မည်သူမျှ သူတို့နောက်သို့ လိုက်မလာကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့သည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် အိမ်ထဲ၌ရှိနေသော ဘိုးအိုမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေပြီး အပြင်ဘက်မှ လူအချို့က သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိကြောင်း ပြသနေသည်။ သူက "မင်းတို့နှစ်ယောက်..." ဟု မေးခွန်းထုတ်သလို ပြောလိုက်သည်။
"အင်း၊ စပယ်ရစ်နီ ကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းက တပည့်တွေပဲ။ ဒီကောင်စုတ်လေးက အရင်တစ်ခေါက်က သူတို့တပည့်တွေရဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားကို လုယူသွားပြီး ဆိုးသွမ်းနဂါးတောင်ပေါ်ကို ပြေးဝင်သွားတာလေ။ အဲဒီလူတွေအားလုံး တောထဲမှာရှိတဲ့ သားရဲတွေရဲ့ ဖဲ့ဆွဲသတ်ဖြတ်တာကို ခံလိုက်ရတယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က ပခုံးတွန့်ကာ လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဤကိစ္စနှင့် သူတို့နှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ဂုဏ်သတင်းကြီးပြီး ဖြောင့်မတ်သည်ဟုဆိုသော ထိုလူများက ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် ဤကိစ္စ တကယ်သက်ဆိုင်နေကြောင်း သိရှိလာပါက အလွယ်တကူ လက်လွှတ်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအခါ သူတို့၏ အသက်အန္တရာယ်မှာ ထိုကောင်စုတ်လေး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာပေလိမ့်မည်။
"မကြာခင်မှာပဲ ဂိုဏ်းကြီးအချို့ရဲ့ တပည့်တွေ ဒီကို စုရုံးရောက်ရှိလာကြတော့မယ်။ ဒီ လင်ဝမ်ရွာလေးရဲ့ အေးချမ်းမှုက ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ..." ဘိုးအို၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။ သူသည် လက်ကိုဆန့်ကာ ကောင်စုတ်လေး ကိုင်ထားသော အမဲသားဆားမုန့်ကြီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ကြင်နာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ကိစ္စငယ်လေးက ဒီအရေးနဲ့ ပတ်သက်နေတော့ အဲဒီလူတွေက ဘယ်အချိန်မဟုတ်ရင် ဘယ်အချိန် ရှာတွေ့ကြမှာပဲ။ အခက်အခဲတွေ ရှောင်ရှားနိုင်ဖို့ ဒီနေရာကနေ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားမှု အနည်းငယ် ပေါ်ထွက်လာသည်။
"မှန်ပါတယ်၊ ဒီကောင်စုတ်လေးက ထွက်သွားနိုင်ပေမယ့် ငါကတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်နဲ့အတူ လိုက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကိုယ့်အထောက်အထားသာ ပေါ်သွားရင် သူ့အတွက်ပါ အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ကပ်ဘေးတစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းလာသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်" ဘိုးအိုသည် ကလေးငယ်၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်– "သူ့ကို ခေါ်သွားကြပါ..."
သူသည် ဤကလေးကို ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့ သူတောင်းစားဘဝ ဖြတ်သန်းနေစဉ် အချိန်ကပင် တစ်ခါမျှ စွန့်ပစ်ရန် မတွေးခဲ့ဖူးပေ။
"ငါတို့ ပြန်လာခဲ့မယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ဆီသို့ လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်– "ဒီကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေမှာ မင်းက သူ့ရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ပဲ။ သူ အင်မတန် တန်ဖိုးထားပြီး အာရုံစိုက်ဆုံးအရာက... မိသားစုမေတ္တာပဲ။ မင်း သတိထားရမယ်၊ မကြာခင် အနာဂတ်မှာ အပြင်ကို အကြာကြီး မထွက်နဲ့တော့။"