လောင်ကျန်းယဲ့သည် ဟိုကိုင်ယွမ် အား ပွေ့ချီရင်း ဆန်ပြုတ်ဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသော ထိုကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။ ထို့နောက် လက်ကိုမြှောက်၍ ကလေးငယ်၏ကျောလေးကို အသာအယာပုတ်ပေးရင်း "မကြောက်နဲ့၊ မကြောက်နဲ့တော့နော်" ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
"ကျန်းယဲ့... မုန့်ဖက်ထုပ်... ဘိုးဘိုး စားရမယ်..." ရုတ်တရက် ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်နှာကိုလှည့်လာပြီး လောင်ကျန်းယဲ့အား သူ၏မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆိုလိုရင်းမှာ အလွန်ပင်ရှင်းနေ၏။ ဘိုးဘိုးအတွက် အသားမုန့်ဖက်ထုပ်တစ်အိတ် ဝယ်ပေးရန် ဖြစ်သည်။
ဆန်ပြုတ်ဆိုင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် အမှန်တကယ် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်ဟု လောင်ကျန်းယဲ့က မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ ကလေးငယ်၏စကားသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ရင်ထဲတွင် မနာလိုဝန်တိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသည်။ ဟွန့်! ဒီကလေးငယ်ကို သူ့ရဲ့ပထမဦးစားပေးနေရာမှာ ထားရှိစေမယ့်နေ့ကတော့ ရှိလာမှာပဲ! လောင်ကျန်းယဲ့မှာ အလွန်ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသော်လည်း ကလေးငယ်၏စိတ်ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရန် လုံးဝ မရဲပေ။ ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီရင်း မုန့်ဖက်ထုပ်ဆိုင်ဘက်သို့ ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က ဦးစွာ သူ၏လက်ချောင်းလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရေနွေးငွေ့ထွက်နေသော မုန့်ဖက်ထုပ်ပေါင်းအိုးပေါ်မှ အသားကြီးမုန့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သူ အဲ့ဒါကိုလိုချင်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ပြီး ဆိုင်ရှင်ကို မုန့်ထုပ်ခိုင်းလိုက်ကာ ထို့နောက် သူ၏မျက်နှာကို လောင်ကျန်းယဲ့ဘက်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
"စားချင်ရင်လည်း ဝယ်ကြတာပေါ့။ ကျန်းယဲ့မှာ ပိုက်ဆံပါလာတယ်" လောင်ကျန်းယဲ့က ကလေးငယ်၏ပါးပြင်ကို မေတ္တာရှေ့ခံကာ နမ်းလိုက်ပြီး အသာအယာပြောပြလိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လောင်ကျန်းယဲ့၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာထက်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဖြည့်သွင်းထားသော မုန့်ပေါင်းကို ထပ်မံညွှန်ပြလေသည်။
ဆိုင်ရှင်၏လက်စွမ်းမှာ အလွန်ပင်မြန်ဆန်ကာ အသားကြီးမုန့်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အသားမုန့်တို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အထုပ်ချင်းခွဲ၍ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က အသားကြီးမုန့်ကို သူ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်မုန့်ကို တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်ကာ မျှော်လင့်ချက်များ စိုစွတ်နေသောမျက်လုံးများဖြင့် လောင်ကျန်းယဲ့၏နှုတ်ခမ်းနားသို့ တိုးပေးလိုက်သည်။ ကလေးငယ်၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသောမျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း လောင်ကျန်းယဲ့၏မှောင်မိုက်နေသောရင်ထဲမှ မူလကရှိနေခဲ့သည့် မိုးတိမ်မည်းကြီးများသည် ခြေရာလက်ရာပင်မကျန်တော့ဘဲ ချက်ချင်းကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ သူ ပါးစပ်ဟလိုက်ကာ မုန့်ကို တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်သည်။
သူ့အနေဖြင့် စားရန်မလိုအပ်သလို သက်သတ်လွတ်အစားအစာများကို အလွန်ဆုံးစက်ဆုပ်ရွံမုန်းသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် ကိုယ်တိုင် သူ၏ပါးစပ်ရှေ့သို့ လာရောက်ကမ်းလှမ်းပေးခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ လုံးဝကွာခြားနေပေသည်။ အဆိပ်ပင်ဖြစ်နေပါကလည်း ၎င်းကို အချိုတစ်မျိုးအဖြစ် သူတွေ့ရှိခဲ့ပေမည်။ လောင်ကျန်းယဲ့ တစ်ကိုက်ကိုက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က အခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး မုန့်ကို သူ၏ပါးစပ်ငယ်လေးဆီသို့ ပြန်ယူကာ နောက်တစ်ကိုက် ထပ်ကိုက်လိုက်သည်။ လူနှစ်ဦးသား မုန့်ပေါင်းကို အနည်းငယ်စီဖြင့် အမြန်ပင်စားသုံးပြီးစီးသွားကြသည်။
ဤခဏချင်းတွင် လူသုံးဦးက သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့ထဲမှတစ်ဦးက အခါအားလျော်စွာ လောင်ကျန်းယဲ့နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့၏ ဦးတည်ရာကို ပြသနေသည်။ ကျန်လူနှစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် နောက်မှ တိတ်တဆိတ်ဆက်လက်လိုက်ပါလာကြသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ရှေ့မှလျှောက်သွားနေသော လောင်ကျန်းယဲ့မှာ တစ်ရှိန်ထိုးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ နောက်ယောင်ခံလိုက်လာသူများ ရုတ်တရက် အံ့သြမှင်တက်သွားကြပြီး အတော့်ကိုအမြန်လှမ်းကာ ရှေ့သို့ပြေးသွားကြသည်။
"မြန်မြန်! လိုက်သွားကြ! သူ ဟන්නိုဘက်ကို ထွက်ပြေးသွားတာ သေချာတယ်!" တစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျန်လူသုံးဦးကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်ကာ လမ်းဘက်သို့လှည့်သွားကြသည်။
အမိုးပေါ်မှနေ၍ လောင်ကျန်းယဲ့က လမ်းမပေါ်တွင် မျက်မမြင်ယင်ကောင်များကဲ့သို့ စက်ဝိုင်းပုံစံလှည့်ပတ်ပြေးနေကြသော လူသုံးဦးအား အောက်သို့ငုံ့ကြည့်ရင်း အေးစက်စက်ရယ်မောလိုက်သည် - "အရူးတွေ၊ ဒီဘုရားစင်စစ်ကို ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်နဲ့ နောက်ယောင်ခံလိုက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလဲ၊ မင်းတို့ရဲ့စွမ်းရည်ကိုက လွန်ကဲစွာမြင့်မားနေတယ်လို့ ထင်နေတာကိုး"
"အရူးတွေ" သေးငယ်သောလက်ကလေးက လောင်ကျန်းယဲ့၏ကုတ်အင်္ကျီကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကလေးငယ်လေးကလည်း ဤစကားလုံးကိုသင်ယူကာ နုနယ်သောအသံလေးဖြင့် ထွက်ဆိုလိုက်သည်။
သူပြောခဲ့သည်များကို နားထောင်ရင်း လောင်ကျန်းယဲ့၏မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် ဒေါသအမှတ်အသားများ ပေါ်လာကာ ရင်ခွင်ထဲမှကလေးငယ်ကိုကြည့်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ပါးပြင်ကို လှမ်းညှစ်လိုက်သည် - "ရင်သွေးလေး၊ ဒီစကားက မကောင်းတဲ့စကားလေ၊ မပြောရဘူး"
"ကျန်းယဲ့ ပြောတာပဲလေ"
"ငါက လူကြီးလေ"
"ကျွန်တော်က ကလေးလေ၊ ပြောလို့ရတယ် :ပ"
ကလေးငယ်က ဤကဲ့သို့အတည်ပြုပြောဆိုလိုက်သောအခါ လောင်ကျန်းယဲ့မှာ ဒေါသအမှတ်အသားများဖြင့် လုံးဝပြည့်နှက်သွားရသည်။ နာကျင်ကိုက်ခဲနေသောနဖူးကို နှိပ်နယ်ရန် လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီးမှ အသာအယာရယ်မောလိုက်သည် - "ဒါဆိုရင် အခုကစပြီး ငါမပြောတော့ဘူး၊ လောင် ယွမ် လည်း မပြောရဘူးနော်၊ ဟုတ်ပြီလား"
ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ကလေးများအား ပညာပေးသည့်ကိစ္စကိုမူ ၎င်းတို့ကလေးဘဝကတည်းကပင် ဂရုစိုက်ထိန်းကျောင်းရပေမည်။
"ဘာလို့ မပြောရမှာလဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ငယ်ရွယ်သောအသက်အရွယ်ကို မကြည့်ပါနှင့်၊ သူက အသိတရားမရှိသေးသော်လည်း ကလေးငယ်၏ဇွဲလုံ့လမှာမူ ယခင်ကအတိုင်း အတိအကျပင်ဖြစ်နေပြီး လုံးဝပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။
"အယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ရွံစရာကျိန်စာစကားမို့လို့၊ လောင် ယွမ် က ကလေးကောင်းလေးလေ၊ ဒါကြောင့် မပြောသင့်ဘူး။ ဘိုးဘိုးသာကြားသွားရင် စိတ်ဆိုးလိမ့်မယ်" လောင်ကျန်းယဲ့မှာ မတတ်သာတော့သည့်အဆုံး ဘိုးဘိုးဟော့ကို တိုက်ရိုက်ဒိုင်းကာသဖွယ် အသုံးပြုလိုက်ရသည်။
"ဘိုးဘိုးက စိတ်ဆိုးမယ်၊ ဒါဆိုရင် ကျန်းယဲ့တောင် စိတ်ဆိုးမှာလား" ကျိန်စာစကားတစ်ခုကြောင့် ဘိုးဘိုးစိတ်ဆိုးလိမ့်မည်ဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ကိုယ်လုံးလေးမှာ အနည်းငယ်တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏လက်ကလေးက လောင်ကျန်းယဲ့၏ကုတ်အင်္ကျီကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
"အင်း... ဒါကြောင့် နောင်ဆိုရင် ငါမကျိန်ဆဲတော့ဘူး၊ လောင် ယွမ် လည်း မကျိန်ဆဲရဘူးနော်၊ ဟုတ်ပြီလား"
"အင်း" ကလေးငယ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အလျှော့ပေးရန် သဘောတူလိုက်လေသည်။
"ကောင်းပြီ၊ အိမ်ပြန်ပြီး ဘိုးဘိုးကိုရှာကြစို့" လောင်ကျန်းယဲ့က လမ်းဘက်သို့ အေးစက်စက်တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပါးစွာခုန်ချလိုက်ကာ လမ်းသွယ်ငယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် အချိန်အကြာကြီးဆက်နေရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မသင့်လျော်ပေ။
လမ်းသွယ်အချို့ကို ချိုးကွေ့ပြီးနောက် လောင်ကျန်းယဲ့နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့ ပင်မလမ်းမကြီးဆီသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ အိမ်သို့ပြန်ရန်အသင့်ဖြစ်နေစဉ် လောင်ကျန်းယဲ့က အိမ်အနီးအနားတွင် သံသယဖြစ်ဖွယ်လူအချို့ အသွားအလာလုပ်နေကြသည်ကို ရုတ်တရက်တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူ၏မျက်လုံးများကို အသာအယာစင်းလိုက်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာက အခြားလမ်းတစ်ခုဘက်သို့ ရုတ်တရက်လှည့်ကာ ထိုနေရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာလျှောက်သွားလိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်းပင် ထိုအခန်းထဲတွင်ရှိနေသူများအားလုံးလည်း ထိုနည်းအတိုင်း လိုက်ပါလာကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့်အမျိုးအစားလူတွေက သူ့ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ချင်နေကြတာလဲ။ သူရေကန်ထဲမှလွတ်မြောက်လာပြီးနောက် သူဖျက်ဆီးခဲ့ရတဲ့ ဂိုဏ်းခွဲအချို့က သူ့ရဲ့ခြေရာကိုတွေ့ရှိသွားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ ပိုဆိုးတာက သူပြန်လည်အသက်ဝင်လာပြီဆိုတာကိုပါ သူတို့သိသွားကြပြီ၊ ဒါကြောင့် သူတို့က...
မဟုတ်ပါ... မဖြစ်နိုင်ပါ။ သူပြန်လည်အသက်ဝင်လာခြင်းက မူလက ကြိုတင်ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သောကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ရပေမည်။ ဟွန့်၊ အခြေအနေဘယ်လိုပြောင်းလဲသွားမည်ကို ဦးစွာစောင့်ကြည့်ဦးစို့။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုအရူးအမူးလူများကို မေးမြန်းခြင်းဖြင့် ပိုမိုနားလည်လာရန် ပြုလုပ်ခြင်းကလည်း အကောင်းဆုံးပင်ဖြစ်ပေသည်။ ဤသို့စိတ်ထဲတွင် တွေးတောရင်း လောင်ကျန်းယဲ့၏ရုပ်အသွင်မှာ တစ်ဖန်လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက် လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းသွယ်ငယ်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုနောက်ယောင်ခံလိုက်လာသူအနည်းငယ်ကလည်း သူ့နောက်သို့ အလျင်အမြန်ပင် အတုယူလိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းရာသို့ဝင်ရောက်လာလေလေ၊ သူတို့၏ခြေလှမ်းများမှာ ပို၍ပင်နှောင့်နှေးကြန့်ကြာလာလေလေဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လောင်ကျန်းယဲ့က သူတို့၏ရှိနေခြင်းကို သိရှိနေနှင့်ပြီးဖြစ်ကြောင်း သူတို့သဘောပေါက်လာကြသောကြောင့်ပင်တည်း။ ဆက်လက်၍ နောက်ယောင်ခံလုပ်ရန် တန်ဖိုးရှိမရှိကို သူတို့စဉ်းစားနေရန်ပင်မစောင့်ဆိုင်းဘဲ လောင်ကျန်းယဲ့က ရုတ်တရက် သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည် - "မင်းတို့ကိုယ်တိုင် ငါ့ဆီကိုရောက်လာကြတာပဲ၊ အဲဒီတော့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ထွက်လာပြီး ဒီမှာရပ်စမ်းပါ။ ဒီဘုရားစင်စစ်က ဒီလိုခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အကွက်ဆင်တတ်တာမျိုးကို အလွန်ဆုံးစက်ဆုပ်ရွံမုန်းတာပဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီဘုရားစင်စစ် ကိုယ်တိုင်ပဲ မင်းတို့ကိုဆွဲထုတ်လာရမလား?"
နောက်ယောင်ခံလိုက်လာသူများမှာ သူ၏အေးစက်စက်လေသံသည် ပျော်ရွှင်နေခြင်းဟုတ်မဟုတ်ကို မခွဲခြားနိုင်ကြသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေကြရဆဲပင်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး... တောင်းပန်ပါတယ် မလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့မှာ ဘယ်လိုဆိုးရွားတဲ့ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး" အလွန်ပင်လျင်မြန်စွာဖြင့် စိမ်းစိုသောဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့်အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်လူသုံးဦးကလည်း သူ့နောက်မှအနီးကပ်လိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့မှာ မကြာသေးမီက လောင်ကျန်းယဲ့ဖယ်ရှားရှင်းလင်းခဲ့သည့်လူများပင် ဖြစ်ကြသည်မှာ ရှင်းလင်းနေပေသည်။
လောင်ကျန်းယဲ့က စိမ်းစိုသောဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသူအား ဦးခေါင်းမှခြေဖဝါးအထိ အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူသည် အနှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အိပ်စက်ခဲ့ရသော်လည်း ဤအဝတ်အစားနှင့်ပတ်သက်၍မူ သူအလွန်ပင်ရင်သပ်ရှုမောမိသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွန်ခဲ့သော အနှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာက သူသည် ဘာသာရေးမြို့လေးတွင်နေထိုင်သူတို့၏ရတနာများကို အမြစ်ပါမကျန်တူးဖော်သိမ်းပိုက်ခဲ့ဖူးသောကြောင့်ပင်တည်း။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို ဟိုကိုင်ယွမ် အား အနိုင်ယူရန်အတွက် အသုံးပြုခဲ့ပြီး များပြားလှသော အချစ်သင်္ကေတများထဲမှတစ်ခုအဖြစ် လဲလှယ်ခဲ့ကြသည်။
"မင်းက ဝိညာဉ်နီကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်လား" လောင်ကျန်းယဲ့က နှုတ်ခမ်းကို ဖြည်းညင်းစွာဟလိုက်သော်လည်း သူ၏ရင်ထဲတွင်မူ မငြိမ်မသက်တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေကာ - နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဖက်လူမှာ မည်သည့်ကိစ္စကြောင့် ရောက်လာရပါသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။ တစ်ဖက်လူထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည့်စကားများက သူတို့တွင် မည်သည့်ဆိုးရွားသောရည်ရွယ်ချက်မျှ လုံးဝမရှိကြောင်းကို သက်သေပြနေပေသည်။ ထိုဝိညာဉ်နီကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းသားများမှာ သူ့အတွက်ရောက်လာကြခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကယ်၍သာ သူတို့က သူ့၏အစစ်အမှန်ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို သိရှိကြမည်ဆိုလျှင် သူတို့အနေဖြင့် သေချာပေါက် တိုက်ခိုက်ပြီးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်တည်း။
"အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့က အမှန်တကယ်ပဲ အသခင်ကို စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားရပါတယ်...။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့အုပ်ထိန်းမှုအောက်မှာရှိတဲ့ တပည့်အချို့ရဲ့တည်နေရာက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာနဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။ ဆရာသီတင်းက ကျွန်တော်တို့ကိုထွက်ပြီး ရှာဖွေခိုင်းခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနေ့က ခိုးယူမှုကို မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့တဲ့ မြို့ခံတွေဆီကနေ ကျွန်တော်တို့ရဲ့တပည့်တွေကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် သူတောင်းစားတစ်ယောက်နဲ့ ဆက်သွယ်မှုရှိနေတာကို တွေ့ရှိခဲ့ရတယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရပါတယ်... ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်တို့က..."
"သူတောင်းစားငယ်လေး ဟုတ်လား" လောင်ကျန်းယဲ့က သူ၏တင်းမာနေသောမျက်ခုံးမွှေးများကို အသာအယာဖြေလျော့လိုက်ကာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှကလေးငယ်ကို အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ကလေးကိုပွေ့ချီကာ လူများဘက်သို့ မျက်နှာမူရင်း နှုတ်ခမ်းကိုဟလိုက်သည် - "ဒီလောက်သန့်ရှင်းနေတဲ့ သူတောင်းစားမျိုးကို မင်းတို့တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြလို့လား"
"အဟမ်း..." ဤစကားထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝိညာဉ်နီကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းသားအချို့မှာ ပြန်လည်ချေပနိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။
ငါ့ကိုကြည့်ကြစေ၊ မင်းတို့၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသောပုံစံများကို ငါကြည့်နေမည်။
"ရင်သွေးလေး၊ အဲ့ဒီဦးလေးတွေကို ပြောပြလိုက်ပါဦး၊ မင်းရဲ့နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ" နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးညွှတ်ကာ ဆိုးသွမ်းသောအရယ်အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြရင်း လောင်ကျန်းယဲ့က ဟိုကိုင်ယွမ် အား အေးအေးလူလူပင် ပြောဆိုလိုက်သည်။
'ဦးလေး' ဟူသောထိုစကားလုံးတစ်လုံးက အသက်နှစ်ဆယ်ထက်မကြီးကြသော ထိုဝိညာဉ်နီကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းသားများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပါးစပ်အာစောင်းသွားစေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လောင်ကျန်းယဲ့၏ကြီးမားပြီး အစွမ်းထက်လှသော ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာစွမ်းအားရှေ့တွင်မူ သူတို့က ဒေါသထွက်ဝံ့ကြသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုဝံ့ခြင်းမရှိကြပေ။
"ကျွန်တော့်နာမည်က... ဟီးဟီး... ကျွန်တော့်နာမည် ဟိုကိုင်ယွမ် ပါ... ဟုတ်တယ်၊ သူတောင်းစားငယ်လေး မဟုတ်ဘူး!" ဟိုကိုင်ယွမ် က အခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် သူတောင်းစားငယ်လေးမဟုတ်ဘဲ ဟိုကိုင်ယွမ် ဖြစ်ကြောင်း လောင်ကျန်းယဲ့ပြောခဲ့သည်များကို အမှတ်ရသွားဟန်တူပေသည်။
"ကြားလိုက်ကြလား။ သူ့ကို ဟိုကိုင်ယွမ် လို့ခေါ်တာ၊ သူတောင်းစားငယ်လေးတို့ ဘာတို့မဟုတ်ဘူး! မင်းတို့ဒီလိုလုပ်တာက ငါတို့ကို အသရေဖျက်နေတာပဲ၊ သြဇာကြီးမားတဲ့ ဝိညာဉ်နီကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းက ကလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် ခက်ခဲအောင်လုပ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်နဲ့နော်!" ဟိုကိုင်ယွမ် အား ပြန်လည်ပွေ့ချီလိုက်ရင်း လောင်ကျန်းယဲ့က နောက်သို့လှည့်ကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ အလွန်ပဲတောင်းပန်ပါတယ်၊ စိတ်မကောင်းပါဘူး..." အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသည့်တပည့်တစ်ဦးက သူတို့ရှေ့မှဖြတ်သွားနေသော လောင်ကျန်းယဲ့အားကြည့်လိုက်ပြီး တောင်းပန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ သူ၏မျက်နှာမှာမူ တင်းမာမှုအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။
"ဟွန့်" ဟူသောကဲ့ရဲ့သံငယ်တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့ရင်း လောင်ကျန်းယဲ့က ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် လျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ရင်ထဲမှနေ၍ ဤနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အဆင်မပြေလှကြောင်း သူပို၍ပို၍သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
ပျောက်ဆုံးနေသော ဝိညာဉ်နီကျောက်စိမ်းဂိုဏ်းတပည့်များမှာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှကလေးငယ်လေး၏ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် မကောင်းဆိုးဝါးနဂါးတောင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြပြီး သားရဲများ၏ဖဲ့ခြွေသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖွယ်ရှိသည်ဆိုသည့်အချက်ကို မဆိုထားနှင့်တော့... အကယ်၍သာ သူတို့က သဘာဝတရား၏စည်းမျဉ်းများကို ဆန့်ကျင်နေသူမှာ တကယ်တော့ထိုမကောင်းဆိုးဝါးနဂါးပင်ဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိသွားကြမည်ဆိုလျှင် ထိုအချိန်သို့ရောက်လာသည့်အခါ ဒုက္ခဆင်းရဲများက အဆက်မပြတ်ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်သာတည်း။
ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက်မည်သည့်အရာကမျှ အရေးမကြီးပေ၊ အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ ကလေးငယ်လေးကြီးပြင်းလာစေရန် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခြင်းပင်တည်း...။ ဤသေးငယ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သောပုံစံလေးမှာ အလွန်ပင်ချစ်စရာကောင်းသော်လည်း သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှကလေးငယ်လေး သူ၏အမှတ်တရများကို ပြန်လည်ရရှိလာရန်၊ တຽန်ချီ၏အမှတ်တရများကို ပြန်လည်ရယူရန်၊ ဟိုကိုင်ယွမ် ပိုင်ဆိုင်သည့်အမှတ်တရများကို ပြန်လည်ရရှိလာရန် သူဆန္ဒရှိနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။
ထိုသို့မဖြစ်လာမီအချိန်အထိ မည်သူ့ကိုမျှ သူ့အားအတားအဆီးဖြစ်စေရန် သူလုံးဝခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍လိုအပ်ပါက... အသွေးအစိုဆုံးသောနည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ပင် သူအမြဲတမ်းကာကွယ်သွားမည်ဖြစ်သည်။
"ကျန်းယဲ့" သေးငယ်သောအသံလေးတစ်ခုက သူ့အားရုတ်တရက်လှမ်းခေါ်လိုက်သဖြင့် လောင်ကျန်းယဲ့၏ရင်အစွန်အဖျားတွင် အပြင်းအထန်တက်ကြွလာနေကြသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောသားရဲများကို ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့အား တလက်လက်တောက်ပြောင်နေသော ရေစိုစိုမည်းမှောင်နေသည့်မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် မော့ကြည့်နေသည်။
"ဘာမှ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ အိမ်ပြန်ကြစို့၊ ဘိုးဘိုးက အသားမုန့်ပေါင်းကြီးကိုတွေ့ရတဲ့အတွက် အလွန်ပဲပျော်ရွှင်နေလိမ့်မယ်" သူဘာတွေတွေးနေမိတာလဲ၊ ဒီကလေးကို အရွယ်ရောက်လာသည်ထိ ကာကွယ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားရုံတင်မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ဒီလိုကိစ္စမျိုးက သူ့ရဲ့ရင်ကို မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေခဲ့ရတာပါလိမ့်...။
"အင်း"