လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အတိတ်က ပစ္စည်းသိမ်းဆည်းမှု၊ လုယူမှုဟူသမျှမှာ နည်းပါးလှသည်မဟုတ်ပေ။ ဥပမာအားဖြင့် ထိုဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်းနီ မသေမျိုး မုန်လာဥကိုးလုံး (လေးစားဖွယ် ယွမ် ၏ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းရှိ မသေမျိုးမုန်လာဥပင်) သို့မဟုတ် မြေပြင်နယ်နိမိတ်၏ လျှို့ဝှက်တောင်ကြား ရေအောက်လျှို့ဝှက်ချက် (မြေပြင်နယ်နိမိတ် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းရှိ မြေယာများ) စသည်တို့ကဲ့သို့ပင်တည်း။ ထို့ကြောင့် ဤဥမင်လိုဏ်ခေါင်းအတွင်းရှိ နှစ်သောင်းချီဝိညာဉ်စေးရည်များကို ရှင်းလင်းပစ်ရန်မှာ သူ့အတွက် သဘာဝကျကျပင် လွယ်ကူသောကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
အစိတ်အပိုင်း (၁) အတွင်းရှိ ငွေ့ရည်ဖွဲ့ခြင်းနှင့်အတူ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အမည်းရောင် ပုံရိပ်စွမ်းအင်စီးကြောင်းများမှာ နေရာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ၏လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ဗိုက်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်ကို အထက်သို့ ရွေ့လျားစေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။ သူသည် တောက်ပနေသော ရွှေရောင်ပုလဲတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲမှ အန်ထုတ်လိုက်လေသည်။ ရွှေပုလဲသည် အလွန်ပင် တောက်ပလက်လက်ထနေပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က ရှေ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွှေနဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားကာ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားလေသည်။ ၎င်းသွားလေရာရာ၌ ဝိညာဉ်စေးရည်ပမာဏ အားလုံးမှာ တစ်စက်ကလေးမျှပင် မကျန်ရစ်တော့ဘဲ အရာရာ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ ကြည့်လေ၊ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လေနှုန်ကြောင်တို့မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။
နဂါးပုလဲက နှစ်သောင်းချီဝိညာဉ်စေးရည် အားလုံးကို စုပ်ယူပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် ထံသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းလာကာ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မူလက တောက်ပနေသောလိုဏ်ခေါင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့သော်လည်း လိုဏ်ခေါင်း၏ အဆုံးတွင်မူ ရွှေရောင်တောက်ပမှု အချို့ ကျန်ရစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
"ကျန်းရယ်၊" တောက်ပနေဆဲဖြစ်သော ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုတောက်ပနေသည့်နေရာကို ညွှန်ပြရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
"သွားပြီး ကြည့်ရအောင်၊ ငါ့ရဲ့နဂါးပုလဲက အဲဒီဝိညာဉ်စေးရည်ကို လွတ်သွားနိုင်တယ်..." သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို လက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး တောက်ပနေသောနေရာဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ လေနှုန်ကြောင်ကလည်း သက်တောင့်သက်သာဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာလေသည်။
လူနှစ်ဦးနှင့် ကြောင်တစ်ကောင်တို့သည် တောက်ပနေသည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး ထိုအရာမှာ ဝိညာဉ်စေးရည်မဟုတ်ဘဲ လေဟာနယ်တွင် မျောပါနေသော ပုံဆောင်ခဲတစ်လုံးဖြစ်ကြောင်း မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ရှိလိုက်ကြရသည်။ ထိုရွှေရောင်ပုံဆောင်ခဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ နှစ်သောင်းချီဝိညာဉ်စေးရည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကြွယ်ဝနေပေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ထိုပုံဆောင်ခဲကို ကောက်ယူရန် လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် ၎င်းက ရုတ်တရက် ရှောင်တိမ်းသွားလေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ထိုပုံဆောင်ခဲကို ရုတ်တရက် လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်ပုံဆောင်ခဲမှာ သူ့ကို အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့နေပုံရပြီး လက်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေစဉ် လောင်ကျန့်ရယ် က ၎င်းကို နဂါးပုလဲ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
"အဲဒါက လှုပ်ရှားနိုင်တယ်၊ ကျန်းရယ်၊ အဲဒါ ဘာလဲဟင်?"
"... အဲဒါက တာအိုကျင့်ကြံမှုကို လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် ရနံ့ရဲ့ အနှစ်သာရ ဖြစ်ရမယ်... ဒီနေရာကနေ အရင်ထွက်ကြရအောင်၊ အဲဒီရနံ့ကိုတော့ လူငယ်လေး လောင်ကျန့်ရယ် က ကိုင်တွယ်ပါလိမ့်မယ်..." လောင်ကျန့်ရယ် က ကလေးငယ်၏ လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်စေးရည်ကို ယူလိုက်သည်။
သူသည် လျှို့ဝှက်နယ်နိမိတ်ကို မကြာသေးမီကမှ တည်ဆောက်ထားခဲ့သော်လည်း ဝိညာဉ်စေးရည်မှ ပြန့်နှံ့ထွက်လာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဝိညာဉ်သားရဲတောထဲတွင် အခြားသော တာအိုကျင့်ကြံသူများ ရှိမရှိ ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲပေသည်။ သူတို့သာ အတွေ့ခံရပါက မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ထပ်မံဆွဲခေါ်လာလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။
"အင်း အင်း..." ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ပခုံးကို လက်ဖြင့် ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
လူနှစ်ဦးနှင့် ကြောင်တစ်ကောင်တို့သည် လိုဏ်ခေါင်းမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတွင် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ထူးဆန်းသော အမည်းရောင် ကျောက်တုံးကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် မကြာမီမှာပင် တာအိုပညာရှင် ပုံရိပ်အချို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းလာကြပြီး ဝိညာဉ်စေးရည် ရှိခဲ့သည့်နေရာတွင် ပေါ်လာကြလေသည်။
"ဒီနားမှာပဲ၊ အဲဒီကြွယ်ဝတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ဒီကနေ ထွက်လာတာပဲ!"
"အကြီးအကဲအစ်ကို၊ ဒီမှာ လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အစအနတွေလည်း ရှိတယ်!"
"သွားကြစို့၊ ဝင်ကြရအောင်!"
လေနှုန်ကြောင်သည် လောင်ကျန့်ရယ် ပေးခဲ့သော စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် ၎င်း၏ မူလ လူတစ်ဝက်စာ အမြင့်မှ နှစ်မီတာအထိ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့သည် ၎င်း၏ကျောပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဝိညာဉ်သားရဲတောမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
လေနှုန်ကြောင်သည် အလွန်ပင် လျင်မြန်ပြီး တောင်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ ရေများကို ဖြတ်သန်းရာတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော အခက်အခဲမှ မရှိပေ။
တစ်ဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ၎င်းတို့သည် မြို့တော်၏ တံတိုင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး လူအုပ်ကြီးက စုရုံးနေကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ပွေ့ချီထားရင်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် လေနှုန်ကြောင်၏ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ရန် ၎င်း၏ ကိုယ်လုံးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
လင်ဝမ်ကျေးရွာမှ ရွာသားများမှာ များလှသည်မဟုတ်ပေ၊ ဤကဲ့သို့ လူသူထူထပ်သောနေရာမျိုးကို မြင်ဖူးသည်မှာ ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လမ်းဘေးဈေးသည်များစွာတို့က ၎င်းတို့၏ဆိုင်များမှ ထူးဆန်းဖွယ် ပစ္စည်းများကို ရောင်းချနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ အော်ဟစ်သံများမှာ လူတို့၏ စကားပြောသံများနှင့် ရောနှောကာ ထူးကဲစွာ စည်ကားနေပေသည်။
"ကျန်းရယ်၊ ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲဟင်?" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ အပြည့်အဝ ပွင့်ဟနေပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"ထျန်းယင်မြို့၊ ထျန်းယင်မသေမျိုး နန်းတော်ရဲ့ မြို့တော်လေ။ ငါတို့ ဒီမှာ တစ်ည အိပ်ကြမယ်၊ မနက်ကျရင် လူတစ်ယောက်ကို သွားရှာကြမယ်..." လောင်ကျန့်ရယ် က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သွားသည် - "ငယ်လေး ယွမ် ဒီနေရာကို မှတ်ထားသင့်တယ်နော်..."
"အင်း အင်း..." ကလေးငယ်က လောင်ကျန့်ရယ် ဆိုလိုသည်ကို ကောင်းကောင်း မနားလည်သော်လည်း သူက လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် သာ မှတ်ထားခိုင်းလျှင် သူလည်း မှတ်ထားမည်သာ ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ သူက ကလေးလိမ္မာတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ပွေ့ချီရင်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် ပိပ္ပာသစ်သား ပုံစံထွင်းထုထားသော ပုံသဏ္ဌာန်များ တံခါးဝတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ် ပန်းရောင်ပိုးထည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပြုံးလေးဖြင့် နုနယ်လှပသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ရှေ့သို့တိုးလာကာ နှုတ်ဆက်လျက် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည် - "ဧည့်သည်တော်များခင်ဗျာ၊ သရေစာအတွက် လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တည်းခိုဖို့ လာတာပါလဲရှင့်?"
"တည်းခိုဖို့"
"ဒါဆိုရင် ဒီကျွန်မနောက်က လိုက်ခဲ့ပါရှင်..."
လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့ ညစာစားပြီးကြသောအခါ ရေနွေးစိမ်ကာ သက်တောင့်သက်သာ အနားယူခဲ့ကြပြီး နူးညံ့ပျော့ပြောင်းကာ နွေးထွေးသည့် အိပ်ယာပေါ်သို့ လဲလျောင်းရင်း သာယာပျော်ရွှင်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကြသည်။
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်အထိ လူတစ်စုသည် စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော လူမှာ ဒေါသထွက်နေသဖြင့် မျက်နှာများ နီရဲနေ၏ - "ကျိန်ဆဲစရာပဲ! ဘယ်လိုမှ ဖုံးကွယ်လို့မရနိုင်တာ သေချာတယ်၊ မဟုတ်ရင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အဲဒီလောက်အထိ မပြင်းထန်လာလောက်ဘူး!"
ခြေရာခံကြွက်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ အနံ့အသက်ခြေရာများကို ထျန်းယင်မြို့အထိ လိုက်လာခဲ့သော်လည်း အနံ့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ အခြားလူတစ်ဦးက တောက်ပထင်ရှားနေသော ခြေရာခံကြွက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း သူ၏မျက်ခုံးများကို တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးလိုက်သည်။
"ဟွန့်၊ ရတနာကို ယူသွားတဲ့လူက ဒီမှာပဲ ဖြစ်ရမယ်! ဒီမှာပဲ ဒီနေ့ တည်းခိုကြမယ်! ဝိညာဉ်ကြွက်ကို အဲဒီဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနံ့ကို အာရုံစိုက်ခိုင်းထားလိုက်!"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အကြီးအကဲအစ်ကို!"
ထိုလူစုသည်လည်း ပိပ္ပာသစ်သား ပုံစံထွင်းထုထားသော စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။
နံနက်စောစော နေရောင်ခြည်သည် သော့မခတ်ထားသော ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး နွေးထွေးသည့် အိပ်ယာကို ထွန်းလင်းစေကာ အိပ်ယာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြသော လူကြီးတစ်ဦးနှင့် ကလေးငယ်တစ်ဦးတို့၏ ပုံရိပ်နှစ်ခုပေါ်သို့ အလင်းရောင်များ ကျရောက်စေသည်။
လူကြီး၏ သန်စွမ်းလှပသော အမည်းရောင် ဆံနွယ်များအောက်တွင် သူ၏လက်များက ပွေ့ဖက်ထားသည့် ကလေးငယ်၏ ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံပတ်ရံထားသည်။ ကလေးငယ်၏ လက်ကလေးက ထိုအမျိုးသား၏ အင်္ကျီစကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏... အကြောင်းမှာ သူက အိပ်ပျော်မောကျနေသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဖျော့တော့သော မျက်နှာပေါ်တွင် ပန်းရောင်သမ်းနေသည့် အဆင်းအရာလေးတစ်ခု ပေါ်လာကာ သူ၏ ငွေရောင်ဆံပင်များမှာ နူးညံ့သော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် တောက်ပစွာ တဖျပ်ဖျပ် လက်နေလေသည်။
"အင်း..."
တိုးညှင်းပြီး နူးညံ့သော အသက်ရှူသံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ ငှက်မွှေးယပ်တောင်လေးများ တဖျတ်ဖျတ် ခတ်နေသကဲ့သို့ အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်သည် ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ မှေးစက်နေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ သမ်းဝေလိုက်သည်။
"အိပ်ပျော်ပြီလား?" ဟိုကိုင်ယွမ် လှုပ်ရှားနေစဉ် လောင်ကျန့်ရယ် မှာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ပြီးနေခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။ ချစ်စရာကောင်းလှသော ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလိုလိုက်ချစ်ခင်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
"အင်း အင်း..." ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏တင်ပါးလေးကို ရွှေ့လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလျက် - "ကျန်းရယ်၊ ဗိုက်ဆာပြီ..."
"အင်း၊ ဒါဆိုလည်း ထကြစို့။ ငယ်လေး ယွမ် ဘာစားချင်လဲဟင်?" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဖောင်းကြွနေသော ခါးလေးကို ထိန်းကိုင်ရင်း ထထိုင်လိုက်သည်။
"သမီး... သမီး မနေ့က အဲဒီအကြီးအကဲမလေး ပေးခဲ့တဲ့ ပန်းကန်ထဲက အနီရောင် အဝိုင်းလေးကို စားချင်တယ်... မွှေးပြီး ချိုတာပဲ..." ဟိုကိုင်ယွမ် က စဉ်းစားရင်း စီးပိုင်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။
"အဲဒါက မုန့်ငယ်လေးပါ၊ အဲဒီမုန့်ငယ်လေးက အဝိုင်းနဲ့ ပြားတယ်။ ပန်းကန်က ကြီးပြီး ဝိုင်းတယ်..." လောင်ကျန့်ရယ် က ကလေးငယ်၏ ချစ်စရာစကားများကို နားထောင်ရင်း ပြုံးစိစိဖြစ်လာကာ - "ပြီးတော့ အဲဒီ အနီရောင် အဝိုင်းမုန့်ကို တောက်ဟွာဆု (မက်မွန်ပန်း မုန့်ညက်ဆုပ်) လို့ ခေါ်တယ်"
"တောက်ဟွာ..."
"မက်မွန်ပန်း မုန့်ညက်ဆုပ်တွေ... အရမ်းစားကောင်းတာပေါ့!"
"အင်း... ငယ်လေး ယွမ် သဘောကျတယ်ဆိုရင် ဒီနေရာကို ရောက်တဲ့အထိ စောင့်လိုက်၊ အဲဒီလူကို မက်မွန်ပန်း မုန့်ညက်ဆုပ်တွေ အများကြီးလိုချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် ဝါးအိမ်ထဲမှာ သိမ်းထားပြီး အကြာကြီး စားလို့ရတာပေါ့"
"အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲဟင်?" ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့မျက်နှာလေးကို လှည့်လိုက်ပြီး ကြီးမားဝိုင်းစက်နေသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။
"အဲဒီလူပဲပေါ့..."
လူနှစ်ဦးသားသည် တစ်နေ့တာလုံး တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောဆိုနေခဲ့ကြပြီးနောက် မျက်နှာသစ်၍ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ခဲ့ကြသည်။
နံနက်စာ စားသုံးပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် သည် ယွမ် ကို ပွေ့ချီလျက် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာခဲ့ရာ နောက်ဘက်မှ လူအချို့က လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ပြေးလွှားနေသော တောက်ပထင်ရှားနေသည့် ခြေရာခံကြွက် နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။
"ငှက်ကြီး!" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းလေးဖြင့် အရောင်စုံလင်လှသော ငှက်ကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"အဲဒါက ထျန်းယင်မသေမျိုး နန်းတော်ဘက်ကို သွားတဲ့ စီးတော်ယာဉ်၊ ဝိညာဉ်အသံငှက် လို့ခေါ်တယ်၊ သူက သီချင်းဆိုတတ်တယ်... ငါတို့ အဲဒီပေါ် တက်ပြီး အဲဒီလူကို ရှာကြမယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က ကလေးငယ် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် ဟန်ချက်ပျက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ကျောပြင်ကို ထိန်းပေးထားသည်။
"ကောင်းကင်အထိ ပျံတက်နိုင်လားဟင်?"
"အင်း၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထျန်းယင်မသေမျိုး နန်းတော်က ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ရှိနေလို့ပဲ၊ ဒါကြောင့် ဒီဝိညာဉ်အသံငှက်ကို စီးပြီး သွားရတာပေါ့" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ထပ်မံပြောဆိုလိုက်သည် - "အင်း၊ အရင်တုန်းကဆို ငယ်လေး ယွမ် က ဝိညာဉ်အသံငှက်ပေါ် စီးစရာတောင် မလိုခဲ့ဘူးလေ"
"ဘာလို့ မလိုတာလဲဟင်?"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငယ်လေး ယွမ် က အရင်တုန်းက ကိုယ်တိုင် ပျံသန်းနိုင်ခဲ့လို့ စီးစရာ မလိုတာပေါ့" တစ်ဖက်မှ ပြောဆိုနေရင်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူကာ ဝိညာဉ်အသံငှက် ထိန်းသိမ်းသူထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
"သမီးမှ မပျံနိုင်တာ၊ ကျန်းရယ်က လိမ်နေတာ!"
"ဘယ်သူမှ မလိမ်ပါဘူး" နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသော ခုန်ပျံမှုတစ်ခုနှင့်အတူ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဝိညာဉ်အသံငှက်၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ သူက ရယ်မောလျက် - "ငယ်လေး ယွမ် ကြီးပြင်းလာတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပါဦး၊ အဲဒီကျရင် သမီးလည်း ပျံသန်းနိုင်လာမှာပါ!"
"အင်း အင်း၊ သမီး မြန်မြန်ကြီးပြင်းလာမယ်၊ ပြီးရင် ကျန်းရယ်ကိုပါ ခေါ်ပြီး အတူတူ ပျံသန်းမယ်" ကလေးငယ်၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။
"ဟဲဟဲ... ကိုယ် စောင့်နေမယ်လေ..."
ဝိညာဉ်အသံငှက်ကြီး ပျံတက်လာသောအခါ မြင့်မားသော တောင်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ၊ ပင်လယ်ပြင်များကို ဖြတ်သန်းကာ... ကောင်းကင်ယံဆီသို့ အစဉ်တစိုက် ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။
နာရီအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံအလယ်တွင် ဆိုင်းငံ့နေသည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်အသံငှက်သည် ထျန်းယင်မသေမျိုး နန်းတော်၏ ဝိညာဉ်ငှက်ကွင်းပြင်ပေါ်တွင် ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ပွေ့ချီကာ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ငှက်ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော နေရာတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ထိုခမ်းနားထည်ဝါသော အဆောက်အအုံကြီးမှာ အလွန်ပင် လှပတင့်တယ်လှပြီး မသေမျိုးနန်းတော်မှ အမျိုးသမီး တပည့်များမှာလည်း အလွန်ချောမောလှပကာ အမျိုးသား တပည့်များမှာလည်း ရုပ်ချောမောကြသည်။ ရင်ပြင်ထက်ရှိ ဝိညာဉ်မက်မွန်ပင်များပေါ်တွင် ပန်းပွင့်ပန်းရောင်များ ဖူးပွင့်နေပြီး ပန်းရောင်လွှမ်းခြုံမှုများက နန်းတော်တစ်ခုလုံး ဝန်းကျင်တွင် လွင့်ပျံနေကာ နတ်ပြည်စံနန်းတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေပေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ပွေ့ချီလျက် လေးနက်တိတ်ဆိတ်နေသော နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင် သက်ကြီး တာအိုပညာရှင်များ တက်ရောက်ရသည့် လှေကားထစ်တစ်ခု ရှိကာ လှေကားထစ်၏ ရှေ့တွင် ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခု တည်ရှိနေပြီး ချောက်ကမ်းပါး၏ အထက်ဘက်တွင် တေးဂီတသံများ ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်နေသည့် ဆလင်ဒါပုံသဏ္ဌာန် အစုအဝေးတစ်ခု ရှိနေပေသည်။
"ဘယ်သူတွေ ရောက်လာတာလဲ? ဒီနေရာက ထျန်းယင်မသေမျိုး နန်းတော်ရဲ့ တားမြစ်နယ်မြေ..." အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော တာအိုပညာရှင် နှစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာကြသည်။ တစ်ဦးမှာ ရှည်လျားသော တယော (ဂူချင်) တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာ ပီပါကို လွယ်ထားကြကာ... ၎င်းတို့က လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့၏ ရှေ့ဆက်မည့်လမ်းကို တားဆီးလိုက်ကြသည်။
လမ်းဆီးနေသူများကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် မှာ အနည်းငယ်မျှ ဒေါသထွက်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ လက်ထဲတွင် စာအိတ်တစ်စောင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာကာ ၎င်းကို ထုတ်ပေးလိုက်သည် - "ဒီနတ်ဘုရားက သူငယ်ဟောင်းတစ်ဦးကို လာရောက်လည်ပတ်တာပါ၊ တခြားဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"
ရှည်လျားသော တယောကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူက စာအိတ်ကို ယူဆောင်သွားပြီး စာအိတ်ပေါ်ရှိ အမည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကာ လောင်ကျန့်ရယ် ကို ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
မကြာမီမှာပင် ရှည်လျားသော တယောကို ကိုင်ထားသည့်လူ ပြန်လည်ပေါ်လာသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် အား အလွန်ပင် ရိုသေလေးစားသော ဟန်ပန်ဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်သည် - "နန်းရှင်ကြီးက အထဲကို ကြွခဲ့ဖို့ ဖိတ်ကြားပါတယ်..."