လူသုံးဦးသားသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ကျက်စားရာ တောအုပ်အတွင်း ဆက်လက်လျှောက်လှက်လာခဲ့ကြရာ ရုက္ခဗေဒအရ အဆင့်တစ်မှ အဆင့်သုံးအထိရှိသော ဝိညာဉ်မြက်ခင်းများကို ပိုမို၍ တွေ့ရှိလာရသည်။ ၎င်းတို့အနက် အချို့မှာ သက်တမ်းရင့်လှပြီဖြစ်ပြီး အချို့မှာမူ ငယ်ရွယ်သေးသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က လက်ထဲတွင် ဂေါ်ပြားငယ်လေးကို ကိုင်စွဲထားကာ တူးဆွလေလေ ကျွမ်းကျင်လာလေလေဖြစ်ပြီး တူးဆွလေလေ ပိုမိုပျော်ရွှင်လာလေလေ ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူငယ်လေး ယွမ် က ဝိညာဉ်မြက်များကို ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးရန် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်သွားလေသည်။ သူ၏ လက်တိုတိုလေးများဖြင့် သံဂေါ်ပြားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ မြေကြီးများကို အလွန်ပင် အလျင်အမြန် တူးဖော်နေပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများမှာ တလက်လက် တောက်ပြောင်နေ၏။
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏ (ဟိုကိုင်ယွမ် ၏) ဘေးနားတွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ ချွေးစို့နေသည့် ရွှန်းစို့စို့မျက်နှာလေးကို အပျိုစင်အပြုံးဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။ သူသည် အတိတ်က ထျန်းချီနှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့၏ အမူအရာဟန်ပန်ဟူသမျှကို မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း ဤကောင်လေးသည် ယခုကဲ့သို့ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာထားမျိုးကို ပြသလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်ပင်... အလွန်တရာမှ ချစ်စရာကောင်းနေ၏။ ပျော်ရဲ့လား။
ပျော်တာပေါ့! :D ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ၏ခေါင်းလေးကို အားပါးတရ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင်ပင် မပြပေ။ စောင့်ဦး၊ နောက်ထပ် လိုချင်သေးတယ်...
အင်း၊ ဟိုကိုင်ယွမ် လိုချင်တာ မှန်သမျှကို ကိုယ် ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်... ဆက်လုပ်လိုက်တော့။ လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏ ဆံပင်များကို ဖွပေးလိုက်ကာ ချစ်ခင်မြတ်နိုးသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။
ထိုတာအိုဂိုဏ်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းကို အလေးထားသော်လည်း မသေမျိုးဆေးလုံးများ ဖော်စပ်သည့် အတတ်ပညာကိုမူ ဘယ်သောအခါမှ လျစ်လျူမရှုခဲ့ပေ။ ထိုနှစ်များအတွင်း ထျန်းချီသည် စိမ်းလန်းသော ဝါးပင်အိမ်လေးထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး ကမ္ဘာ့လောကနှင့် ကင်းကွာကာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း စာလုံးများရေးဆွဲခြင်းအပြင် မတူညီသော ပန်းပွင့်အမျိုးမျိုးမှ ဝိညာဉ်မြက်များကို စုဆောင်းသည့် ဝါသနာလည်း ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဤကိစ္စကိုမူ သူက နောင်တွင်မှ သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ အဖိုးတန် ရတနာလေးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်ခွာသွားကာ ဟိုကိုင်ယွမ် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမှာ များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော်လည်း သူကြိုက်နှစ်သက်သည့် အရာများအပေါ် ထားရှိသည့် ထက်သန်သော စူးစမ်းလိုစိတ်မှာမူ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ ဂျိုလုံထျန်း (နဝမမိုးနတ်ဒေါသ) လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းကို တစ်ယောက်တည်း ကျင့်ကြံနေသည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူမည်မျှ ကြိုးစားအားထုတ်သည်ကို သိရှိနိုင်ပေသည်။ ယခုအခါတွင်မူ ဝိညာဉ်မြက်များ တူးဖော်ခြင်းအပေါ် သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ... ဇေဇေ... အနာဂတ်တွင် ဤဝါသနာသည် သူ၏ အကြိုက်ဆုံး ဝါသနာတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟူသော ကြိုတင်ခံစားချက်မျိုး သူတွင် ရှိနေပေသည် (ငွေကြေးကြောင့် ဖြစ်ပေမည်)။
ဝိညာဉ်မြက်များကို တစ်လျှောက်လုံး တူးဖော်ရင်း၊ တောနက်ထဲသို့ တစ်လျှောက်လုံး တိုးဝင်သွားကြရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နဂါး၏ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းကြောင့် ကြမ်းတမ်းသော သားရဲတိရစ္ဆာန်အများအပြားမှာ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ဆုတ်ခွာသွားကြသော်လည်း အချို့မှာမူ ဝိညာဉ်မြက်များကို လက်မလွှတ်လိုကြသဖြင့် အသက်ကိုပင် ပဓာနမထားဘဲ ရင်ဆိုင်လာကြသည်။
ဤအချိန်တွင် လူနှစ်ဦး (လူငယ်လေး နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် ရှိနေသည်ဟု ထင်ရသည်) သည် ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလေသည်။ ၎င်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သော စွယ်စုံမြွေပွေးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ပန်းပွင့်သက်တမ်း ရနှစ်နှင့် သီးနှံသက်တမ်း ရနှစ်ရှိသော အဆင့်သုံး ဂျင်ယာ (ရွှေအညှောက်) မြက်ကို စောင့်ကြပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှေအညှောက်မြက်သည် အဆင့်သုံး လင်ဒန် (ဝိညာဉ် cinnabar) ဝိညာဉ်မြက်ကို ကျင့်ကြံရန်အတွက် အရေးအပါဆုံး ပစ္စည်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့်အပြင် တစ်ပင်လုံးကလည်း အလွန်တန်ဖိုးရှိပေသည်။ ရွှေအညှောက်မြက်မှ ထွက်လာသော ပျော့ပျောင်းသောအညှောက်သည် သွေးလည်ပတ်မှုကို ကောင်းမွန်စေပြီး တိုးတက်စေသည့် စွမ်းေပါ်သတ္တိရှိသဖြင့် ၎င်းသည် သွေးအားကောင်းစေသော အမှုန့်ပြုလုပ်ရန်အတွက် အဓိကပါဝင်ပစ္စည်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ရွှေအညှောက်မြက်၏ အမြစ်များမှာ အဆိပ်ပြယ်စေသည့် အစွမ်းအလွန်ထက်မြက်ပြီး ပန်းပွင့်များက အသားအရေကို ကြည်လင်စေကာ အမာရွတ်များကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေရှိ မိန်းကလေးများစွာ အသုံးပြုကြသော အသားအရေ ထိန်းသိမ်းရေးပစ္စည်းအားလုံးတွင် ရွှေအညှောက်မြက်၏ ပန်းပွင့်များ ပါဝင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အသီးမှာမူ ပို၍ပင် ထူးကဲလှပေသည်။ အသီးတစ်လုံး စားသုံးလိုက်ရုံဖြင့် သွေးကြောများနှင့် မရစ်ဒီယန်များကို ပွင့်စေနိုင်ပြီး အတွင်းပိုင်း ယွမ် (? သို့မဟုတ် အဓိက အစိတ်အပိုင်းကို) ခိုင်မာစေကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တိုးပွားစေနိုင်သည်။ ပမာဏအားဖြင့် များလှသည်မဟုတ်သော်လည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက်မူ ဤသည်မှာ ရှာဖွေ၍မရနိုင်ဘဲ ကြုံကြိုက်မှသာ ရနိုင်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအရွယ်ရောက်ပြီးသော စွယ်စုံမြွေပွေးသည် ရွှေအညှောက်မြက်၏ အသီးကို စောင့်ကြပ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ထိုအသီးကို စားသုံးလိုသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။
လမ်းဖယ်စမ်း၊ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့မြွေရေခွံကို ဆွဲခွာပစ်မယ်။ သူများနယ်မြေထဲမှာ ဝင်နေရဲတယ်ပေါ့။ လောင်ကျန့်ရယ် က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဤကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကိုလည်းမကြောက် မြေကြီးကိုလည်းမကြောက်သော အမူအရာဖြင့်သာလျှင် ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းနိုင်ပေသည်။
စွယ်စုံမြွေပွေးများ၏ ရှားပါးမှုမှာ အလွန်နည်းပါးသော်လည်း မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်သားရဲအမျိုးအစား တစ်မျိုးပင်ဖြစ်ပြီး ဤမြွေသည် အတန်အသင့် နားလည်တတ်ပုံရကာ ဤကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်ပြင်းမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မသိစိတ်ကပင် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူတာရှည်စောင့်ရှောက်လာခဲ့သော ရွှေအညှောက်မြက်ကို အလုခံရမည့်အရေးကိုမူ သူ လက်မခံနိုင်ပေ။ သူသည် သတ္တိကို မွေးထုတ်ကာ ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ကို နီရဲသော လျှာကို ထုတ်ကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်နက်ဖြစ်သော ထက်ရှသည့် စွယ်ကြီးနှစ်ချောင်းကို ပြသလိုက်သည်။
ဟုတ်ပြီလေ! ပြလိုက်စမ်းပါဦး၊ ငါ အဲ့ဒါတွေကို ဆွဲနှုတ်ပစ်မယ်။ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်၏ ရန်စခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်းမှာ လုံ (နဂါး) အမျိုးအနွယ်ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သော လောင်ကျန့်ရယ် အတွက် ကြီးမားသော စော်ကားမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထို့အပြင် သူ၏ စရိုက်မှာလည်း မူလကပင် မာန်မာနကြီးသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် သူ၏ ထက်ရှသော မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ကာ ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို နက်မှောင်သော အကြမ်းဖားဖား အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော နဂါးလက်သည်းအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်ကာ ထိုစွယ်စုံမြွေပွေးဆီသို့ ဦးတည်ပြီး တစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ထိုမြွေ၏ စွယ်ကြီးများကို ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ သဘောထားကာ ဝေးလံရာသို့ လွင့်စင်သွားအောင် ပစ်လွှတ်လိုက်ရင်း - လူငယ်လေး ယွမ်၊ ဒီကိုလာခဲ့၊ မင်း တူးလို့ရပြီ။ သူ၏ အခြားတစ်ဖက်လက်တွင် ဂေါ်ပြားငယ်လေးကို ကိုင်စွဲထားကာ ဘေးနားရှိ ကလေးငယ်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် မှာမူ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ စွယ်စုံမြွေပွေးကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သည့် အရင်က လုပ်ရပ်ကြောင့် အံ့အားသင့်လျက် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး စွယ်စုံမြွေပွေး လွင့်စင်သွားသည့်ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ထို့နောက် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နဂါးလက်သည်းအဖြစ်သို့ အရင်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော လက်ကိုပါ တစ်ချက် ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ (လောင်ကျန့်ရယ် ၏) လက်မှာ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်ခုံးမွှေးလေးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။
ဂေါ်ပြားငယ်လေးကို ယူရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိပြီး အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရသည်။ ပြန်ပြောင်းပေးပါတော့။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးယဉ်ကျေးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ သူ၏ လက်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရှေ့တွင် ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ လက်ခ្នံပေါ်တွင်မူ နက်မှောင်သော နဂါးအကြေးခွံအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ကလေးငယ်လေးသည် နဂါးအကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော သူ၏လက်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေပြီး သူ၏ နူးညံ့သော လက်ကလေးဖြင့် ထိတွေ့ရန် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးငယ်အောက်ရှိ အတွေ့အကြုံမှာ အေးစက်နေပြီး ကြမ်းတမ်းနေပုံပေါ်ကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု လွှမ်းခြုံသွားသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ ပြောင်းလဲသွားပုံကို လုံးဝ မကြောက်ရွံ့သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းမသိ လှုပ်ခတ်သွားရသည်။ အတိတ်တွင် ဖြစ်စေ၊ ယခုလက်ရှိတွင် ဖြစ်စေ၊ သူသည် (ဟိုကိုင်ယွမ် သည်) သူ၏ ကွဲပြားခြားနားမှုကို အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာ လက်ခံခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ပေသည်... ဤကဲ့သို့သော လူသားကို သူ မချစ်ဘဲ မည်သို့နေနိုင်မည်နည်း။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခံစားချက်အသစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်သည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မူလအတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ကလေးငယ်လေးလည်း နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်သွားကာ ထိုထွက်ပေါ်နေသော ရွှေအညှောက်မြက်ကို စတင်တူးဖော်တော့သည်။
ခဏက လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရိုက်ချောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် လွင့်စင်သွားခဲ့သော ထိုစွယ်စုံမြွေပွေးမှာမူ ဆယ်မီတာခန့်အကွာတွင် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်နေသော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အရှိန်အဝါကို ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် အနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေလေတော့သည်။
အလုပ်ရှုပ်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် က ရုတ်တရက် အံ့သြသွားကာ အသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာသည်။ ထိုစွယ်စုံမြွေပွေးကို ကြမ်းတမ်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသော လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နူးညံ့သော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ အောက်သို့ ကြည့်လိုက်လေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် တူးဖော်နေသည့် ကျင်းထဲတွင် မာဘယ်လ်ကျောက်လုံးများနှင့် တူသည့် အကြီးအသေး အမျိုးစုံသော အဖြူရောင်ဥများ အုပ်စုလိုက် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က သတိကြီးကြီးဖြင့် တူးခဲ့ခြင်းကြောင့် ထိုနုနယ်သော အဖြူရောင်ဝိုင်းစက်စက်ဥလေးများထဲမှ တစ်လုံးမျှ မကွဲအက်သွားပေ။
"အဲ့ဒါတွေက မြွေဥတွေပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထိုနုနယ်သော မြွေဥများကို ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် လက်ဖြင့်တို့ကြည့်ရင်း ကလေးငယ်အား ရှင်းပြလေသည်။
ထို့ကြောင့် ထိုမြွေသည် ရွှေအညှောက်မြက်ကို စောင့်ကြပ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဤဥအုပ်စုကို စောင့်ကြပ်နေခြင်းပင်တည်း။ ရွှေအညှောက်မြက်မှာ အဆင့်သုံး ဝိညာဉ်မြက်တစ်ပင်ဖြစ်သော်လည်း အသီးသီးသည့် အချိန်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမြောက်အမြားကို ထုတ်လွှတ်တတ်သဖြင့် ထိုစွယ်စုံမြွေပွေးသည် ရွှေအညှောက်မြက်၏ အောက်ဘက်မြေပြင်တွင် နေထိုင်ကာ သားပေါက်နေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ရွှေအညှောက်မြက် အသီးသီးသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ၎င်းတို့ကို အာဟာရဖြည့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"အမေမြွေလား" ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ၏ လက်ချောင်းလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ အနီးအနားတွင် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် လှည့်လည်သွားလာနေသော စွယ်စုံမြွေပွေးဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"... ဖေဖေမြွေလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ကလေးငယ်သာ သဘောကျတယ်ဆိုရင် ဒီမြွေဥတွေကိုပါ အတူတူ တူးကြရအောင်လေ" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သွားပြီး ကလေးငယ်အား ရန်စသည့် အနေဖြင့် ရက်စက်စွာ အကြံပြုလိုက်သည်။ 'ဟွန့်၊ အဲ့ဒီအသုံးမကျတဲ့မြွေက ရှင်သန်ခြင်းနဲ့ သေခြင်းကိုတောင် မသိဘဲ ငါ့ကို ရန်စရဲတယ်ပေါ့လေ!'
"မကောင်းဘူး၊ မကောင်းဘူး၊ မြွေဥတွေကို ယူသွားရင် အမေမြွေနဲ့ ဖေဖေမြွေ ပျော်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။
"... ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်လည်း မြွေဥတွေကို မတူးတော့ဘူး၊ ဝိညာဉ်မြက်ကိုပဲ ယူကြတာပေါ့" စွယ်စုံမြွေပွေးအား ပြန်လည်လက်စားချေခွင့်မရတော့သဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ထဲတွင် ကြေကွဲဝမ်းနည်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ရသော်လည်း သူ၏ ရွှေရင်သွေးလေး စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်သွားမည်ကိုမူ လုံးဝ မလိုလားပေ။
"အင်း အင်း" ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က ဝိညာဉ်မြက်ကို ဆက်လက်တူးဖော်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ရွှေအညှောက်မြက်မှာ အမြစ်ပါမကျန် ထွက်လာခဲ့လေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် အား ကိုယ်ကိုင်းပြီး ပွေ့ချီလိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ဝိညာဉ်မြက်နှင့် ဂေါ်ပြားငယ်လေးကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။
တွန့်ဆုတ်နေသော စွယ်စုံမြွေပွေးသည် လောင်ကျန့်ရယ် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မြွေဥအုပ်စု ရှိရာနေရာသို့ အမြန်ဆုံး တွားသွားလာခဲ့ပြီး မြွေဥအုပ်စုထဲရှိ ဥများမှာ ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက်ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မီတာဆယ်ဝက်ခန့် ရှည်လျားသော ကိုယ်ခန္ဓာကြီးကို ဘောလုံးကဲ့သို့ ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ လိပ်ကွေးလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် မိနစ်ပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားခဲ့ကြောင်း ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်ပေ။
လူနှစ်ဦးသားသည် တောအုပ်ထဲသို့ ထပ်မံလျှောက်သွားခဲ့ကြသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်သော ဝိညာဉ်မြက်တစ်ပင်မှ မတွေ့ရတော့ပေ။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လိုက်ပါလာသော ဟိုကိုင်ယွမ် က ရုတ်တရက် မျက်နှာကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ကြီးမားဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် တိကျသော ဦးတည်ရာတစ်ခုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကလေးငယ်"
"ဟိုမှာ..." လက်ချောင်းလေးဖြင့် ထိုဘက်ကို ညွှန်ပြလိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းကို မော့လာကာ တိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုဘက်ဆီမှ အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏ ချစ်စဖွယ် အပြုအမူလေးကို ကြည့်ရင်း ထိုဘက်သို့ အနံ့ခံသည့် အမူအရာကို အတုယူလုပ်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အနံ့အသက်မှ မရရှိခဲ့ပေ။ "ဘာအနံ့မှ မရပါဘူး"
"တကယ် အနံ့လေးရှိတယ်၊ ချိုချိုလေး၊ ဟော်သီး (အနီရောင်သီး) လိုမျိုးပဲ" ကလေးငယ်က လျှာလေးဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ကာ လောဘတက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဟော်သီးဆိုသည်မှာ မကောင်းဆိုးဝါး နဂါးတောင်တန်း၏ ထူးခြားသော ဝိညာဉ်သီးတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး, ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်၏ သွေးစက်များ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်ရာမှ အပင်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအပင်မှ စူးရှ faint ခပ်ပျော့ပျော့ ချိုမြိန်သော ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတတ်ပြီး အသီးမှာ ပို၍ပင် လクサ (กรุบกรอบ/ ကြွပ်ဆတ်) ပြီး အရသာရှိကာ ချိုသော်လည်း မစေးကပ်ပေ။ လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် အား ပွေ့ချီပြီး မကောင်းဆိုးဝါး နဂါးတောင်တန်းမှ ထွက်ခွာလာစဉ်က ထိုကဲ့သို့သော အသီးမျိုးနှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် အား သရေစာအဖြစ် ကျွေးရန် အသီးအဆုပ်အချို့ကို ခူးယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ကလေးငယ်မှာ အဆက်မပြတ် စားသုံးခဲ့ရာမှ စွဲလမ်းသွားခဲ့ပြီး ဟော်သီး၏ အရသာကို အမြဲတမ်း မှတ်မိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က အခြားသော သစ်ပင်များနှင့် သစ်ရွက်များ၏ မွေးရာပါ အနံ့များမှအပ အခြား မည်သည့်ရနံ့မှ မရှိကြောင်း သေချာစေရန် ဂရုတစိုက် ထပ်မံအနံ့ခံလိုက်သဖြင့် သူ၏ မျက်ခုံးမွှေးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားရသည်။ နဂါးအနွယ်ဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ အနံ့ခံနိုင်စွမ်းမှာ သာမန်လူများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုထက်မြက်သည်မှာ အသေအချာပင်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ မူလသဘောသဘာဝဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် တာအိုစွမ်းအား၏ တားဆီးပိတ်ဆို့ခြင်း ခံထားရသဖြင့် ထိုပိတ်ဆို့မှုကို ဖြსဖြတ်ရန်အတွက် ကျင့်ကြံသည့် နည်းလမ်းသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဤသည်ပင်လျှင် သူ့အား တာအိုဂိုဏ်းထံသို့ ပို့ဆောင်လိုရသည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် လက်ရှိ ကလေးငယ်မှာ သာမန်လူသား ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အနံ့ခံနိုင်စွမ်းမှာ လောင်ကျန့်ရယ် ထက်ပင် ပိုမိုထက်မြက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"အင်း... ဟိုဘက်မှာ တကယ်တစ်ခုခု ရှိနေရမယ်"
"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီဘက်ကို သွားပြီး ကြည့်ရအောင်။ ဒီရနံ့ကို ထုတ်လွှတ်နေတာ ဘာလဲဆိုတာ သိရတာပေါ့"
"ဟော်သီး! ဟော်သီး!" ကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး ပါးစပ်မှလည်း တံတွေးများ စီးကျလာလေပြီ။
"ဟော်သီး ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာပါ... အဲ့ဒါက မကောင်းဆိုးဝါး နဂါးတောင်တန်းမှာပဲ ရှိတာလေ..." လောင်ကျန့်ရယ် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
နှစ်ဦးသား လျှောက်ရင်းပြောရင်းဖြင့် ခရီးအတော်များများ ရောက်လာခဲ့ကြရာမှ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အမည်းရောင်သမ်းနေပြီး နွယ်ပင်အရွက်အမျိုးမျိုး ပေါက်ရောက်နေသော ကုန်းမြင့်ငယ်တစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ချိုမြိန်သောရနံ့၊ ဟော်သီး၊ မရှိဘူး... မှောင်မည်းနေသော ကုန်းမြင့်ငယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် အား သနားစဖွယ် မျက်လုံးကြီးများနှင့် ငေးကြည့်လိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့အား ချော့မော့ရန် အပြင်အဆင် ပြုလုပ်နေစဉ်မှာပင် ထိုကုန်းမြင့်ငယ်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှ အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် လင်းလက်တောက်ပသွားခဲ့သည်။