မသေမျိုးနယ်မြေ၏ သန်းခေါင်ယံအချိန်
ကောင်းကင်ယံမှ အရောင်အဆင်း တစ်ခုက ရွှေရောင်၊ တစ်ခုက ငွေရောင်ရှိသော အလင်းတန်းကြီး နှစ်ခု ပြိုဆင်းလာကာ တစ်ခုလုံးကို ထိန်ထိန်လင်းသွားစေသည်။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံသည် ရုတ်တရက် နေ့ခင်းကြောင်တောင်သဖွယ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မြင်ကွင်းကြောင့် နယ်မြေအတွင်းရှိ လူအများအပြား ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဖြစ်ရပ်စတင်ပြီး မကြာမီမှာပင် ကျင့်ကြံသူအများအပြားသည် အခြေအနေကို စုံစမ်းရန်အတွက် ထိုနေရာသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြလေသည်။
သို့သော်လည်း အလင်းတန်းကြီးများသည် ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
နောက်တွင် ကျန်ရัดခဲ့သော အရာမှာမူ အလွန်တရာ ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်နေသည်။ အုံ့ဆိုင်းနေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ကွယ်ပျောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဤကမ္ဘာလောကရှိ လူသားအားလုံး ကြောက်ရွံ့ကြသော မကောင်းဆိုးဝါး နဂါးတောင်တန်းကြီးကို ဖော်ပြလာလေသည်။ တစ်နှစ်တိတိ ထိုတောင်တန်းသည် အဆိပ်ငွေ့ထူထူတို့ဖြင့် ဝန်းရံခံထားရသည်။ ရက်စက်ကြမ်းကြածသော သားရဲများသည် တောင်ခြေနားတွင် အုပ်စုဖွဲ့ကာ လွတ်လပ်စွာ ကျက်စားနေကြသည်။ ၎င်း၏ အန္တရာယ်အဆင့်မှာ အဆင့် (၃) အန္တရာယ်မှ တားမြစ်နယ်မြေ အဆင့် (၁) အဖြစ်သို့ တိုးမြှင့်ခံထားရသည်။ မကောင်းဆိုးဝါး နဂါးတောင်တန်း၏ နယ်နိမိတ်အတွင်းသို့ တစ်ကိုယ်တည်း ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားသူတိုင်းမှာ သေလမ်းကို ရှာဖွေနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ သဘာဝကျကျပင် မည်သူမျှ စပ်စုလိုစိတ်လေးတစ်ခုတည်းအတွက် မိမိတို့၏ အသက်ကို အလွယ်တကူ စွန့်လွှတ်ရမည့် လူမိုက်မျိုး မဟုတ်ကြပေ။ မကျေနပ်ကြသော်လည်း လူအုပ်ကြီးသည် အမြန်ပင် လူစုခွဲသွားကြသည်။ ငွေရောင်အလင်းတန်း ကျဆင်းခဲ့သည့် နေရာနှင့် ပတ်သက်၍မူ ထိုနေရာတွင် စုရုံးနေကြသော လူအားလုံးသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်သာ ပြန်လာခဲ့ကြရသည်။
ထိုရွှေရောင်နှင့် ငွေရောင် အလင်းလက်သွားခြင်းမှာ အဘယ်အရာနည်း။ ဤမသေမျိုးတို့၏ ကမ္ဘာလောကကြီးဆီသို့ ၎င်းက မည်သည့်အရာကို ယူဆောင်လာမည်နည်း။ မည်သူမျှ မသိကြပေ။ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် တောက်ပနေသော ကောင်းကင်ယံသည် မူလအမှောင်စگاهဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှုက တစ်ဖန် ပြန်လည်စိုးမိုးလာခဲ့သည်။
ဤညဉ့်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဖြစ်ရပ်မှာ ရေကန်ထဲသို့ ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ကျင့်ကြံသူတိုင်း၏ နှตรထဲတွင် လှိုင်းဂርက်သွားစေသည်။ ၎င်းက ကြာရှည်စွာ တည်ရှိနေခဲ့သော အေးချမ်းငြိမ်သက်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး ရေပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းငယ်လေးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဤဖြစ်ရပ်နှင့် ပတ်သက်သည့် အမျိုးမျိုးသော ကောလာဟလများနှင့် ခန့်မှန်းချက်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
သို့သော်လည်း ရက်ရက်ချင်း လများကူးပြောင်းသွားသော်လည်း ထူးဆန်းသည့် မည်သည့်အရာမျှ ပေါ်မလာခဲ့သောကြောင့် ဤကိစ္စသည် လူတို့၏ စိတ်အာရုံထဲမှ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကာ တစတစ မေ့ပျောက်သွားခဲ့ကြသည်။
~~~
ခြောက်နှစ်အကြာ
အဖြူရောင် လွှမ်းခြုံနေသော ကျယ်ပြောလှသည့် နေရာလွတ်ကြီးထဲတွင် တောက်ပရှည်လျားသော ငွေရောင်ဆံပင်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ချစ်စရာကောင်းကာ အပြစ်အနာအဆာကင်းစင်သော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသည့် ကလေးငယ်လေးတစ်ဦး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်ဘဲ ရှိနေသည်။ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေပြီး အပြာရင့်ရောင် အလှယ်အပုများနှင့် ခပ်နွမ်းနွမ်း မီးခိုးရောင် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ၎င်း၏ ခြေဖဝါးငယ်လေးများကို သစ်ရွက်ကြမ်းဖိနပ်တစ်ရံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။
ဤကလေးငယ်၏ ဘေးတွင် အခြားသော ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခု လဲလျောင်းနေသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရှည်လျားနက်မှောင်သော ဆံပင်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဤပုဂ္ဂိုလ်မှာ အလွန်တရာ ချောမောခန့်ညားလှပေသည်။ မျက်နှာပေးမှာ အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်ထားကာ ရင်ဘတ် တက်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်နေခြင်းက သူသည် အိပ်မောကျနေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
"အဘိုးက ဖျားနေတော့ သမီး/သား အရမ်း စိတ်ပူနေတယ်..."
ကလေးငယ်က အိပ်ပျော်နေသော လူသားနှင့် တစ်ဖက်သတ် စကားပြောနေစဥ် သတိကြီးစွာထားခြင်းများ ပြည့်နှက်နေသော နူးညံ့ပြီး ကြည်လင်သော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာပေါက်လေးပေါ်တွင် မွေးရာပါ အဆီဥလေးများနှင့်အတူ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"အကိုကြီးရယ်၊ ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက်တောင် အိပ်ချင်နေရတာလဲဟင်။ နိုးလာရင် ဒီသူတောင်းစားလေးရဲ့ အဘိုးကို ဆေးကုသပေးဖို့ ခေါ်လာပေးလို့ ရမလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော်တို့ သူတောင်းစားဂူထဲမှာ အသက်အကြီးဆုံး အဘိုးက ဖျားပြီး ပျောက်သွားခဲ့တယ်... ဒီသူတောင်းစားလေးက အဘိုးကို မဖျားစေချင်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် အဲ့ဒီအဘိုးကြီးလိုပဲ သူလည်း ပျောက်သွားလိမ့်မယ်..."
ကလေးငယ်က သူ့ဘာသာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ရင်း အိပ်ပျော်နေသော လူသား၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တက်တွယ်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ပါ အိပ်ပျော်သွားကြတော့သည်။
အဖြူရောင် မြေပြင်ကြီးဖြင့် ဝန်းရံထားလျက် အိပ်မောကျနေကြသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် လူကြီးတစ်ဦးတို့၏ ပုံရိပ်သည် ပြောပြ၍မကုန်နိုင်သော နွေးထွေးမှုနှင့် နှစ်သိမ့်မှုတို့ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေပေသည်။
~~~
အောက်တိုဘာလတွင် ဆောင်းရာသီအလယ် ရာသီဥတုမှာ အလွန်တရာ အေးစက်လှပေသည်။
မကြာသေးမီက လင်ဝမ်ရွာလေး၏ အေးချမ်းသော လေထုထဲတွင် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ နေရာအနှံ့အပြားတွင် လှုပ်ရှားသွားလာနေကြသော ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အသံများကို ကြားနေရပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် သတ်မှတ်ချက်ကြီး ခြောက်ခုမှ ဂိုဏ်းသားဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော ကျင့်ကြံသူအချို့ ရပ်ကွက်ထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။
ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲနှင့် ပတ်သက်၍ အသက်ခြောက်နှစ်သာရှိသေးသော သူတောင်းစားကလေးငယ်လေးမှာ မသိရှိပေ။ ယနေ့ လမ်းမများပေါ်တွင် လူအများအပြား ရှိနေပုံရသည်ကိုသာ ဤကလေးငယ်လေးက သိရှိထားသည်။ လမ်းကြားတစ်ခု၏ ထောင့်စွန်းတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်နေသော်လည်း လမ်းသွားလမ်းလာ အချို့က သူ၏ အနားတွင် ရပ်တန့်ကာ အစွန်းကျိုးနေသော ခွက်ထဲသို့ ကြေးဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြားစီ ထည့်ပေးသွားကြသည်။ အလွန်ပင် မကြာလိုက်၊ ခွက်ငယ်လေးမှာ ပြည့်လျှံသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
အဘိုးက ဖျားနေပြီး သူ့ကို ကုသပေးရန် ဆရာဝန်ပြဖို့ ပိုက်ဆံလိုနေသည်။
ထို့ကြောင့် အဘိုး အိပ်မောကျနေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူက ခွက်ကို ယူပြီး ဤနေရာသို့ လာတောင်းစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါ ကြေးဒင်္ဂါးပြားများ ပြည့်နေသော ဤခွက်ဖြင့် သူ သွား၍ ဆရာဝန်ကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်—
ခွက်ကို သေချာစွာ ကိုင်ဆောင်ရင်း သူတောင်းစားကလေးငယ်လေးသည် ဆေးဆိုင်ငယ်လေးဆီသို့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် ရပ်ကွက်လမ်းကြားတစ်ခုထဲမှ အရိပ်တစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာကာ သူ့ကို တိုက်မိသွားလေသည်။
ကလေးငယ်၏ လက်ထဲမှ ခွက်သည် သူ့နောက်သို့ ပါသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီး ကွဲအက်သွားကာ ဒင်္ဂါးပြားများ နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။ သူ့ကို ဝင်တိုက်မိသူမှာ ပေါ့ပါးသော ပိုးထည်စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လှပပြီး နုနယ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတောင်းစားကလေးငယ်ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း အမျိုးသမီးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကာ ထွက်သွားလေသည်။
သို့သော်လည်း ဤကလေးငယ်၏ စိတ်ထဲတွင် သူ့ကို ဝင်တိုက်သွားသည့် ဒေါသထွက်နေသော အမျိုးသမီးအပေါ်တွင် မရှိပေ။ ယင်းအစား မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကြဲနေသော ဒင်္ဂါးပြားများအပေါ်တွင်သာ အာရုံအပြည့်အဝ ရှိနေသည်။ အမြန်ထရပ်လိုက်ကာ ၎င်းတို့ကို ကောက်ယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း အခြားသူများ ဒင်္ဂါးပြားများကို လုယူနေကြသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ အလွန်ပင် မကြာမီ ဒင်္ဂါးပြား တစ်ပြားမှ မကျန်တော့ပေ။ သူတောင်းစားကလေးငယ်မှာ လုယက်သူများ၏ ကြမ်းတမ်းစွာ တွန်းထိုးမှုကို ခံရုံသာမက ကွဲအက်နေသော ခွက်အပိုင်းအစ ကြီးများမှာလည်း လူတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ဖိချေခံလိုက်ရသည်။ လူစည်ကားသော လမ်းမကြီး၏ အလယ်တွင် ထပ်မံ၍ လဲကျသွားပြီး လမ်းသွားလမ်းလာတို့၏ အသွားအလာမှာ ရပ်မသွားပေ။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ငယ်လေးနဲ့ နီရဲတုန်ခိုက်နေတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေဟာ အကြိမ်ကြိမ် နင်းချေခံခဲ့ရပါတယ်။ အလွန်အမင်း ဝေဒနာကို မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကိုယ်သူ အသာအယာ ဆွဲထုတ်နိုင်ချိန်မှာတော့ သူတောင်းစားကလေးငယ်ဟာ ငိုကြွေးမိတော့တယ်။
တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးရန် သူ့ထောင့်စွန်းလေးဆီသို့ ပြန်ဆုတ်သွားကာ သူ ပြန်လည်ရယူနိုင်ခဲ့သော ဒင်္ဂါးပြားအနည်းငယ်ကို သူ၏ လက်ဖဝါးငယ်လေးထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ပြင်းထန်သော နာကျင်ကိုက်ခဲမှုသည် အပျော့စား နာကျင်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားချိန်တွင် သူသည် ညစ်ပတ်နေသော လက်袖စဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ကာ ကြီးမားနက်မှောင်သော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် အလုပ်များနေသော လမ်းမကြီးဆီသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်သည့် အရာတစ်ခုကို အဝေးတွင် သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ အသက် (၁၂) နှစ် သို့မဟုတ် (၁၃) နှစ်ခန့်ရှိ ယောကျ်ားလေး ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ဇိမ်ကျကျ ဝတ်ဆင်ထားသော လူကြီးတစ်ဦးထံသို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။ တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် ထိုကလေးကြီး၏ လက်သည် မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာကာ လူကြီး၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ခိုးယူသွားသည်။ နှစ်ဦးသား ကွဲကွာသွားချိန်တွင် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးမှာ ကလေးငယ်၏ လက်袖အတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူတောင်းစားကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားကာ ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေသည်။ ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူကြီးက သူ၏ ခါးကို ပုတ်ရန် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဆွဲသီး ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို တွေ့ရှိသွားသည်။ အံ့သြသွားကာ ထိုလူသည် အော်ဟစ်လျက် ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်လာပြီး နောက်မှ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတော့သည်။
မိမိ အမိခံရကြောင်း ကလေးကြီးက သဘောပေါက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် မျက်နှာ ပျက်သွားကာ ထွက်ပြေးပါတော့သည်။ အရွယ်အစား သေးငယ်သဖြင့် ကလေးငယ်မှာ ပေါ့ပါးသွက်လက်လှပေသည်။ သို့သော်လည်း အဆုံးတွင်မူ သူသည် ထိုလူကြီး၏ ကိုယ်ရံတော်များကြောင့် တားဆီးခံလိုက်ရသည်။ အသည်းအသန် အကျပ်အတည်း ဖြစ်နေသည့် အချိန်တွင် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို လက်袖ထဲမှ ထုတ်ယူကာ လေထဲသို့ ပစ်မြောက်လိုက်သည်။
တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးသည် လှပပြီး ပြီးပြည့်စုံသော ကွေးညွတ်သည့် လမ်းကြောင်းဖြင့် သူတောင်းစားကလေးငယ်၏ ရှေ့ရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိကျစွာ ကျရောက်လာသည်။ ကလေးငယ်လေးသည် တစ်စက္ကန့်မျှ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ဆွဲသီးကို ဆွဲယူလိုက်ကာ လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေးမှာ သူတောင်းစားကလေးငယ်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်မှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ ခြေကုန်သုတ်၍ လိုက်လံဖမ်းဆီးတော့သည်။
ရပြီ၊ သူ ရပြီ— အခုဆိုရင် သူ့မှာ အဘိုးကို ဆရာဝန်ပြပေးဖို့ ပိုက်ဆံရှိသွားပြီ။
မျက်လုံးများ အရောင်တောက်နေလျက် သူသည် ပြေးရင်းလွှားရင်းဖြင့် ထိုဆွဲသီးကို အသေအချာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးရမည်၊ ပို၍ ပို၍ မြန်မြန်ပြေးရမည် ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထား၏။ အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ မြန်ဆန်ရပေမည်။ လူကြီးများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို လုံးဝ မခံရပေ။ သူ၏ လမ်းလျှောက်ပုံမှာ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ အရှိန်မှာ မနှေးကွေးပေ။ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသော ကိုယ်ရံတော် အချို့မှာမူ မောပန်းလာကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုသူခိုးငယ်လေးကို ဖမ်းမိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဆက်လက် လိုက်လံနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
မည်မျှကြာအောင် သူ ပြေးခဲ့ရသည်ကို သူ မသိတော့ပေ။ သူ သိသည်မှာမူ လိုက်လံဖမ်းဆီးခံနေရဆဲဖြစ်သောကြောင့် ရွာတံခါးများကို ကျော်လွန်ကာ တောနက်ထဲသို့ ဆက်လက်ပြေးရန် မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ということပင် ဖြစ်သည်။
လင်ဝမ်ရွာလေးသည် တစ်ဖက်တွင် တောင်တန်းများဖြင့် ဝန်းရံလျက်ရှိပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ပင်လယ်ပြင် ရှိနေသည်။ ကုန်းမြေ၏ အဆုံးစွန်တွင် တည်ရှိနေသဖြင့် ဤနေရာမှ ဒေသခံများသည် ပင်လယ်ထဲသို့ ထွက်၍ ငါးဖမ်းကြသော်လည်း တောထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အမဲလိုက်ခြင်းကို လုံးဝ မလုပ်ကြပေ။ အကြောင်းမှာ တောင်ထိပ်များတွင် အလွန်ထူထဲသော အဖြူရောင် မြူမှိုင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တောအုပ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာများတွင် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးများအပြင် အဆိပ်ပြင်းလှသည့် မြွေများနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားအမျိုးမျိုး ပုန်းအောင်းနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဝင်ရောက်သွားမိပါက သေလမ်းနှင့်သာ ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။
သူတောင်းစားကလေးငယ်လေးသည် ဤအရာများကို မသိရှိထားသော်လည်း အဘိုးဖြစ်သူက တောထဲသို့ လုံးဝ မဝင်ရန် အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော်လည်း လူအုပ်ကြီး၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရသည့် အချိန်တွင်မူ အဘိုး ပြောပြခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို လွတ်မြောက်ရေးအတွက်ဖြင့် သူ မေ့ပျောက်ကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ရှိန်ထိုးပင် ထိုကလေးငယ်လေးသည် သစ်တောထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီး သေးငယ်သော မြေနီလမ်းအတိုင်း ဤအန္တရာယ်ကြီးမားလှသည့် နေရာ၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းရာသို့ တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။
သူတောင်းစားကလေးငယ် တောထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြသော လူအုပ်မှာ ချက်ချင်းပင် အရှိန်ကို လျှော့ချကာ ရပ်တန့်သွားကြသည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မည်သူမျှ ရှေ့ဆက်သွားရန် မဝံ့ရဲကြပေ။
"မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ။ ဆက်မလိုက်သေးဘူးလား။ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးသာ မတွေ့ရရင် မင်းတို့အားလုံး အသေခံရလိမ့်မယ်!" ဟု ခေါင်းဆောင်က လက်အောက်ငယ်သားများကို အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာပေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ သူ မည်မျှ ရက်စက်ပြီး မေတ္တာကင်းမဲ့ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိကြပေသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့မှာ သွားများကို ကြိတ်ကာ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တောထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြရတော့သည်။
သူ့ခြေထောက်တွင် စီးထားသော ဖိနပ်များမှာ ကောက်ရိုးများကို ရစ်ဖွဲ့၍ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အချိန်အကြာကြီး ပြေးလွှားခဲ့ရသဖြင့် သူတောင်းစားကလေးငယ်လေး၏ ဖိနပ်များမှာ လတ်ဆတ်သော သွေးနီရောင်များ စွန်းထင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် နုနယ်သော သူ၏ ခြေဖဝါးများမှာ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာ ရနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။
သူတောင်းစားကလေးငယ် ရှေ့ဆက်သွားစဉ် အောက်ဘက်ရှိ သစ်ရွက်ခြောက်များနှင့် မြက်ပင်များပေါ်တွင် သွေးကွက်များ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကြွက်သားများ အလွန်အမင်း နာကျင်ကိုက်ခဲလာကာ ထုံကျင်လာသည်အထိပင် ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အမှောင်ထังက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်စေသော်လည်း သူ မရပ်ရဲပေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ နောက်တွင် လူအုပ်ကြီးက ဆက်လက် လိုက်လံနေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ကလေးငယ်၏ ခြေထောက်မှ ထွက်လာသော သွေးနံ့များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့လာခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်ဆိုးဝါးလှသည့် သားရဲဟိန်းသံကြီးတစ်ခု တောစပ်တစ်ခွင်လုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားကာ တောထဲရှိ လူသားတိုင်းကို ကြောက်လန့်တကြား တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
မှောင်ရိပ်သန်းနေသော ဤနေရာတွင် အနီရောင် တောက်လောင်နေသော မျက်လုံးအစုံတို့မှာ တစ်စုံ၊ နှစ်စုံ၊ သုံးစုံ... ရေတွက်၍ မကုန်နိုင်အောင် ပေါ်ထွက်လာကြပြီး ကလေးငယ်၏ နောက်မှ ဝင်ရောက်လာကြသော ကိုယ်ရံတော်အချို့ကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။
သူတောင်းစားကလေးငယ်တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး နောင်တွင် ဖြစ်လာမည့် အဖြစ်အပျက်များကို လုံးဝ မသိရှိရှာပေ။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး နီရဲတောက်လောင်နေသော မျက်လုံးများရှိသည့် မင်မည်းရောင် သားရဲကြီးတစ်ကောင်သည် ကလေးငယ်၏ နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ လက်သည်းများက ကလေးငယ်၏ ပုခုံးကို ပွတ်တိုက်သွားရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း သူ့ကို သေမတတ် ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့သည်။
ငိုကြွေးရင်းဖြင့် ထွက်ပြေးနေစဉ်—
သူတောင်းစားကလေးငယ်လေးသည် မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့်ပင် တားမြစ်ထားသော နယ်မြေဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပြေးသွားနေမိလေတော့သည်!