လွန်ခဲ့သော နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်က။
ဟိုကိုင်ယွမ် - ဟာ လူမိုက်ကြီး! လူမိုက်ကြီး! ဟွန်း၊ ငါတို့က သေချာပေါက် ကတိပေးထားခဲ့ကြတာလေ။ ငါက ရူပါရုံအဆင့် (Fusion Phase) ရဲ့ တတိယအလွှာကို အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီ၊ (တောစိမ်းတရားကျင့်ကြံတဲ့ အဆင့်တစ်ဆင့်ဖြစ်မယ်လို့ ငါထင်တယ်) ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရိပ်အယောင်တောင် မမြင်ရဘူး။ တကယ် စိတ်တိုစရာပဲ၊ စိတ်တိုစရာကြီး! ငွေရောင်ဆံပင်တွေ ဖရိုဖရဲ ကျဆင်းနေပြီး ရိုးရှင်းတဲ့အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ဦးဟာ နူးညံ့တဲ့စောင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။ သူဟာ စောင်ကို အိပ်ရာပေါ်သို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီး ပစ်ချလိုက်ကာ ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ အဲဒီလူသားကို တစ်ချက်လောက် အပြင်းအထန် ထိုးကြိတ်ပစ်ရမယ်လို့ စိတ်ထဲမှာ အတိအကျ တွေးတောနေခဲ့ပါတယ်။
ဟွန်း၊ သူ့ရဲ့ခေါင်းကို အပြည့်အဝ ထိုးကြိတ်ပစ်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်၊ အဲဒါမှန်တာပေါ့။
ဟဲဟဲ၊ အဲဒီလူမိုက်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ့ကိုပြောပြပါဦး။ ဘယ်ကနေမှန်းမသိ ကျဆင်းလာတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ ပိန်ပါးပါး လူသားတစ်ဦးရဲ့ အရိပ်နဲ့အတူ မထင်မှတ်ဘဲ အောက်ကို ကျဆင်းလာတဲ့ အသံနိမ့်နိမ့် ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ လှုပ်ရှားမှု မြန်ဆန်စွာနဲ့ ဒေါသထွက်လို့ အသက်ရှူမမှန်ဖြစ်နေတဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦးဟာ အိပ်ရာပေါ်ကို ပြုတ်ကျလာပါတယ်။ နွေးထွေးတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး အဲဒီ နူးညံ့ချိုမြိန်တဲ့ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲတွေကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကာ တစ်ဖက်လူကို ပူလောင်ပြင်းပြတဲ့ အနမ်းတစ်ခု ပေးအပ်လိုက်ပါတယ်။
ဝု ဖယ်၊ ဖယ်စမ်းပါ! လိမ်ညာ၊ လိမ်လည်နေတာ! လက်တစ်စုံက ကြံ့ခိုင်ကျယ်ပြန့်တဲ့ ရင်ဘတ်ကို တွန်းထုတ်နေပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် က တစ်ဖက်လူရဲ့ အနမ်းတွေကို ရှောင်ရှားချင်ခဲ့ပေမဲ့ တစ်ဖက်လူရဲ့ ရဲတင်းပြင်းထန်တဲ့ ဝန်းရံတိုက်ခိုက်မှုအောက်မှာ ခုန်ထွက်လို့ မရနိုင်သေးပါဘူး။
တွန်းထုတ်နေတဲ့ လက်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တစ်ဖက်လူကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်လာပြီး နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုဟာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ကပ်သွားကာ အတူတကွ တွယ်ငြိနေကြပါတယ်။ နှစ်လကြာအောင် မတွေ့ရတော့ဘဲ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ဖက်လူရဲ့ အမှတ်တရတွေနဲ့ အပြည်အဝ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပါတယ်။ အမှန်တရားကတော့ သူတို့မှာ ချိန်းဆိုမှု ရှိခဲ့ကြတာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူက ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် နောက်ကျနေခဲ့တာကြောင့် သူ မဒေါသထွက်ဘဲ နေနိုင်ရင် အံ့သြစရာပါပဲ။
"ချစ်လေး၊ ကိုယ်က ဘယ်တုန်းက မင်းကို လိမ်ညာခဲ့ဖူးလို့လဲ" ချိုမြိန်တဲ့နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းပေါ်မှာ ကျန်ရစ်နေတဲ့ အချိုဓာတ်ကို ဖွဖွလေး လျက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို မှေးကျဉ်းကာ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်မှာ ရှိနေတဲ့ တစ်ဖက်လူရဲ့ နီရဲနေတဲ့မျက်နှာကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ရှင်! ရှင်က ပြောခဲ့တယ်လေ၊ ကျုပ်သာ နှစ်လအတွင်း ရူပါရုံအဆင့် တတိယအလွှာကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ရင် ရှင် ပြန်လာပြီး ကျုပ်ကို ရှာမယ်ဆိုပြီး၊ အခုဆိုရင် နှစ်လနဲ့ ဆယ်ရက်တောင် ပြည့်သွားပြီလေ" မိမိပေါ်မှာ ဖိထားတဲ့အမျိုးသားကို ရက်စက်စွာ စူးရဲကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က တစ်ဖက်လူရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ ထိုးလိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပေမဲ့ တစ်ဖက်လူကို လေးလံတဲ့လက်နဲ့ ထိုးကြိတ်ဖို့တော့ သူ မလုပ်ရက်ခဲ့ပါဘူး။
သူ့ရဲ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သေးသွယ်တဲ့ ခါးသိမ်သိမ်ကို ဖက်တွယ်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို သူ့ရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ မှောက်လျက်သား ဖြစ်စေလိုက်ပါတယ်။ သူက ငွေရောင်နူးညံ့တဲ့ ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ဒီလိုပြောလိုက်ပါတယ် - "မင်းက ရူပါရုံအဆင့်ရဲ့ တတိယအလွှာကို ဖောက်ထွက်ဖို့အတွက် အချိန်ဆယ်နှစ်ကို သုံးခဲ့တယ်။ သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လွန်းတယ်။ တကယ်လို့ အခြားသူတွေသာ သိသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် မလိုအပ်တဲ့ အနှောင့်အယှက်တွေ ဖြစ်စေမှာ သေချာတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ကိုယ်က မကောင်းဆိုးဝါးနဂါးတောင် (Evil Dragon Mountain) ကို ပြန်သွားပြီး၊ မင်းအတွက် လက်ကောက်တစ်ခု သွန်းလုပ်ဖို့အတွက် ဝိညာဉ်ရေကန်အောက်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို တူးဖော်ခဲ့ရတာပေါ့။ ဒီလက်ကောက်က မင်းရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်ပြီး၊ အခြေခံအဆင့် (Initial Stage) အစပိုင်းမှာပဲ တည်ရှိနေအောင် ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်တယ်..."
ဟိုကိုင်ယွမ် လက်စွပ်ထားတဲ့ လက်ကောက်အကြောင်းက လက်ရာကြမ်းတမ်းတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ထူးဆန်းလောက်အောင် သိမ်မွေ့ကျနနေတာကို တွေ့ရမှာ ဖြစ်ပါတယ် - ပစ္စည်းအမျိုးအစားက ရှေးဟောင်းအညိုရောင်ဖြစ်ပြီး အသွင်အပြင်က စိုစွတ်ချောမွေ့နေကာ ဟိုကိုင်ယွမ် အမှန်တကယ် နှစ်သက်သဘောကျခဲ့ပါတယ်။
သူ တောစိမ်းဂိုဏ်း (Taoist Sect) ကို ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာတုန်းက သူက ဘာမှနားမလည်သေးတဲ့ ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်သာ ရှိသေးပါသေးတယ်။ သူတို့ရဲ့ အကြီးအကဲနဲ့ ဆရာဦးလေးတို့က သူ့ကို ဘယ်လို ကျင့်ကြံအောင် သင်ကြားပေးခဲ့သလဲဆိုတာအတိုင်းပဲ သူက ကျင့်ကြံခဲ့တာပါ။ ကျင့်ကြံရင်း ကျင့်ကြံရင်းနဲ့ပဲ အဲဒီကာလတုန်းက တောစိမ်းဂိုဏ်းကို အတူတူ ဝင်ရောက်လာကြတဲ့ တပည့်တွေထဲမှာ သူ့ရဲ့စွမ်းရည်က အထူးချွန်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ သူက အသက်ဆယ်နှစ်ကျော်နေပြီဖြစ်လို့ သူ စတင်နားလည်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအပြင် လောင်ကျန့်ရယ် နဲ့ သူ ပြောဆိုခဲ့တဲ့ စကားတွေကြောင့် သူက အခြားသော သာမန်တောစိမ်းတပည့်တွေနဲ့ မတူကွဲပြားကြောင်း တစတစ သဘောပေါက်လာခဲ့ပါတယ်။
ဒါကြောင့် ကျင့်ကြံတဲ့အခါမှာ သူဟာ အလွန်အမင်း ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ပြီး နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို အလွန်အကျွံ မလိုက်စားဘဲ အခြားတပည့်တွေရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနှုန်းနဲ့သာ ကိုက်ညီစေခဲ့ပါတယ်။ အခြားသူတွေက ပိုပြီးသန်မာလာဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ အပြင်းအထန် ကျင့်ကြံနေကြချိန်မှာ ဟိုကိုင်ယွမ် ကတော့ သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုတွေ အလွန်အမင်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်မသွားအောင် အသည်းအသန် တားဆီးထိန်းချုပ်နေခဲ့ပါတယ်။
ဒါနဲ့ပဲ ဆယ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ခေတ်ပြိုင်တပည့်တွေက စက်ဝိုင်းပုံရိပ် ဒုတိယအလွှာမှာသာ ရှိနေတုန်းဖြစ်ပေမဲ့ သူကတော့ ရုတ်တရက် ရူပါရုံအဆင့် တတိယအလွှာကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါတော့တယ်။ တကယ်လို့ သူသာ ဆက်ပြီး ဒီလိုဆက်သွားမယ်ဆိုရင် အမြဲတမ်းလိုလို ဖုံးကွယ်ထားရမှာ ဖြစ်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ လက်ကောက်ကတော့ အချိန်ကိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့တာပါပဲ။
"ဟွန်း၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်လေ" ဟိုကိုင်ယွမ် က ရင်းနှီးနေတဲ့ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကြားမှာ မှီတွယ်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ ခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားလိုက်ပါတယ် - "လောင်ကျန့်ရယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ခွဲက ငါ တောစိမ်းစစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီ။ အခုဆိုရင် ငါက တောစိမ်းအခြေခံတပည့် (Basic Disciple) ဖြစ်လာပြီဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်အိပ်ခန်းတောင် ရရှိခဲ့ပြီ၊ ရှင် လာလို့ရလား မရဘူးလား..."
တောစိမ်းဂိုဏ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းအရ အသစ်ဝင်လာတဲ့ တပည့်တွေဟာ လူနှစ်ဆယ်ပါတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းတည်းမှာ အတူတကွ နေထိုင်ရမှာဖြစ်လို့ အဲဒီဆယ်နှစ်အတွင်း မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ညတွေမှာ သူဟာ လောင်ကျန့်ရယ် နဲ့ လူ့လောကရဲ့ သန်းခေါင်ယံ ချိန်းတွေ့မှုကို ပြုလုပ်နိုင်ဖို့အတွက် သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာ အိပ်ခန်းကနေ ခိုးထွက်လာခဲ့ဖူးပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ခွဲက စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်ပြီးနောက် သူဟာ တောစိမ်းအခြေခံတပည့် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ကိုယ်ပိုင်အိပ်ခန်းကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒီအိပ်ခန်းရဲ့ အခြေအနေတွေက လုံးဝ မကောင်းလှဘူးဆိုတာ အမှန်ပဲဖြစ်ပေမဲ့ သူကတော့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါဘူး။
"လာလို့ရတာပေါ့။ အဲဒီအချိန်တုန်းက တပည့်ငယ်လေးတွေသာ လမ်းမဆီးထားရင် ကိုယ်က မင်းနဲ့ နေ့ရောညပါ အတူတကွ ကပ်နေချင်တာပေါ့..." လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ မျက်နှာကို နမ်းရှိုက်လိုက်ပါတယ်။ ဒါက မုသားစကား မဟုတ်ပါဘူး။ ချစ်သူတွေရဲ့ သန်းခေါင်ယံ ချိန်းတွေ့မှုကို ပြုလုပ်ရတာက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် ကတော့ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အချိန်တိုင်း သူ့ဘေးမှာ ချည်နှောင်ထားချင်ပြီး သူ့အနားမှာ အမြဲတမ်း နီးနီးကပ်ကပ် ထားချင်နေခဲ့တာပါ။
ဟဲဟဲ လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ စကားတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ပါးပြင်ကို ညှစ်ကာ အနမ်းတစ်ခုအတွက် တိုး၍ တိုး၍ နီးကပ်လာခဲ့ပါတယ် - "လောင်ကျန့်ရယ်၊ ငါ အိပ်မက် ထပ်မက်ပြန်ပြီ!"
တောစိမ်းဂိုဏ်းကို ဝင်ရောက်ပြီး ကျင့်ကြံစပြုကတည်းက အလွှာတစ်ခုချင်းစီ တိုးတက်သွားတိုင်း သူဟာ အိပ်မက်တစ်ခုကို အမြဲမက်ခဲ့ပါတယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာ တစ်ခါတလေ သစ္စာလွန်ကဲတဲ့ မွန်မြတ်သူတစ်ဦးရဲ့ ဟန်ပန်အမူအရာရှိတဲ့ ငွေရောင်ဆံပင်နဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာတတ်ပြီး၊ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း လေထိုးချည်ထည် အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူ့ရဲ့လက်ထဲမှာ တာအိုအမှတ်အသား/အက္ခရာ ပါရှိတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ဦးကို ကိုင်ထားတဲ့ အမည်းရောင်ဆံပင်နဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ နှုတ်ဖျားကနေတဆင့် အဲဒီလူနှစ်ဦးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အရာများစွာကို သူ သိရှိခဲ့ရပြီး သူတို့အားလုံးက သူ့နဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်ဆိုတာကိုပါ သိခဲ့ရပါတယ်။ အိပ်မက်တွေထဲမှာ သူ မေ့ပျောက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို သူ ပြန်လည်မြင်တွေ့နေရပါပြီ။
"အင်း၊ ဒီတစ်ခါရော ဘယ်လိုအိပ်မက်မျိုး မက်ခဲ့တာလဲ..."
"ကိုယ့်အိပ်မက် မဟုတ်ဘူး၊ ဟွန်း! လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ အိပ်မက်လေ။ ရှင့်မှာ အလွန်ထူးဆန်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဆင်ထားတာကို ငါ တွေ့ခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ ရှင်က လမ်းကြားငယ်လေးတစ်ခုထဲကနေ ပြေးထွက်လာခဲ့တာ။ ရှင့်ရဲ့နောက်မှာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ အများကြီး အများကြီး ရှိနေတယ်! အတော်လေးကို ခန့်ညားတယ်..." အိပ်မက်ကို ပြန်ပြောင်းပြောပြရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ မျက်နှာလေး နည်းနည်းလေး နီရဲသွားခဲ့ပါတယ်။
"အဲဒါက လူ့နယ်မြေထဲမှာတုန်းကပါ၊ ကိုယ်တို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့ကြတုန်းကလေ..." အဲဒီအချိန်တုန်းက အကြောင်းကို တွေးတောမိရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး နူးညံ့ပျော့ပြောင်းတဲ့ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်သွားခဲ့ပါတယ် - "မင်းနဲ့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့တုန်းက မင်းက ကြောက်လန့်နေတဲ့ ကြောင်ပေါက်စလေးလိုပဲ၊ အမွှေးတွေ ထောင်လာပြီး ကိုယ့်ကို ကာကွယ်နေခဲ့တာလေ..."
လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အချဉ်ဓာတ်လိုလို တစ်မျိုး ခံစားလာရကာ အမှန်တော့ လောင်ကျန့်ရယ် ပြောနေတဲ့သူက သူ့ကိုယ်သူန်းဆိုတာ သိပါလျက်နဲ့ သူကတော့ မနာလိုသလိုလို၊ အားကျသလိုလို ဖြစ်မိနေတုန်းပါပဲ။ သူရဲ့ ရစရာမရှိအောင် လှပတဲ့ အမည်းရောင် မျက်ဝန်းအစုံကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လောင်ကျန့်ရယ် ကို အိပ်ရာပေါ် လဲကျသွားအောင် လုပ်လိုက်ကာ သူ့ကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပါတော့တယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟင်..."
"အဲဒါဆိုရင် ခင်ဗျားက လွန်ခဲ့တဲ့ အတိတ်က ကျွန်တော့်ကို ကြိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လက်ရှိ ကျွန်တော့်ကိုပဲ ကြိုက်တာလား ဆိုတာ ပြောပြစမ်းပါ!" ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ရဲ့စိတ်ထဲကအတိုင်း ဖုံးကွယ်ထားတတ်သူ မဟုတ်ပါဘူး။ လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ ရှေ့မှာဆိုရင် သူ ပြောချင်တာကို ပြောတတ်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာသမျှကိုလည်း အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ၊ ရှက်ကြောက်ခြင်းလည်း လုံးဝမရှိဘဲ တိုက်ရိုက် ထုတ်ပြောတတ်ပါတယ်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ဒီမေးခွန်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကာ မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားပြီးမှ ရယ်မောသံတွေက ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတော့တယ် - "ဟဲဟဲ၊ ကလေးငယ်လေး၊ မင်းက မနာလို ဖြစ်နေတာကိုး!"
သူ့ရဲ့ ပြုံးရွှင်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ မျက်နှာမှာ ရဲတက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အရမ်းကို ဆိုးရွားပြင်းထန်တဲ့ ပုံစံနဲ့ လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်ပါတော့တယ် - "င... ငါက ဘာလို့ မနာလို ဖြစ်ရမှာလဲ! ဘ... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်ရမှာလဲ၊ ရှင့်မှာ ဒီလိုအတွေးမျိုး ဝင်ရဲတယ်ပေါ့လေ!!"
"မဝံ့ပါဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ် ဝံ့ပါ့မလဲ!!" ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ မျက်နှာက ဒေါသထွက်နေရုံသာမက မျက်လုံးတွေပါ နီရဲနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို ပိုပြီး နီးနီးကပ်ကပ် ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ နူးညံ့ချိုမြိန်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းနီလေးတွေကို စိုစွတ်နွေးထွေးတဲ့ လျှာနဲ့ ယက်ခဲလိုက်ကာ အနမ်းတစ်ခုကို ပေးလိုက်ပါတယ် - "အရူးလေးရာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မနာလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ တျန်ချီပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အတိတ်က ဟိုကိုင်ယွမ် ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ ရှိတဲ့သူပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်သူပဲ ဖြစ်နေပါစေ မင်းက ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲသွားတာမျိုး မရှိတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုပါပဲကွ..."
သူ့ရဲ့ ကြင်နာယုယတဲ့ စကားတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေ မြန်လာပြီး သူ့ရဲ့ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်ကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားလိုက်ပါတယ် - "ရှင်က ကျွန်တော့်ကို ကြိုက်တာက အရင်တုန်းက တျန်ချီ ဖြစ်ခဲ့လို့ ဒါမှမဟုတ် အတိတ်က ဟိုကိုင်ယွမ် ဖြစ်ခဲ့လို့ ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ထင်နေခဲ့တာ..."
"ဘာတွေများ ကွာခြားသွားလို့လဲ? မင်းက မင်းပါပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား..."
"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား အတိတ်က ကျွန်တော့်ကို သတိရနေတာကို မြင်ရတိုင်း၊ ဒီနေရာမှာ မကောင်းဘူး ဖြစ်လာတယ်..." ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ရဲ့ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီးမှ တိုးညှင်းတဲ့ အသံနဲ့ ဆက်ပြောလိုက်ပါတယ် - "တစ်ခါတလေကျရင် ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတယ်၊ တကယ်လို့သာ အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေကို ကျွန်တော် မမှတ်မိတော့ဘူးဆိုရင် အဲဒီအခါကျရင် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ကြိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလားလို့..."
ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ စကားတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ လောင်ကျန့်ရယ် အနည်းငယ် တအံ့တဩ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူ ပထမဆုံးအစကတည်းက ဒီကောင်လေးအပေါ် ဖိအားကြီးကြီး ပေးထားမိမှန်း သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်ပါတယ် - "အရူးလေးရာ၊ မင်းသာ အဲဒီအကြောင်းတွေကို မမှတ်မိတော့ရင်တောင် ကိုယ်က မင်းကို ဆက်ပြီး ချစ်နေဦးမှာပါ။ အဲဒီအမှတ်တရတွေက သာယာလှပပေမဲ့လို့ တကယ်လို့ မင်းက မမှတ်မိချင်ဘူးဆိုရင် ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း မှတ်မိနေရင်ကိုပဲ လုံလောက်ပါပြီကွာ။ ကိုယ်က မင်းနဲ့အတူ အမြဲရှိနေချင်တာမို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖိအားတွေ ပိုမပေးပါနဲ့တော့..."
လောင်ကျန့်ရယ် က ဆက်ပြောလိုက်ပါတယ် - "ကျယ်၊ တကယ်လို့သာ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တောစိမ်းဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်စဉ်နည်းလမ်းတွေနဲ့ ကျင့်ကြံဖို့ မလိုအပ်ဘူးဆိုရင် ကိုယ် တကယ်ပဲ မင်းကို အခုချက်ချင်း အိပ်ရာပေါ် မလှဲချဘဲ မနေနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်မိမှာပါ။ မင်းကို အကုန်လုံး စားပစ်ပြီး ဘယ်လိုမှ နားလည်မှုလွဲစရာ မရှိအောင် လုပ်ပစ်ချင်လိုက်တာ!!"
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို အိပ်ရာပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းရှိုက်ပစ်လိုက်ပါတော့တယ်။