ကိုယ်ပေါ်မှာ သွယ်လျတဲ့ကိုယ်ခန္ဓာလေးကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း လေယာဉ်ပေါ်ကလို လှုပ်ယမ်းနေတဲ့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ မှီတွယ်ထိုင်နေစဉ်၊ တလှုပ်လှုပ်နဲ့ ယိမ်းနွဲ့နေတဲ့ ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ သာယာနာပျော်ဖွယ် ဘာရီတုန်းသံနဲ့အတူ ရှေးဟောင်းကမ္ဘာနဲ့ အတိတ်ကလွန်လေပြီးသောရက်များကို ပုံဖော်သရုပ်ဖော်ပြနေတဲ့ ဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြနေပါတယ်။
[[NAMELOCK_005]] မှာ နဂါးတွေဟာ အလွန်တရာ ကြည်ညိုလေးစားခံရပြီး ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ နဂါးမင်းရဲ့ သားတော် ကိုးယောက်မြောက်အနေနဲ့ ဖွားမြင်လာခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ မိဖုရားခေါင်ကြီးဖြစ်တဲ့ တော်ဝင်မယ်တော်ဟာ နဂါးဘုရားသခင်ရဲ့ နတ်ကွန်းအစောင့် နတ်မိမယ်တစ်ပါး ဖြစ်ပါတယ်။ နဂါးတစ်ကောင်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလဟာ အပြည့်အဝ အနှစ်တစ်ရာ ကြာမြင့်ပြီးမှ ဥ ဥရပါတယ်။ ဥထဲက ရင်သွေးငယ်ဟာ ခွံကိုဖောက်ထွက်ပြီး အသိစိတ်မရလာခင်မှာ နေနဲ့လရဲ့ အရောင်အဝါတွေကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူရပါတယ်။ ကျွန်တော် ဖွားမြင်လာတဲ့အခါမှာတော့ ထုံးစံကို ဖောက်ဖျက်ခဲ့ပါတယ်။ နတ်ကွန်းအစောင့် နတ်မိမယ်တော်ဝင်မယ်တော်ဟာ ကျွန်တော့်ကို နှစ်ရာတိုင်တိုင် လွယ်ထားခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဝမ်းဗိုက်ကနေ ဥကနေထွက်လာတာမဟုတ်ဘဲ ဝမ်းဗိုက်ကို တိုက်ရိုက်ဖောက်ထွက်ပြီး တွားထွက်လာခဲ့တာကြောင့် သူမဟာ အဲဒီနေရာမှာတင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့သွေးတွေနဲ့ ရွှဲနစ်နေပြီး အသားအရေရှိရမယ့်နေရာတိုင်းမှာ ပြောင်းပြန်လှန်ထားတဲ့ အမည်းရောင်ကြေးခွံတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတာမှလွဲပြီး လူသားရင်သွေးငယ်လေးနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ထို့ကြောင့် နဂါးမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးက ကျွန်တော့်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ထားတဲ့ ဖောက်ပြန်သူနဂါးလို့ နာမည်ပေးခဲ့ကြပါတယ်။ ဘေးဥပဒ်ရဲ့ သင်္ကေတပေါ့။ နဂါးတွေဟာ ကံကောင်းခြင်းနတ်တွေရဲ့ ဒဏ်ခတ်မှုကို မခံရအောင် အချင်းချင်း မသတ်ဖြတ်ကြရတဲ့အတွက် နဂါးမင်းဟာ တစ်ရက်သားအရွယ်ရှိသေးတဲ့ ကျွန်တော့်ကို သန့်ရှင်းတဲ့နဂါးပင်လယ်ကနေ နယ်နှင်ဒဏ်ပေးခဲ့ပြီး မသေမျိုးနယ်မြေရဲ့ အစွန်အဖျားဆီကို မောင်းထုတ်ခဲ့ပါတယ်။ စမ်းချောင်းရေကန်အောက်မှာ အလုံပိတ်ခံထားရပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကွဲကြေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာပုပ်ဆွေးသွားတဲ့အထိ နေ့အလင်းရောင်ကို မြင်တွေ့ခွင့်မရခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်တော့်ကို ဘယ်နာမည်မှ ပေးမထားခဲ့ပါဘူး။ စမ်းချောင်းဝိညာဉ်ရေကန်ရဲ့ ရေအေးစက်စက်တွေကြားမှာ ဝန်းရံခံထားရပြီး အမှောင်ထုထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အချိန်ဖြတ်ခဲ့ရတာ ဆယ်ထောင်နဲ့ချီတဲ့ နေ့ရက်နဲ့ ညတွေပါပဲ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လူသားတစ်ဦးနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် တာအိုကျောင်းသားတစ်ယောက်လို့ ပြောရမလား။ သူက ငယ်ငယ်လေးပဲရှိသေးပြီး ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်ဝန်းကျင်လောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။
ပေရေညစ်ပတ်နေတဲ့ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံတွေကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝါးမျှစ်ခြင်းတောင်းကို ကျောမှာပိုးထားကာ တစ်ဖက်မှာ ကြယ်တာရာဖြစ်စဉ် မှတ်တမ်းကျမ်းလိပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။ ကိုးရက်ကိုးညတိုင်တိုင် သူဟာ ရေကန်စပ်မှာ အနားယူပြီး အဲဒီကျမ်းလိပ်ထဲက အကြောင်းအရာတွေကို အသံထွက်ပြီး ဖတ်ပြခဲ့ပါတယ်။ ဒုတိယမြောက်နေ့မှာတော့ အဲဒီကလေးက စာကြောင်းလေးကြောင်း ချန်ထားခဲ့ပါတယ် - ကိုးကိုကိုးနဲ့စားရင် တစ်ရဖြစ်မယ်၊ ဖြစ်လာမယ့်အရာက ဖြစ်လာမှာဖြစ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားမယ့်အရာက ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်၊ အဆုံးသတ်ကနေ စတင်မှုအသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မယ်တဲ့။
အစတုန်းကတော့ ဒါကို ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားလို့ပဲ ကျွန်တော် သဘောထားခဲ့ပါတယ်။ ဒီစာကြောင်းလေးကြောင်းထဲမှာ နဂါးမင်းရဲ့ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ့် အဖြေတွေ ပါဝင်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးမိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် လွတ်မြောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်ခြင်းရဲ့ အထီးကျန်မှု၊ မုန်းတီးမှုနဲ့ ခါးသီးမှုတွေကြားမှာ နစ်မွန်းနေခဲ့ပါပြီ။ ဒီခံစားချက်တွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီး ရလဒ်အနေနဲ့ စိတ်ထင်တိုင်း လူသတ်တာတွေ၊ ဘဏ္ဍာပစ္စည်းတွေကို လုယက်တာတွေနဲ့ စိတ်ကြိုက်ဖျက်ဆီးတာတွေကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ တာအိုဂိုဏ်းတွေက ကျွန်တော့်ကို ဖောက်ပြန်သူနဂါးလို့ သတ်မှတ်တံဆိပ်ခတ်ခဲ့ကြပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့စွမ်းအားတွေ ကြီးထွားလာတာနဲ့အမျှ တာအိုဂိုဏ်းတွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး တပည့်တွေနဲ့ ဆရာသခင်များစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကောင်းကင်ဘုံက ကျွန်တော့်ကို နိုင်နင်းနှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ ရန်သူတော်တစ်ဦးကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ ချပေးလိုက်တယ်ဆိုတာကို သိရှိခဲ့ရပါတယ်။ ပြောနေရင်းနဲ့ပဲ လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့လက်က ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ ဆံပင်ရှည်ကြီးတွေကို ပွတ်သပ်ပေးနေပြီး သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေမှာ နွေးထွေးကြင်နာတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီရန်သူတော်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့အတွက် ဂိုဏ်းငါးခုကို အပြတ်သတ်ခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ကို အပြင်ထွက်လာအောင် ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲတွေမှာ သူ့နဲ့ အကြိမ်ကြိမ်ရင်ဆိုင်ခဲ့ရကာ မသိလိုက်မသိဘာသာနဲ့ပဲ သူ့ကို ချစ်မိသွားခဲ့ပါတယ်။
"မင်းကလေ တကယ်ကို ငါ့ရဲ့ဘေးဥပဒ်ပါပဲကွာ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြုံးလိုက်ပြီး အမျိုးသားရဲ့နှာခေါင်းကို ချွဲနွဲ့စွာနဲ့ ညှစ်လိုက်ကာ အဲဒီရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မျက်နှာလေးကို လက်ဖဝါးနဲ့ အုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။ "မင်း ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး အထီးကျန်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းမှာ ငါ၊ ဘိုးဘိုးအပြင် သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ မင်းမှာ ဖောက်ပြန်သူနဂါးဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ပိုင်နာမည်တစ်ခု ရှိတယ်။ မင်းက လောင်ကျန့်ရယ် ပဲ။"
"အင်း၊ မင်းရဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် ပါ။" ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ သူ့ရဲ့လက်ချောင်းတွေကို ယှက်နွယ်ချိတ်ဆက်လိုက်ပြီး ချစ်မြတ်နိုးရသူကို လက်မောင်းနှစ်ဖက်နဲ့ ပိုပြီးတင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ချိန်မှာ ချိုမြိန်တဲ့အပြုံးတစ်ခုက သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေမှာ တွဲခိုသွားပါတယ်။ "ယွမ် လေး၊ မင်းကို ချစ်မိသွားရတာ ကိုယ်ကတော့ ကံကောင်းထောက်မမှုကြီးတစ်ခုပါပဲ။"
လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ ရင်ခွင်မှာ ကျောမှီထားရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ကျသွားခွင့်ပြုလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ နူးညံ့တဲ့အပြုံးတစ်ခုက ပုံဖော်နေပါတယ်။ "မင်းကို ချစ်မိသွားရတာလည်း ကျွန်တော်က ကံကောင်းထောက်မမှုပါပဲ။"
~~~
ရွှေ့ပြောင်းမသွားခင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအားလုံးကို လက်ခံနိုင်ဖို့အတွက် ဘေးကင်းရာဇုန်ကို တိုးချဲ့လိုက်တာနဲ့အတူ လီချင်း တစ်မြို့လုံးဟာ အမြဲတမ်း လှုပ်လှုပ်ရှားရှားနဲ့ စည်ကားနေပါတယ်။ အဆင့်ဆင့်ပြောင်းလဲမှုတွေနဲ့ အသေးစားပြင်ဆင်မှုတွေ အနည်းငယ်ပြုလုပ်ပြီးနောက်မှာ မြို့တော်ကြီးကို တိုးချဲ့မှု ကိုးကြိမ်ပြီးနောက် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ပတ်လည်နံရံတွေနဲ့ ပိုင်းခြားထားတဲ့ ကဏ္ဍကိုးခုအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ခွဲထုတ်သတ်မှတ်လိုက်ပါတယ်။
စစ်တပ်နယ်မြေကို ဘေးကင်းရာဇုန်ရဲ့ ဗဟိုချက်အဖြစ်ထားရှိပြီး ပထမအလွှာမှာတော့ ကွပ်ကဲရေးစင်တာ၊ စစ်တပ်တပ်စခန်း၊ လေယာဉ်ဂိုဒေါင်နဲ့ စစ်သည်တော် အိပ်ဆောင်အဆောက်အအုံတွေ တည်ရှိပါတယ်။ ဒုတိယအလွှာကတော့ လက်နက်နဲ့ စက်ကိရိယာစက်ရုံလိုမျိုး အဆောက်အအုံတွေ တည်ရှိရာ ထုတ်လုပ်ရေးကဏ္ဍ ဖြစ်ပါတယ်။ သုတေသနစင်တာ၊ စမ်းသပ်ခန်းတွေ၊ စက်ပြင်ဆိုင်တွေ၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဌာနနဲ့ တာအိုပညာသင်ကျောင်းတို့ဟာ တတိယခရိုင်ထဲမှာ အားလုံးတည်ရှိပါတယ်။ စတုတ္ထအလွှာမှာတော့ စွမ်းရည်အသုံးပြုသူတွေနဲ့ ပုံမှန်တပ်သားတွေအတွက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွေ ပါဝင်ပါတယ်။ ပဉ္စမအလွှာကတော့ ဘေးကင်းရာဇုန်နေထိုင်သူအများစု နေထိုင်ကြတဲ့နေရာဖြစ်ပြီး ဆဋ္ဌမအလွှာကတော့ အမှတ်တွေနဲ့ ငွေကြေးလဲလှယ်တဲ့ဘဏ်နဲ့ ကုန်စည်ဒိုင်ဈေး ဖြစ်ပါတယ်။ သတ္တမအလွှာမှာတော့ စားသောက်ဆိုင်တွေ၊ ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်တွေ၊ အဝတ်ချုပ်ဆိုင်တွေ စတဲ့ အမျိုးမျိုးသောဆိုင်တွေ ဖွင့်လှစ်ထားပါတယ်။ စိုက်ခင်းတွေနဲ့ တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေးခြံတွေကတော့ အဋ္ဌမအလွှာမှာ တည်ရှိပါတယ်။ နဝမအလွှာကိုတော့ ယာဉ်ရပ်နားရန် သီးသန့်ဖယ်ရှားထားပြီး ဝင်ရောက်လာသမျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအားလုံးကို စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးနိုင်မယ့် သီးသန့်ယာယီနေထိုင်ရာနေရာအပြင် ကြေးစားတပ်ဖွဲ့ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရာခန်းမလည်း တည်ရှိတဲ့နေရာ ဖြစ်ပါတယ်။
~~~
"မင်းကွာ၊ ဒီကောင်လေး၊ သင့်ကံစိုးတာသာဆိုရင် တစ်နေ့ကျရင် မင်းကြောင့်နဲ့ပဲ ငါ ရင်ကွဲနာကျပြီး သေသွားလိမ့်မယ်။" တစ်ကိုယ်လုံး စက်ပြင်လုပ်ငန်းသုံး ဝတ်စုံအပြည့်အစုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းမှာ ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်ဆောင်းကာ ကျောမှာ ကိရိယာသေတ္တာကို လွယ်ထားရင်း လီချင်း က ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ အရှိန်ကို မီအောင်လိုက်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ညည်းတွားလိုက်ပါတယ်။
လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့လက်အောက်မှာ တစ်နှစ်ကျော်ကြာ အတွေ့အကြုံတွေကြောင့် တစ်ချိန်က ဘာမှနားမလည်တဲ့ ကလေးပေါက်စလေးဟာ ဘေးကင်းရာဇုန်ရဲ့ အလားအလာအကောင်းဆုံး လူငယ်စက်ပြင်ပညာရှင်အဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ စက်မှုပညာစွမ်းရည်တွေ တိုးတက်လာရုံသာမကဘဲ သူ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှုထောင့်တွေကလည်း အတော်လေး တိုးတက်လာခဲ့ပါတယ်။ အခုဆိုရင် သူဟာ ကိရိယာသေတ္တာ တစ်ဆယ်ကီလိုဂရမ်ကို ကျောမှာပိုးပြီး မောပန်းခြင်းမရှိဘဲ နေရာတိုင်းကိုတောင် ပြေးလွှားနိုင်ပါပြီ။
"ကျွန်တော့်မှာ မာရ်နတ်ရဲ့ကံမျိုး အမြဲတမ်းရှိနေတာပဲလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား? ဒါကြောင့် ခင်ဗျားရဲ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုက အလကားပါပဲကွာ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့အမူအရာက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးတွေမှာ အနည်းငယ်ကွေးညွတ်နေတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ စိတ်ကြည်လင်နေတယ်ဆိုတာကို ဖော်ပြနေပါတယ်။
"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ။ မင်းက အသက်ကိုးချောင်းပါတဲ့ ကြောင်တစ်ကောင်ကိုး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက အသစ်တဖန် ပြန်ပြီးရှင်သန်လာနိုင်သေးတာပဲဟာ။" လီချင်း က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပါတယ်။
လီချင်း ရဲ့ နောက်ပြောင်စကားတွေကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် က ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"
"အိုင်ယို... ဒီကောင်လေးက တကယ်ကို ပိုပိုပြီး လူမှုရေးခေါင်းပါးလာပါလား။ အစ်ကိုကြီး လောင်ကျန့်ရယ် ကျတော့ အမြဲတမ်း နူးနူးညံ့ညံ့ဆက်ဆံတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူက (ဟိုကိုင်ယွမ်) သူများကို (လီချင်း) အဲဒီလောက်အေးစက်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ရတာလဲကွ?"
"ဘာမှမဟုတ်ဘူး။" မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် က မကျေမနပ်ဖြစ်နေတဲ့ လေသံနဲ့ ဆက်ပြီးလျှောက်သွားလိုက်ပါတယ်။ "မင်းပြောတဲ့ဆိုင်က ဘယ်မှာလဲ? ရောက်တော့မှာလား?"
အရမ်းစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတာပဲ၊ မနက်စောစောစီးစီး သူ့ရဲ့ တရားထိုင်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး အိပ်ဆောင်ကနေ သတ္တမခရိုင်ထဲက ဈေးကွက်အထိ တစ်လမ်းလုံး ဆွဲခေါ်လာရတယ်။
"ရှေ့နားလေးမှာတင်ပဲ။ ယွမ် လေး၊ မင်းက ပိုပြီး စိတ်မရှည်တော့ဘူးပဲကွာ။" လီချင်း က ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ လက်မောင်းကို သူ့လက်နဲ့ချိတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ရိုးရှင်းပြီး ဆန်းပြားတဲ့ ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုဆီကို ဆွဲခေါ်သွားပါတယ်။ လျှောက်သွားရင်းနဲ့ သူက ရှင်းပြလိုက်ပါတယ် - "ဒီစားသောက်ဆိုင်က ဖွင့်တာ မကြာသေးဘူးလေ။ တည်ခင်းပေးတဲ့ ဟင်းပွဲတိုင်းက သတ်သတ်လွတ်ဟင်းပွဲတွေချည်းပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းနဲ့ လုံးဝကို အံကိုက်ပဲပေါ့!"
လီချင်း က သူ့ရဲ့အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်း တစ်တောင်တက်လမ်းကို လျှောက်လှမ်းစပြုကတည်းက အသားငါးစားသုံးမှုကို တဖြည်းဖြည်းရှောင်ကြဉ်လာခဲ့တယ်ဆိုတာကို သိထားပါတယ်။ အဲဒီအတွက်ကြောင့်လည်း ဒီသတ်သတ်လွတ်စားသောက်ဆိုင်လေးကို တွေ့လိုက်တာနဲ့ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ချက်ချင်းဆွဲခေါ်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
"မင်းက အစားကြီးလို့သာ မဟုတ်ဘူးလား?" လီချင်း ရဲ့ တက်ကြွပျော်ရွှင်ပြီး စွမ်းအင်တွေပြည့်လျှံနေတဲ့ အဆွဲခံရမှုကို ဟိုကိုင်ယွမ် က ငြိမ်ငြိမ်လေးနဲ့ပဲ လိုက်ပါသွားပေးလိုက်ပါတယ်။
ဒီစားသောက်ဆိုင်ရဲ့နာမည်က တော်တော်လေး ခမ်းနားကြီးကျယ်လှပါတယ်။ 'မွှေးကြိုင်သော ပဒုမ္မာ' တဲ့လေ။ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်မှာ စားသောက်ဆိုင်ဆိုတဲ့ စာလုံးသေးသေးလေးသာ မပါခဲ့ရင် ဒါကို မိသားစုစားသောက်ဆိုင်လို့ ဘယ်သူကမှ ထင်မိကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
မနက်စောစောအချိန် ဖြစ်နေသေးပေမဲ့ ဆိုင်ထဲမှာ လာရောက်စားသုံးနေကြတဲ့ ဖောက်သည်အချို့ ရှိနေနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး အများစုကတော့ အမျိုးသမီးတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အနီးဆုံးလွတ်နေတဲ့ ခုံဆီကို ဆွဲခေါ်သွားပြီးနောက် လီချင်း က စားပွဲပေါ်မှာတင်ထားတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့မီနူးစာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ ရက်ရောတဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ "ကြိုက်တာသာမှာ၊ ဒီပွဲတော့ အစ်ကိုကြီးက ဧည့်ခံမယ်။"
"ဝါး၊ တကယ်ကို မြို့စားမင်းကြီးလို ပြောတာပဲကွာ။"
ဒါသာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်ခင်ကဆိုရင် ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ အရင်က အစားအသောက်တွေအပေါ် သထက်ပိုပြီး ရွေးချယ်တတ်တဲ့ လီချင်း က ဒီလိုသတ်သတ်လွတ်ဆိုင်မျိုးကို ဝင်စားဖို့နေနေသာသာ တစ်ချက်တောင် လှည့်ကြည့်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်မှာတော့ အစားအသောက်ရှားပါးလာတဲ့အခါ စားစရာရှိတာကတင် ကံကောင်းထောက်မမှုတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ထိုင်ပြီး အစားအစာတစ်လုတ်စားနိုင်တာက ပိုလို့တောင် အံ့သြစရာကောင်းနေပါသေးတယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘယ်စားသောက်ဆိုင်မှာမဆို အရိုးရှင်းဆုံးဟင်းပွဲတစ်ပွဲတောင် အနည်းဆုံး အစိမ်းရောင်အမှတ်တစ်ရာ လိုအပ်နေလို့ပါပဲ။ သာမန်လူတန်းစားတွေဆိုရင် ဆိုင်ထဲဝင်ဖို့တောင် ဝံ့ကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
"ဒါဆိုလည်း တကယ်ရက်ရောတာပဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ကမ်းပေးလာတဲ့ မီနူးစာအုပ်ကို ယူပြီး လှန်လှပ်လိုက်ပါတယ်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ငါ အားနာနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။"
မီနူးကို မျက်စိတစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ချိန်မှာ သူ့ရဲ့မျက်ခုံးတန်းတွေ မြင့်တက်သွားပါတယ်။ ဒီလိုရိုးရှင်းတဲ့ မီနူးစာအုပ်လေးထဲမှာ ဟင်းပွဲတွေ ဒီလောက်တောင် များပြားလိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့မိပါဘူး။
ဒီဟင်းပွဲတွေရဲ့ အရသာက ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲဆိုတာကို သူ မသိသေးတာကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် က နောက်ဆုံးမှာတော့ ကြော်လှော်ထားတဲ့ ထမင်းနဲ့ ရောစပ်ထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စုံ၊ မှိုပါတဲ့ ကိုက်လန်ဟင်းလျာ၊ အာလူးကြော်နဲ့ ပြုတ်ထားတဲ့ မြေပဲတွေကို ရွေးချယ်လိုက်ပါတယ်။
ဆိုင်ရဲ့ဝန်ဆောင်မှုက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ပါတယ်။ ဟင်းပွဲတွေ ရောက်လာဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေတုန်းမှာပဲ ဟိုကိုင်ယွမ် နဲ့ အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေတဲ့ ဝါးပိတ်စပ် ရေနွေးကြမ်းပူပူတစ်အိုးကို သူတို့ရဲ့စားပွဲပေါ်မှာ လာတင်ပေးပါတယ်။ ဆယ်မိနစ်တောင် မပြည့်သေးခင်မှာပဲ ပထမဆုံးဟင်းပွဲအနေနဲ့ မြေပဲပြုတ်တွေ ရောက်လာပါတယ်။ အရမ်းလည်း မကြေမညက်ဘဲ၊ မမာဘဲနဲ့ အပေါ်ကနေ ဖြူးပေးထားတဲ့ ဆားနဲ့ ငရုတ်ကောင်းမှုန့်ပမာဏကလည်း သင့်တော်တာကြောင့် စားလို့ကောင်းလှပါတယ်။
"ဘယ်လိုနေလဲ?" လီချင်း က မြေပဲတစ်စေ့ကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။
"မင်းရဲ့မျက်နှာအမူအရာကပဲ ငါ့ရဲ့အဖြေပဲလေ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က ဝါးရေနွေးကြမ်းကို တစ်ကျိုက်ဆက်သောက်လိုက်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
그နောက်မှာတော့ စားပွဲထိုးက ဟင်းသီးဟင်းရွက်စုံနဲ့ ထမင်းကြော်ကို အာလူးကြော်နဲ့အတူ တွဲလျက် ယူဆောင်လာပြီး၊ မကြာခင်မှာပဲ မှိုပါတဲ့ ကိုက်လန်ဟင်းလျာကလည်း ဆက်လက်ရောက်ရှိလာပါတယ်။ ဟင်းပွဲတိုင်းက အရသာနဲ့ပြည့်ဝပြီး ထူးခြားနေတာကြောင့် လူငယ်နှစ်ဦးစလုံး အလွန်တရာ ကျေနပ်သွားကြပါတယ်။
ငယ်သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် စကားပြောရင်း အစားစားနေကြစဉ်မှာ သူတို့ရဲ့စားပွဲပေါ်ကို အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်လာတဲ့အထိ တခြားကိစ္စတွေကို သတိမထားမိကြပါဘူး။
အဲဒီစိမ်းစိမ်းကားကား လူရဲ့ ဆံပင်တွေမှာ မီးခိုးရောင်သမ်းနေပြီး အဝတ်စုတ်တစ်စနဲ့ ချည်နှောင်ထားကာ စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ အဘွားကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပါတယ်။ အဝတ်အစားတွေရဲ့အရောင်ကလည်း အကြိမ်ကြိမ်လျှော်ထားရလို့ အရောင်တွေ ဖျော့တော့နေပြီး ခြေထောက်ကအဝတ်ဖိနပ်မှာလည်း အပေါက်တွေနဲ့ ပြည့်နေပါတယ်။ အမည်းစက်တွေထနေပြီး ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ သူ့ရဲ့လက်တွေက အဆီပြန်နေတဲ့ စားကြွင်းစားကျန်ပန်းကန်ပြားတစ်ခုကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။ ဒေါသတကြီးနဲ့ မျက်လုံးအပြူးသားဖြစ်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ဟိုကိုင်ယွမ် ဆီကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
"ဟိုကိုင်ယွမ်!"
သူ့ရဲ့ အက်ရှရှအသံမှာ အနည်းငယ်တုန်ရီနေမှုပါရှိနေပြီး အဲဒီအသံကို ကြားလိုက်ရတာနဲ့ လူငယ်လေးက ချက်ချင်းပဲ သူ့ရဲ့ခေါင်းကို မော့လာခဲ့ပါတယ်။
စိမ်းစိမ်းကားကားဖြစ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့ရဲ့မျက်ခုံးတွေ တွန့်ချိုးသွားပါတယ်။ "ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ? ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် သိမယ်တောင် မထင်ဘူး။"
သူ့အနေနဲ့ ဒီလူကို လုံးဝကို သတိရမလာခဲ့ပါဘူး။
"ဟားဟား... ငါက ဘယ်သူလဲ ဟೌလား? မင်းက ငါက ဘယ်သူလဲလို့ တကယ်ပဲ မေးဝံ့တယ်ပေါ့လေ? ဟားဟား—"