ယနေ့တွင် ပြန်လာရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် နှင့် လောင်ကျန့်ရယ်တို့သည် နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းတွင် မနက်စာ သို့မဟုတ် နေ့လယ်စာကို စားသုံးကာ ဗိုက်ဝအောင် အရင်လုပ်ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အဆင့် (၆) သို့ ရောက်ရှိသွား sejak (စတင်) ကတည်းက အသားစားခြင်းကို လုံးဝ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။ သစ်သီးများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် ကောက်နှံများသာလျှင် လုံလောက်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်း သိမ်းဆည်းထားသော အသားအများစုမှာ လောင်ကျန့်ရယ် အတွက်သာ ကျွေးဖြစ်နေသည်။
ဟိုလူမှာ စွမ်းအားများ နိုးထလာပြီး ကျင့်ကြံရန် အချိန်အခါအလိုက် တရားထိုင်လေ့ရှိသော်လည်း၊ အစာစားတိုင်း အသားပါရုံသာ စားတတ်သည့် ထိုရှေးဟောင်း လောင်ကျန့်ရယ် ပင် ဖြစ်နေဆဲပေတည်း။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် အသားဟင်းများကို နှစ်ဆပို၍ နှစ်သက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဟိုလူ မည်မျှပင် အသားစားစေကာမူ၊ ဟိုကိုင်ယွမ် ကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အညစ်အကြေးများကို ချွေးထုတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။
အမှတ်တရများ ပြန်လည်ရရှိလာပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် သည်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် အား အသားပြုတ်ရည်များ బలవంతంగా (အတင်းအဓမ္မ) သောက်ခိုင်းခြင်း မရှိတော့ဘဲ၊ ယနေ့ကဲ့သို့ ကြည်စွပ်ပြုတ်မျိုး ချက်ပြုတ်သည့်အခါတိုင်း တစ်ခွက်သေချာပေါက် သောက်စေရန်သာ ဂရုစိုက်ပေးတော့သည်။
"ဒီမှာ၊ နည်းနည်းလောက် သောက်လိုက်ဦး။"
"အင်း။"
ထိုသို့ အစားအသောက် စားသောက်ပြီးသည်နှင့် လူနှစ်ဦးသည် နေရာလွတ် (Dimension) မှ ထွက်လာကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ နောက်တွင် အမြီးနှစ်ခုသဖွယ် လီယင်းနှင့် လူအာတို့က ကပ်ပါလာကြသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ဒဏ်ရာရသွားပြီး ရှူးမင်ယီ (မှတ်ချက် - စာသားအရ ချင်းမင်ချိန် ယူဆောင်သွားခြင်းခံရစဉ်) ဟိုကိုင်ယွမ် က ချက်ချင်း လိုက်လံကယ်ဆယ်ခဲ့သောကြောင့်၊ ဟိုကိုင်ယွမ် ပြင်ဆင်ထားသည့် Hummer ကားမှာ အဆောင်အဆောက်အဦ၏ အောက်ဘက် ကားပါကင်တွင် ရပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ်၏ စစ်သုံး Hummer ကားမှာ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် ရှိနေဆဲပင်။ အကယ်၍ ဤကားသာ မရှိခဲ့ပါက ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ခြေလျင်ဖြင့်သာ ပြန်လာကြရပေလိမ့်မည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က ဇက်မြို့ (Z City) တွင် ဤ Hummer ကားကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီးချိန်မှစ၍ ယခုအချိန်အထိ အသုံးမပြုရသေးပေ။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် နေရာလွတ် (Dimension) တွင် အရာရာတိုင်းကို မူလအတိုင်း ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သည့် ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် လွန်ဆန်သော စွမ်းရည်ရှိနေသဖြင့်သာ၊ နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် ဖုန်တက်လျက်သား ရှိနေခဲ့သော ဤကားမှာ ကြေးညှော်မတက်ဘဲ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရသော Hummer ကား၏ ယာဉ်မောင်းခုံပေါ်သို့ လျှောဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် တစ်ယောက် အလွန်တရာ ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်နေသည်။ အခြားယာဉ်များကို နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် မောင်းနှင်ခဲ့ရသော်လည်း သူအကြိုက်ဆုံးကားကတော့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ဆဲပင်။
လောင်ကျန့်ရယ်၏ ရူးမိုက်မိုက် အသည်းစွဲ အကြည့်ကြောင့် ပေါ်လာသည့် နောက်ပြောင်ပြုံးကို ဟိုကိုင်ယွမ် မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။ "ကားသမားကြီး၊ မင်းက မောင်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။"
"နာခံပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဇနီးသည်ကြီးရေ!" လောင်ကျန့်ရယ် က လူဆိုးတစ်ယောက်လို ပြုံးစစဖြင့် အလေးပြုလိုက်ပြီးမှ Hummer ကားစက်ကို နှိုးလိုက်သည်။
"ဘယ်သူက မင်းဇနီးလဲ။" ကားက မြို့ဘက်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းထွက်သွားစဉ် ဟိုကိုင်ယွမ် က စိတ်မပါ့တပါဖြင့် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
နာရီဝက်ကျော်၊ တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ထိုစစ်သုံး Hummer ကားသည် မြို့၏ မြောက်ဘက် မြို့ရိုးဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ သေကောင်ရှင်ကောင် မသိရတော့သော သေလူများ (zombies) လှိုင်းလုံးကြီးများ၊ ပြင်းထန်သော အမြောက်ဆန် မိုးရွာသကဲ့သို့ ပစ်ခတ်မှုများနှင့် ကျည်ဆူးမိုးများအောက်တွင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသောကြောင့် ဤနေရာရှိ ကတ္တရာလမ်းမမှာ ကျင်းများနှင့် အက်ကြောင်းကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လှုပ်ရှားနေသော ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မမြင်ရတော့သည်မှာ ၎င်းတို့၏ အကြွင်းအကျန်များအကြောင်းကို ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။
လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟယ်လီယန်မင်တို့ ရေးဆွဲခဲ့သော အစီအစဉ်မှာ မည်သူမဆို အလွယ်တကူ အတုယူလုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ ချဉ်းကပ်ပုံမှာမူ ရှည်လျားပြီး အသေးစိတ်ကျကာ အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်ချက် မြင့်မားပေသည်။ တစ်ဦးက ထောင့်ချိုးတိုင်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်၊ သစ္စာဖောက်ဟန်ဆောင်ရန်၊ ဘေးအန္တရာယ်များကို ဆွဲထုတ်ရန်နှင့် လုံခြုံသောဇုန်အတွင်းမှနေ၍ ကမ္ဘာမြောက်တက်မတတ် ဖြစ်စေရန် တာဝန်ယူရသည်။ အဆုံးတွင် ၎င်းတို့သည် ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ရှူးမင်ယီ ထံသို့ သင်္ဂြိုဟ်မည့်ဖိတ်စာကို ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။ ဤဖြစ်ရပ်ကို မီးစတိတ်သဖွယ် အသုံးပြုကာ ဟယ်လီယန်မင်သည် ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့များအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး လုံခြုံသောဇုန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ဖုတ်ကောင်များကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် ၎င်းတို့သည် သေကောင်ရှင်ကောင် မသိရတော့သူအများစုကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဤနတ်ဆရာဂိုဏ်းကို အမြစ်ပါမကျန် နုတ်ပစ်နိုင်ခဲ့ကာ အမှောင်ထဲတွင် ကြီးထွားလာနေသော အဖုအကျိတ်ဆိုးကြီးကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ဖြတ်ပစ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။
ချင်းမင်ချိန် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်မျိုးကို မည်သူမျှ မတွက်ဆမိခဲ့ခြင်းမှလွဲ၍ အစီအစဉ်မှာ အစအဆုံး အတော်လေး ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။ ဤပေါ့ဆမှုကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ် မှာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံခဲ့ရပေသည်။
ဤမုန်တိုင်းကြီး ငြိမ်ကျသွားသောအခါ လုံခြုံသောဇုန်တွင် ငြိမ်းချမ်းရေး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး စည်ကားသိုက်မြိုက်မှုများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ကြေးစားစစ်သည်အဖွဲ့များ မစ်ရှင်များထွက်ခွာခြင်း သို့မဟုတ် ပြန်လာကြခြင်းတို့နှင့်အတူ ယာဉ်များစွာတို့ တံခါးဝမှ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသည်။
တရားစီရင်သည့်နေ့ (Judgement Day) ပြီးနောက် သာမန်စစ်သားများကို မပြောနှင့်၊ စစ်တပ်အတွင်းရှိ အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးများပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါသော စစ်သုံး Hummer မျိုးကို နေရာတကာ မောင်းနှင်သွားလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ထို Hummer ကားကြီး တံခါးဝသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ကြီးမားစွာ ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့ပြီး အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးမှုများ ပေါ်ထွက်လာစေခဲ့သည်။
သာမန်လူများအနေဖြင့် ဤ Hummer ကားကို မည်သူပိုင်ဆိုင်သည်ကို အတိအကျ မသိကြသော်လည်း A မြို့မှ စစ်သားများကမူ ဤကားသည် ယာဉ်မောင်း၏ အထောက်အထားကိုပါ သက်သေပြနိုင်သည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိကြပေသည်။
ထို့ကြောင့် ဤကား တံခါးဝအနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေကြသော စစ်သားများသည် ဘီးနောက်တွင် မည်သူပါလာသည်ကိုပင် စစ်ဆေးရန် မရပ်တန့်တော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် A မြို့သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဤ Hummer ကားကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ခဲ့ရတော့ပေ။ ယခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ သေချာပေါက်ပင်...
ကားရပ်တန့်သွားသည်နှင့် ယာဉ်မောင်းတံခါး ပွင့်လာပြီး စစ်ဝတ်စုံအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ စူးရှသော မျက်လုံးတစ်စုံက စုဝေးနေကြသော စစ်သားများကို ချက်ချင်းပင် တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရင်း မျက်ခုံးတစ်ဖက် မြင့်တက်သွားသည်။
"မင်းတို့အားလုံး ဒီလိုမျိုး အတင်းပြေးလာကြတာ... လက်နက်ကိုင် ဓားပြတိုက်ဖို့များ ကြံနေကြတာလား ဟင်?!" လူတိုင်းကို အနိုင်ယူရန် စူးစူးရွဲရွဲ ကြည့်လိုက်ရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျော်စရာ ကောင်းပေသည်။
သူ့ဘဝဟောင်းက အမှတ်တရများကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီးချိန်မှစ၍ လောင်ကျန့်ရယ် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ဆိုးသွမ်းလာပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြածလာသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ (စာရေးသူ၏ မှတ်ချက် - ဒါဖြင့် မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားမိနေတာပေါ့လေ?)
" አለို့ !!"
မျက်နှာထား တင်းတင်းဖြင့် ပြေးလာကြသော စစ်သားငယ်လေးများ ရုတ်တရက် အခဲလိုက် မလှုပ်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။ တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် ၎င်းတို့သည် ဝမ်းသာအားရ ငိုကြွေးရင်း တစ်ယောက်ပေါ်တစ်ယောက် လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။ အကယ်၍သာ ၎င်းတို့၏ 'အလော့' (Boss) က သူတို့လက်များကို ကျိုးသွားအောင် လုပ်မည်ကိုသာ မသိကြပါက သူတို့သာဆိုလျှင် ခြေသလုံးကို ဖက်ထားမိကြပေလိမ့်မည်။
"အလော့၊ ခင်ဗျား နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ!!"
"အလော့၊ ဒီလက်အောက်ငယ်သားက ခင်ဗျားအတွက် အရမ်း စိုးရိမ်နေခဲ့ရတာပါဗျာ!!"
"အလော့၊ မြန်မြန်သွားပါ၊ မြန်မြန်သွားပါ။ ဒီလက်အောက်ငယ်သားက ခင်ဗျားရဲ့ကားကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်!!"
"တ်က်၊ မင်းတို့ ပုပ်သိုးနေတဲ့ လူဆိုးအုပ်စုကြီး..." လောင်ကျန့်ရယ် က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ရန် ခရီးသည်ဘက်ခြမ်းသို့ လျှောက်သွားကာ လုံခြုံသောဇုန်ဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
စစ်သားအုပ်စုက ၎င်းတို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေကြပြီး နှလုံးသားထဲတွင် လွှမ်းမိုးလာသော အလွန်အမင်း လေးစားအားကျမှုနှင့် ကြည်ညိုမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် တစ်ယောက် သူတို့ကြားထဲတွင် ဖုတ်ကောင်ကြောင့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်ဆိုသည့် ကိစ္စမှာ လူတိုင်း အသိပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် ၎င်းတို့၏ အလော့မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ခန့်ခန့်ထည်ထည် လျှောက်သွားနေသည်ကို မြင်ရခြင်းက ထိုဒဏ်ရာမှာ ကြီးမားသော အတားအဆီးတစ်ခု မဟုတ်တော့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေပေသည်။ တနည်းအားဖြင့် ပြောရမည်ဆိုလျှင်... ဤဒဏ်ရာကြောင့်ပင် သူ့၏ စွမ်းအားမှာ ပို၍ပင် တိုးတက်လာပုံ ရပေသည်။
ပြောင်းလဲလာသော နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါး...
ဤအကြံအစည်သည် ၎င်းတို့၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စစ်သားများသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုန်ယင်သွားကြသည်။ နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်မျှပင် အချိန်မဆွဲရဲတော့ဘဲ Hummer ကားပေါ်သို့ တက်ကာ မောင်းထွက်သွားကြတော့သည်။
~~~
လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ်တို့သည် လုံခြုံသောဇုန်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ကွပ်ကဲရေးစင်တာဆီသို့ တန်းသွားရန် စီစဉ်ထားကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ တံခါးဝကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် လူအုပ်ကြီးက လောင်ဟောက်ထျန်း အဘိုးအို ဦးဆောင်လျက် ၎င်းတို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။ အဘိုးအိုသည် သူ၏ တန်ဖိုးရှိလှသော၊ ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ပြည့်စုံနေသော မြေးဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ခြေထောက်များ အားမရှိတော့ဘဲ လဲကျမတတ် ရပ်တန့်သွားသည်။
"အဘိုး!" လောင်ကျန့်ရယ် က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ အဘိုးအို၏ ဘက်သို့ အမြန်ပြေးသွားကာ ခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ချီကာ ထောက်ပံ့ပေးလိုက်သည်။
အဘိုးဖြစ်သူက ကောင်းပါတယ်။ အရင်တုန်းက အဲဒီဖုတ်ကောင်ရဲ့ လက်သည်းနဲ့ခြစ်ခံရတုန်းကဆိုရင် အဘိုးက အရာရာတိုင်း ဆုံးရှုံးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့မိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ကလေးငယ်တစ်ယောက် ရောက်လာပြီး မင်းအခြေအနေကောင်းနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို လာပြောပြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့မျက်နှာကို ကိုယ်တိုင် မတွေ့ရသေးသမျှ အဘိုးက စိုးရိမ်နေတုန်းပဲလေ… အခုတော့ မင်းကိုလည်း တွေ့လိုက်ရပြီဆိုတော့မှ အဘိုးရဲ့ရင်ထဲမှာ လုံခြုံအေးချမ်းသွားရပါပြီကွာ၊ ဟဲဟဲ။ အဘိုးအိုသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ မြေးဖြစ်သူ၏ ပခုံးများကို စမ်းသပ်ပွတ်သပ်ရင်း ဒဏ်ရာရာကို ရှာဖွေလေသည်။ "ဒဏ်ရာကရော ဘယ်လိုနေလဲ။ လက်သည်းရာတွေက ဘယ်နားမှာလဲ။ ဖုတ်ကောင်ရဲ့လက်သည်းတွေက မင်းရဲ့ပခုံးနဲ့ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားတယ်လို့ စွမ်းအင်သုံးသူတွေရဲ့ အစီရင်ခံစာအရ ကြားခဲ့ရတာ..."
"အဘိုး၊ သားမှာ ဘာဒဏ်ရာမှ မရှိတော့ပါဘူး။ သားရဲ့ဒဏ်ရာတွေကို ငယ်လေး ယွမ် က ကုသပေးပြီးသွားပါပြီ။ ဒါ့အပြင် သားက ဒီဘေးဥပဒ်ထဲကနေ အမြတ်တောင် ထွက်လာသေးတယ်။ အခုဆိုရင် သားက စွမ်းအင်သုံးသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီလေ" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က အဘိုးဖြစ်သူကို ဆက်လက်တွဲထူပေးရင်း ရှားရှားပါးပါး နူးညံ့သောလေသံဖြင့် ပြောဆိုသည်။ "အဘိုးက မယုံဘူးဆိုရင်လည်း နောက်မှ အဝတ်တွေချွတ်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရပါတယ်။"
သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ဟိုကိုင်ယွမ် က နဂါးပုလဲကို သူ့ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ပုလဲနှင့် စမ်းချောင်းရေမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် နှစ်မျိုးစလုံးကို စုပ်ယူလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ဘဝဟောင်းက မှတ်ဉာဏ်များနှင့် စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့လေရာ... သူကိုယ်တိုင်လည်း အခုဆိုရင် စွမ်းအင်သုံးသူတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ရလောက်ပြီ မဟုတ်ပါလော။
"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။" မြေးဖြစ်သူ၏ အဖိုးတန်စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လောင်အဘိုးအိုသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးမှ ဟိုကိုင်ယွမ် ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ "ကျုပ် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်၊ ငယ်လေး ယွမ် ရေ။ သာ မရှိခဲ့ရင်..."
"အဘိုး၊ အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ အင်း... သူ့ရဲ့စွမ်းအင်ကို နိုးထလာအောင် လုပ်နိုင်တာက သူ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးကို ဒီလောက်အထိ စိုးရိမ်ပူပန်အောင် လုပ်မိခဲ့တာအတွက်တော့ အဘိုးကို တောင်းပန်ရပါမယ်။"
"ဟဲဟဲ၊ အခုလို ဝမ်းသာပီတိတွေ ဖြစ်နေရတဲ့အချိန်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ရတာတွေက ဘာမှမဟုတ်တော့ပါဘူး။ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေတောင် ရာဆတိုးပြီး တက်လာသလိုပဲကွာ!" လောင်ဟောက်ထျန်း က ရယ်မောရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ကြီးမားသော တက်ကြွကြည်နူးမှုများကို ဖော်ပြနေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့အတွက် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ရသော လောင်အဘိုးအိုကို နှစ်သိမ့်ပေးသည့်အနေဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ထိုညက ဟိုကိုင်ယွမ် က လူတိုင်းအတွက် ညစာကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့သည်။ ပွဲတော်ကြီးတစ်ခုသဖွယ် ကြွယ်ဝသော ဟင်းလျာများကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် Taoist ကျောင်းထိုင်ဆရာကြီး လီချင်း၊ ချင်းကျွင်း နှင့် လက်ထောက်နှစ်ဦးတို့ကို ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။
လီချင်း တစ်ယောက် တစ်စုံတစ်ရာသော ဒဏ်ရာအနာတရမျှ မရှိတော့သော ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မျက်ရည်များ ပေါက်ပေါက်ဆွေ ကျလာတော့သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ဖမ်းဆီးခံရကြောင်းနှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် လိုက်လံကယ်တင်ကြောင်း သတင်းများကို ကြားသိရစဉ်က သူသည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားခဲ့ရပေသည်။
ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးနေသော လီချင်း ကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက်တွင် အဖွဲ့အတွင်းရှိ လေထုမှာ အသက်ဝင်လာကာ ရယ်မောသန်းသံများနှင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ ဤကမ္ဘာပျက်ကြီးထဲတွင် ဤမြင်ကွင်းလေးက အလွန်တရာ လိုအပ်နေသော နွေးထွေးမှုအချို့ကို တိုးပွားစေခဲ့ပေသည်။
ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးများ အေးချမ်းသွားကြပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများလည်း ပြေပျောက်သွားကြသည်။ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားကြရာ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့နှစ်ဦးသား တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော အချိန်လေးကို အတူတကွ ပိုင်ဆိုင်ခံစားနိုင်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှနေ၍ လောင်ယင်း နှင့် လူးအာ တို့ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ဆွဲဖက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားရာ လောင်ယင်း မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေစုံကန်၍ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။
"ခင်ဗျား ഇന്ന് အတော်လေး ပျော်နေတာပဲနော်။" ဟိုကိုင်ယွမ် က နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ဝိညာဉ်နှစ်ကောင်ကို နှင်ထုတ်လိုက်ခြင်းအတွက် လောင်ကျန့်ရယ် ကို အပြစ်မတင်ဘဲ အဘိုးဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရချိန်မှစ၍ ယခုအချိန်ထိ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသေးသော အပြုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ထိုလူ့ကို ပခုံးကျော်၍ ငေးကြည့်နေသည်။
"အင်း။" လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို နောက်မှနေ၍ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်ပြီး နှာခေါင်းကို ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လည်တိုင်ခုံးပေါ်တွင် မြှုပ်နှံထားလိုက်သည်။ "အယူဖောက်ပြန်တဲ့နဂါး ဘဝတုန်းက မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ပေါင်းစပ်သွားတဲ့အခါ... ကိုယ့်ဘေးမှာ မင်းရှိနေမယ်၊ အဘိုးနဲ့အတူ သူငယ်ချင်းအုပ်စုကြီးလည်း ရှိနေမယ်ဆိုတော့ ကိုယ်က တကယ်ကို ကံကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ပါပဲလို့ ခံစားနေရတယ်။"
"ကျွန်တော်ရယ် တခြားသူတွေရယ်က ခင်ဗျားရဲ့ဘေးမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါ။" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးညင်းစွာ ပြောဆိုရင်း ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ကာ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မေးစေ့အောက်ပိုင်းကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
သူ့ချစ်သူက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဒီလိုစကားမျိုးတွေ ပြောလာရသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်သော်လည်း ထိုစကားများကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရင်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ပြင်းထန်သော အထီးကျန်ဆန်မှု... အဲဒါပါပဲ။ သူသည် ထိုခံစားချက်ကြီး ဇန်ယဲ့ ထံမှ ထွက်ပေါ်လာနေသည်ကို ခံစားနေရသည် - တဖန်... ဤခံစားချက်ကြီးက အတိတ်ကာလက အယူဖောက်ပြန်တဲ့နဂါး ထံမှ လာခြင်းလည်း ဖြစ်ပေမည်။