အခန်းနံရံတွင် ကပ်ထားသော အနီရောင်စက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်သည့် မင်္ဂလာအထိမ်းအမှတ် စာတန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ နာကျင်နေသော နားထင်ကို နှိပ်နယ်လိုက်သည်။
အခြေအနေတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီအဆင့်အထိ ရောက်လာရတာပါလိမ့်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိပေ။
"ဘာလို့ သက်ပြင်းချနေတာလဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို နောက်ကနေ သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး ခေါင်းထိပ်လေးကို နမ်းလိုက်သည်။ ဤလက်ထဲမှ လူသားလေးနှင့် အလိုက်ဖက်ဆုံးအရောင်မှာ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော နှင်းဖြူရောင်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူအစွဲအလမ်းအကြီးဆုံး တောင့်တနေခဲ့ရသော အရောင်ဖြစ်သလို၊ ရူးသွပ်လောက်အောင် နှစ်သက်မြတ်နိုးရသည့် အရောင်လည်း ဖြစ်သည်။ "ကိုယ် နားလည်ပါတယ်။ ခင်ဗျားက ကိုယ့်ကို လက်မထပ်ချင်ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် သက်ပြင်းချနေတာပေါ့။ ကဲ ဒါဆိုရင်လည်း ပြီးတာပဲ၊ အဲဒီလူတွေကို ရပ်ခိုင်းလိုက်မယ်၊ ဒါကြောင့် မ..."
ထိုသို့ပြောရင်း သူက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
"ဟင်... အာ... ခဏနေပါဦး-" သူ လှည့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူက လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အမြန်လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ပါးပြင်ပေါ်တွင် ရှက်သွေးများ ဖြန့်ကျက်သွား၏။ "င... ငါ မလုပ်ချင်ဘူးလို့ မပြောခဲ့ပါဘူး။ ရှင်... ရှင့်ဘက်က သူတို့ကို မ..."
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မိမိကိုယ်ကို အလွန်ကျေနပ်အားရနေသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက လှည့်ဝင်လာပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တင်းကျပ်စွာ ပြန်ဖက်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ကို ကိုယ် ဘယ်လောက်တောင် စောင့်ခဲ့ရလဲ ခင်ဗျား သိလား။ ဒီနေ့ ခင်ဗျား ကိုယ့်ကို လက်မထပ်ချင်ရင်တောင် ကိုယ်က အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခိုင်းမှာပဲ..."
"ဘယ်လိုသတို့သားမျိုးလဲကွာ..." ဟိုကိုင်ယွမ် ရှက်သွေးဖြန်းလျက် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ဘတ်ကို အသာထုလိုက်ပြီးမှ ပြန်လည်၍ သိုင်းဖက်လိုက်သည်။ "ငါ့မှာ ရှင့်ကို ချစ်မိနေပြီ..."
"ကိုယ်လည်း ခင်ဗျားကို ချစ်တယ်..."
ထိုစကားမှလွဲ၍ အခြားစကားသံများ ထပ်မံမထွက်ပေါ်လာတော့ဘဲ ထိုစုံတွဲသည် ကြာရှည်ပြင်းပြလှသော အနမ်းတစ်ပွင့်ဖြင့် သူတို့၏ နက်ရှိုင်းလှသော မေတ္တာတရားများကို ဖော်ပြနေကြလေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့သည် ၎င်းတို့၏ သူငယ်ချင်းအုပ်စုကို စုစည်းကာ မိစ္ဆာများ၏စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ မသေမျိုးနယ်မြေ (အင်မော်တယ်နယ်မြေ) သို့ ပြန်ကြမည့် အစီအစဉ်ကို ပြောပြပြီးနောက် လီချင်း က ချက်ချင်းပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးအတွက် မင်္ဂလာပွဲကျင်းပပေးမည့်ကိစ္စကို အစပျိုးခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး မတုံ့ပြန်နိုင်သေးမီမှာပင် ရှိနေကြသူအားလုံးက ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်ကြပြီး မင်္ဂလာဆောင်ပြင်ဆင်ရေးအတွက် နေရာအမျိုးမျိုးသို့ အပြေးအလွှား အလုပ်ရှုပ်သွားကြတော့သည်။
သူတို့၏ သူငယ်ချင်းအုပ်စုမှာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး လက်ထပ်ကြမည်ဖြစ်၍ ပျော်ရွှင်နေကြသော်လည်း လီချင်း ထက် ပို၍ ပျော်ရွှင်မည့်သူ တစ်ဦးမှ မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ အလွန်တရာမြတ်နိုးရသော မြေးဖြစ်သူမှာ နောက်ဆုံးတွင် မိသားစုတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ သူကိုယ်တိုင် ဖွားမြင်သည်ကို တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ ကိုယ်တိုင်လက်တွေ့ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ကာ ထာဝစဉ် အလိုလိုက်မြတ်နိုးရမည့် ကလေးငယ်လေး မဟုတ်ပါလော။
လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့၏ လက်ထပ်ထိမ်းမြားမည့်ကိစ္စကို အများပြည်သူထံ သို့မဟုတ် စစ်ဒေသတစ်ခုလုံးသို့ပင် လူသိရှင်ကြား ကြေညာခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းတို့သည် ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းအုပ်စုနှင့် လက်အောက်ငယ်သား လက်တစ်ဆုပ်စာခန့်ကိုသာ ကိုယ်တိုင်ဖိတ်ကြားခဲ့သော်လည်း တက်ရောက်လာကြသူဦးရေမှာ နည်းပါးလှသည်မဟုတ်ပေ။ လက်ရှိတွင် အဆောက်အအုံ၏ အမြင့်ဆုံးထပ်မှာမူ လှုပ်ရှားသွားလာမှုများဖြင့် စည်ကားနေပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုကဲ့သို့ ကပ်ဘေးကာလဖြစ်သော်လည်း ဤသည်မှာ A မြို့၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မင်္ဂလာပွဲပင် ဖြစ်ပေသည်။ အခမ်းအနားမှာ ရိုးရှင်းသာယာလှသည်ဆိုလျှင်တောင် လုပ်ငန်းစဉ်အားလုံး ချောမွေ့စွာ ပြီးမြောက်စေရန်နှင့် မည်သည့်အရာမျှ လွတ်ကင်းမသွားစေရန် ၎င်းတို့အနေဖြင့် သေချာဂရုစိုက်ရပေမည်။ ဥပမာအားဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ကြည့်ပါ။ မူလက သတို့သားကိုယ်တိုင်က သူ၏ တရားဝင်စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း စစ်သည်တော်များက မည်သို့ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်မသိ၊ ခမ်းနားထည်ဝါသော အဖြူရောင်နှင့် ငွေရောင်စပ်ထားသည့် စစ်ဝတ်စုံကို မင်္ဂလာဝတ်စုံအဖြစ် ဆောင်ယူလာခဲ့ကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် ပတ်သက်၍မူ စစ်သည်တော်များ၏ မျက်စိထဲတွင် သူသည် ဤဆက်ဆံရေး၌ သတို့သမီး (ဇနီး) ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့အား အမျိုးသမီးသတို့သမီးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ခိုင်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် စစ်သည်တော်များသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် တန်ခိုးပြည့်ဝသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော အနီရောင်ရှိ တန်မင်းဆက်စတိုင် မင်္ဂလာဝတ်စုံရုံရှည်ကြီးကို ထပ်မံရှာဖွေဖန်တီးပေးခဲ့ကြသည်။ အဝတ်စမျက်နှာပြင်နှင့် အနားသပ်များကို ရွှေရောင်ပန်းထိုးလက်ရာများဖြင့် မွမ်းမံထားကာ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး စိုပြေလှပနေသည်။ သူ့ကိုယ်ဟန်နှင့် အတိအကျကိုက်ညီအောင် ချုပ်လုပ်ထားသော ဝတ်ရုံရှည်၏ အောက်ပိုင်းမှာ အတော်လေး ကားစက်နေပြီး ဂါဝန်ရှည်တစ်ထည်နှင့်ပင် ဆင်တူနေသည်။ ၎င်းနှင့်လိုက်ဖက်သော အနီရောင်ပန်းထိုး အထည်ဖိနပ်တစ်စုံနှင့် တွဲစပ်လိုက်သည့်အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ အလွန်တရာ လှပတင့်တယ်သော သတို့သား (သတို့သမီး) တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့သည်။ ၎င်းတို့၏ သူဌေးကြီး၏ မင်္ဂလာပွဲအတွက် လက်အောက်ငယ်သားများက စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုနှင့် အားထုတ်မှုများစွာကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။
ယနေ့သည် မင်္ဂလာရက်ဖြစ်သောကြောင့် လက်အောက်ငယ်သားများအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ သူဌေးကြီး အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်ဆိုးမည်မဟုတ်ကြောင်း စောင့်ကြည့်အကဲခတ်ပြီးနောက် သတို့သားနှင့် သတို့သမီးတို့အား အခမ်းအနားမစတင်မချင်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းမဆိုင်စေရန် သီးခြားစီပြင်ဆင်စေသည့် ရှေးရိုးထုံးစံအတိုင်း ဆောင်ရွက်ကြလေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို လီချင်း နှင့် ချင်းကျွင်း တို့၏ အခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြပြီး ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် လူသားမှာ တစ်နေ့ကုန်တံခါးပြင်ပသို့ မထွက်ရသေးဘဲ လောင်ကျန့်ရယ် ကိုမူ စိတ်မသက်မသာနှင့် ရင်ထဲတွင် ယားယံလာစေခဲ့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရှည်လျားဖြူစင်သော ဆံနွယ်များကို ဘီးဖြင့်သပ်ပေးရင်း ယွမ် က "ငါ ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်..." ဟု တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"မလိုက်ရဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ် က အနည်းငယ်မျှပင် မတွေဝေဘဲ ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "ဖန်ရီ က ရှင့်ကို လူ့ဘုံဘဝဆင်းသက်လာနိုင်ဖို့အတွက် ကြာရှည်စွာ သတိလစ်မေ့မြောရမည့် တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ခဲ့ရတယ်။ သူက ငါ့ကို ကူညီပေးခဲ့သလို ရှင့်ကိုလည်း ကူညီပေးခဲ့တာပဲ။ ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ မသေမျိုးနယ်မြေဆီကို ပြန်သွားမယ်ဆိုရင် သူ ရယ်စရာနဲ့ သေသွားမှာကို ရှင့်အနေနဲ့ မကြောက်ဘူးလား။"
"ငယ်လေး ယွမ် ရယ်၊ ကိုယ်က အတည်ပြောနေတာပါ။" လီချင်း က စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် တံခါးစွန်းမှ ဝင်ရောက်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ငါလည်း အတည်ပြောနေတာပဲ။ နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက ရှင့်ဝိညာဉ်ကို ကိုယ့်ရဲ့ဝိညာဉ်သင်္ဘောထဲ ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တဲ့အခါ ရှင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံအားထုတ်မှုတွေ ထိခိုက်ခဲ့ရတယ်။ အကယ်၍သာ ဒီခရီးစဉ်မှာ ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ဖို့ တစွဲတစွဲနဲ့ ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေအရ နယ်မြေကြားခံအက်ကြောင်းထဲ ဝင်ရောက်မိတာနဲ့ ရှင့်ခန္ဓာကိုယ်က ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြိုကွဲသွားပြီး ဝိညာဉ်ကလည်း လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ ငါက ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ကို အလဟဿ ဆုံးရှုံးရတာမျိုး မလိုချင်ဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ယွမ် ကို အပြုံးဖြင့် ငေးကြည့်လိုက်ပြီးမှ သူ၏ အကြည့်များကို အခြားသူငယ်ချင်းအချို့နှင့် စကားစမြည်ပြောနေသော မိုကျွင်းဖန် ထံသို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့များ ရှင့်အနေနဲ့ သူ့ကို ဒီတိုင်း လက်လွှတ်စွန့်လွှတ်ရဲလို့လား။"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အကြည့်များ ရောက်ရှိရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း ယွမ် မှာ တောင့်တင်းသွားကာ ရှက်သွေးဖြာသွားပြီးမှ သူ၏ မိတ်ဆွေဖြစ်သူအား စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အခု ငါပြောနေတာက ခင်ဗျားအကြောင်းလေ။ စကားကို အပြင်မလွှဲနဲ့။"
"ကဲ ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ။ ဇန့်ယဲ့နဲ့ ငါတို့က မသေမျိုးကမ္ဘာကို ပြန်ပြီး ရှင့်ကို စောင့်နေမယ်လေ။" ယွမ် ကို သူ့ဘက်သို့ အနည်းငယ်ဆွဲယူလိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က တစ်ဖက်လူ၏ ခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပတ်ဝန်းရံကာ ပါးပြင်ကို ကော်လားစွန်းပေါ်တွင် မှီတင်လိုက်သည်။ "ရှင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံးနဲ့ အရင်းနှီးဆုံး မိတ်ဆွေပါ။ ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ရဲ့ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်းသိကြတယ် မဟုတ်လား။ အကျိုးဆက် မကောင်းဘူးဆိုရင်တော့ ဘယ်လိုအန္တရာယ်မှ ကျွန်တော် အလုပ်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
"အဲဒါ တကယ်ပဲလား... ဘာလို့ ငါ့မှာ ခင်ဗျားကို..."
"ယုံပါ... ငါ့ကို ယုံပါ။ ဇန့်ယဲ့က ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဘယ်လိုမှ မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
"အင်းလေ။ အဲဒီ ဟာရီတီကယ် ဒရုန်း (သစ္စာဖောက် နဂါး) က ယုံကြည်ရလှတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ သူက အလွန်တရာ စိတ်ချရဆုံးပဲ။ သူ ရှိနေမှတော့ ငါလည်း စိတ်အေးရတာပေါ့။ ကောင်းပြီလေ၊ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခင်ဗျားကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။" စိတ်မာတတ်သော ယွမ် က တစ်စုံတစ်ရာကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ပြေလျော့သွားခြင်းမှာ အလွန်ရှားပါးလှပေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မိတ်ဆွေကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ငါ့ကို မယုံဘူးပေါ့လေ။"
"ခင်ဗျားမှာ မှတ်တမ်းဆိုးတွေ ရှိခဲ့ဖူးတာကိုး။ ဖြူစင်အေးမြတဲ့ ဆောင်းဦးခေါင် ချောက်ကမ်းပါးကနေ လူ့ဘုံဘဝထဲ ကျဆင်းလာပြီး ရင်ခွင်ပြန်ဝင်စားရတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့ရတာလေ။"
ယွမ် ၏ စကားများကို ပြန်လည်ချေပရန် စကားလုံးမရှိတော့သဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် စကားထစ်ကာသာ ညည်းတွားလိုက်ရတော့သည်။ "ရှင်... ရှင့်မှာ အဆိပ်သင့်နေပြီ! ရှင် အရင်တုန်းက ဒီလောက်အထိ ပါးစပ်ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလေ!!"
"ဟွန့်။" ယွမ် က သူ့မိတ်ဆွေကို လျစ်လျူရှုကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ပါးစပ်ဟ၍ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် လီချင်း က အခန်းဝမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။ "ငယ်လေး ယွမ် ရေ၊ ကိုယ် ရှာတွေ့ခဲ့တာကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါဦး!"
ပစ္စည်းကို ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သေသေချာချာ ကိုင်ဆောင်ထားရင်း လီချင်း က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရှေ့တွင် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ချထားပေးလိုက်သည်။
ထိုပစ္စည်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် က လီချင်း ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။ "ရှင်... ဒါကို သုံးခိုင်းမလို့လား။"
"ဒါပေါ့လေ! ယနေ့ဟာ ခင်ဗျားနဲ့ အစ်ကိုကြီးလောင် တို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲနေ့လေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တတ်နိုင်သမျှ အလှပဆုံးဖြစ်အောင် ဆင်ယင်ပြင်ဆင်ရမယ်လေ။" လီချင်း က အလွန်တရာ အလေးအနက်ထားကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မလိုလားသည့် အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် က သဘောတူလိုက်လေသည်။ "ကောင်းပြီလေ။"
သက်တမ်းရှည်ကြာစွာ ကျင့်ကြံအားထုတ်ကြသည့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ဘဝတစ်သက်တာတွင် တစ်ကြိမ်သာ လက်ထပ်ခွင့်ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုဆိုသည်မှာ ပါဝင်သူနှစ်ဦးစလုံးအတွက် မမေ့နိုင်စရာ ကောင်းလှသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အပြင် ဤနေ့တွင် သူသည် ဇန့်ယဲ့ ရှေ့၌ သူ၏ အလှပဆုံး ပုံရိပ်ကို ပြသလိုနေပေသည်။
စစ်သည်တော်များ၏ တွန်းအားပေးမှုကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့၏ မင်္ဂလာပွဲမှာ ဒူးထောက်ကန်တော့သည့် ရိုးရာဓလေ့ထုံးစံအတိုင်း ကျင်းပကြမည် ဖြစ်သည်။ သက်ကြီးတာအိုဘုန်းကြီးက မင်္ဂလာအချိန်ရောက်ပြီဟု ကြေညာလိုက်သည်နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် လီချင်း နှင့် လီယန်ရှန် တို့၏ ခြံရံလျက် လောင်ဘိုးအို၏ တပ်ခွဲအခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
လောင်ဟောက်ထျန်း မှာ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျယ်ပြန့်ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ခန်းမဆောင်၏ အဆုံးဘက်ရှိ မဟော်ဂနီ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က အလယ်တွင် ရပ်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မြင်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် သူ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားကာ အနည်းငယ် ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်သော အရိပ်အယောင်နှင့်အတူ တောက်ပသည့်အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ ချစ်ရသူဆီသို့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ တက်ရောက်လာကြသူအားလုံး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အာမေဍိတ်သံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
"ဝါး၊ အစ်မကြီးကတော့ တကယ်ကို စူပါအလှမယ်ပဲ ဟေ့!!"
"ဒါပေါ့ကွ၊ ဒါပေါ့! သူဌေးကြီးက ဒီတစ်ခါတော့ လုံးဝကို ကံကောင်းသွားပြီပဲ!"
"ခင်ဗျားတို့က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟင်?! ငါတို့သူဌေးကြီးကလည်း အရမ်းကို ရုပ်ချောပြီး ယုံကြည်မှုရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ပါပဲကွ!"
ဟိုကိုင်ယွမ် ဝင်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် စစ်သည်တော်များကြားတွင် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဆွေးနွေးပြောဆိုသံများ ဆူညံသွားခြင်းမှာ အဆန်းတော့မဟုတ်ပေ။ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်စည်းနှောင်ထားသော ဖြူစင်ရှည်လျားသည့် ဆံနွယ်များ၊ နက်မှောင်နီရောင်ရှိသော ရိုးရာမင်္ဂလာဝတ်ရုံရှည်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြေထောက်တွင် လိုက်ဖက်သော အထည်ဖိနပ်များကို စီးထားကာ မိတ်ကပ်အနည်းငယ်ပါပါလိမ့်ထားသည့် နီမြန်းပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းစင်သော မျက်နှာအသွင်အပြင်တို့ကြောင့် သူ၏ လုံးဝကို စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းပြီး လှပသည့် ရုပ်အဆင်းမှာ အလှမယ်များစွာကို ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ထိုစုံတွဲသည် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် အတန်ငယ်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ လောင်ဟောက်ထျန်း ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ တစ်စက္ကန့်ကမျှ စကားသံများနှင့် ဆူညံနေခဲ့သော အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထိုသို့ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သက်ကြီးတာအိုဘုန်းကြီး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပထမအကြိမ် ရှိခိုး!"
"ပင်မခန်းမကို ဒုတိယအကြိမ် ရှိခိုး!"
"ခင်ပွန်းနှင့် ခင်ပွန်း အပြန်အလှန် ရှိခိုး!"
"သတို့သားသတို့သမီးကို မင်္ဂလာဆောင်သို့ ပို့ဆောင်ကြ!"
ဆူညံပျော်ရွှင်နေကြသော လူအုပ်ကြီးက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အခန်းဆီသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပို့ဆောင်ပေးကြပြီး အခြားတစ်ဖက်ကိုမူ တင်းကျပ်သော ဝိုင်းရံမှုဖြင့် ဝန်းရံထားလိုက်ကြသည်။ ဤကပ်စေးနည်းသော လူအုပ်ကြီးထံမှ လွတ်မြောက်ရန်မှာ လွယ်ကူသောကိစ္စတော့ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။
မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲစားပွဲကို လောင်ဟောက်ထျန်း ၏ အခန်းတွင် ကျင်းပပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အိမ်ကို မင်္ဂလာဆောင်အခန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသောကြောင့် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။
"ဟီးဟီး... သူဌေးကြီး၊ ယနေ့က ခင်ဗျားရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ မင်္ဂလာရက်လေ! အဓိက ဦးဆောင်သူအနေနဲ့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ ညီအကိုတွေနဲ့အတူ အသေးစား အထိမ်းအမှတ်ပွဲလေး လုပ်ပေးရမယ် မဟုတ်လားဗျ?" လက်ထဲတွင် ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း စစ်သည်တော်တစ်ဦးက ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မှန်တယ်လေ၊ မှန်တယ်လေ!"
"သူဌေးကြီး၊ ခင်ဗျား မမူးမချင်း ကျွန်တော်တို့ ပြန်မှာမဟုတ်ဘူးနော်!" ဤသို့ပြောရင်း အခြားလက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက လောင်ကျန့်ရယ် ထံသို့ ဝိုင်ခွက်ကြီးတစ်ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူတို့၏ သူဌေးကြီး လက်အောက်တွင် အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရမှုများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးကြသည့် ဤစစ်သည်တော်များသည် သူ အနည်းငယ်မျှ စိတ်ဆိုးမည်မဟုတ်သော ရှားပါးသည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တက်ကာ နောက်ပြောင်ကျီစယ်နေကြသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။
သူတို့၏ အပြုံးများနောက်ကွယ်တွင် မကောင်းကြံစည်နေကြသော စစ်သည်တော်အုပ်စုကို မျက်စိစူးစူးဖြင့် ကြည့်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က တစ်ချက်ပြုံးကာ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဘယ်ဘက်မှ လောင်ဟုန်ကျี้ยန် နှင့် ညာဘက်မှ ယိုနွမ်တုန်း တို့က တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ညှပ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အိမ်ရှိ တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းငယ်လေးထဲတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် က နံရံပေါ်တွင် ကပ်ထားသော အနီရောင်စာလုံးများကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အခန်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီးသည်နှင့် လီချင်း မှာ ပွဲဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားခဲ့သည်။ အခန်းထဲတွင် အခြားမည်သူမျှ မရှိတော့သော်လည်း သူ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေသည်ဟု မခံစားရပေ။
ခုတင်စွန်းတွင် ထိုင်ရင်း သူသည် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးကို ခိုးကြည့်မိသည့် အကြိမ်ရေကိုပင် မမှတ်မိတော့ပေ။ သူ မော့ကြည့်လိုက်တိုင်း လောင်ကျန့်ရယ် က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အချိန်မရွေး ဝင်လာတော့မည့်အလား သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် တင်းကျပ်နေသော စိုးရိမ်ပူပန်မှု အလုံးအခဲတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။
"ဟူး... သတို့သမီးသစ်တွေ မင်္ဂလာဆောင်အခန်းထဲမှာ သူတို့ရဲ့ ခင်ပွန်းတွေကို စောင့်ဆိုင်းနေကြတဲ့အခါတိုင်း ဒီလိုပဲ ခံစားရတာလား..."
စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် မည်မျှကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်မသိ၊ နောက်ဆုံးတွင် တရားထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့ ဆက်လက်တင်းမာနေမည်ဆိုလျှင် လောင်ကျန့်ရယ် ပြန်မလာမီကပင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် သူ သတိလစ်မေ့မြောသွားလိမ့်မည်။
တရားထိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် အခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ကြီးမားသောအပြုံးတစ်ခုနှင့် လောင်ကျန့်ရယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "စောင့်ခိုင်းထားရပြီပဲကွယ်။"
"အဟမ်း... တကယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ် ထရပ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ဤမျှနီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် သူသည် တစ်ဖက်လူထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သည့် အရက်နံ့ကို ရရှိနေရသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ သူတို့သည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို အရက်အတန်အသင့် သောက်သုံးအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ကြပုံရသည်။ "ရှင် တော်တော်နဲ့ ရောက်လာတာပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့..."
စကားပင် မဆုံးသေးမီတွင် နှုတ်ခမ်းတစ်စုံက သူ၏ ကျန်ရှိနေသော စကားသံများကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ "ဒီလို လှပတဲ့ သတို့သမီးသစ်လေးက အိမ်မှာ စောင့်နေတာကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီမျောက်အုပ်နဲ့အတူ ပျော်ပါးချင်စိတ် ရှိရမှာလဲကွယ်?"
"ဘယ်... ဘယ်သူက ခင်ဗျားရဲ့ သတို့သမီးလဲ..." ဟိုကိုင်ယွမ် က လောင်ကျန့်ရယ် အား စိတ်မပါ့တပါဖြင့် စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျားပေါ့။ လာပါ၊ ငါတို့ မင်္ဂလာဝိုင် မသောက်ရသေးဘူးလေ။" အခန်းထဲဝင်လာစဉ်က သူ၏ ကျောနောက်တွင် ဝှက်ထားသော လက်ကို လောင်ကျန့်ရယ် က ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ဝိုင်အိုးတစ်အိုးနှင့် အနီရောင်ဝိုင်ခွက်နှစ်ခွက်ပါသည့် ဗန်းတစ်ဗန်းကို ဟိုကိုင်ယွမ် ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ငါတို့ နှစ်ဦး ထာဝရ သဟဇာတဖြစ်စွာ ပေါင်းဖက်နိုင်ဖို့ ဆုတောင်းပေးရင်းနဲ့ သက်ကြီးတာအိုဘုန်းကြီးက ငါ့ကို ပေးလိုက်တာ။ ကဲ..."
လက်ချင်းချိတ်လျက် သတို့သားသတို့သမီးတို့သည် စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ဗန်းကို ချထားလိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ဝိုင်ခွက်နှစ်ခွက်ထဲသို့ ဝိုင်များ ထည့်လိုက်သည်။ တစ်ခွက်ကို မကမ်းပေးမီ သူသည် လက်ကို တစ်ချက်တောက်လိုက်ကာ ဝိုင်ထဲသို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
"ဇန့်ယဲ့၊ ခင်ဗျားက..."
"ငယ်လေး ယွမ် ရေ၊ ဒါကို သောက်လိုက်ပါ။ ယနေ့မှစပြီး ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက အတူတကွ ချိတ်ဆက်သွားပြီ။ ခင်ဗျား ရှင်သန်နေမယ်ဆိုရင် ငါလည်း ရှင်သန်မယ်။ ခင်ဗျား သေဆုံးမယ်ဆိုရင် ငါလည်း သေဆုံးမယ်။ ငါတို့ အတူတကွ ရှင်သန်ပြီး အတူတကွ သေဆုံးကြစို့။"
နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် နူးညံ့သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ၏ ညာဘက်လက်ညှိုးဖျားကို ဖဲ့လိုက်ပြီး သွေးစို့နေသော လက်ညှိုးကို လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်ခုံးစပ်ကြားတွင် ဖိကပ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ အတူတကွ ရှင်သန်ပြီး အတူတကွ သေဆုံးကြစို့။"
လက်ထဲတွင် ခွက်များကိုကိုင်ကာ လက်ချင်းချိတ်လျက် ထိုလူသားနှစ်ဦးသည် ဝိုင်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မော့သောက်လိုက်ကြသည်။ သူ၏ ခွက်ကို ချထားလိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ကို သူ၏ နှုတ်ခမ်းဆီသို့ ဆွဲယူကာ အနာဖြစ်နေသော လက်ညှိုးဖျားလေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ခုံးစပ်ကြားရှိ သွေးစက်လေးမှာ ငွေရောင်တလက်လက်ဖြင့် တစ်ချက်လက်သွားကာ သူ၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးသွားစေသည်။
အချစ်စမ်းညတစ်ည၏ အချိန်တိုင်းသည် ရွှေဒင်္ဂါးပြားတစ်သောင်းနှင့် ညီမျှပေသည်။ ယနေ့ညသည် သင်နှင့် ကျွန်တော်တို့အတွက်သာ သီးသန့်ပိုင်ဆိုင်ပေသည်။
ခမ်းနားထည်ဝါသော အနီရောင်မင်္ဂလာဝတ်ရုံရှည်ကြီးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖိတ်ကျနေပြီး ၎င်း၏ နောက်တွင် ဖြူစင်ငွေရောင် စစ်ဝတ်စုံတစ်ခု ပါရှိသည်။ နွေးထွေးပြီး အေးချမ်းသော အိမ်ငယ်လေးထဲတွင် တိုးညင်းသော အသက်ရှူသံများနှင့် အာမေဍိတ်သံများ ပြည့်နှက်နေကာ အလွန်တရာ ကြာမြင့်သည်အထိ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။