အသားစိုင်များ လွင့်စင်ပျံ့နှံ့နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာမူ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသံတဖုန်းဖုန်းဖြင့် လဲကျသွားကြကာ တုပ်တုပ်မျှပင် မလှုပ်တော့ပေ။ ဤကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူများ မည်မျှပင် လက်ရုံးရည် သို့မဟုတ် အတတ်ပညာ ကျွမ်းကျင်ကြပါစေ၊ တောင်ပေါ်ရှိ သားရဲအုပ်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုမူ မည်သူမျှ ရင်ဆိုင်ကျော်လွှားနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။ အချိန်တစ်နာရီပင် မပြည့်မီအတွင်းမှာပင် ဝင်ရောက်လာသော လူရှစ်ယောက်ပါသည့် အဖွဲ့သည် ရက်စက်စွာဖြင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲသတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး ၎င်းတို့၏ ရုပ်အလောင်းများကိုလည်း သားရဲတိရစ္ဆာန်တို့က ဝါးမြိုပစ်လိုက်ကြသည်။ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါတွင်မူ အရိုးတစ်စတောင်မှ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။
တစ်ခွန်ထွက် သစ်တိုးဝံပုလွေ (Lone Horned Jackal) ဆိုသည်မှာ အိမ်မွေးကြောင်နှင့် ပုံသဏ္ဌာန်ဆင်တူသော သားရဲတစ်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် သေးငယ်သည်ကို အကြောင်းပြု၍ အထင်သေးကာ လျစ်လျူမရှုသင့်ပေ။ အကြောင်းမှာ ဤဆိုးယုတ်သော နဂါးတောင်တန်း (Evil Dragon Mountain) အတွင်းတွင် ဤသားရဲသည် အန္တရာယ်အရှိဆုံး သားရဲကောင်များထဲမှ တစ်ကောင် အပါအဝင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်တည်း။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် သေးငယ်သည့် အားနည်းချက်ကို ဖုံးကွယ်နိုင်ရန်အတွက် တစ်ခွန်ထွက် သစ်တိုးဝံပုလွေများသည် အလွန်အမင်း ရန်သူကို လှည့်စားတတ်သော ဉာဏ်ပညာနှင့် ပရိယာယ်ကြွယ်ဝမှုများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။
သားကောင်များကို လိုက်လံမုဆိုးလုပ်ကာ အမဲလိုက်သည့်အခါ တစ်ခွန်ထွက် သစ်တိုးဝံပုလွေသည် ရှေ့တိုး၍ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လေ့ မရှိပေ။ ချက်ချင်းပင် အဆုံးသတ်သတ်ဖြတ်ပစ်ကာ အသက်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခြွေပစ်ရန်လည်း ရည်ရွယ်လေ့ မရှိပေ။ ကြောင်တစ်ကောင်က ကြွက်တစ်ကောင်ကို မစားသုံးမီ အလွန်အမင်း ကစားနေသကဲ့သို့ ဤသားရဲသည်လည်း ၎င်း၏ သားကောင်ကို ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတို့ကြောင့် အရှုံးပေးလဲကျသွားသည်အထိ နောက်မှ လိုက်လံပျော်ရွှင်ကာ အမဲလိုက်ကစားလေ့ ရှိသည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးမှသာ တစ်ခွန်ထွက် သစ်တိုးဝံပုလွေသည် ၎င်း၏ သားကောင်၏ အသက်ကို အဆုံးသတ်ပစ်တော့သည်။
ဤတောင်းရမ်းစားသောက်နေသည့် ကလေးငယ်လေး၏ ငွေရောင် ဆံပင်များမှာမူ သားရဲ၏ ခြေသည်းများဖြင့် ကုတ်ဖဲ့ခံထားရသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရှုပ်ပွယိုယွင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ခြေထောက်ခလုတ်တိုက်ကာ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ပြေးလွှားနေရသဖြင့် သူ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း မရေတွက်နိုင်သော အစွန်းအထင်းများနှင့် စုတ်ပြဲနေမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ပခုံးတစ်ဖက်တွင် ကြီးမားစွာ စုတ်ပြဲနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ကျောဘက်ဆီသို့ပင် ဆက်လက် ဆင်းသက်သွားခဲ့သည်။ အရေပြားပေါ်ရှိ တိမ်စပ်သော ကုတ်ရာများမှ သွေးများလည်း အဆက်မပြတ် စီးကျနေလေသည်။
"ထွက်သွားပါ... ထွက်သွားပါ... ငါ့ကို မစားနဲ့... ဝူဝူ..."
ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာရင်း ကလေးငယ်လေးသည် မိမိကို နောက်မှ ချောင်းမြောင်း လိုက်ပါလာနေသော တစ်ခွန်ထွက် သစ်တိုးဝံပုလွေကို ရည်ရွယ်၍ အားယိုနေသော လက်ကလေးများကို လှမ်းယမ်းပြလိုက်သည်။
သားရဲ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဤအားနည်းလှသည့် သားကောင်ငယ်လေးမှာ အနည်းငယ်မျှသော ခြိမ်းခြောက်မှုကိုပင် ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း မရှိပေ။ ကလေးငယ်လေးသည် မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်နေသော သစ်မြစ်တစ်မြစ်ကို ခလုတ်တိုက်ကာ လဲကျသွားသောအခါ ဤသားရဲသည် ထိုသားကောင်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော သွေးဆာဖွယ် အနံ့အသက်ကို ဆက်လက်သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ နီရဲနေသော မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ ချွန်ထက်သော စူးရှသည့် အော်သြသံနှင့်အတူ ကလေးငယ်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။
ဝံပုလွေက ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကလေးငယ်ကလည်း အလိုလိုနေရင်း လက်တစ်ဖက်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။ ချွန်ထက်သော သားရဲသွားများသည် ညစ်ပတ်နေသော လက်စွပ်စကို တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ခဲမိသွားပြီး အစွန်းတစ်စကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ဖွေးဥ၍ သွယ်လျသော လက်ဖဝါးတစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သေးငယ်သော လက်ကောက်ဝတ် ပတ်လည်တွင်မူ မှိန်ဖျော့သော ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပနေလေသည်။
သားရဲက ထိုလက်ကို ကိုက်မစားရသေးမီ ငွေရောင်အလင်းတန်းများသည် တောင်းရမ်းစားသောက်နေသည့် ကလေးငယ်၏ လက်မောင်းတစ်ဝိုက်တွင် စုဝေးလာကြသည်။ ပွင့်လင်းမြင်သာသော နဂါးငယ်တစ်ကောင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ တစ်ခဏချင်းပင် ဝံပုလွေသည် ရန်လိုစွာ ဟိန်းဟောက်နေရာမှ နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ကြောက်လန့်တကြား အော်မြည်လျက် အမြီးကို ပေါင်ကြားထဲ ညှပ်ကာ အသက်အတွက် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားတော့သည်။
တောင်းရမ်းစားသောက်နေသည့် ကလေးငယ်မှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို မသိရှိခဲ့သော်လည်း သားရဲ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမြန်ဆုံး ထရပ်လိုက်ပြီး ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ ငိုကြွေးရင်း ပြေးလွှားကာ သူ၏ ခရီးကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။
ပါးစပ်မှလည်း "ငါ့ကို မစားနဲ့၊ ငါ့ကို မစားနဲ့" ဟု တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေကာ မျက်ရည်များကြောင့် မြင်ကွင်းများ ဝေဝါးနေသဖြင့် ရေကန်ကို အလွန်နောက်ကျမှသာ မြင်လိုက်ရရှာသည်။ ဂျွမ်းထိုးလုမတတ် ပစ်ဝင်သွားရင်း ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသော ရေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
ရေကူးတတ်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသော စိတ်အခြေအနေနှင့်ပါ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ သူသည် ရုန်းကန်ခြင်းပင် မပြုလုပ်နိုင်တော့ပေ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သေးငယ်သော ကိုယ်လုံးလေးမှာ မှောင်မိုက်နက်ရှိုင်းသော ရေအောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။
ရေများသည် နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာမှသာ တောင်းရမ်းစားသောက်နေသည့် ကလေးငယ်မှာ အနည်းငယ် ရုန်းကန်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်မှုက ကျန်ရှိနေသေးသော အားအင်များကိုပါ စုပ်ယူသွားခဲ့သဖြင့် သူ့ကို ဆက်လက် ရုန်းကန်မရအောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သေမင်းက ဤကလေးငယ်လေးဆီသို့ ၎င်း၏ လက်သည်းခွံများကို စိုက်ထក់တော့မည့် အချိန်၊ သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တလှပ်လှပ်ဖြင့် ရပ်တန့်လုဆဲဆဲ အချိန်တွင် တောင်းရမ်းစားသောက်နေသည့် ကလေးငယ်၏ ခရိုနီ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ရုတ်တရက် တွန့်သွားခဲ့သည်။ ငွေရောင် အလင်းတန်းများသည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှ စီးထွက်လာပြီး သူ့ကို ပုံစံခွက်တစ်ခုအဖြစ် လွှမ်းခြုံသွားစေသည်။ ရွှေရောင် အလင်းတန်း အမျှင်ငယ် တစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေကန်ကြမ်းပြင်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပစ်လွှတ်သွားခဲ့သည်။
မှန်ကန်သော သော့ခလောက်ထဲသို့ သော့တစ်ချောင်း ထည့်သွင်းလိုက်သကဲ့သို့ ရွှေရောင် အလင်းတန်းအမျှင်သည် ရေကန်ကြမ်းပြင် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရွှေရောင် မျက်လုံးတစ်စုံ ပွင့်လာကာ မှောင်မိုက်မှုကို လင်းလက်တောက်ပစေခဲ့သည်။ ရေပြင်များ ထကြွလာပြီး လေပူဖောင်း အများအပြား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
တောင်ပေါ်မှနေ၍ ပဲ့တင်ထပ်လာသော ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာသည့် နဂါးဟိန်းသံနှင့်အတူ ကြီးမား၍ မြွေကဲ့သို့ ကွေးကောက်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာကြီးတစ်ခုသည် အပေါ်ဘက်သို့ ပစ်ထွက်လာကာ နစ်မြုပ်နေသော ကလေးငယ်ကို ရစ်ပတ်ကာ ရေကန်မျက်နှာပြင်ကို ဖောက်ထွက်လာခဲ့သည်။
နောက်ထပ် ကြီးမားသော ရေပန်းထွက်သံနှင့်အတူ နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသော နက်မှောင်သည့် အကြေးခွံများပါရှိသည့် နဂါးတစ်ကောင်သည် ရေကန်အထက်တွင် ဝဲပျံနေခဲ့သည်။ ရွှေရောင် အလင်းတန်း လင်းလက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် နဂါးသည် ချောမောခန့်ညားသော၊ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဘယ်ဘက်ပါးတွင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ နဖူးတွင် နဂါးပုံသင်္ကေတ စက်ဝိုင်းပါရှိသည့် ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ထိုအမျိုးသားသည် ခိုင်မာသော မြေပြင်ပေါ်သို့ အမြန်ဆုံး ဆင်းသက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းများထဲတွင် ပွေ့ချီထားသော ဖြူဖပ်ဖြူရور ဖြစ်နေသော ကလေးငယ်ကို ချထားပေးလိုက်သည်။ ရွှေရောင် အလင်းတန်း အမျှင်ငယ်လေး တစ်ခုကို သေးငယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ သွင်းပေးလိုက်ပြီး ကလေးငယ်၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိသိပ်ကာ ပါးစပ်ချင်း တိုက်ရိုက် လေသွင်းပေးခြင်း (CPR) ကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။
မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိရတော့ပေ၊ ကလေးငယ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တွန့်သွားပြီးနောက် ဘက်တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားကာ ရေကန်ရေများကို အန်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ မောဟိုက်ပြင်းစွာ အသက်ရှူရင်း သူသည် အသက်ရှူသံများ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် မရောက်ရှိလာမီအထိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိတ်လန့်တကြား လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ အမျိုးသားက တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ကလေးငယ်၏ မျက်နှာမှာ တွန့်ကြေသွားကာ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကိုယ်ကို ခွေလိုက်ကာ သေးငယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာလေးမှာ တုန်ရီနေပြီး "ငါ့ကို မစားနဲ့၊ ငါ့ကို မစားနဲ့" ဟု အသံတိုးတိုးဖြင့် တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေခဲ့သည်။
ထိုအရေးကြီးသော အချိန်ခဏအတွင်းတွင် အမျိုးသား၏ စိတ်ထဲ၌ ကလေးငယ်ကို မဖြစ်မနေ ကယ်တင်ရမည်ဟူသော အတွေးများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ကျယ်လောင်သည့် ငိုသံက သူ့ကို လက်ရှိ အမှန်တရားဆီသို့ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ ငွေရောင် ဆံပင်များ၊ စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများ၊ ဒဏ်ရာရနေသော ခြေထောက်များ။ သေးငယ်သော လက်ကောက်ဝတ် တစ်ဖက်ပတ်လည်တွင် ရစ်ပတ်နေသော ငွေရောင်နဂါးမှာ ကလေးငယ်၏ အထောက်အထားကို သက်သေပြနေပေသည်။ သူ့ရှေ့မှ ကလေးငယ်မှာ သူ အလွမ်းရဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ပါက၊ အခြားမည်သူ ဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။
ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း နာကျင်ခံစားရကာ တုန်ရီနေသော ကလေးငယ်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
"ငါ ရှိနေပြီ၊ ကိုယ် စောင့်ရှောက်ပေးမယ်။ ဘယ်သူကမှ မင်းကို လာစားရဲမှာ မဟုတ်ဘူး..."
"ယွမ် လေး၊ အတိအကျ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ။"
သူ အားလုံးကို ပြန်လည် သတိရလာခဲ့သည်။ ထိုတောင်ပေါ် သားရဲဘီလူးနှင့် နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲ၊ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့်အတူ နောက်ဆုံး ထိုးနှက်ချက်ကို အတူတကွ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း၊ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်နှစ်ခု၏ စွမ်းအားအောက်တွင် ဘီလူးကြီး နောက်ဆုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ခြင်း...
ပေါက်ကွဲမှုကြီးက နယ်မြေများအကြားရှိ တံခါးပေါက်တစ်ခုကို ဖောက်ထွင်းဖွင့်လှစ်သွားခဲ့ပြီး သေးငယ်သော ယွမ် နှင့် သူ့ကိုပါ စုပ်ယူသွားခဲ့သည်။
ဤနေရာတွင် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ဆုံးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သေးငယ်သော ယွမ် နှင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ မသေမျိုးနယ်မြေ (Immortal Realm) သို့ အောင်မြင်စွာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်မှာ ရှင်းလင်းနေပေသည်။ သူ၏ လူ့လောက ရုပ်ခန္ဓာမှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ဟန် တူသဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ယခုအခါ ရေကန်ကြမ်းပြင်တွင် အိပ်စက်နေခဲ့သော သူ၏ မူလကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ပြန်လည် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသေးငယ်သော ယွမ် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ...
သူ့မူလ ကိုယ်ခန္ဓာဆီသို့ သူ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီလား။ သို့တတည်းမဟုတ် ဤအရာမှာ မသေမျိုးကမ္ဘာကို ဆန့်ကျင်သော လူ့လောကထဲမှ သူတို့၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းလား။
သူ၏ အသံတိုးတိုးလေးမှာ ဤကလေးငယ်၏ နားထဲတွင် အလွန်တရာ နှစ်သိမ့်မှု ပေးစွမ်းနိုင်နေပြီး ကျယ်လောင်သော ငိုသံကို တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားစေခဲ့သည်။ မျက်ရည်များ စွန်းထင်းနေသော မျက်နှာလေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လာကာ ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသားကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ သေးငယ်သော ပါးစပ်လေးမှာ အလွန်မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။ လက်များကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးများကို ရစ်ပတ်ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး အမျိုးသားကို တင်းကျပ်စွာ တွယ်ကပ်ထားလိုက်သည်။
လူကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း တုံ့ပြန်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကလေးတစ်ဦးကို ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ပွေ့ဖက်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ရင်ခွင်ထဲရှိ ဤကလေးငယ်လေးကို မည်သို့ အကောင်းဆုံး နှစ်သိမ့်ရမည်ကို အလိုလို သိရှိနေခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လက်ဖြင့် ကလေးငယ်၏ ခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဝန်းရံပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်ကမူ ကျောကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
"မကြောက်နဲ့တော့။ ကိုယ် ရှိနေမှတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မင်းကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"
ကလေးငယ်ကို လက်မောင်းထဲတွင် ပွေ့ချီထားရင်း အမျိုးသားသည် ရေကန်ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ အချိန်အကြာကြီး ကြာမြင့်သွားသည့်တိုင်အောင် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ကြင်နာယုယသော အကြည့်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပေ။ ကလေးငယ် ငြိမ်ကျသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် သူသည် နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသော စကားစမြည်ပြောဆိုမှုကို စတင်လိုက်တော့သည်။
အသက်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသောကြောင့် ထိုသူတောင်းစားလေး၏ ဝေါဟာရကြွယ်ဝမှုနှင့် ရှင်းလင်းပြောဆိုနိုင်စွမ်းမှာ အတော်လေး အားနည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤအမျိုးသား၏ ပိုင်းခြားသုံးသပ်နိုင်စွမ်းမှာ ပျမ်းမျှထက် မြင့်မားပေသည်။ ကလေးငယ်၏ ပြန်လည်ပြောပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် သူသည် ငွေရောင် ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"
"နာမည် ဟုတ်လား။ အဘိုးကတော့ သားကောင်းလေးလို့ ခေါ်တယ်။ ငါတို့နဲ့ အတူနေတဲ့ ဦးလေးကတော့ ကလေးသူတောင်းစား လို့ ခေါ်တယ်..." ကလေးငယ်သည် မျက်နှာတွင် အလေးအနက်ထားသော အမူအရာဖြင့် ထိုအမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ မကြာသေးမီက ငိုကြွေးထားခဲ့ရသောကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ယခုထိ နီရဲနေဆဲဖြစ်ကာ ယုန်ငယ်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပေသည်။
"သူတောင်းစားလေး" ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမျိုးသား၏ နှုတ်ခမ်းပါးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ "မင်းရဲ့ နာမည်က သူတောင်းစားလေး မဟုတ်ဘူး။ ဟိုကိုင်ယွမ် လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါကို မှတ်ထား။"
"ဟိုကိုင်ယွမ် ဟုတ်လား။ သားရဲ့ နာမည်က..."
"အင်း၊ မှန်တယ်။ အရမ်းတော်တာပဲ..." ကလေးငယ်၏ ဦးခေါင်းထိပ်ကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ချီးကျူးလိုက်သည်။ "ငါ့နာမည်က လောင်ကျန့်ရယ် လို့ ခေါ်တယ်။"
"လောင်ကျန့်ရယ်..." ထိုနာမည်ကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုရင်း သူ၏ အကြည့်များမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ပြန်ပြောင်းတွေးတောနေဟန်ဖြင့် ဝေးလံသွားခဲ့သည်။
ထိုသေးငယ်သော မျက်နှာလေးပေါ်ရှိ ချစ်စရာကောင်းပြီး ရင်းနှီးနေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
ငယ်ဘဝက ယွမ် ၏ သူ့အကြောင်း မှတ်ဉာဏ်များက...
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေချိန်မှာပင် ကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်ထပ် ပြောမည့် စကားတစ်ခွန်းမှာ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရေခဲရေပုံးတစ်ပုံး ပက်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တောက်ပနေသော မျှော်လင့်ချက်မီးတောက်ကို ငြိမ်းသတ်သွားစေခဲ့သည်။ "အာ... ခင်ဗျားကို လောင်ကျန့်ရယ် လို့ ခေါ်တာပဲ။ သား ခင်ဗျားကို မြင်ဖူးတယ်! ခင်ဗျားက အမြဲတမ်း အိပ်ပျော်နေတာလေ!"
လောင်ကျန့်ရယ် မှာ ငိုရမည်လား၊ ရယ်ရမည်လားပင် မသိတော့ပေ။
ပြောရလျှင်တော့ အမှန်တရားက ရက်စက်လှပေသည်။ သူ၏ ငယ်ဘဝ ကိုယ်ခန္ဓာဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူက ဘာကိုများ မှတ်မိနိုင်တော့မည်နည်း။
"ငါ အခု နိုးလာပြီလေ။ ပြီးတော့ ဒီကစပြီး ငါက သေးငယ်တဲ့ ယွမ် နဲ့ အမြဲတမ်း အတူတူ ရှိနေမှာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မည်သို့ပင် ဖြစ်လာပါစေ၊ သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် အနက်ရှိုင်းဆုံး ချစ်မြတ်နိုးရမည့် ပုဂ္ဂိုလ် အဖြစ် အမြဲတမ်း ရှိနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ကလေးငယ်များမှာ အချိန်တန်လျှင် လူကြီးများအဖြစ်သို့ ကြီးပြင်းလာကြမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ် ကွဲကြေပျံ့နှံ့သွားရခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤအခြေအနေက အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။
"တကယ်လား။ ဂျန်ယိ က သားနဲ့ အမြဲတမ်း အတူတူ ရှိနေမှာလား။" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ (စာရေးသူ၏ မှတ်ချက် - ဤမှစ၍ ကလေးသူတောင်းစားလေးကို ဟိုကိုင်ယွမ် ဟုသာ ရညွှန်းခေါ်ဆိုပါမည်) မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ တန်ဖိုးကြီး ကျောက်မျက်ရတွေကဲ့သို့ အရောင်လက်သွားခဲ့သည်။
"အင်း။ ထာဝစဉ် အတူတူ၊ ဘယ်တော့မှ မခွဲဘူး။" လောင်ကျန့်ရယ် သည် ကိုင်းညွတ်သွားကာ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသော ပါးပြင်လေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
"ဒါဆို ဂျန်ယိ က သားနဲ့အတူ အဘိုးဆီကို လိုက်ခဲ့မှာလား။"
"သေချာတာပေါ့။ သေးငယ်တဲ့ ယွမ် ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ အဘိုးကို ကိုယ် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရဦးမယ်လေ..." လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။
ဤကလေးငယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော အပြقعာထိုးထားပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏ အဘိုး၏ ဘဝမှာလည်း ကောင်းမွန်လှမည် မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေပေသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ဤကလေးငယ်ကို စွန့်ပစ်မထားဘဲ အစား တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။
"ဒါပေမဲ့ အဘိုးက ဖျားနေတယ်။ သားသာ ဒါကို ဆေးဆိုင်က ဆရာဝန်ကို ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် အဘိုးကို ကုသပေးနိုင်လိမ့်မယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို လောင်ကျန့်ရယ် အား ပြသလိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသားအပေါ် သူ၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။
ဆွဲသီးကို ငေးကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။
ဤကျောက်စိမ်းဆွဲသီးမှာ...