အရိပ်၏အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်ပင်လျင်မြန်သော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ်၏မျက်စိအောက်မှတော့ မလွတ်မြောက်ခဲ့ပေ။ သူက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးစင်းလိုက်ရာ ပုံရိပ်စက်ဝိုင်းအတွင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းစက်ဖျော့ဖျော့တို့ အရောင်လက်သွားပြီး မျက်နှာ၏ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် မင်နက်ရောင်အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ တောင်ကုန်းငယ်လေး၏နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသောအရာမှာ ယခင်ကသူတို့တွေ့ခဲ့ရသည့် စွယ်စုံဖွတ်ထက် အဆပေါင်းများစွာပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ သေချာပေသည်။ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော သားရဲတော၏ ဤကဲ့သို့သောအောက်တန်းကျသည့်နယ်မြေမျိုးတွင် ဤမျှကြောက်ခမန်းလိလိသတ္တဝါမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူကများ ထင်မှတ်ထားမိမည်နည်း။ သို့သော်လည်း... သူက ၎င်းတို့ကို သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်ရှိသောအရာတစ်ခုအဖြစ် လုံးဝမထည့်ထားပေ။
လောင်ကျန့်ရယ် တစ်ယောက် အထူးသတိနှင့် သတိဝီရိယရှိနေစဉ် တောင်ကုန်းငယ်လေး၏နောက်မှ ပုံရိပ်တစ်ခု နှေးကွေးစွာထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အလွန်ပေါ့ပါးသောခြေလှမ်းများ၊ ချိတ်ကဲ့သို့ထက်ရှသောလက်သည်းများနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်ရှိမြေဆီလွှာများသည် အောက်သို့လှန်ကျသွားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ၎င်းက ကြောင်တစ်ကောင်နှင့်တူနေ၏။ ၎င်းကို နိမ့်ပါးသည့်အဆင့်ရှိ လေပြင်းကြောင်ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း ပြောရပေမည်။ ၎င်း၏ကိုယ်ခန္ဓာမှ စိမ်းပြာရောင်အကြောစင်းပုံစံဖျော့ဖျော့တို့ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဤအဆင့်နိမ့်လေပြင်းကြောင်၏အမြန်နှုန်းမှာ လျင်မြန်သော်လည်း ၎င်း၏တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ အားမကောင်းလှပေ။ သို့သော် တောင်ကုန်းငယ်လေး၏နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသောထိုအရာကမူ လောင်ကျန့်ရယ်၏ထက်မြက်လှသော အာရုံခံစားမှုကို ကွဲပြားခြားနားနေကြောင်း ခံစားမိစေခဲ့သည်။ လေပြင်းကြောင်က ဤမျှတန်ခိုးစွမ်းအားကြီးမားသော ချီစွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏မျက်စိရှေ့ရှိ လေပြင်းကြောင်မှာ အတော်လေးထူးဆန်းနေသည်။
"ဇန်... ကိုကို..."
သူ့လက်သေးသေးလေးဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ်၏အင်္ကျီစကို တင်းတင်းဆွဲထားရင်း ဟိုကိုင်ယွမ်က တိုးညှင်းစွာခေါ်လိုက်သည်။
"ရပါတယ်၊ ကိုကိုရှိတယ်လေ..." ဟိုကိုင်ယွမ်၏ကျောပြင်ကို ဖွဖွလေးပုတ်ကာ စိတ်အေးစေရန်အားပေးရင်း လောင်ကျန့်ရယ်က နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာချော့မော့လိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်တို့က တောင်ကုန်းငယ်လေးဆီသို့ စိုက်ထူထားဆဲဖြစ်ပြီး (ကြောင်တစ်ကောင်ဖြစ်ဆဲဖြစ်သော) ခေါင်းတစ်လုံးထွက်ပေါ်လာကာ ၎င်း၏မျက်လုံးနှစ်လုံးက လူနှစ်ဦးကို ရက်စက်စွာစိုက်ကြည့်နေသည်။ လေပြင်းကြောင်တစ်ကောင်က ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသောအမူအရာကို ပြသနေခြင်းပင်။
ကလေးငယ်၏အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းမှာ ပို၍ပို၍ထက်မြက်လာနေပြီဖြစ်ရာ... အင်း၊ ဤသည်မှာ ကောင်းသောလက္ခဏာပင်တည်း။
"ဂူဂူ... မီးယား!" ရုတ်တရက် လေပြင်းကြောင်က အော်မြည်သံကိုထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်သောပုံရိပ်ဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ်နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ရှိရာသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ဤလေပြင်းကြောင်၏အမြန်နှုန်းမှာ ပုံမှန်ထက်ပိုမိုမြန်ဆန်ပြီး အဟုန်မှာလည်း ပို၍ပင်ပြင်းထန်လှသည်။ သို့သော် လောင်ကျန့်ရယ်အတွက်မူ ၎င်းက လေပြင်းကြောင်တစ်ကောင်မျှသာဖြစ်ပြီး ထိုထက်ဘာမှမပိုပေ။ သူက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးလိုက်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ်၏အလန့်တကြားအော်ဟစ်သံများကြားတွင် လောင်ကျန့်ရယ်က လက်ကိုဖြည်းညှင်းစွာမြှောက်ကာ ရိုက်ချလိုက်ရာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရောက်ရှိလာသောလေပြင်းကြောင်မှာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။
လေပြင်းကြောင်တစ်ကောင် လေထုထဲတွင် လှပသောလေးညှောင့်ပုံစံဖြင့် လွင့်ပျံသွားသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ရပေမည်။ ၎င်း၏ခြေလေးချောင်းဖြင့် မြေပြင်ကိုနင်းကာ လောင်ကျန့်ရယ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ထပ်မံလှည့်လာခဲ့သည်။ လေပြင်းကြောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ်က လက်ကိုတလက်လက်ဖြင့်မြှောက်လိုက်ကာ သူ၏လက်ထဲမှ ပြင်းထန်သောအရိပ်တစ်ခုလွင့်ထွက်လာပြီး လေပြင်းကြောင်ကို လျင်မြန်စွာချည်နှောင်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆွဲကိုင်ကာ ချက်ချင်းပင်လွှဲယမ်းပစ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်စည်ပေါ်သို့ အပြင်းအထန်ပစ်ပေါက်ကာ တစ်ဖန်ပြန်လည်လွင့်စင်စေခဲ့သည်။ ဤလေပြင်းကြောင်က မည်မျှပင်သန်မာပြီး မြန်ဆန်ပါစေ လောင်ကျန့်ရယ်၏ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်ပုံစံက ၎င်းကို ရောထွေးဆင်ခြင်ရခက်သွားစေကာ ထိုင်းမှိုင်းဝေဝါးသွားစေတော့သည်။
သူ့ခြေရင်းတွင်လဲကျနေကာ အဝတ်စုတ်ပုံစံနှင့်တူနေသည့် လေပြင်းကြောင်ကိုကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ်က မာယာပါပါရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့ကိုဆွဲရန် သူအသုံးပြုခဲ့သော ဒေါဂီအကြေးခွံမှာ ကြိုးတစ်ချောင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် တောင်ကုန်းငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားရသည့်အခါ ထိုလေပြင်းကြောင်ကိုဆွဲယူရန် သူအသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လေပြင်းကြောင်ကို ဤမျှရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းလာစေခဲ့သည့် ထိုအရာက အမှန်တကယ်ပင် ဘာများဖြစ်မလဲ။
"ကိုကိုဇန်၊ ဒီရေမွှေးက..." တောင်ကုန်းငယ်လေးဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာရင်း ဟိုကိုင်ယွမ်က ထိုထွက်နေသောတောင်ကုန်းကိုကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ၎င်းကိုညွှန်ပြရန် လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
"ဒါက ကျောက်တုံးတစ်တုံးပါ၊ ဘယ်လိုလုပ်အနံ့ထွက်လာနိုင်မှာလဲ၊ ဟင်?" ကလေးငယ်၏စားချင်စဖွယ်အမူအရာကိုကြည့်ကာ လောင်ကျန့်ရယ်က နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာမပြုံးဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏လက်က ကျောက်တုံးဆီသို့ဆန့်ထွက်သွားချိန်တွင် သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ရုတ်တရက်အံ့သြသွားလေသည် - "မမှန်ဘူး! ဒါက သာမန်ကျောက်တုံးတစ်တုံးမဟုတ်ဘူး။"
ရေရွတ်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ်က ကျောက်တုံးကိုဖုံးအုပ်ထားသော ထူထဲသောနွယ်ပင်ရှည်ကြီးများကို ဖယ်ရှားရန် လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံး၏စစ်မှန်သောရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ အနက်ရောင်တလက်လက်တောက်နေသောပုံဆောင်ခဲမှာ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ရေခဲကဲ့သို့အေးစက်နေပြီး မျက်နှာပြင်မှာချောမွေ့နေ၏... ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံသူနယ်မြေတွင် အရှားပါးဆုံးစွမ်းအင်ကျောက်တုံးဖြစ်သော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် အလွန်တရာရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့်အရာတစ်ခုဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနှစ်များအတွင်းက သူသည် နဂါးမျိုးနွယ်စုမှတံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသော ဝိညာဉ်ရေကန်ထဲသို့ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံခဲ့ရစဉ်က... ကျောက်တုံး၏အပေါက်ငယ်လေးကို စောင့်ကြပ်ရန် ဤစွမ်းအင်ကျောက်တုံးအမျိုးအစားကို အသုံးပြုခဲ့ကြသောကြောင့်တည်း။ ထိုပစ္စည်းက ချီစွမ်းအင်၏မည်သည့်စွမ်းဆောင်ရည်ကိုမဆို ပိတ်ဆို့နိုင်စွမ်းနှင့် အခြားသောလုပ်ဆောင်ချက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ ထိုနှစ်များက ဤတံဆိပ်ခတ်ခြင်းမှာ သူ၏အစီအရင်နည်းလမ်းများထဲမှတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဤစွမ်းအင်ကျောက်တုံးက သူ၏နဂါးချီကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် ဤတံဆိပ်ခတ်ခြင်းမှာ ဝိညာဉ်ရေကန်နှင့်ဆက်စပ်နေကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
"ကိုကိုဇန်၊ ကျောက်တုံးက... မွှေး..." ဟိုကိုင်ယွမ်က ဟိုကိုင်ယွမ်ကိုအတုယူကာ အနက်ရောင်ပုံဆောင်ခဲကို သူ၏လက်သေးသေးလေးဖြင့် ထိတွေ့လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါက်စလေးပင် ပုံဆောင်ခဲနှင့်နီးကပ်သွားခဲ့သည်။ အနက်ရောင်ပုံဆောင်ခဲ၏တလက်လက်တောက်နေသော အသွင်အပြင်ကိုမြင်လိုက်ရသဖြင့် ကလေးငယ်လေးမှာ ပျော်ရွှင်စွာပြုံးလိုက်သည်။
"အင်း... ဒီပစ္စည်းက အလွန်ထူးခြားတဲ့ပစ္စည်းနဲ့လုပ်ထားတာ၊ အလွယ်တကူပျက်စီးသွားမှာမဟုတ်ဘူး။" လောင်ကျန့်ရယ်က ပုံဆောင်ခဲကိုခေါက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်တို့မှာ လေပြင်းကြောင်ကိုချည်နှောင်ထားပြီး ဇုံဇီကဲ့သို့တုပ်နှောင်ထားသည့် ကြိုးအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားသော သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဒေါဂီအကြေးခွံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဤအဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်သားရဲက ဤမျှမြန်နှုန်းနှင့် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသောအဟုန်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့မရှိပေ။ ဤစွမ်းအင်ကျောက်တုံးအောက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာကိုတံဆိပ်ခတ်ထားသည်မှာ ရှင်းလင်းနေပေသည်။ သို့သော် ဤအရာ၏ချီစွမ်းအင်မှာ အက်ကြောင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် စွမ်းအင်ကျောက်တုံးမှအောက်သို့စီးဆင်းလာခဲ့ပြီး ကြောင်မှရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ဤနေရာကိုသိမ်းပိုက်ရန် ၎င်းကဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းပင်တည်း။
အနက်ရောင်စွမ်းအင်ကျောက်တုံးအောက်ရှိထိုအရာက အမှန်တကယ်ပင် ဘာများဖြစ်မလဲ၊ ၎င်းက သူ့အားနှိုင်းယှဉ်၍မရအောင် သိလိုစိတ်ပြင်းပြလာစေခဲ့သည်...
"မာတယ်၊ မာတယ်... ဖယ်၊ ဖယ်..." ဟိုကိုင်ယွမ်က လောင်ကျန့်ရယ်ကဲ့သို့ အများကြီးစဉ်းစားနေမည်မဟုတ်ပေ။ စွမ်းအင်ကျောက်တုံးကို ဖျက်ဆီး၍မရကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ၎င်းကိုဖယ်ရှားရန်စဉ်းစားလိုက်ကာ စွမ်းအင်ကျောက်တုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ထောက်မရင်း တွန်းထုတ်ရန်အားစိုက်ထုတ်လိုက်ရာ မျက်နှာများနီရဲလာသော်လည်း ကျောက်တုံးကရွေ့မသွားခဲ့ပေ။ ဤအချက်က လောင်ကျန့်ရယ်ကို ရယ်မောစေခဲ့သည်။
"ဟယ်လို၊ ဘယ်လိုလုပ်အလွယ်တကူရွေ့သွားနိုင်မှာလဲ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။" လောင်ကျန့်ရယ်က တစ်ချက်ရယ်မောလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ်ကို အောက်သို့ချပေးလိုက်ကာ သူ၏လက်ထဲတွင်ရှိနေသော ဒေါဂီအကြေးခွံကြိုးကို ကလေးငယ်ထံသို့ပေးအပ်လိုက်သည် - "ကိုင်ထားလိုက်၊ ကိုကိုပထမဆုံး အပိတ်အဆို့နယ်နိမိတ်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်။"
"ကောင်းပြီ။" ဟိုကိုင်ယွမ်က ဒေါဂီအကြေးခွံကြိုးကို ကိုင်ဆွဲထားလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဖဝါးဗဟိုချက်မှ အေးမြမှုနှင့်သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကို ခံစားလိုက်ရကာ အလွန်ပင်သက်သာရာရစေခဲ့သည်။ လောင်ကျန့်ရယ်၏ဘေးနားတွင် နာခံမှုရှိရှိဖြင့်ရပ်နေရင်း သူ၏အာရုံစိုက်မှုမှာ ဇုံဇီကဲ့သို့တုပ်နှောင်ခံထားရပြီး သွားလာနေသောလေပြင်းကြောင်ဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည် - "မိုမို..."
ဒေါဂီအကြေးခွံကြိုးမှာ လောင်ကျန့်ရယ်၏လက်ထဲတွင်ရှိနေစဉ်က မြေပြင်ပေါ်သို့ပစ်ချခံထားရသော တုန်ယင်နေသည့်လေပြင်းကြောင်မှာ ဆက်လက်တုန်ယင်နေမည်ဖြစ်သော်လည်း ဒေါဂီအကြေးခွံကြိုးကိုကိုင်ထားသူမှာ ဟိုကိုင်ယွမ် ဖြစ်သွားသောအခါတွင်မူ ၎င်းကတုန်ယင်ခြင်းကို မလုပ်တော့ဘဲ ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ်ကိုကြည့်ရန် ၎င်း၏မှိုင်းညှို့နေသော အပြာရောင်မျက်လုံးများကိုအသုံးပြုလိုက်ပြီး ဤကလေးငယ်က ၎င်း၏ခေါင်းကိုလာရောက်ထိတွေ့ရန် လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်သည့် ခဏတာတွင် ၎င်း၏ကြောင်မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးစင်းလိုက်သော်လည်း အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ရန်လိုလာမည့်လက္ခဏာတစ်စုံတစ်ရာကို မပြခဲ့ပေ။
လောင်ကျန့်ရယ် က အောက်ခြေရှိအနက်ရောင်ကျောက်တုံးအောက်မှ တစ်စုံတစ်ရာလွင့်စင်ထွက်လာနိုင်ချေရှိသည်ကြောင့် သူ့ကိုယ်ပိုင်ဒေါဂီအကြေးခွံကို ကြားခံအဖြစ်အသုံးပြုကာ သီးသန့်ကန့်သတ်နယ်နိမိတ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ သီးသန့်နယ်နိမိတ်ကို ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားသည့်အခါ လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ လေပြင်းကြောင်၏ခေါင်းကို ၎င်း၏လက်ဖဝါးဖြင့်ပွတ်သပ်ပေးနေစဉ် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသာယာသောအပြုံးတစ်ခုရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့(လောင်ကျန့်ရယ်) ကိုမြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်၏တစ်ကိုယ်လုံးရှိအမွှေးများမှာ သတိအနေအထားဖြင့် ထောင်လာခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုကြောင်မှာ အိမ်မွေးကြောင်ကလေးတစ်ကောင်နှင့် အလွန်ပင်တူနေပြီး ကလေးငယ်၏နူးညံ့သောလက်က ၎င်း၏ခေါင်းကိုပွတ်သပ်ခွင့်ပြုထားကာ သက်တောင့်သက်သာရှိသော တရှုံ့ရှုံ့မြည်သံကို ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ လူငယ်လေး ယွမ် က ဒီမိုက်မဲတဲ့ကြောင်ကို သဘောကျလို့လား?" လောင်ကျန့်ရယ် က ကလေးငယ်၏ဘေးတွင် ရထိုင်ချလိုက်ပြီး မူလကစိတ်အေးလက်အေးရှိနေခဲ့သော လေပြင်းကြောင်မှာ ရုတ်တရက်ခုန်ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ကိုယ်ကိုတုပ်နှောင်ထားသော ဒေါဂီအကြေးခွံကြိုးကြောင့် ၎င်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ယိုင်နဲ့နဲ့နှင့်လဲကျသွားခဲ့ပြီး ပုံစံမှာ အလွန်ပင်ရစရာမရှိဘဲ ယခင်ကကဲ့သို့သောအဟုန်မျိုး လုံးဝမရှိတော့ပေ။
"မိုမို... ကိုသဘောကျတယ်၊ ကျန့်ယဲ့၊ မိုမိုကိုခေါ်သွားရအောင်..."
"လူငယ်လေး ယွမ် သဘောကျတယ်ဆိုတော့လည်း ခေါ်သွားကြတာပေါ့" ကလေးငယ်၏ခေါင်းကိုပွတ်သပ်ရင်း သူက လေပြင်းကြောင်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့်ကြည့်လိုက်ရာ အာရုံခံစားလွယ်သောလေပြင်းကြောင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိအမွှေးများမထနိုင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
လူတစ်ယောက်သည် ၎င်းတို့၏တစ်သက်တာတွင် ဝိညာဉ်သားရဲသုံးမျိုးကိုသာ ချည်နှောင်စာချုပ်ချုပ်ဆိုနိုင်ပြီး တစ်ခုတည်းသောဘဝနှင့် သေဆုံးခြင်းအတွက်မူ တစ်ကြိမ်သာရှိနိုင်ပေသည်။ လူသားနယ်မြေတွင် လက်ထပ်ပွဲတစ်ခုရှိခဲ့စဉ်က လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် အသက်ရှင်ခြင်းစာချုပ်တစ်ခုချုပ်ဆိုရန် သူ၏ကိုယ်ပိုင်နဂါးဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤလေပြင်းကြောင်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့်စာချုပ်ဖြင့် ချည်နှောင်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ... ၎င်းမှာ သာမန်စာချုပ်ဖြစ်စေ၊ အသက်ရှင်ခြင်းစာချုပ်ဖြစ်စေ အခင်းအကျင်းမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် အသက်ရှင်ခြင်းစာချုပ်ချုပ်ဆိုနိုင်စွမ်းရှိသူမှာ တစ်ဦးတည်းသာရှိပြီး ၎င်းမှာ သူ လောင်ကျန့်ရယ် ပင်တည်း။
သူ၏လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို လေပြင်းကြောင်၏နဖူးပေါ်တွင်တင်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်အလင်းရောင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လေပြင်းကြောင်ကိုတုပ်နှောင်ထားသော ဒေါဂီအကြေးခွံကြိုးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်းလျော့ရဲသွားပြီး တစ်ခဏချင်းကကြောက်ရွံ့နေခဲ့သော လေပြင်းကြောင်မှာ ယခုအခါတွင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ချစ်စဖွယ်လဲလျောင်းနေကာ လောင်ကျန့်ရယ် ရှေ့တွင်ရှိခိုးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
"ထတော့" လောင်ကျန့်ရယ် က အလေးအနက်မပါသောလေသံဖြင့်ပြောလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကိုပွေ့ချီရန် လက်များကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ သူ၏ဘယ်လက်ကိုမြှောက်လျက် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာပြောလိုက်သည် - "လူငယ်လေး ယွမ်, ကိုကို့ကိုကြည့်ပေးပါဦး။"
ထို့နောက် လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏အံ့သြနေသောမျက်နှာကိုကျော်လွန်၍ ရွေ့လျား၍လည်းမရ၊ ဖျက်ဆီး၍လည်းမရသော ထိုအနက်ရောင်ကျောက်တုံးကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သီးသန့်ကန့်သတ်နယ်နိမိတ်အတွင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများထွက်ပေါ်လာပြီး ထူထဲသောဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်တို့မှာ သူတို့၏မျက်နှာများကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်လာခဲ့သည်။
"ရနံ့...! ရနံ့...!" ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းများကိုကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရှေ့သို့တိုးဝင်ရန်ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကိုတင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဖက်ထားခဲ့သည်။
"ဒါက..." ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က လေပြင်းကြောင် တောက်ပပြီးစူးရှနေသောကျင်းတွင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အားလုံးကျင်းတွင်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည့်အခါ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ယခင်ကသိမ်းဆည်းခဲ့သော အနက်ရောင်ကျောက်တုံးမှာ ကျင်းတွင်း၏အထက်တည့်တည့်တွင် အတိအကျပြန်လည်တည်ရှိသွားခဲ့သည်။ ကျင်းတွင်းအောက်တွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုရှိနေပြီး မီးမထွန်းထားလျှင်တောင်မှ မှောင်မိုက်နေခြင်းမရှိဘဲ အလွန်ပင်တောက်ပနေပေသည်။ ထူထဲသောဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များက လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကိုပြည့်နှက်နေပြီး လောင်ကျန့်ရယ် တွင်မူ ထူးထူးခြားခြားခံစားချက်ကြီးကြီးမားမားမရှိလှသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လေပြင်းကြောင်နှစ်ဦးစလုံးမှာမူ အနည်းငယ်စိတ်ကြွလာကြသည်ကို ခံစားနေရသည်။
"ဒီနေရာမှာ ဝိညာဉ်စေး (Spiritual Resin) တွေ တကယ်ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါလုံးဝမမျှော်လင့်ထားမိဘူး... တကယ်ကို ရတနာတစ်ခုပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က တိုးတိုးလေးရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို လေပြင်းကြောင်၏ကျောပေါ်သို့တင်ပေးကာ စီးစေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်ချောင်းများကိုဆန့်ထုတ်ကာ နံရံကိုစမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ (၃) ကာရီကဲ့သို့အေးစက်နေသောပစ္စည်းတစ်ခုမှာ သူ၏လက်ထဲသို့ကျရောက်လာခဲ့သည်။
ဝိညာဉ်စေးဆိုသည်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်နှင့်အထက် စုစည်းမိခဲ့သောချီစွမ်းအင်၏အငွေ့အသက်များ ရောစပ်ကာ စေးပျစ်သောပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အလွန်တရာအဖိုးတန်လှပေသည်... အကယ်၍ မသန့်စင်သောဝိညာဉ်စေးမျိုးသာ ကျင့်ကြံသူနယ်မြေ တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့မည်ဆိုပါက ကြီးမားသောမုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပေသည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဤနေရာမှဝိညာဉ်စေးမှာ မသန့်စင်ဘဲမနေဘဲ ထိတွေ့မှုနှင့် ၎င်းတွင်ပါရှိသောချီစွမ်းအင်တို့အရ ၎င်းမှာအလွန်တရာရှားပါးလှသည့် နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကြာဝိညာဉ်စေးဖြစ်ကြောင်း လောင်ကျန့်ရယ် အနေဖြင့် အသေအချာသိရှိနေပေသည်။
"ရနံ့...! ရနံ့...!" လေပြင်းကြောင်၏ကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က လောင်ကျန့်ရယ် ၏လက်ထဲတွင်ရှိနေသော ဝိညာဉ်စေးကိုစူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ တလက်လက်တောက်နေသောမျက်လုံးများနှင့်အတူ ဟိုကိုင်ယွမ် က ဝိညာဉ်စေးအနည်းငယ်ပေးရန် သူ၏လက်များကို ရှေ့သို့ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
"အင်း၊ ဒီမှာ၊ ကိုကို့ဟာနော်၊ ပါးစပ်ထဲမထည့်ရဘူးနော်" ဝိညာဉ်စေးကို ဟိုကိုင်ယွမ် ထံပေးအပ်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့(ဟိုကိုင်ယွမ်) ၏ခေါင်းကိုပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ရင်သွေးငယ်လေးက ဝိညာဉ်စေးကိုကိုင်ထားရင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်လိုက်ရမှသာလျှင် သူ၏စိတ်နှလုံးမှာအေးချမ်းသွားခဲ့သည်။
ကလေးငယ်၏အသက်မှာ ငယ်သေးသဖြင့် နားမလည်နိုင်သည့်အရာများစွာရှိနေသေးသော်လည်း သူက အလွန်ပင်ယဉ်ကျေးလိမ့်မာပြီး နာခံတတ်သူဖြစ်သည်။
"ကျန့်ယဲ့၊ ရနံ့တွေအများကြီးကျန်သေးတယ်" ဝိညာဉ်စေးကိုကိုင်ထားရင်း အဝေးရှိလမ်းကြောင်းဆီသို့မျှော်ကြည့်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် က အသံတိုးတိုးဖြင့်ပြောလိုက်သည်။
"လူငယ်လေး ယွမ် သဘောကျတယ်ဆိုတော့လည်း ရနံ့တွေအားလုံးကို ယူသွားကြစို့လား၊ ကောင်းပြီလား?" သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် မာယာပါပါအပြုံးတစ်ခုပေါ်လာခဲ့ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် အနေဖြင့် ဤလမ်းကြောင်းမှ အလွန်ရှားပါးပြီး ထူးကဲသောပစ္စည်းကို လက်လွှတ်မည်မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။
ဤနှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကြာဝိညာဉ်စေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် က တာအိုကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်ပေါ်သို့လျှောက်လှမ်းသည့်အခါတွင် ကြိုးစားရသည်ကနည်းပါးပြီး ရလဒ်ကနှစ်ဆဖြစ်ထွန်းလာမည်ဖြစ်သည်။