သေးငယ်သည့် လက်နှစ်ဖက်က ရတနာတစ်ခုလို တောက်ပနေသည့် ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးလေးကို ပုံစံသွင်းကာ မြှောက်ပြနေပြီး ထိုမျက်နှာငယ်လေးပေါ်တွင်တော့ မျက်စိနောက်လောက်အောင် လှပသည့် အပြုံးတစ်ခု ပျံ့လွင့်နေသည်။ ကြီးမားပြီး တောက်ပနေသည့် မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများနှင့် တွဲစပ်နေတာကြောင့် ဤကလေးငယ်လေးမှာ တကယ်ကို ချစ်စရာအလွန်ကောင်းနေပါတော့သည်။
ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးပေါ်သို့ သူ့မျက်လုံးများ ကျရောက်သွားသည်နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အမူအရာက ချက်ချင်းပြောင်းသွားသည်။ ကလေးငယ်ဆီကနေ အဲဒါကို ယူလိုက်ပြီး ခေါင်းရင်းအောက်ခြေကို လှန်လှောကာ ချောမွေ့နေသည့် မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ လက်ဖျားလေးများနှင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ အဲဒီထဲကနေ ဖျော့တော့သည့် စွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူ ခံစားမိလိုက်သည်။ ဒါက သာမန်ဆွဲကြိုးတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အတွင်းမှာ ပစ္စည်းသိုလှောင်နိုင်သည့် နေရာလွတ် (Dimension) တစ်ခု ပါဝင်နေသည့် ဆွဲကြိုးဖြစ်နေသည်။
ဒီကလေးငယ် တောအနက်ပိုင်းအထိ အပြေးအလွှား လိုက်လံတევောက်ခံနေရသည်မှာ အံ့သြစရာတော့ မရှိတော့ပါ။ အဲဒီလူတွေ အသည်းအသန် ဖြစ်နေကြသည်မှာ ဆွဲကြိုးကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အဲဒီထဲမှာ သိုလှောင်ထားသည့် ပစ္စည်းများကြောင့် ဖြစ်သည်။
အိုင်အောက်ခြေမှာ သူ ဘယ်နှစ်နှစ် ဘယ်နှစ်မိုး အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်ကို မသိရသော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် လို ကျင့်ကြံသူများအတွက်ကတော့ တစ်ရက်ဆိုသည်မှာ အနှစ်တစ်ထောင်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အပြင်လောကကြီးကလည်း အများကြီး ပြောင်းလဲသွားလောက်စရာ မရှိပါ။
ချွတ်!
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ဆက်လက် မတွေးတောရသေးခင်မှာပဲ ဟိုကိုင်ယွမ် က အအေးမိ၍ ခန္ဓာကိုယ်ငယ်လေး တဆတ်ဆတ်တုန်ရင်း နှာချေလိုက်သည်။ သူက ပိုပြီးနွေးထွေးမှု ရစေရန် လူကြီး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ကလေးငယ်၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ထည့်မတွက်မိဘဲ အတွေးလွန်နေမိသည့် သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တဆိတ် အပြစ်တင်လိုက်သည်။ ဒီတောထဲက အပူချိန်က တခြားနေရာတွေထက် အမြဲတမ်း ပိုအေးပြီး အဲဒီအပေါ်မှာမှ အခုက ဆောင်းရာသီလည်း ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဒီအအေးဓာတ်က အရိုးစိမ့်သွားစေနိုင်သည့် အအေးမျိုး ဖြစ်သည်။ နတ်သားငယ် ယွမ် ဘယ်လောက်တောင် ကြာကြာ ပြေးလာခဲ့ရသည်ကို မသိရတော့ဘဲ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားများလည်း သားရဲများကြောင့် ဆုတ်ပြဲကုန်ပြီဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းတုန်းကတော့ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေတာကြောင့် အအေးကို မခံစားခဲ့ရသော်လည်း အခုလို ပြန်လည် တည်ငြိမ်လာသည့်အခါမှာတော့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ရာသီဥတုဒဏ်ကို နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်လာပါတော့သည်။
သေးငယ်သည့် လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်က ပုံနှိပ်ကွင်းကို သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ဝန်းရံလိုက်ရာ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လက်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို အိုင်အောက်ခြေကနေ ခေါ်ဆောင်သွားကာ အတိုင်းအဆမဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဝိညာဉ်က သူ့ရဲ့ ငယ်ဘဝခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ရင်တောင် သူ့ရဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) ကတော့ အနည်းငယ်မျှ အထိအခိုက် မရှိခဲ့ပါ။ အရင်အတိုင်းပင်။ တစ်ခုရှိသည်မှာ သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်ကို ဝိညာဉ်ရေးရာ ရေယာဉ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့် ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်သည့် လုပ်ရပ်ကြောင့် အစီအရင်ထဲက မူလမုန်လာသီးပင် ကိုးပင်က ကြီးမားသည့် ပင်စည်ကြီးတစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က နေရာလွတ် (Dimension) တစ်ခုလုံးကို အလွန်အမင်း စပ်စုလိုသည့် မျက်လုံးများဖြင့် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည်။ လှပပြီး တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသည့် ရှုခင်းကို ကြီးမားဝိုင်းစက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် လှည့်ပတ်ကြည့်နေရင်းနှင့် သူ့ပါးစပ်က အို ပုံစံလေး ဟသွားကာ အံ့သြတကြီး အသံထွက်လာသည်။ အဲဒီချစ်စရာကောင်းသည့် အမူအရာကို ငေးကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ပါးပြင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မနမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့ပါ။
ဝါးအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် က ကလေးငယ်ကို ကုတင်ပေါ်မှာ ချပေးလိုက်သည်။ "ဒီမှာ သေချာထိုင်နေနော်။ ကိုယ် ရေနွေးတည်လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် ဒဏ်ရာတွေကို ဆေးထည့်ပေးမယ်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ရဲ့ မူလကိုယ်ဟောင်းဖြစ်သည့် ငယ်ဘဝခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီဖြစ်လို့ ရေချိုးဖို့အတွက် စမ်းချောင်းရေကို သုံးတာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကလေးငယ် အစောပိုင်းက နှာချေသွားသည်ကို ပြန်သတိရသွားပြီး ရေအေးနှင့်သာ ရေချိုးလိုက်ပါက ကလေး တကယ်ဖျားသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ လောင်ကျန့်ရယ် က ရေနွေးချိုးဖို့အတွက် သာမန်ရေကိုပဲ ကျိုချက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လက်ရှိမှာတော့ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အာရုံစိုက်မှုက သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးသည့် လှပသည့် ဝါးအိမ်လေးဆီသို့ အပြည့်အဝ ရောက်ရှိနေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို ကုတင်ပေါ် ချပေးလိုက်သည်နှင့် သူက အိမ်တွင်းပိုင်းကို လေ့လာဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတော့ပြီး တခြားဘာကိုမှ သတိမထားမိတော့ပါ။
လောင်ကျန့်ရယ် အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာပြီးနောက် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားသည့် အမျိုးမျိုးသော ပစ္စည်းများကို ခဏလောက် လိုက်ရှာလိုက်သည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သိုလှောင်ထားသည့် ပုပ်သိုးလွယ်သည့် အစားအစာများ (သစ်သီးများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ အသားများနှင့် မုန့်ဖုတ်လုပ်ငန်းထွက်ကုန်များ) အားလုံး ပုပ်သိုးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်သည်။
ဒီ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲက အချိန်ကာလက အပြင်လောကထက် ပိုနှေးကွေးစွာ စီးဆင်းနေပေမဲ့ နယ်မြေအမျိုးမျိုးကြားမှာ အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်းချင်း ကွာခြားချက်ကလည်း အလွန်ကြီးမားသည်။ ဒီ နေရာလွတ် (Dimension) တွေကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီးနောက် သိုလှောင်ထားသည့် အစားအစာများ အားလုံး စားလို့မရတော့သည်မှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါ။ တောင်စုန်းနီနှင့် သူတို့၏ တိုက်ပွဲမတိုင်ခင်တုန်းက ဟိုကိုင်ယွမ် က နေရာလွတ် (Dimension) ထဲက အစားအစာ အများစုကို ထုတ်ယူပြီး သူ့ရဲ့ အဘိုးနှင့် သူငယ်ချင်းများကို ပေးခဲ့တာမို့ ဒါကလည်း အဆင်ပြေသွားသည်။ ထို့ကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ် က ဒီပုပ်သိုးနေသည့် ပစ္စည်းများကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲကနေ လွှင့်ပစ်ဖို့ တွေဝေမနေတော့ပါ။ အဲဒီအမှိုက်များကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် အိမ်ဘေးမှာ မြှုပ်ထားသည့် မုန်လာစေး ပိုက်ပြွန်များ အားလုံးကို တူးထုတ်လိုက်သည်။
ပိုက်ပြွန်တစ်ခု၏ အဆို့ရှင်ကို လိမ်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ မုန်လာစေး၏ မွှေးပျံ့ကြွယ်ဝသည့် အနံ့က လေထုထဲမှာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ မွှေးကြိုင်သည့် အနံ့နှင့်အတူ အဲဒီထဲမှာ ပါဝင်နေသည့် အစွမ်းထက်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုလည်း သိသာထင်ရှားစွာ ခံစားရသည်။
သူက ကလေးဘဝဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့ရင်တောင်မှ ဒီမုန်လာစေးထက် ပိုသင့်လျော်သည့် တခြားအစားအစာ ဘာမှမရှိနိုင်ပါ။
ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မုန်လာစေး တစ်ခွက်အပြည့် တိုက်ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် က ရေချိုးဖို့အတွက် ရေနွေးတည်ရန် အိမ်ပြင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်လာခဲ့သည်။ ဓာတ်ငွေ့ဘူးက တစ်ဝက်လောက် ကျန်နေသေးပြီး မီးဖိုကလည်း အလုပ်လုပ်နိုင်သေးတာမို့ သူက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ မီးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အသုံးပြုလိုက်သည်။
"ဝူးဝူး ဆရာသီလေးရေ!!"
ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကြီးနှင့် ငိုကြွေးသံ ပေါ်လာပြီး အစိမ်းရောင်အရိပ်တစ်ခုက လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လာကာ နှလုံးကြေကွဲစွာနှင့် ငိုကြွေးပါတော့သည်။
"ဘယ်တွေ ပြေးသွားနေတာလဲ။ ဆင်းစမ်း၊ ဆံပင်မဆွဲနဲ့" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က သူလုပ်လက်စ အလုပ်ကို မရပ်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးများထဲက နွေးထွေးမှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူလည်း လူအာကို တွေ့ရလို့ ဝမ်းသာနေကြောင်း သိနိုင်ပါသည်။
"လူအာက ဆရာသီလေးကို တွေ့ရလို့ အရမ်းဝမ်းသာတာပေါ့။ ဆရာသီ၊ ဆရာသီလေး ယွမ် နဲ့ လျိုယင်ရော ဘယ်လိုဖြစ်သွားကြလဲ။ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ကျွန်တော် ဒီ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှာ ရှိနေတုန်း ရုတ်တရက် အရာအားလုံး ပုံစံပျက်သွားတယ်။ သစ်ပင်တွေနဲ့ ပန်းတွေ အားလုံး ခြောက်သွေ့သွားတာ ကျွန်တော် သေမလောက် ကြောက်သွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ပြေးပြီး ဂူထဲမှာ ပုန်းနေခဲ့ရတာ..."
အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကို အခုလို ပြန်တွေးမိသည့်တိုင်အောင် လူအာက ကြောက်ရွံ့မှု အစအနတစ်ခုကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ သူသာ တစ်စက္ကန့်လောက် နောက်ကျသွားခဲ့မည်ဆိုရင် တခြားသစ်ပင်များလိုပဲ သူလည်း ခြောက်သွေ့သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
"ကလေးငယ် ယွမ် က အိမ်ထဲမှာ ရှိတယ်။ နေရာလွတ် (Dimension) က ပုံစံပျက်သွားပြီး နယ်မြေကြားက အက်ကြောင်းထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့ကြတာကြောင့် အချိန်စီးဆင်းမှုနှုန်းက ခဏတာ မြန်ဆန်သွားပြီး နတ်ပြည်လောကကို ပြန်ရောက်သွားခဲ့တာပါ။ ငါတို့က ဒီကမ္ဘာနှင့် မူလခန္ဓာကိုယ်များဆီသို့ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်လို့ မင်း နောက်မှ ငါတို့နှင့်အတူ ထွက်လာလို့ရတယ်။ လျိုယင်ကတော့... သူ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။ ကလေးငယ် ယွမ် နှင့် ငါကတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ အကောင်းတိုင်း ရှိနေကြတာဆိုတော့ သူလည်း နေရာတစ်ခုခုမှာ ပုန်းခိုနေလောက်မှာပါ။"
ရေဆူလာသည်နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် က စမ်းချောင်းထဲက ရေအချို့ကို ခပ်ယူပြီး အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
တခြားသော သီးနှံများနဲ့ သစ်ပင်များ အားလုံး ခြောက်သွေ့သွားကြပေမဲ့ ဝါးပင်များ၊ မြက်ခင်းများနဲ့ မုန်လာပင်ကတော့ ခြွင်းချက် ဖြစ်နေပါသည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့တွေက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး မူလကတည်းက ဒီကမ္ဘာက ဖြစ်နေကြလို့ပါ။ ခြောက်သွေ့ပျက်စီးသွားတာထက် ဝါးပင်များက ပိုပြီး ထူထဲခိုင်မာလာကြသလိုပင် ရှိနေကြပါသည်။
"သူလည်း ဘာမှ မဖြစ်ဘဲ သေချာပေါက် ရှိနေမှာပါ"
လျိုယင်အကြောင်း တွေးမိသည့်အခါ လူအာ၏ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။
ဓားဝိညာဉ်၏ စရိုက်က မကောင်းပေမဲ့ မာန်မာနကြီးသည်၊ ပါးစပ်ဆိုးသည်၊ သူ့ကို အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်တတ်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ မရှိဘဲနဲ့တော့... ဝူးဝူး... သူ ဘယ်တော့မှ ပြန်လာမှာလဲဟင်?
လောင်ကျန့်ရယ် က လူအာ၏ ဒုက္ခရောက်နေသည့် အမူအရာနှင့် တိုးတိုးညည်းတွားနေသည်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လက်ရှိအချိန်မှာ သူ့ရဲ့နှလုံးသားထဲက တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ ဖြစ်နေလို့ပါ။ ရေကို သင့်တော်သည့် အပူချိန် ဖြစ်အောင် ချိန်ညှိပြီးနောက် သူက အိမ်ထဲကို ဝင်သွားပြီး ကလေးငယ်ကို ချီပိုးကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ခွင်ထဲက ကလေးငယ်ဆီသို့ အာရုံစိုက်မိလိုက်သည်နှင့် လူအာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပါတော့သည်— "အာ ဆရာသီ! ဒီကလေးကို ဘယ်ကနေ ခေါ်လာတာလဲ။ ကျွန်တော် သိပြီ၊ ဆရာသီလေး ယွမ် ကျောခိုင်းပြီး မိန်းမတစ်ယောက် သွားရှာပြီး အဲဒီမိန်းမနဲ့ ကလေးယူလိုက်တာ မဟုတ်လား!"
သစ်ပင်ဝိဉာည် ၏ တရားမဲ့စွာ စွပ်စွဲမှုကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အခါ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ဒေါသက ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
"ထွက်သွားစမ်း!"
သနားစရာ လူအာကတော့ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲကနေ ကြမ်းတမ်းစွာနှင့် ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရပါတော့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က ကလေးငယ် ပီပီ ရေချိုးပေးသည့် တစ်လျှောက်လုံး လိမ္မာပါးနပ်စွာနှင့် ဆူပူအနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နေသည်။ ဒါကြောင့် ကလေးထိန်းဖူးသည့် အတွေ့အကြုံ လုံးဝ မရှိသည့် လောင်ကျန့်ရယ် တောင် ဒီစမ်းသပ်မှုကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလတုန်းက ဟိုကိုင်ယွမ် ဟာ စျေးဝယ်စင်တာများကနေ ရှာဖွေသိမ်းဆည်းလာသမျှ ပစ္စည်းမှန်သမျှကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲကို အမြဲတမ်း ပစ်ထည့်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ လုံခြုံဇုန်ကို ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူတို့ မလိုတော့သည့် ပစ္စည်းများကို ဈေးကွက်မှာ ချက်ချင်း ရောင်းချပစ်ခဲ့ကြသည်။ ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာမည်ဟု ကြိုသိခဲ့မည်ဆိုရင် ယွမ် က ကလေးအဝတ်အစားများ အားလုံးကို ရောင်းချပစ်ခွင့် ပေးခဲ့မှာ မဟုတ်ပါ။
வேறுလမ်းမရှိတော့သည့် အဆုံးမှာတော့ လောင်ကျန့်ရယ် ဟာ အဝတ်ပုံကြီးထဲက အသေးဆုံးဘောင်းဘီတစ်ထည်နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် အကြိုက်ဆုံး ချည်ထိုးဆွယ်တာအင်္ကျီကိုသာ ရွေးထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ လောလောဆယ်တော့ ဒါနှင့်ပဲ အဆင်ပြေအောင် ဝတ်ဆင်ခိုင်းရမှာ ဖြစ်ပြီး နေရာလွတ် (Dimension) ထဲကနေ ထွက်သွားသည်နှင့် ကလေးအဝတ်အစား အသစ်အချို့ကို သေချာပေါက် ဝယ်ပေးရပါမည်။
ငယ်ငယ် ဟိုကိုင်ယွမ် က ဆွယ်တာက အနည်းငယ် ကြီးနေသည်ကို အပြစ်မတင်ပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလိုလှပပြီး နွေးထွေးသည့် အဝတ်အစားမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝတ်ဆင်ဖူးခြင်း ဖြစ်လို့ပါ။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်မောင်းပေါ်မှာ တစ်ခါပြန်တင်ပေးလိုက်သည့်အခါ သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးငယ်လေးများက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ၏ ရင်ဘတ်စကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
"ကျန့်ယဲ့... ကျန့်ယဲ့..."
"အင်း၊ ကိုယ်ရှိတယ်"
သူ့ရဲ့ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို စားပွဲပုလေးဆီ ခေါ်သွားပြီး ကလေးငယ်ကို ဘေးနား မြေကြီးပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်ကာ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ငယ်ငယ် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများ တလက်လက် တောက်ပလာပြီး သူ အလွန်ကောင်းကောင်း သိထားသည့် ဆွဲပြားဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို မြင်လိုက်ရတော့ လောင်ကျန့်ရယ် ဟာ အတွင်းထဲမှာ ရှိသမျှကို ချက်ချင်း အပြင်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး အလွတ်ဖြစ်သွားသည့် သိုလှောင်ဆွဲပြားကို ကလေးငယ်ဆီ ပေးအပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စားပွဲပေါ်မှာ ပေါ်လာသည့် ပစ္စည်းပုံကို စစ်ဆေးဖို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အရည်အသွေးနိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ၊ အရည်အသွေးလတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံး၊ ဒါ့အပြင် ဆေးလုံးအမျိုးမျိုး ထည့်ထားသည့် ပုလင်းနှင့် ဘူးငယ် အများအပြားပါဝင်သည်။ အများစုကတော့ သွေးအားကောင်းစေသည့် ဆေးလုံးများနဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဖြည့်တင်းပေးသည့် ဆေးလုံးများ ဖြစ်သည်။ ခြောက်သွေ့အောင် လုပ်ထားသည့် သားရေစအချို့လည်း ပါရှိသည်။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ပစ္စည်းပုံ၏ အပေါ်ဆုံးမှာတော့ အမတဆေးလုံး (Immortality pills) ချက်ပြုတ်နည်း စာရွက်တစ်စောင်နှင့် စာတစ်စောင် ရှိနေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ဟာ စာအိတ်၏ တံဆိပ်ကို ဖြတ်ဖို့ လုံးဝ မတွန့်ဆုတ်ပါ။ အကြောင်းအရာများကို အမြန်မျက်စိကစား ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူက အေးစက်စက်နှင့် သရော်လိုက်ပါတော့သည်။
"အသုံးမကျသည့် လူမိုက်အုပ်စုပဲ"
"ကျန့်ယဲ့..." ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ကို သရော်သံ ကြားလိုက်ရပုံရသည့်အတွက် မျက်လုံးအဝိုင်းသားလေးများဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့မှာ အခု ငွေတွေ ရှိသွားပြီ။ ငယ်ငယ် ယွမ် ဘယ်ကို သွားချင်လဲ?" စာကို မီးရှို့ပစ်ဖို့ လက်ကို ယမ်းလိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ရဲ့ နဖူးပြင်ကို ငုံ့နမ်းလိုက်သည်။
ဒီကမ္ဘာမှာ သာမန်လူများကသာ ကြေးဒင်္ဂါးများ၊ ငွေဒင်္ဂါးများနှင့် အဲဒီလို ညံ့ဖျင်းသည့် ငွေကြေးများကို အသုံးပြုကြသည်။ ကျင့်ကြံသူများကတော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ငွေကြေးအဖြစ် အသုံးပြုကြသည်။ အရည်အသွေးနိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးတည်းတင်ကို ရွှေစင်တစ်ထောင်နှင့် ညီမျှသည်။
"အဘိုးက မကျန်းမာဘူး။ အဘိုးအတွက် ဆရာဝန် သွားရှာချင်တယ်"
လက်နှစ်ဖက်နှင့် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရေစိုနေသည့် မျက်ဝန်းများထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်များ ပေါ်လာသည်။
"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ အရင်ဆုံး အဘိုးအတွက် ဆရာဝန် သွားရှာကြမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆွဲပြားကို ငွေပေးချေသည့် နေရာမှာ သုံးလို့တော့ မရဘူး" လောင်ကျန့်ရယ် က အရည်အသွေးနိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ကလေးငယ်၏ လက်ဖဝါးပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။ "ငါတို့က ဆရာဝန်ကို ဒါလေးပဲ ပေးရမယ်"
ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ပိုင်ဆိုင်သူက ဂျေဒ်ស្នေဇုန် (Jade Core sect) ၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဒီကလေးကို မကောင်းဆိုးဝါးနီတောင် (Evil Dragon Mountain) ထဲအထိ လိုက်လံနှိမ်နင်းခဲ့သည့် လူများကတော့ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ ကိုက်ဖြတ်သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရပြီး သေဆုံးသွားကြပြီဆိုသည်မှာ သေချာသည်။ အကယ်၍သာ သူတို့က ဒီဆွဲပြားကို ဝန်ဆောင်မှုများအတွက် အလောတကြီး လဲလှယ်ခဲ့မည်ဆိုရင် ဂျေဒ်ស្នေဇုန် (Jade Core sect) ၏ အဖွဲ့ဝင်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်မိစေမှာဖြစ်ပြီး မလိုလားအပ်သည့် အခက်အခဲများကိုပါ သယ်ဆောင်လာပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
သူ့အနေဖြင့် ဂျေဒ်ស្នေဇုန် (Jade Core sect) နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရမှာကို မကြောက်ပေမဲ့ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ သူ့မှာ ကာကွယ်ပေးရမည့်သူ တစ်ယောက် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များ နောက်ထပ် တစ်ခါထပ်ဖြစ်လာတာမျိုးကို သူ လုံးဝ မလိုလားပါ။