အရာရာတိုင်းက တစ်ချက်မျက်တောင်ခတ်လိုက်ချိန်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စစ်သား၏ ရင်းနှီးဖော်ရွေကာ စိတ်အားထက်သန်နေသော အပြုံးမှာ သူ ရှေ့သို့ ရုန်းထွက်လိုက်ချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် မြင်လိုက်ရသည်။ သေနတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး စစ်ဌာနချုပ်နယ်မြေ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းသွားလေသည်။
ကျည်ဆံဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ စစ်သား၏ ကျောပြင်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ထိုနောက်တွင်မူ ရူးသွပ်နေပုံရသော မိန်းမတစ်ဦး၏ အသည်းအသန် အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ်၏ ရင်ဘတ်အထက်ပိုင်း၌ ပြင်းထန်သော နာကျင်ကိုက်ခဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ပူလောင်နေသော ဓားသွားတစ်လက်က သူ၏ အသားစက်များနှင့် အရိုးများကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး သံမဏိဓားမြောင် တည်ရှိနေသည့်နေရာမှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်တစ်မျိုး ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ ခွန်အားအဟုန်ရှိသမျှကို စုပ်ယူသွားတော့သည်။
သူ လဲကျသွားစဉ်မှာပင် ထိုမိန်းမ၏ ရုန်းကန်၍ ပုံစံပျက်ယွင်းနေသော မျက်နှာသွင်ပြင်က သူ၏ အမြင်အာရုံကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ကြက်သီးထစရာကောင်းလောက်အောင် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောသံတို့က လိုက်ပါလာလေသည်။
သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ပထမအကြိမ် ကပ်ဘေးကာလတုန်းကလည်း ဤမိန်းမကြောင့်ပင် နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ အုပ်စုထဲသို့ သူ ကန်ချခံခဲ့ရဖူးသည်။ ထိုစဉ်ကလည်း သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သည်။
ဟာ... ဒီမိန်းမ သူ့ကို ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့လို့ ဘဝနှစ်ခုလုံးမှာ သူ့ကို ဒီလောက်အထိ မုန်းတီးနေရတာပါလိမ့်။
လေး ယွမ်ရေ!!
ရင်နင့်စရာ ငိုကြွေးသံတစ်ခုက ထိုမိန်းမ၏ ရူးသွပ်သော ရယ်မောသံကို ခဏတာမျှ ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ်၏ ရင်ဘတ်ထဲ တဆစ်ဆစ် နာကျင်သွားပြီး နွေးထွေးသော ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်ခွံများ မမှိတ်ဝင်မီ နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရသည်မှာ လောင်ကျန့်ရယ်၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မျက်ဝန်းများပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အဆင်အခြင်မဲ့သော ပူဆွေးမှုကို နှစ်သိမ့်ပေးရန်အတွက် ဟိုကိုင်ယွမ် နှုတ်ခမ်းများကို တုန်ယင်စွာဖြင့် စကားဆိုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည်မှာ သွေးစီးကြောင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။
ကျန့်... လောင်ကျန့်ရယ်...
လောင်ကျန့်ရယ်သည် သူ၏ လက်မောင်းကြားရှိ မျက်နှာဖပ်ဖပ်ဖြူ လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုကြောင့် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်သည်။ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်နှင့် ရင်ဘတ်တို့မှ သွေးများ စီးကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းက သူ့ကို စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်စေသည်။
စစ်သားအုပ်စုကြီးတစ်ခုက မနီးမဝေးတွင် တည်ရှိနေသော စစ်ဆေးရုံဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။ အဝင်ဝကို အတင်းတိုးဝှက် ဝင်ရောက်လာကြရင်း ရှေ့ဆုံးမှ စစ်သားများက ငြိမ်ဝပ်ပိပြားရမည့် စည်းမျဉ်းကို အလေးမထားတော့ဘဲ ဆရာဝန်တစ်ဦးကို အော်ဟစ်ခေါ်ဆိုလိုက်ကြသည်။
အချိန်ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ဟိုကိုင်ယွမ်ကို အရေးပေါ်ခန်းထဲသို့ တင်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အဆောက်အဦးထဲသို့ ရုတ်တရက် အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာကြပြီး ဆေးကုသမှု အကူအညီတောင်းခံနေကြသော အသံများကြောင့် ပထမထပ်ရှိ ဆရာဝန်များနှင့် သူနာပြုများသာမက ဒုတိယနှင့် တတိယထပ်ရှိ လူနာများနှင့် ဝန်ထမ်းပါမကျန် အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ပထမထပ်တွင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသော လူအုပ်ကြီးထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးစွန်းနေသော လောင်ကျန့်ရယ်၏ ယူနီဖောင်းရင်ဘတ်စကို လာရောက်ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
အစ်ကိုကြီးလုံ... ဟို... ခုနလေးတင်ကမှ အရေးပေါ်ခန်းထဲ တွန်းပို့လိုက်တာ လေး ယွမ် လားဟင်။ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။
ချင်းလေး။ ချင်းကျွင်း က လူအုပ်ကြားကို တိုးဝှက်ဝင်ရောက်လာပြီး လီချင်းကို အပင်ပန်းခံနေသော လောင်ကျန့်ရယ်ထံမှ သင့်တင့်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့...
လီချင်း ဆန္ဒပြေအောင် မပြောရသေးမီမှာပင် ဟိုကိုင်ယွမ်နှင့်အတူ အရေးပေါ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သော ဆရာဝန်မှာ တင်းမာနေသော အမူအရာဖြင့် ထွက်လာပြီး လောင်ကျန့်ရယ်၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
တပ်မှူးကြီးလုံ၊ ဝင်ခဲ့ပေးပါ။
လောင်ကျန့်ရယ် တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ဆရာဝန်၏ နောက်မှ လိုက်သွားလိုက်သည်။ လီချင်းနှင့် ချင်းကျွင်းတို့လည်း အမြန်တစ်ချက် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး အမြန်လိုက်ပါသွားကြသည်။
အရေးပေါ်ခန်းအတွင်း၌ ဟိုကိုင်ယွမ်ကို ခွဲစိတ်ကုသသည့် စားပွဲပေါ်တွင် လဲလျောင်းထားပြီးဖြစ်ကာ သူ၏ ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် လေပြွန်ထဲသို့ ရာဘာပိုက် ထည့်သွင်းထားသည်။ သွေးစွန်းနေသော ဆွယ်တာအင်္ကျီကို အလယ်မှ ညှပ်ဖြတ်ထားသဖြင့် သူ၏ ဗလာကျင်းနေသော ရင်ဘတ်အထက်ပိုင်းကို ထင်ရှားစွာ မြင်နေရသည်။ ဓားမြောင်တစ်လက်က သူ၏ ရင်ဘတ်အရှေ့ပိုင်းတွင် စိုက်ဝင်နေသည်။ ဓားသွား၏ အများစုမှာ သန့်ရှင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ဓားရိုးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သို့ရာတွင် အထူးဆန်းဆုံးမှာ ဒဏ်ရာမှ စတင်ကာ အနက်ရောင် သွေးကြောပုံစံများ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ စိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဤမျဉ်းကြောင်းများမှာ ပို၍ ဝေးရာသို့ နှေးကွေးသော အရှိန်ဖြင့် တွားသွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဒါ... ဒါက ဘာလဲ။ လီချင်းက ခွဲစိတ်စားပွဲ၏ အစွန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း ရှေ့သို့ ပို၍ နီးကပ်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည်။ ချင်းကျွင်းအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့က သူ၏ ရင်ကို ခြုံလွှမ်းသွားသည်။ မကြာသေးမီကမှ သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းမှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လျှောက်သွားနေသေးသည်။ ယခုမူ...
လူနာရဲ့ အင်္ကျီကို ဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ဒါကို ချက်ချင်း သတိထားမိလို့ အဆိပ်စစ်ဆေးမှု လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စစ်ဆေးတဲ့ ကိရိယာပြချက်အရ လူနာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဘယ်လို အဆိပ်အတောက်မှ မရှိတော့ဘူး ဆိုတာကို ပြနေပါတယ်။ ဒီအခြေအနေက အလွန်ထူးဆန်းနေတဲ့အတွက် လက်နက်ကို ဖြုတ်ထုတ်ဖို့ မဝံ့ရဲဘူး ဖြစ်နေပါတယ် လို့ ဆရာဝန်က ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ဖွယ် ရှိနေသေးကြောင်း ရှင်းလင်းပြောကြားလိုက်သည်။
ဒါက အဆိပ်မဟုတ်ဘူး၊ ကျိန်စာပဲ။ ကျိန်စာကို အရင်မဖြေဘဲနဲ့ လက်နက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဆိုးရွားလှတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ လောင်ကျန့်ရယ်က သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ခွဲစိတ်စားပွဲဆီသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ်ကို သူ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ချင်းကျွင်း, လေး ယွမ်ကို ထိန်းပေးဖို့ ကိုယ်နဲ့အတူ လာခဲ့ပေးပါ။ ဆရာဝန်ကြီး ဝမ်နဲ့ တခြားသူတွေအတွက် လူနာရဲ့ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ ကိုယ် တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်။
လူတိုင်းကို ညွှန်ကြားပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လောင်ကျန့်ရယ်၏ လက်ဖဝါးပြင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင် အလင်းတန်းများ စုစည်းလာပြီး အရေးပေါ်ခန်းတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း ကျဆင်းသွားသည်။ သို့သော် စစ်ဆေးရုံရှိ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းအားလုံးမှာ စစ်ဘက်မှ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ လေထုအပူချိန် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း မည်သူမျှ တုန်လှုပ်ချောက်ချားခြင်း မရှိဘဲ မိမိတို့ တာဝန်ဝတ္တရားများကိုသာ အာရုံစိုက်ထားကြသည်။ သူတို့၏ လက်ရှိ တာဝန်မှာ မမျှော်လင့်ထားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုမျှ ဖြစ်မလာစေရန် တားဆီးရန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ်က သူ၏ အတွင်းပိုင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဟိုကိုင်ယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။ ပျံ့နှံ့နေသော အနက်ရောင် သွေးကြောများ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားသည်။
မိနစ်ဆယ်ခန့် ကြာသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ်၏ အရေပြားပေါ်မှ အနက်ရောင် မျဉ်းကြောင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လီချင်းက သက်ပြင်းချကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်သောအခါ ထိုအပြုံးမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
အစ်ကိုကြီးလုံ! ဒီလူက အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ ပေါ်လာတယ်ဆိုရင် အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူးဆိုတာပဲ။
ငါ့စွမ်းအင်က လေး ယွမ်နဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ ငါ အများဆုံး လုပ်နိုင်တာက ကျိန်စာကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားဖို့ပဲ၊ လုံးဝ ဖယ်ရှားပေးလို့တော့ မရဘူး။ တကယ်လို့သာ ငါက...
ခင်ဗျားက လေး ယွမ်နဲ့ အတူတူ ကျင့်ကြံနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ လီချင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။
ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဟာ!!
ကျင့်တော့ ကျင့်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက တောက်အစ် (ထောင်ကျင့်စဉ်/တာအိုစနစ်) ကို သုံးတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ လောင်ကျန့်ရယ်၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ စွမ်းအင်လုံးမှာ ပို၍ ထူထဲလာပြီး အခန်းတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ ပို၍ပင် ကျဆင်းသွားသည်။ လောင်ကျန့်ရယ်၏ မျက်လုံးအိမ်များမှာ ရွှေရောင် တောက်ပလာသည်။
ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လူသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ နဂါးတစ်ကောင်၏ စွမ်းအင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ်နှင့်အတူ တွဲဖက်ကျင့်ကြံခြင်းက ၎င်းတို့၏ ဆန့်ကျင်ဘက် သဘောသဘာဝကြောင့် အချိန်တိုအတွင်း ပိုမိုကောင်းမွန်သော ရလဒ်များကို ရရှိစေနိုင်သည်။ သူသည် ဟိုကိုင်ယွမ်ထံမှ စင်ကြယ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ရရှိနိုင်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ်မှာလည်း သူ၏ ယန် (Yang) စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနိုင်ပေသည်။ သို့သော် အစကတည်းက ၎င်းတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ အတွင်းပိုင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ အခြေခံ သဘာဝမှာ လုံးဝ မတူညီကြပေ။
တာအိုပညာရပ်၊ တာအိုပညာရပ်။ ငါသိပြီ! ငါ အကြီးအကဲ ပုရောဟိတ် အဘိုးကို သွားရှာမယ်! ကြီးကြပ်ပုရောဟိတ်မှာ လီချင်း သိသမျှ တာအိုကျောင်းတော်အတွင်း အသန်မာဆုံး တာအိုပညာရှင် ဖြစ်ပေသည်။
မဟုတ်ဘူး၊ ပုရောဟိတ်ကြီးကို သွားမရှာနဲ့။ အဲဒီ ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းကို သွားရှာစမ်း!
ဘယ်ရဟန်းလဲ ဟင်။ လောင်ကျန့်ရယ်၏ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်မှုကြောင့် လန့်သွားသဖြင့် လီချင်းမှာ အရေးပေါ်ခန်း တံခါးနှင့် ဝင်ဆောင့်မိလေသည်။
အား... အား... အား... သူ့ခေါင်းခွံတော့ ကျိုးသွားပြီ ထင်တယ်...
ကွပ်ကဲရေးဌာနကို သွားပြီး ဟန်ယန် ဒါမှမဟုတ် နွမ်းဒေါင်ကို ရှာပါ။ လူတွေကို လုံခြုံတဲ့ဇုန်ထဲမှာ လူငယ်လေး လျန်ရှန် ဆိုသူကို လိုက်လံရှာဖွေခိုင်းပြီး ဒီကို ခေါ်လာခဲ့ခိုင်းလိုက်! အမြန်လုပ်စမ်း! လောင်ကျန့်ရယ်က သူ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ရာထူးပြ လက်ပတ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး လီချင်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
လက်ပတ်ကို ဖမ်းယူလိုက်ရင်း လီချင်းမှာ လျန်ရှန် ဆိုသော နာမည်နှစ်လုံးကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စက္ကန့်မျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရမှုဖြင့် နီရဲလာလေသည်။ လျန်ရှန်၊ လျန်ရှန်... ညာဘက်နဲ့ ဘယ်ဘက် လက်ထောက်တွေကိုတောင် လိုက်ရှာနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ သူ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ငါသိတယ်။ အစ်ကိုကြီးလုံ၊ မိနစ်ဆယ်လောက် စောင့်ပေး၊ ငါ သူ့ကို သွားပြီး ပြန်ပေးဆွဲလာခဲ့မယ်!!
စကားပင် မဆုံးသေးမီ အခန်းထဲမှ အမြန်ပြေးထွက်သွားရင်း လီချင်း က အနီးဆုံး မော်တော်ယာဉ်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်ပတ်ကို ခရီးသည်ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သတ္တမခရိုင်ဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားလေသည်။
သတ်သတ်လွတ်စားသောက်ဆိုင်၏ အမှောင်ဆုံး ထောင့်စွန်းတစ်နေရာတွင် လူနှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။ တစ်ဦးမှာ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ငယ်ရွယ်သော သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးချမ်းတည်ငြိမ်သော အမူအရာ ရှိနေသည်။ နောက်တစ်ဦးမှာ ဆံပင်တိုတိုနှင့် အနက်ရောင် ဝတ်စုံစမတ်ကျကျကို ဝတ်ဆင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ နောက်လူ၏ မူလ ပင်ကိုစရိုက်အရ အေးစက်ပြီး ချဉ်းကပ်ရခက်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း သူ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရှိနေသော လူငယ်လေးအား ကြည့်နေသည့် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အမူအရာမှာမူ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။
ဘယ်လိုနေလဲ... လို့ ချင်းလေး က တစ်ဖက်လူကို မျက်စိစုံမှိတ် စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
အင်း၊ ချိုပြီး မွှေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့အတွက် ပုံမှန်ဖျော်ပေးနေကျ လက်ဖက်ရည်နဲ့ အရသာချင်း မတူဘူး။ မိုကျွင်းဖန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။
သဘာဝကျတာပေါ့။ ဒါက ကြည်လင်ဝါးပന്തော့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရဲ့ အထူးထုတ်ကုန် သီးသန့်ပဲလေ။ ချင်းလေး က ခရမ်းရောင် မြေစေးလက်ဖက်ရည်အိုးထဲမှ မိုကျွင်းဖန် ရဲ့ ခွက်ထဲသို့ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ထပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ထိုစဉ်တွင် ဟမ်းမာ (Hummer) ယာဉ်ကြီးတစ်စီးက စားသောက်ဆိုင်ရှေ့တွင် တဝုန်းဝုန်းမြည်အောင် ဘရိတ်အုပ် ရပ်တန့်သွားသည်။ တစ်ခဏအကြာတွင် စားသောက်ဆိုင်တံခါးမှာ ဂျန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး မျက်နှာနီရဲကာ မောဟိုက်နေသော လီချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။
ခွင့်ပြုပါ... ချင်းလေး ဒီမှာ ရှိလားဟင်။ လီချင်း က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သဖြင့် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဖမ်းစားလိုက်မိသည်။
ခင်ဗျားက...
အော်၊ မင်းပဲလား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။
ဆိုင်ဝန်ထမ်းများက ဤလူငယ်မှာ ပြဿနာရှာရန် လာသည်ဟု တွေးကာ လီချင်း ကို နှင်ထုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ချင်းလေး ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ဝန်ထမ်းများမှာ ခြေလှမ်းရပ်တန့်သွားကြသည်။
ရောက်လာတာ တော်သေးတာပေါ့! မြန်မြန်... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့စမ်းပါ! လီချင်း က ချင်းလေး ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ အတင်း ဆွဲခေါ်သွားသည်။
သူ့ကို လွှတ်လိုက်စမ်း! လုံးဝ လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရသော မိုကျွင်းဖန် က ချက်ချင်းပင် နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး လီချင်း က ချင်းလေး ကို ဆွဲထားသည့် လက်ကို ရေခဲတမျှ အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အခြေအနေအတွက် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေရပြီး ဤနေရာသို့ အသွားအပြန် မောင်းနှင်ရသည်မှာ အချိန်ကုန်နေသဖြင့် လီချင်း ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ တင်းမာနေပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ သူက မိုကျွင်းဖန် ကို လုံးဝ မသတိထားမိခဲ့ဘဲ ရုတ်တရက် အတွန်းခံလိုက်ရသဖြင့် အလန့်တကြား ဖြစ်သွားရသည်။
ကျွင်းဖန်! ချင်းလေး က တိုးတိုးလေး ဆူငေါက်လိုက်ပြီး လီချင်း ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ သူ့ကို ထူပေးလိုက်သည်။ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။
ငယ် ယွမ်... ငယ် ယွမ် ထိုးခံရပြီး အရေးပေါ် အနေအထား ရောက်နေပြီ! အစ်ကိုကြီးလုံက သူ့စွမ်းအင်နဲ့ မကိုက်ညီဘူး၊ မင်းကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ။ ချင်းလေး၊ ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငယ် ယွမ် ကို ကယ်ပေးပါနော်။ လီချင်း က ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ငိုကြွေးကာ ချင်းလေး ကို ဦးညွှတ် တောင်းပန်လေသည်။
ချင်းလေး! ချင်းလေး က လီချင်း ကို အတင်း ဆွဲထူလိုက်ပြီးမှ သူ၏ အကြည့်တို့က တုန်လှုပ်နေကြသော ဖောက်သည်များ ကျော်လွန်ကာ သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော တည်ကြည်ခက်ထៅသော အမျိုးသားဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သွားမယ်! ကျွင်းဖန်၊ ကားမောင်း!
အင်း။ မိုကျွင်းဖန် က ဖြစ်ပျက်သမျှ အားလုံးကို စိတ်ပျက်နေသော်လည်း ချင်းလေး နောက်သို့ တံခါးဝဆီသို့ ဆက်လက် လိုက်သွားလေသည်။
ဒီလို ပြဿနာများတဲ့ ရဟန်းတစ်ပါးကို ဘယ်သူက ချစ်မိသွားစေတာလဲ မသိဘူး။