြောကြတော့ဘဲ နံနက်ခင်း၏ ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ခံစားနေကြသည်။ ရုတ်တရက် အိပ်ခန်း၏ အပြင်တံခါးကို ခေါက်သံထွက်ပေါ်လာပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာ၏။ " जुင်နီယာဟို... နိုးပြီလား"
ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က နိုးပြီလားဟု လာရောက်အော်ခေါ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ကြောက်စိတ်ကြောင့် မွှန်ထူနေသော ကြောင်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်လို ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်သည် - "ဟင်! န... နိုးပြီ!" သူက တစ်ဖက်မှ ပြောဆိုနေရင်း တစ်ဖက်တွင်လည်း ကုတင်ပေါ်တွင် ဆက်လက်လှဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်သော ညှို့အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဉာဏ်ကောင်းကာ မလှုပ်မယှက်ရှိနေသည့် လောင်ကျန့်ရယ်ကို တွန်းထုတ်နေသည်။ ကုတင်ပေါ်မှ ထိုအရပ်ရှည်ရှည် ပါးပါးပုံရိပ်လေး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရမှသာ သူသည် တံခါးဖွင့်ရန် သွားခဲ့လေသည်။
တံခါးဝအပြင်ဘက်တွင် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရဲတင်းသော ရုပ်သွင်ပြင်၊ ဖြောင့်မတ်ပြီး လေးထောင့်ဆန်သော မျက်နှာပိုင်ရှင် လူငယ်တစ်ဦး ရပ်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း သူ့မျက်ဝန်းများတွင် သံသယအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သွားသည် - "မနေ့က အိပ်ခန်းပြောင်းတာ အိပ်ပျော်ရဲ့လား"
"အင်း၊ မဆိုးပါဘူး။ ဆင်နီယာလူ... ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခုအတွက် လာရှတာလား" ဟိုကိုင်ယွမ်က စူးစမ်းလိုသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။
"သေရောပေါ့၊ မေ့တော့မလို့ပဲ! ဆင်နီယာဆရာက ပြောတာတော့ အခု ကျွန်တော်တို့က တာအိုဘာသာဝင် အခြေခံတပည့်တွေ ဖြစ်သွားကြပြီဆိုတော့ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်းကို သင်ပေးမယ်တဲ့။ တာအိုဂိုဏ်းချုပ်နယ်မြေ ကျင့်ကြံသူနယ်မြေ မှာ ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်း သင်ကြားပေးဖို့အတွက် အထိုက်တန်ဆုံး ပထမဦးစားပေးရွေးချယ်မှုက ဝိညာဉ်ကျောက်မျက်နီပဲ ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါကြောင့် သုံးရက်ကြာပြီးရင် ဝိညာဉ်ကျောက်မျက်နီရဲ့ အကြီးအကဲ ဂျင်းဒန်က ဆေးလုံးဘယ်လိုဖော်စပ်ရမလဲဆိုတာကို ဟောပြောပို့ချပေးလိမ့်မယ်တဲ့! ဒီအကြောင်းကြောင့် ဆင်နီယာဆရာက ကျွန်တော့်ကို စေခိုင်းလိုက်တာ၊ ဂျူနီယာဟို၊ ဆင်နီယာရှုနဲ့ ဂျူနီယာဂူ (လူလေးယောက်) တို့က ဆင်နီယာတန်ရှားရဲ့နောက်ကို လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်မျက်နီဆီကို အတူတူထွက်ခွာကြရမယ်လေ!" ဆင်နီယာလူက ပြောလေလေ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာလေလေဖြစ်သည် - "ဂျူနီယာဟို! ကျွန်တော်တို့ ဒီကိုရောက်လာတာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ၊ တာအိုဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားရမှာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတာ၊ ပြီးတော့ ဆင်နီယာတန်ရှားက ပြောသေးတယ်၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့သာ စောစောပြန်လာကြမယ်ဆိုရင် သူက စျေးတန်းမှာ လျှောက်လည်ခွင့်ပေးမယ်တဲ့!"
ဟိုကိုင်ယွမ်က တစ်ဖက်လူ၏ စကားလုံးများကို ခေတ္တမျှ နားထောင်လိုက်ပြီးနောက် သတင်းပို့ချက်က ဘာအကြောင်းလဲဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အတွင်းအားကျင့်စဉ် (Gong Ti) မှာ ထူးဆန်းပြီး ကျင့်ကြံရာတွင် သူ၏ တိုးတက်မှုအဆင့်မှာ ခေတ်ပြိုင်တပည့်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှပေသည်။ ကျင့်ကြံစဉ်က အနီရောင်ဆေးစက် (Cinnabar medicine) ကို အသုံးပြုလေ့ရှိသော်လည်း ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်းကိုမူ သူ မသိပေ။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က လောင်ကျန့်ရယ်နှင့်အတူ သောင်းကျန်းတိရစ္ဆာန်တောထဲတွင် တူးဖော်ခဲ့ပြီး နေရာလွတ် (Dimension)၏ လယ်ကွက်များတွင် စိုက်ပျိုးခဲ့သော ဝိညာဉ်မြက်ပင်များမှာ မည်မျှတောင် သက်တမ်းရင့်သွားပြီ မသိတော့ပေ။ ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်းကို စတင်သင်ယူရတော့မည်ဆိုသည့် သတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ်၏ ရင်ခုန်သံမှာ လှုပ်ခတ်သွားရစမြဲပင်။ နေရာလွတ် (Dimension)ထဲရှိ ဝိညာဉ်မြက်ပင်များသာ အနီရောင်ဆေးစက် (Cinnabar medicine) သန့်စင်ရာတွင် အထောက်အကူအဖြစ် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်မည်ဆိုပါက သူ၏ တိုးတက်မှုအမြန်နှုန်းမှာ ပို၍ပင် လျင်မြန်လာလိမ့်မည်...
"မီတာအင်ဖန်စီ (Meta infancy) က..."
(အို! ဒါက ဟိုကိုင်ယွမ် လက်ရှိရောက်ရှိနေတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်ရမယ်!)
သူလုပ်ရမည့်အရာအားလုံးမှာ သူ၏ အတိတ်အမှတ်တရအားလုံးကို ပြန်လည်စုစည်းရန်သာ ဖြစ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ်က သူတို့၏ အတိတ်အကြောင်းကို ပြောပြတိုင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နူးညံ့ကြင်နာမှုများ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း သူ (ဟိုကိုင်ယွမ်)၏ ရင်ထဲတွင်မူ အမြဲတမ်း မနာလိုဖြစ်မိနေမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည်လည်း မေ့ပျောက်နေခဲ့သော ထိုအမှတ်တရများကို၊ သူနှင့် လောင်ကျန့်ရယ်တို့၏ အတိတ်အမှတ်တရ အားလုံးကို အတူတူ ပြန်ပြောင်းအမှတ်ရလိုနေခဲ့သည်။
"နားလည်ပါပြီ။ ဆင်နီယာလူ၊ ဒီသတင်းကို လာပြောပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အရာရာကို သေချာပြင်ဆင်ထားပါ့မယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ်က တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည် - "သွားပြီး အနားယူလိုက်ပါဦး၊ မနက်ဖြန် မွန်းတည့်ချိန်ကျရင် တွေ့ကြမယ်လေ။" စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် အေးအေးလူလူပင် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် လက်တစ်ဖက် ပေါ်လာပြီး ဟိုကိုင်ယွမ်ကို ဖက်တွယ်လိုက်ကာ နိမ့်ကျပြီး သံလိုက်ဓာတ်ပါသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည် - "ချစ်စရာလေး၊ တခြားလူတွေရှေ့ကျတော့ မင်းရဲ့အပြုံးက အရမ်းကို တောက်ပနေတာပဲ၊ ကိုယ်က မနာလိုဖြစ်လာပြီ!" ထို့နောက် သူက ဟိုကိုင်ယွမ်၏ လည်ပင်းနောက်စကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။
ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ထုံကျင်ခြင်းများ ပျံ့နှံ့သွားကာ ဟိုကိုင်ယွမ်ကို တုန်ယင်သွားစေသည်။ သူသည် နောက်သို့လှည့်ကာ သူ့နောက်မှ လူကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပို၍ တိုးကပ်သွားသည် - "ရှင် ဘာတွေလျှောက်တွဲတွေးနေတာလဲ? ခုနကိစ္စကို ကြားလိုက်တယ်မလား၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ဝိညာဉ်ကျောက်မျက်နီဆီသွားဖို့ တာအိုဂိုဏ်းကနေ ထွက်ရတော့မယ်၊ ရှင် လိုက်လာမှာလား မလိုက်ဘူးလား?" ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ နိမ့်ကျနေသေးသဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် မည်မျှ အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်ကို မည်သို့မျှ မပြောပြနိုင်ပေ။ သို့သော် ထိုဆယ်နှစ်အတွင်းမှာပင် သူ (လောင်ကျန့်ရယ်)က တိမ်တိုက်ကဲ့သို့သော ဆရာသခင်တစ်ဦးလို တာအိုဂိုဏ်းထဲသို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာခဲ့ရာ သူ၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ အလွန်တရာ မြင့်မားနေကြောင်း ဖော်ပြရန် လုံလောက်သည်အထိ မည်သည့်အခါမျှ အဖမ်းမခံခဲ့ရပေ။ အင်း... ပြီးတော့ အတိတ်က သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အလွန်အမင်း အံ့မခန်းဖြစ်ခဲ့ပြီး လောင်ကျန့်ရယ်က အတိတ်က သူထက် ပို၍ပင် အံ့မခန်းဖြစ်သည်ဟုလည်း ကြားခဲ့ဖူးသည်... သို့ဆိုလျှင် လောင်ကျန့်ရယ်က တာအိုဂိုဏ်းချုပ်ထက်ပင် ပို၍ အဆပေါင်းများစွာ သန်မာနေသည်ဟု ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဟား၊ ဒီလိုမျိုး စဉ်းစားလိုက်တာနဲ့ ဒီလူကို သဘောကျမိတာက အလွန်တရာမှ ထူးကဲလွန်းလှတယ်လို့ သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ်၏ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် တောက်ပလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခາ လောင်ကျန့်ရယ်က သူ၏ φύ (မျက်ခုံးမွှေးများ) ကို တွန့်ချီလိုက်ပြီး သူ၏ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာကို ပို၍ တိုးကပ်လာစေကာ နှေးကွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "လူမိုက်လေး၊ ဘယ်သူ့ကို တွေးနေတာလဲ? ကိုယ့်စိတ်ကြပ်ပြည့်သွားအောင်တောင် ပြုံးလို့ပါလား။"
"ရှင့်ကို တွေးနေတာလေ။" သူ၏ တစ်စုံတစ်ရာ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိသော အဖြေက လောင်ကျန့်ရယ်၏ နဂါးနှလုံးသားကို အလွန်တရာ ကျေနပ်သွားစေသဖြင့် သူက အဓိဋ္ဌာန်ချက်ချကာ အနမ်းတစ်ခုကို ပေးအပ်လိုက်လေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ်က ဟိုကိုင်ယွမ်၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် တစ်ညတာ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ဒုတိယနေ့တွင်မူ ဟိုကိုင်ယွမ် နိုးလာသည်အထိ မစောင့်ဘဲ ထွက်သွားနှင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် နိုးလာပြီးနောက် သူ့ဘေးရှိ အနည်းငယ် အေးစက်နေသော နေရာကို စမ်းမိလိုက်သောအခါ သူ အနည်းငယ် စိတ်မသာမယာ ခံစားလိုက်ရသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သူ မနိုးလာမီက ထွက်သွားခဲ့ခြင်းမှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်ဖြစ်ပြီး ဤမျှ အရေးတကြီး ထွက်သွားရခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေလို့များ ဖြစ်မလား။
"ဟွန့်၊ ဘာမှမပြောဘဲ ထွက်သွားရတယ်လို့... နောက်တစ်ခါ သူလာတဲ့အခါ ကျုပ်နဲ့ ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲသာ ကြည့်ပေတော့!" ဟိုကိုင်ယွမ်က တစ်ဖက်မှ ညည်းတွားနေရင်း တစ်ဖက်တွင်လည်း စုဝေးရာသို့ သွားရန်အတွက် အသုံးအဆောင်များကို စတင်ထုပ်ပိုးတော့သည်။
တာအိုဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ အဆုံးအစမရှိ နက်ရှိုင်းသော ကျောက်စိမ်းနိဗ္ဗာန် (Jade Void) ၏ အထွတ်အထိပ်ပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ တာအိုဘုန်းကြီးကျောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် သို့မဟုတ် ထွက်ခွာရန် အသုံးပြုသည့် နည်းလမ်းမှာ တာအိုဘုန်းကြီးကျောင်းမှ မွေးမြူထားသော ကြီးမားသည့် ဝိညာဉ်ကျိုးငှက် (Spiritual Cranes) များကို စီးနင်းခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ သဘာဝကျစွာပင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အဆင့်မှာ ၎င်းတို့ပိုင်ဆိုင်သည့် ပျံသန်းရေးကိရိယာ သို့မဟုတ် ပျံသန်းနိုင်သော ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန် ရှိလောက်အောင် လုံလောက်စွာ မြင့်မားနေမည်ဆိုပါက ၎င်းတို့သည် ကျောက်စိမ်းနိဗ္ဗာန်အစွန်းကို ကျော်ဖြတ်ရန် ပျံသန်းရေးကိရိယာ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန်များကို စီးနင်းသွားလာနိုင်ကြပေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က ထိုမျှ စောစောစီးစီး မရောက်ခဲ့ပေ။ ငှက်စင်ပလက်ဖောင်းဆီသို့ သူရောက်သွားချိန်တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်မျက်နီဆီသို့ လမ်းပြပေးရန်အတွက် အရင်ဆုံးရောက်နှင့်နေသော ဆင်နီယာတန်ရှားအပြင် အသားအရေဖြူဝင်းပြီး ချောမောနုနယ်သည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးလည်း ရှိနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤလူငယ်လေး၏ အမည်မှာ ရှုရွှေ့မင် ဖြစ်ပြီး သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တာအိုဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သူဖြစ်ကာ ခေတ်ပြိုင်တပည့်များထဲတွင် သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန်တရာ ထူးချွန်ထင်ရှားလှသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် ကိုမူ တစ်ခါမျှ အကောင်းမြင်သော မျက်နှာပေးမျိုးနှင့် မဆက်ဆံခဲ့ဖူးပေ။ ဟိုကိုင်ယွမ် မှာမူ အမြဲတမ်း သဘောထားကြီးပြီး ရိုးရှင်းလွယ်ကူသူတစ်ဦးဖြစ်ကာ တပည့်ချင်းဆက်ဆံရေးလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှသော်လည်း ရှုရွှေ့မင် နှင့် ကျတော့ အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိပေ၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မနှစ်မြို့ကြသည်ချည်း ဖြစ်နေတတ်သည်။ ရှုရွှေ့မင် က သူ့ကို အကောင်းမမြင်သလို သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ရှုရွှေ့မင် နှင့် စကားပြောရသည်ကို မနှစ်သက်ပေ။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တပည့်ချင်းများကြားတွင် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည် - ရှုရွှေ့မင် နှင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အုပ်စုနှစ်စုကွဲသွားကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထိုအုပ်စုနှစ်စုမှာ အမြဲတမ်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တိုက်ခိုက်ကြကာ လျှို့ဝှက်ချက်ချင်း စခန်းသွားကြလေ့ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် သာမန်အားဖြင့် ဆင်နီယာများကို ကူညီပေးကြပြီး လူများကို ချီးကျူးစကားဆိုတတ်ကြသည်။ ထို့အပြင် ဆရာများပေးအပ်ထားသည့် နေ့စဉ်တာဝန်များကို လုပ်ဆောင်ရာတွင် မည်သူက ဆုလာဘ်ပိုရသနည်း၊ မည်သူက အဆင့်ပိုမြန်သနည်း၊ အချင်းချင်း လက်တွေ့ယှဉ်ပြိုင်ကစားရာတွင် မည်သူက ပိုသာသနည်းစသည်ဖြင့် အရာရာတိုင်းတွင် ပြိုင်ဆိုင်နေကြလေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် မှာမူ အကူအညီမဲ့နေခဲ့ရပြီး ဤကဲ့သို့သော ရုန်းမထွက်နိုင်သည့် စက်ဝိုင်းဆိုးကြီးထဲသို့ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေရရှာသည်။
"မင်္ဂလာပါ၊ ဆင်နီယာတန်ရှား။" ဆင်နီယာတန်ရှားကို ဦးညွှတ်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် က အလွန်တရာ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူ့ကို မျက်နှာသာမပေးသလို လှምတောင်မကြည့်ရင်ဆိုင်နေသော ရှုရွှေ့မင် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်လူကို လုံးဝအလေးမထားဘဲ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မိတ်ဆွေဆိုးများဖြစ်နေကြသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ တပည့်ချင်းများကြားတွင် ဤအရာမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တော့ မဟုတ်တော့ပေ။ ထို့ထက်ပို၍ သူသည်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ အေးစက်စက် တင်ပါးများရှေ့တွင် သူ၏ ပူနွေးနေသော မျက်နှာဖြင့် သွားရောက်ရပ်တည်လိုစိတ် မရှိလှပေ။
"အင်း၊ ညီငယ်လေး၊ မင်္ဂလာပါ..." ဆင်နီယာတန်ရှားက ပြုံးလိုက်သည် - "မနေ့က မင်းကို မတွေ့ရလို့ ကိုယ်က ဂျူနီယာလူကို လွှတ်ပြီး အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်တာ။ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကိုရော ညီငယ် သိပြီးပြီလား။"
"အင်း၊ ဟုတ်ကဲ့။ ဆင်နီယာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။"
"ဆင်နီယာတန်ရှား၊ ဂျူနီယာဟိုအတွက် တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အခြေခံတပည့် စာမေးပွဲကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ မနေ့က အခန်းပေးအပ်မှုမှာ သူ သေချာနားပြီး အနားယူခဲ့ရမှာ သေချာတယ်၊ ကြည့်ပါဦး ဂျူနီယာဟိုက ဒီနေ့တော့ ဘယ်လောက်တောင် အားအင်တွေ ပြည့်ဝနေလဲလို့။" ရှုရွှေ့မင် က ဘေးမှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ရိုးရိုးစင်းစင်း နားထောင်လိုက်မည်ဆိုပါက ၎င်းတို့မှာ အားနည်းချက်ကို ထောက်ပြသည့် စကားလုံးများသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နားထဲတွင်မူ ထိုစကားများမှာ ထူးဆန်းပြီး လှောင်ပြောင်စရာ အلمညွှန်းများကဲ့သို့ ကြားနေရကာ သူ့ကို မနှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းစေခဲ့သည်။
အသစ်ရောက်လာသော တပည့်များသည် အခြေခံတပည့်များ မဖြစ်လာမီ စာမေးပွဲကို ဖြတ်ကျော်ရမည်ဖြစ်ပြီး စာမေးပွဲ မအောင်မြင်သော တပည့်များသည် တာအိုဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာရမည်ဖြစ်ကာ ထိုအချိန်မှစ၍ ၎င်းတို့အား သာမန်လူများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည် သို့မဟုတ် သာမန်ကျင့်ကြံသူများအဖြစ် ဆက်လက်ကျင့်ကြံနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ဆန္ဒအလျောက် ရွေးချယ်ခွင့်ရှိသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ရှုရွှေ့မင် လည်း စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့သည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သော်လည်း စာမေးပွဲရလဒ်များကိုမူ အများသိအောင် ထုတ်ပြန်ကြေညာခြင်း မရှိသေးပေ။ ဆင်နီယာများက ဤတစ်ကြိမ် အခြေခံတပည့် စာမေးပွဲမှာ အတော်လေး ခက်ခဲသည်ဟု ဆိုကြပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် ရှုရွှေ့မင် တို့၏ အခြေခံတပည့် စာမေးပွဲရလဒ်များမှာ ကဏ္ဍတိုင်းတွင် အလွန်ကောင်းမွန်လှသဖြင့် ရှုရွှေ့မင် က သူ့ကို ယခုကဲ့သို့ မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အကောင်းမြင်သော မျက်နှာပေးမျိုး လုံးဝမပြသည်မှာ နားလည်နိုင်စရာပင် ဖြစ်ပေသည်။
"ဒါက သဘာဝပါပဲ။ ဆင်နီယာနဲ့ ဂျူနီယာတွေက ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် အတူတူ စားသောက်အိပ်စက်လာခဲ့ကြတာ၊ ရုတ်တရက် သီးသန့် အိပ်ခန်းတစ်ခု ရသွားတော့ အသစ်အဆန်းလို ခံစားရတာ ပုံမှန်ပါပဲ။ ဆင်နီယာရှု၊ ခင်ဗျားလည်း ပျော်ရွှင်ပြီး ကျန်းမာနေတဲ့ပုံ ပေါ်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။" ဟိုကိုင်ယွမ် က အပြုံးမျက်နှာပေးကို ပြသလိုက်သည်။ ဇေ၊ သူ၏ မျက်နှာငယ်လေးကြောင့်ပင် သူ မသက်မသာ ဖြစ်လာရသည်၊ တကယ်တော့ သူ ဘယ်သူ့ကို သွားပြီး ရှုပ်မိနေတာပါလိမ့်။
"ဟွန့်..." ရှုရွှေ့မင် က အေးစက်စက် ညည်းတွားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ ဆိုးရွားသွားခဲ့သည် - "မင်း..."
ရှုရွှေ့မင် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောဆိုတော့မည့် ဆဲဆဲအချိန်တွင် ပြတ်သားပြီး ချွန်မြသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ {ရှုရွှေ့မင်} စကားကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ ဆင်နီယာလူက တောက်ပသော မျက်နှာပေးဖြင့် သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာခဲ့သည် - "ဂျူနီယာဟို၊ မင်း ရောက်နှင့်နေပြီပဲ!"
"မင်္ဂလာပါ၊ ဆင်နီယာလူ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ သဘောကောင်းပြီး ပျော်ပျော်နေတတ်သော ဆင်နီယာကို သူ အတော်လေး သဘောကျမိပေသည်။
"မင်္ဂလာပါ၊ ဂျူနီယာဟို။" အေးစက်စက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆင်နီယာလူ၏ နောက်ဘက်မှ အလွန်တရာ ပိန်ပါးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ ထိုသူက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျားကွက်ဆင်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်လေသည်။