လျှပ်စီးလက်သွားသည်မှာ မြွေဆိုးတစ်ကောင်၏ အလွန်အမင်း ရန်လိုပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ကဲ့သို့ ဆယ်ထပ်တိုက်ဆေးရုံကြီးကို အလယ်မှ နှစ်ခြမ်းကွဲထွက်သွားစေကာ ပြိုကျပျက်စီးစေ၏။
ရုတ်တရက် အကြမ်းပတမ်း တိုက်ခတ်လာသော မုန်တိုင်းလေပြင်းတို့နှင့်အတူ ဝါးရုံနံ့သင်းသင်းလေး တစ်ခု ပါလာသည်။ အဆောက်အအုံဟောင်းကြီး၏ အပျက်အစီးပုံကြီးထဲမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအလင်းလက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သဘာဝတရားကြီး၏ အငွေ့အသက်ကို ဆောင်နေသည့် အစွမ်းတစ်ရပ်က လေထုကို ဖောက်ထွင်းဖြတ်သန်းသွားကာ မြေပြင်သို့ မကျရောက်မီ လျပ်စီးတန်းများကို ကွဲကြေပျံ့နှံ့သွားစေသည်။
ผုံ့စုတ်နေသော အဝတ်အစားများဖြင့် ပိန်ပါးသော ကိုယ်ဟန်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျလာ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပြတ်ရှရာအမျိုးမျိုးမှ စီးကျလာသော တောက်ပသည့် သွေးစက်တို့သည် အောက်သို့ လိုက်ပါရင်း အောက်ခြေမြေပြင်ကို စွန်းထင်းစေသည်။
ဖြူစင်သော ဆံနွယ်များနှင့် ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ဦးသည် အပျက်အစီးပုံထဲမှ ခုန်ထွက်လာကာ ပြုတ်ကျလာသူကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်တံတို့ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် လောင်ကျန့်ရယ် က မိမိအလွန်ရင်းနှီးနေသော ဝါးရုံနံ့ဖြင့် ဝန်းရံလျက်ရှိသည့် နူးညံ့ပျော့ပျူသော ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။
ငယ်ငယ် ယွမ်… မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖွင့်ဟလိုက်ရာ ရွှေရောင်မီးခိုးရောင်သူငယ်အိမ်တို့ ပေါ်လာပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပျိုပေါ်စ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ငါ ရှိနေပြီလေ။ ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ချစ်သူကို လက်မောင်းနှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ်၏ သွေးစွန်းနေသော မျက်နှာကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့… ခင်ဗျားတို့အားလုံး အဆင်ပြေကြပါတယ်။
သူ့နောက်ဘက်တွင် ကြီးမားသော ကွန်ကရစ်အကျိုးအပဲ့ကြီး တစ်ခုကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး လျန်ရှန်က ငြိမ်ကျစပြုလာသေးသည့် ಧူမှုန်များကြောင့် အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးရင်း ထွက်လာသည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်တွယ်ကာ လောကကြီးကိုပင် မေ့လျော့နေကြသည့် ထိုသူနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားသည်။
ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့ရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။ သူ့ကို ပြုံးနေတာကို မြ MTLTexture တွေ့နိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး သူ ဒါကို အကြိမ်တစ်ထောင်တောင် လုပ်ပေးရဲပါတယ်။
~~~
ဟားဟား… သူ သေသွားပြီ! သူ တကယ် သေသွားပြီ၊ ငါ သူ့ကို နောက်ဆုံးတော့ သတ်လိုက်နိုင်ပြီ ဟားဟားဟား!!
မှောင်မည်းနေသော အကျဉ်းခန်းအတွင်း၌ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကျယ်လောင်၍ ရူးကြောင်ကြောင် ရယ်မောသံကြီးတစ်ခု ညံဟည်းသွားသည်။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေကျင်းဝတ်များတွင် တပ်ဆင်ထားသော သံခြေကျင်းတို့သည် လှုပ်ရှားတိုင်း တချွတ်ချွတ် မြည်သံထွက်ပေါ်လာ၏။
တောက်၊ တောက်၊ တောက်…
အေးစက်မာကျောသော မြေပြင်ပေါ်သို့ စစ်ဖိနပ်သံ တချက်ချင်း ဆွဲငင်လှမ်းလာသည့် အသံသည် တစ်စထက်တစ်စ ကျယ်လောင်လာပြီး နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ တိတ်ဆိတ်နေသော အကျဉ်းထောင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထိုတိုးညှင်းသော အသံကပင် အလွန်ကျယ်လောင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ခြေသံများနှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တစ်စုံတစ်ရာကို ဆွဲငင်သွားသံကိုလည်း ကြားနေရ၏။
အလွန်ပင် အမြန်နှုန်းဖြင့် ထိုပုံရိပ်သည် အကျဉ်းခန်း တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သံသော့ခလောက်ထဲသို့ သော့တစ်ချောင်း ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ပွင့်သွားကြောင်း ကြေညာသည့် ကလစ်ခနဲ့ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အလွန်တရာ တိုးညှင်းသော တကျစ်ကျစ်မြည်သံနှင့်အတူ သံတံခါးကြီး ပွင့်ဟသွား၏။
ဤပုံရိပ်၏ နောက်တွင် ဆွဲငင်လာခဲ့သော အရာကို ဂရုတစိုက်မရှိဘဲ ပစ်ချလိုက်သည်။ ညစ်ပတ်နေသော အဝတ်စုတ်တစ်စ ပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ လက်များနှင့် ခြေထောက်များ ကျိုးပဲ့နေသော လူတစ်ဦးသည် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလောက်အောင် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားသည်။
အကျဉ်းခန်း၏ နောက်ဘက်နံရံတွင် သံခြေကျင်းဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေသော အမျိုးသမီးကြီးမှာ သူမ၏ ရူးကြောင်ကြောင် ရယ်မောသံကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသော ခြေလက်ကျိုး လူသားဆီသို့ သူမ၏ အကြည့်များ ကျရောက်သွားသည်နှင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွား၏။ တစ်ခဏအကြာတွင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်၌ အံ့သြထိတ်လန့်သော အမူအရာ ပေါ်လာပြီးနောက် သူ့ထံသို့ ပြေးသွားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ချည်နှောင်ထားသော သံခြေကျင်းများကြောင့် တားဆီးခံလိုက်ရသည်။ သူမ မည်မျှပင် ရုန်းကန်စေကာမူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်စွာ ညည်းတွားနေသော ထိုလူကို လက်ဖျားနှင့်ပင် ထိတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား? မင်းရဲ့သားကို ရှာတွေ့ဖို့ လောင်ကျန့်ရယ် တပ်မတော်တစ်ခုလုံးကို စေလွှတ်ခဲ့ပြီး အဝေးဆုံး နံပါတ်ကိုး ခရိုင်ရဲ့ သီးသန့်အိမ်ရာကနေ သူ့ကို ဒီအထိ ခေါ်လာခဲ့တာလေ…။ အကျဉ်းခန်းငယ်လေးထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်လာရင်း ချောမွေ့သာယာသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ သို့သော် အမျိုးသမီး၏ နားထဲတွင်မူ ၎င်းသည် မာရ်နတ်ကိုယ်တိုင်၏ အသံကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ဤလူသည် အမှန်တကယ်ပင် မာရ်နတ် ဖြစ်လေ၏။
မင်း… မင်း ငါ့သားကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ… ဒီကောင်စုတ်! မာရ်နတ်! သူမ၏ ရုန်းကန်မှုကို မရပ်တန့်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဤကျိန်စာသင့် သံကြိုးများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုသော ဆန္ဒက ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများမှာ ခြိမ်းခြောက်သံ တစ်ဝက်၊ စကားလုံးများ မပီသသည် တစ်ဝက် ဖြစ်နေသည်။ အကျဉ်းခန်းထဲရှိ စစ်သားကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေသော သူမ၏ အကြည့်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။
ငါ ဘာမှ အလွန်အကျွံ မလုပ်ပါဘူး၊ သူ့ကို အနည်းငယ် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ လက်သီးထိုးအိတ်အနေနဲ့ သုံးလိုက်ရုံပါပဲ။ မာရ်နတ်တဲ့လား? နတ်ဆိုးတဲ့လား? တောက်၊ တောက်… အဲဒီ အရုပ်လေးရဲ့ ဘွဲ့နာမည်နဲ့ ဒီဘုရားသခင်ကို လာမနှိုင်းယှဉ်နဲ့။ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျိုးဟွေကျောင်းကို သူ မုန်းတီးရွံရှာပုံများ အပြည့်အဝ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီးမာကျောသော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သနားစရာကောင်းစွာ လဲလျောင်းနေသော ထိုလူ၏ ကျောပေါ်သို့ ဖိနပ်ဖረပ်ဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာ နင်းချေလိုက်သည်။
ယခုအခါ ဟั่วကျောင်းပေါသည် ကြွက်သားနှင့် အရိုးသက်သက်မျှသာ ရှိတော့သည့် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသော အသားထုတ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင် အစွမ်းအဟုန် မရှိတော့ပေ။ နောက်ထပ် ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကိုပင် မခံနိုင်လောက်အောင် အားနည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ်၏ ဤခြေတစ်လှမ်းကြောင့် ဒဏ်ရာများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်လိမ်သွားပြီး သွေးလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်တို့သည် နှုတ်ခမ်းကြားမှ ပန်းထွက်လာ၏။
မ… မင်း ငါ့သားကို လွှတ်လိုက်စမ်း! ငါ မင်းကို သတ်မယ်! ကျိုးဟွေကျောင်း၏ လက်များသည် ချိတ်သဏ္ဌာန် ကွေးဝင်သွားကာ လေထဲတွင် အလကားသက်သက် ကုတ်ခြစ်နေသည်။
လွှတ်ပေးရမှာလား? မင်း ငါ့ရဲ့ ငယ်ငယ် ယွမ်ကို လုပ်ကြံတဲ့အချိန်တုန်းက မင်းရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ သနားကြင်နာမှု တစ်စက်လေးမှ ရှိခဲ့လို့လား? သွားဖြဲပြနေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ်က အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဒါဆိုရင်… မင်းက အဲဒီ ခွေးကောင်လေးရဲ့ ကြံရာပါပေါ့လေ… ဟားဟား… အဲဒီ အမှိုက်ကောင် သေသွားတာ တော်သေးတာပေါ့။ သေသင့်တာပေါ့။ ငါ သူ့ကို သတ်လိုက်တာ ဟားဟားဟား… လောင်ကျန့်ရယ်၏ စကားကြောင့် သူမ၏ မကြာသေးမီက ကျူးလွန်ခဲ့သော လူသတ်မှုကို ပြန်လည်သတိရသွားကာ ရူးသွပ်သော ရယ်မောသံကြီးတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
အားးး!!
ကျိုးဟွေကျောင်း၏ ရူးကြောင်ကြောင် ရယ်မောသံ ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟั่วကျောင်းပေါသည် နာကျင်မှုကြောင့် ရုတ်တရက် ညည်းတွားလိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ်၏ ရင်ဘတ်တွင် စိုက်ဝင်နေခဲ့သော တိုကျာကို လောင်ကျန့်ရယ်က ဟั่วကျောင်းပေါ၏ လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ကို ရက်စက်စွာ ထိုးဖောက်စိုက်ဝင်စေလိုက်ပြီး ဤလူကို အကျဉ်းခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အသေအချာ သင်းသတ်ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
မင်း! မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ! သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်… မင်းသာ သူ့ကို သတ်ရဲရင် ငါ သရဲတစ္ဆေ ဖြစ်သွားရင်တောင် မင်းကို ခြောက်လှန့်နေမှာ…
စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ သူ့ကို အလွယ်တကူ သေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ပိုင်ဆိုင်ရာကို ထိုးစိုက်ဖို့ မင်းသုံးခဲ့တဲ့ ဓားနဲ့ပဲ မင်းရဲ့ တန်ဖိုးရှိလှတဲ့ သားရဲ့ အသားတွေကို အပိုင်းပိုင်း တစ်စစီ လှီးဖြတ်ပစ်မယ်…
ထို့နောက်တွင်တော့ နာကျင်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် ညည်းတွားသံများနှင့် အမျိုးသမီး၏ ချွန်ထက်သော အော်ဟစ်သံများသည် အမှောင်ထังထဲမှ အကျဉ်းထောင်တစ်ခွင်လုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
သံချေးနံ့စူးစူးတို့က အကျဉ်းခန်းတစ်ခုလုံး လွှမ်းခြုံသွားမှသာလျှင် လောင်ကျန့်ရယ်သည် မာကျောသော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အနီရောင် ရွံ့စေးစေး စုပုံနေသည့် နေရာ၌ ဖိနပ်ရာများကို ချန်ထားခဲ့ကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။
~~~
ပျော့ပျောင်းသော အိပ်ရာ၊ နွေးထွေးသော စောင်များ… အိပ်ငိုက်နေဆဲဖြစ်သော ထိုသူသည် စောင်ပေါ်တွင် ပါးကို ပွတ်သပ်ရင်း မာကျောသော မွေ့ရာထဲသို့ ပို၍ တိုးဝင်သွားကာ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးဖွယ် သက်ပြင်းချသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဟဲဟဲ… ချစ်ခင်နှစ်လိုမှုများ အပြည့်ပါသော တိုးညှင်းသော ရယ်မောသံတစ်ခုသည် သူ့အနားတစ်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။
မျက်တောင်များကို ဖျတ်ခနဲ ပွင့်ဟလိုက်ကာ စောင်အောက်တွင် ဝင်ပုန်းနေသော ထိုသူသည် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ချောမောပြီး အပြုံးမျက်နှာပိုင်ရှင် တစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ရ၏။ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အတူတူပင် ကွေးသွားသော အပြုံးဖြင့် သေးသွယ်သော လက်တစ်ဖက်သည် စောင်အောက်မှ ထွက်လာကာ တစ်ဖက်လူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် လာရောက်တင်ထားလိုက်သည်။
ကျန်ယဲ့။
ခင်ဗျား ဒီလောက်နဲ့ ငြိမ်ငြိမ်လေး အိပ်ပျော်နေတာကို ကြည့်ရတာ ကျွန်တော့်ကို တစ်မျိုးကြီး နှစ်သိမ့်မှု ပေးသလိုပဲ။ လောင်ကျန့်ရယ်၏ လက်သည် သူ၏ ကိုယ်လုံးကွေးအတိုင်း ဆင်းသွားကာ တင်ပါးပေါ်တွင် လာရောက်ရပ်တန့်သွားသည်။
ထိုသူနှစ်ဦး မနမ်းရသေးမီမှာပင် ဟိုကိုင်ယွမ်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး လောင်ကျန့်ရယ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ခင်ဗျား… ခင်ဗျားဆီမှာ သွေးနံ့တွေ ထွက်နေတယ်။ ဘယ်သွားခဲ့တာလဲ?
ဟင်? ခင်ဗျားရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ ဝိညာဉ်အိုး ပေါင်းစပ်သွားပြီးနောက်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ အာရုံခံစားမှုတွေ ပိုပြီး ထက်မြက်လာတာပဲ။ ကျွန်တော်လည်း ရေမိုးချိုးပြီးသားပါ။ လောင်ကျန့်ရယ်လည်း မျက်မှောက်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဘာကိုမှ ငြင်းဆိုမနေတော့ပေ။
ကျိုးဟွေကျောင်းကို သတ်လိုက်တာလား? တစ်ဖက်လူ၏ ငြီးတွားမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ်က လေထဲတွင် အဆောင်တံဆိပ် အချို့ကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် ထိုအဆောင်စာလုံးများမှ နူးညံ့သော ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လောင်ကျန့်ရယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ မှေးမှိန်သော အနီရောင် မြူခိုးငွေ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာစေသည်။ ထိုမြူခိုးငွေ့များ ကွယ်ပျောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လောင်ကျန့်ရယ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စွဲကပ်နေသော သွေးနံ့များ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။
ကိုယ်ပေါ်မှ အနီရောင်သွေးနံ့များ ကင်းစင်သွားပြီဖြစ်သော ချစ်ရသူကို လောင်ကျန့်ရယ်က ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ရှည်လျားဖြူစင်နေသော ဆံနွယ်များကြားသို့ အနမ်းတစ်ပွင့် ခြွေချလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က လူသတ်သမား ရက်စက်ကောင်မှ မဟုတ်တာ။ အဲဒီ ဦးနှောက်မပါတဲ့ မိန်းမက သေသင့်တယ်ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့်လက်နဲ့ ကိုယ်တိုင်သတ်ရလောက်အောင်တော့ တန်ဖိုးမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း သူတို့ကို သင်ခန်းစာ အငယ်စားလေးတစ်ခု မပေးဘဲနဲ့တော့ လွှတ်မပေးနိုင်ပါဘူးလေ။ ဟွန့်၊ ခင်ဗျားကို ဓားနဲ့ထိုးပြီးတော့များ သူ ဘာတွေများ မျှော်လင့်နေသေးတာလဲ။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်က သွေးနံ့တွေဆိုတာ အဲဒီမိန်းမရဲ့ မုန်းတီးမှုနဲ့ အငြိုးအတေးတွေကြောင့် ပါလာတာ သက်သက်ပါပဲ"
ဤသို့ ပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ အပြစ်ကင်းစင်နေသည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်၏။
အမှန်တရားမှာမူ ကျိုးဟွေကျောင်းနှင့် သူမ၏သားတို့မှာ အမှန်တကယ် မသေသေးပေ။ သို့သော် သူ၏ သင်ခန်းစာ အငယ်စားလေးကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့၏ အသက်ကို အဆုံးသတ်ပေးစေလိုနေမည်မှာ သေချာပေသည်။
သို့သော် လောင်ကျန့်ရယ်သည် သူ၏ စိတ်နှလုံးအနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် ကိန်းအောင်းနေသော ထိုမည်းမှောင်သည့် အကြံအစည်များကို သူ့ရင်ဝယ်ဖြစ်သော ကျောက်မျက်ရွေးလေး သိသွားစေရန် အစဉ်အမြဲ ပြုလုပ်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍သာ ၎င်းကို သိသွားခဲ့ပါက တစ်ဖက်လူက သူ့အပေါ် စိတ်ပျက်သွားနိုင်ပေသည်။
"ဒါနဲ့ပဲ ပြီးသွားတာပေါ့လေ" ဟိုကိုင်ယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ပြန်လည်မဝင်စားခင်ဘဝတုန်းက သူမလက်ထဲမှာ သေခဲ့ရပြီး ဒီဘဝမှာလည်း သူမလက်ချက်နဲ့ပဲ တစ်ခါ ထပ်ကျော့ပြီး ကျရှုံးခဲ့ရတယ်။ ကံကြမ္မာရဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ ဘေးဥပဒ်ဆိုတာ ရှောင်လွှဲလို့လည်း မရသလို ထွက်ပြေးလို့လည်း မရနိုင်ဘူးပဲ…"
"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းပါပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လောင်ကျန့်ရယ်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ ငြိုငြင်လိုက်သည်။ ချစ်ရသူအား ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားရင်း အခြားသူ၏ ဆံနွယ်များထဲသို့ နှာခေါင်းကို အပ်ကာ ဝါးပင်တို့၏ နှစ်သိမ့်ဖွယ် အနံ့အသက်ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ။ ခင်ဗျားကပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းပါပဲ၊ အမြဲတမ်း ဆူပူရှုပ်ထွေးနေတတ်တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လူသားပါပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ်က သူပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ယူဆထားသော အရာများနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် ဤလူ၏ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ပြင်းထန်တတ်ပုံကို အလေ့အကျပ် ဖြစ်နေလေပြီ။ အခြားသူ၏ ခါးကို လက်ဖြင့် ပတ်ဝန်းရမ်းရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်တဲ့ အဲဒီမဟာအကျပ်အတည်းကြီး ပြီးသွားပြီးနောက်မှာ ငါ့ရဲ့ဝိညာဉ်ဟာ မူလကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ ပြန်လည် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီ။ အခုလက်ရှိမှာ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နဝမအဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဟួរထျန်းကျီ အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ အမှတ်တရတွေကိုလည်း ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ခဏတာမျှသာ ဖြစ်တယ်။ ရက်ပေါင်း ကိုးရက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝိညာဉ်ကလည်း တစ်ဖန် ပြန်လည် ကွဲကြေပျံ့နှံ့သွားလိမ့်မယ်"
"ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးဖို့ ငါ့မှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး။ ခင်ဗျား သေဆုံးသွားတာကို လက်ပိုက်ကြည့်နေဖို့ ငါ့မှာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘူးလေ" လောင်ကျန့်ရယ်၏ ဖက်တွယ်ထားမှုမှာ အသက်ရှူကြပ်လုမတတ် တင်းကျပ်လာသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ်ကမူ ငြင်းဆိုခြင်း မပြုပေ။
"ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ ပျက်စီးပြီး ဝိညာဉ်ကွဲကြေသွားတာမျိုးကို ဘယ်လိုမှ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာမှ ခင်ဗျားကို ငါ ပြန်တွေ့ခဲ့ရတာ။ ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး လက်လွှတ်မခံတော့ဘူး— ကောင်းကင်ဘုံ ကိုယ်တိုင်ကများ ခင်ဗျားကို လုယူဖို့ ကြိုးစားရင်တောင်မှ ငါ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို နင်းပြီးမှသာ လုသွားလို့ ရလိမ့်မယ်"
သူသည် ဖရိုဖရဲ ပျက်စီးခြင်း၏ နိမိတ်ပုံအဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို အစဉ်အမြဲ ဆန့်ကျင်ရန် ကံကြမ္မာက ဖန်တီးထားသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူချစ်ရသော သူအတွက်ဆိုလျှင် သူသည် နယ်ပယ်အားလုံးကို ဆန္ဒအလျောက် မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ရန်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံကို ပြာပုံဘဝ ရောက်အောင် ပြုလုပ်ရန် ဝန်လေးမည် မဟုတ်ပေ။
အကြောင်းမှာ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ့အတွက် မည်သည့်အရာမှ ရှိမနေသောကြောင့်တည်း။ ဟိုကိုင်ယွမ် ဟူသော ထိုတစ်ဦးတည်းသောသူမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာမျှ မရှိပေ။
"ကျန်ယဲ့"
"လာ၊ အဘိုးဆီကို သွားပြီး နှုတ်ဆက်ကြရအောင်။ ပြီးတော့ နောက်ဆက်တွဲ ဘာတွေလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။ လူငယ်လေးက ဘယ်လို အတားအဆီးမှ မရှိဘဲ လူ့ဘုံကို ဆင်းလာနိုင်ခဲ့တာဆိုတော့ မသေချာစရာ မရှိဘူး၊ မသေချာရင်တော့ သူက နတ်ဘုံကို ပြန်လမ်းကို သိမှာပါ။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားနဲ့အတူ ငါ ပြန်သွားမယ်။ အဲဒီမှာ နတ်ဆေးပင်တွေနဲ့ သစ်ဥသစ်မြစ်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဘာနဲ့မှ မကုသနိုင်ဘူးဆိုတာကို ငါ မယုံဘူး"
ဟိုကိုင်ယွမ်၏ အဖြေကိုပင် မစောင့်ဆိုင်းဘဲ လောင်ကျန့်ရယ်က အခြားသူကို ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ကာ တံခါးဘက်သို့ ချက်ချင်း လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။
ရုတ်တရက် ဆောင်ရွက်လိုက်သော အပြုအမူကြောင့် အံ့ဩသွားသော ဟိုကိုင်ယွမ်က လောင်ကျန့်ရယ်၏ ကျောပြင်ကို လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။
"အား! စိတ်မကြီးနဲ့လေ! ငါ့ကို ချလိုက်စမ်း!"
"ဘာမှ ဆက်မစောင့်တော့ဘူး။ ကောင်းကင်ယံမှာ အပေါက်တစ်ပေါက် ဖောက်ရမယ်ဆိုရင်တောင်မှ ခင်ဗျားနဲ့အတူ နတ်ဘုံကို ငါ ပြန်သွားမယ်"
"ဒါဆို… ဒါဆိုရင် အရင်ဆုံး ငါ့ကို ချပေးဦးလေ။ ကိုယ့်ဘာသာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပါတယ်!"