မိုးမလင်းသေးသည့် လေပြင်းတိုက်ခတ်နေသော ညတစ်ည။
မှောင်မည်းနေပြီး အလင်းရောင်ဟူသမျှ ကာဆီးခံထားရသော တိုက်ခန်းမြင့်ကြီးတစ်ခုအတွင်း အရိုးကို ဝါးစားနေသည့်အလား အသံတဖျတ်ဖျတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ အလင်းရောင် လုံးဝကင်းမဲ့နေသော ဤနေရာတွင် ထိုသို့သော အသံမျိုးက လူတစ်ကိုယ်လုံး မွေးညင်းထလာစေရန် လုံလောက်သည်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
"မင်းတို့အားလုံးကို ငါ အလွတ်မပေးဘူး၊ ဟိုကိုင်ယွမ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ခဲ့တဲ့ အဲဒီလူကိုပါပဲ။ ခဏလေးပါပဲ… ငါ ဒဏ်ရာပျောက်သွားတာနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အပြစ်တင်စရာ မရှိလောက်အောင် သနားစရာကောင်းတဲ့ အသက်တွေကို သေချာပေါက် နုတ်ယူပစ်မယ်"
တိုက်ခန်းထောင့်တွင် ထိုင်ခုံလုပ်၍ ထိုင်နေသော အရိပ်တစ်ခုထံမှ တိုးညှင်းသော ညည်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လက်တစ်ဖက်က ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်လာပြီး ဦးခေါင်းပြတ်နေသော ဇွန်ဘီဦးခေါင်းတစ်ခုကို ဆွဲယူကာ ကျောက်ခဲကဲ့သို့ မာကျောသော သွားတို့ဖြင့် ဦးခေါင်းစွယ်ကို ကိုက်ဖြတ်ကာ အသားစတစ်စကို ဆွဲဆုတ်လိုက်သည်။
ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးကို တစ်ချက်နှစ်ချက်ဖြင့် ဝါးမြိုလိုက်သည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏ အခြားလက်တစ်ဖက်မှာ ပြန်လည် ကြီးထွားလာပါတော့သည်။ အသစ်ထွက်ပေါ်လာသော လက်မောင်းကို ငေးကြည့်ရင်း ထိုသတ္တဝါသည် လက်ချောင်းများကို ဆန့်လိုက်ကွေးလိုက် လုပ်နေရာမှ အသံသေးသေးလေးတစ်ခု ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဦးခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။ ပြင်ပတွင် တဟုန်ထိုး တိုက်ခတ်နေသော မုန်တိုင်းဒဏ်ကြောင့် ပြတင်းပေါက်မှာ အနည်းငယ် ပွင့်သွားကာ အဖြူရောင် ကုလားကာများမှာ ရှုပ်ပွစွာ လွင့်ပျံနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ထူးဆန်းသည်ကို မတွေ့ရသောကြောင့် ထိုဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားသော သေမျိုးမဟုတ်သည့်ကောင်သည် ဦးနှောက်တစ်ခုကို ဆက်လက် စားသောက်ပြန်သည်။ လေတိုက်၍ လျော့ရဲနေသော ပြတင်းပေါက်သော့ခလောက်၏ တဂျုန်းဂျုန်း မြည်သံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုသတ္တဝါသည် ဦးခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည့် တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် ပြတင်းပေါက်စွန်း၌ ပိန်ပါးသော အရိပ်ကျဲကျဲတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို မသိလိုက်ပေ။
လေပြင်းများ တဟုန်ထိုး တိုက်ခတ်ပြီး ကုလားကာများ တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေစဉ် ပြတင်းပေါက်တွင် ရပ်နေသော အရိပ်သည် လှုပ်ရှားလိမ်ကောက်သွားကာ အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ပုံစံပေါ်လာစေသည်။ သို့သော် တစ်ဝက်ဆွဲချထားသော ကုလားကာကြားမှ အခန်းတွင်းသို့ စိုက်ကြည့်နေသည့် ရွှေရောင် တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပြောင်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံကိုမူ အထင်အရှား မြင်တွေ့နိုင်သည်။
ယခုအခါ လကို ဖုံးလွှမ်းထားသော တိမ်စိုင်များ ကွဲထွက်သွားလေပြီ။ တောက်ပသော လရောင်သည် ထိုသူ၏ လက်ဖဝါးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ပြောင်လက်မည်းမှောင်နေသော အကြေးခွံများပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသည်။ အဆိပ်ပြင်းသော ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်ရှသော လက်သည်းများက အေးစက်သေစေနိုင်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တလက်လက် တောက်နေသည်။
လရောင်ကြောင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရှည်လျားသော အရိပ်တစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး ထောင့်တွင် ပုန်းအောင်းနေရဆဲဖြစ်သော ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားမရအောင် ဖြစ်သွားစေသည်။ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မပေးဘဲ အဖြူရောင် အလင်းတန်းငါးခု ဖြတ်ခနဲ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ အလွန်အမင်း အပင်ပန်းခံ၍ ပြန်လည်ကြီးထွားစေခဲ့သော လက်မောင်းနှစ်ဖက်စလုံးကို အလွယ်တကူ ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ ခြေထောက်များကိုလည်း ချန်မထားဘဲ ပေါင်ရိုးများကို ဖုန်မှုန့်ဖြစ်အောင် ကြေမွသွားစေသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အင်အားကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်က လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို နံရံနှင့် ဖိကပ်လိုက်သည်။
"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ" ငါးသွားနှင့်တူသော သွားများရှိသည့် ပါးစပ်ကြီး ပွင့်လာပြီး ထိုသူစိမ်း၏ လက်ဖဝါးမှ လွတ်မြောက်ရန် အလန့်တကြား ရုန်းကန်နေသည်။ ထိုဇွန်ဘီက တိုက်ခန်းတွင်းရှိ အခြား သေမျိုးမဟုတ်သူများကို အကူအညီတောင်း၍ မရတော့ကြောင်း နောက်ကျမှ သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤမေးခွန်းကိုပင် မနည်းအားယူ၍ မေးလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသော အလင်းရောင်က ထိုသူစိမ်း၏ မျက်နှာကို ထင်ရှားစေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ မထီမဲ့မြင် ပြုံးစစပုံနှင့် သူ၏ ရုပ်ရည်ချောမောမှုကို ဖုံးလွှမ်းထားသော အမည်းရောင် အကြေးခွံများကို ပေါ်လွင်စေသည်။ အေးစက်စက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရွှေရောင်မျက်လုံးတစ်စုံက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"တောက်၊ တောက်။ မင်းက ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ လူသားယောင်ဆောင်ပြီး လုံခြုံရေးဇုန်ထဲ ဝင်လာတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားဖို့ အရေးအကြီးဆုံး အချိန်မှာ ဒဏ်ရာပေးခဲ့တယ်—"
"လောင်... လောင်ကျန့်ရယ်... မင်း... မင်းက ဇွန်ဘီအဖြစ်ကို တကယ် မပြောင်းသွားဘူးပေါ့။ ဘယ်... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားကာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
၎င်း… ဤမြေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသော အသန်မာဆုံး သေမျိုးမဟုတ်သည့်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း ဤလူကမူ သူ၏လက်မောင်းများကို ဖြတ်တောက်ပစ်ရန်နှင့် ခြေထောက်များကို ကြေမွသွားစေရန် အလွန်တရာ လွယ်ကူလှပေသည်။ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်း— သူ့ကိုယ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းခဲ့သော မကောင်းဆိုးဝါးစွမ်းအင်က သူ့ကို ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲမသွားစေရုံသာမက သာမန်ထက်ထူးကဲသော စွမ်းရည်ရှင်တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးလိုက်သည် မဟုတ်ပေဘူးလား။
"ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။ မင်း ငါ့ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့လို့ပဲ ငါ့ဝိညာဉ်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ဒီစွမ်းအားကြီးကို နိုးထစေနိုင်ခဲ့တာပေါ့။" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် မထီမဲ့မြင် ပြုံးစစ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အမျက်ဒေါသနှင့် ရွံရှာမှုမှလွဲ၍ အခြားခံစားချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိတော့ပေ။ "တကယ်တော့ ငါ့ရဲ့ ဒီစွမ်းအားကို ပြန်လည်ရရှိအောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးအနေနဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းကို အလွတ်ပေးဖို့ စဉ်းစားထားတာပါ။ မင်း ငါ့ကို ဒဏ်ရာပေးခဲ့တာကိုလည်း လျစ်လျူရှုပေးဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... မင်းသာ တစ်စုံတစ်ဦးကို အပြစ်တင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သူ့ကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် ကြိုးစားခဲ့တဲ့ မင်းကိုယ်မင်းသာ အပြစ်တင်ပေတော့။"
"မင်း... မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ... ငါ... ငါက ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ပဲ! မင်း ငါ့လက်လက်ခြေခြေတွေကို ဘယ်လောက်ပဲ ဖြတ်ဖြတ်... ငါ နာကျင်မှုကို ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး! ဟားဟားဟား—"
"မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်က နာကျင်မှုကို မခံစားရဘူးဆိုတာကို ငါ သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေချင်သလောက် သေလို့မရတဲ့ ခံစားမျိုးကိုတော့ မင်းကို ခံစားစေနိုင်ပါတယ်" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လွတ်မြောက်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ ထက်ရှသော လက်သည်းများက ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ဦးခေါင်းအတွင်းသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် သွေးစက်များ ဖြန်းခနဲ လွှင့်စင်သွားပြီး အသားစများ လွင့်ပျက်ကာ အရိုးကွဲများ ကျရောက်လာတော့သည်။ အကယ်၍သာ မည်သူမဆို ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပါက ၎င်းတို့၏ အိပ်မက်ထဲတွင် တစ်သက်လုံး ခြောက်လှန့်နေမည်မှာ သေချာပေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မီးဖုတ်ကြွေပြားများပေါ်သို့ မီးခိုးရောင် ဦးနှောက်အနှစ်များ၊ အမည်းရောင် သွေးများနှင့် ပုပ်အိုနေသော အသားစများ ဆက်လက် စီးကျနေဆဲဖြစ်သော ကွဲအက်နေသော ဦးခေါင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြက်ဥအရွယ်အစားရှိသော ရွမ်ဘတ်စ်ပုံဆောင်ခဲတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က ၎င်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အလောင်းကို ပစ်စလက်ခတ် လွှင့်ပစ်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
ဤနေရာသို့ လာရခြင်း၏ ရည်မှန်းချက်ကို သူ အောင်မြင်ခဲ့ပြီ။ နောက်တစ်ခုက... ထိုမကောင်းဆိုးဝါး ဘုရင်ကို ကွယ်ရာမှ ဆွဲထုတ်လာရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ထိုသတ္တဝါ၏ အရိုးများကို ဖုန်မှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်ချေပစ်မည်။
~~~
ဝါးအိမ်၏ ပြတင်းပေါက်တွင် ကုလားကာများကို ချထားပြီး တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဝင်မလာအောင် တားဆီးထားသည်။ ဝါးခုတင်ပေါ်တွင် လူတစ်ဦး အနားယူနေပြီး ပျော့ပျောင်းဖြူစင်သော စောင်တစ်ထည်ကို မေးစေ့အထိ ခြုံထားသည်။ ရှည်လျားမည်းနက်သော ဆံနွယ်များမှာ ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ အတက်အကျ ပုံမှန်ဖြင့် အသက်ရှူသံမှာ လေးနက်မှန်ကန်နေသည်။
"နေ့ခင်းတောင် တော်တော်ရောက်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ယွမ် သခင်ကတော့ အခုထိ အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲ။ ယွမ် သခင်က နေ့လယ်တိုင်း မက်မွန်သီးပြစ်ကို စားရမယ်လို့ သခင်က ပြောထားတာလေ" တံခါးဝမှနေ၍ ခေါင်းလေးပြူကာ အသံသေးသေးလေးဖြင့် ပြောဆိုသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြီးမားစိမ်းမှိုင်းသော မျက်လုံးကြီးများက ခုတင်ပေါ်တွင် အိပ်မောကျနေသူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဟွန့်၊ အဲဒီ ဟာသတိဒေါင်ရဲ့ အပြစ်မဟုတ်လို့ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ! သခင်ကို ဟိုဘက်ဒီဘက် ဆွဲခေါ်သွားတာလေ! သခင့်ခန္ဓာကိုယ်က အခုထိ မကောင်းသေးဘဲ အပင်ပန်းမခံနိုင်သေးဘူးဆိုတာကို သူ မသိဘူးလား?!" နောက်ထပ် အသံတစ်ခုက မကျေမနပ်ဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်သည်။
"သခင်က ယွမ် သခင်နဲ့အတူ ကျင့်ကြံနေတာပါ" လူးအာက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အတိတ်တုန်းကလည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားသော်လည်း ရုယင်က ယွမ် သခင်ကို သခင်က အနိုင်ကျင့်ခဲ့ဖူးသည့် တစ်ခုသော ဖြစ်ရပ်ကို ဘာကြောင့် လက်မလွှတ်နိုင်ရသည်ကို သူ အခုထိ နားမလည်နိုင်သေးပေ။ သခင်က ယွမ် သခင်ကို အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှသည်ဟု ယူဆထားသောကြောင့် သခင်က ထိုသို့ ထပ်လုပ်မည် မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။
"အဲဒီ ဆိုးညစ်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးက အဲဒီအကြောင်းပြချက်ကို သုံးပြီး ကျုပ်ရဲ့သခင်ကို အခွင့်ကောင်းယူနေတာ!" ရုယင်က အမျက်ဒေါသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ [စာရေးသူ၏ မှတ်ချက်။ ။ ငါ့ရင်သွေးငယ်၊ မင်းပြောတာ မှန်တယ်!]
"လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး၊ သခင်က ယွမ် သခင်ကို အများကြီး ချစ်ပါတယ်"
ထိုဝိညာဉ်နှစ်ကောင် အပြန်အလှန် ငြင်းခုန်နေစဉ်မှာပင် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသူမှာ ဆူညံသံကြောင့် နိုးလာသည်။ ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မပါသော မျက်တောင်များကို ဖျတ်ခနဲ ပတ္တမြားဖွင့်လိုက်သည်။
"ကျန့်ယေ..." လည်ချောင်း ခြောက်ကပ်နေသဖြင့် သူ၏အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှနေသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နဖူးပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လေးလံကိုက်ခဲနေသဖြင့် လှုပ်ရှားလိုစိတ် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။
*ဒီကျိန်ဆဲခံရမယ့် လူဆိုးကောင်! သူက အစကတည်းက ဒါကို လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာပဲ!*
အခန်းတွင်းမှ လှုပ်ရှားသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပြင်ပတွင် ငြင်းခုန်နေကြသော နှစ်ကောင်စလုံး တိတ်ဆန်းသွားပြီး အိမ်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာကြသည်။
"သခင်၊ သခင်! တစ်နေရာရာမှာများ မသက်မသာ ဖြစ်နေသေးလား? လီယင်လေး နှိပ်နယ်ပေးမယ်နော်"
"ယွမ် သခင်! သခင် အကြာကြီး အိပ်ပျော်နေတာဆိုတော့ ရေငတ်နေပြီ မဟုတ်လား။ လူးအာ သေချာပေါက် လက်ဖက်ရည် ခွက်တစ်ခု ငှဲ့ပေးမယ်နော်"
လူးအာက ခုတင်ပေါ်သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ တက်လာပြီး လီယင်၏ လက်ချောင်းငယ်လေးများက ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးကို နှိပ်နယ်ပေးသည်။ ထိုကျွမ်းကျင်သော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဓားဝိညာဉ်က ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။
လူးအာ ကမ်းပေးသော ခွက်ထဲတွင် မွှေးကြိုင်နေသည့် ပန်းလေးမျိုး ရနံ့လက်ဖက်ရည်များ ထည့်ထားသည်။ နွေးထွေးသော အရည်က သူ၏ ခြောက်ကပ်နေသော လည်ချောင်းကို စိုစွတ်စေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကိုက်ခဲနာကျင်မှုများကို အနည်းငယ် သက်သာစေသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါနဲ့ ကျန့်ယေကရော ဘယ်မှာလဲ?"
နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်းတွင် ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ထိုလူသည် ဤနေရာတစ်ဝိုက်တွင် လျှောက်သွားနေတတ်ပြီး သူတို့ ကျင့်ကြံပြီးသည့်နောက်ပိုင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အမြင်အာရုံမှ အခါခပ်သိမ်း ကင်းကွာသွားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရဘဲ ဖြစ်နေသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် အလွန်တရာ စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
"သူ့မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ! မနေ့တုန်းက သခင် အိပ်ပျော်သွားတာနဲ့ ဒီ နေရာလွတ် (Dimension) ကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားတာ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး။ အခြား မကောင်းဆိုးဝါး ကျင်းထဲကိုများ တိုးဝင်သွားပြီလား မသိဘူး" လီယင်က လောင်ကျန့်ရယ် ကို ရွံမုန်းသော အမူအရာဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်သည်။
"အဲဒီလို မကောင်းဆိုးဝါးက သင့်ရဲ့သခင်ကို ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထားရှိပေးထားတာကိုက ကျွန်တော် အလွန်တရာ ကျေနပ်နေပါပြီ" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အနားတွင် လောင်ကျန့်ရယ် ပေါ်လာရင်း ဘာရီတုန်း (အသံဩဩ) အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ လူးအာကို ဟိုကိုင်ယွမ် ထံမှ ဆွဲခွာလိုက်ကာ ထိုဝိညာဉ်လေးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ချပစ်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးများကို နှိပ်နယ်ပေးရန် သူ၏နေရာကို ယူလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်သခင်က ဒီလောကမှာ အထူးချွန်ဆုံး တာအိုပညာရှင်ကြီးပါ! ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်နဲ့ စကားကြောင်းအတူတူ ထည့်ပြောဝံ့ရတာလဲ!" လီယင်က အမျက်ဒေါသဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ၏သခင်ကို အလွန်တရာ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံကြောင်း သူ သိသော်လည်း ဤလူကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံရန်မူ သူ မည်သို့မျှ မတတ်စွမ်းနိုင်ပေ။
သေးငယ်သော ဓားဝိညာဉ်လေး ဒေါသပေါက်ကွဲနေသည်ကို မြင်တော့ ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ကို ချော့မော့ရန် ငွေရောင်ဆံပင်များကို လှမ်း၍ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ လူးအာ တည်ငြိမ်သွားအောင် ချော့မော့ပြီးနောက်တွင် သူသည် ခိုင်မာသော ရင်ဘတ်ကြီးဆီသို့ ပြန်လည်မှီတင်သွားပြီး ချိုမြိန်သော နွေးထွေးမှုတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံသွားသည်။
"ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ? ကိုယ် နိုးလာတော့ မင်းကို မတွေ့ရဘူး"
"ကိုယ် ခန္ဓာကိုယ် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ရင်းနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မင်းအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု သွားယူလာတာပါ" လက်တစ်ဖက်က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးကို ဆက်လက်နှိပ်နယ်ပေးဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က သူ၏ အင်္ကျီအတွင်းကို စမ်းတဝါးဝါး ရှာဖွေလိုက်ရာ ကြက်ဥအရွယ်အစားရှိသော ခရမ်းရောင်သမ်းနီသော ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
"ဒါက..." ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုရွမ်ဘတ်စ်ပုံဆောင်ခဲကို အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဘုရားသခင်ရေ၊ ပုံဆောင်ခဲကြီးပါလား။ အဲဒါ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ဇွန်ဘီက အလွန်တရာ သန်မာနေမှာ သေချာတယ်။ စောင့်ဦး၊ ဒီပုံဆောင်ခဲက..."
"မှန်တယ်။ ဒီပုံဆောင်ခဲက ကိုယ့်အသက်ကို ခြွေလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ ဇွန်ဘီရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မျက်လုံးအမည်းစက်ထဲတွင် ရွှေရောင်အရိပ်အယောင်တစ်ခု စက္ကန့်ပိုင်းမျှ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ကျောချင်းခိုင်းနေသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ ဤမျက်လုံးအရောင်ပြောင်းလဲမှုကို စက္ကန့်ပိုင်းမျှ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို သဘာဝအလျောက် မမြင်လိုက်ပေ။ သို့သော် တစ်ဖက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သော လူးအာကမူ သတိထားမိလိုက်သည်။
*ဒီ နဂါးကတော့ [[1]] သဘာဝအရ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပေသည် တကား။ သူ့မျက်လုံးထဲက အဲဒီအရောင်လက်ချက်က... ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားတာတောင် အနည်းငယ်မျှ မပြောင်းလဲသေးဘူး။*
"အဲဒီ ဇွန်ဘီက အမြင့်ဆုံး အဆင့်ရှိတာလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့တာလဲ? ဒဏ်ရာရော ရခဲ့သေးလား?" ဟိုကိုင်ယွမ် က ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်လာပြီး သူ့ချစ်သူ အကောင်းပကတိ ရှိမရှိကို စစ်ဆေးရန် လက်များဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းသပ်ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခါနီးဖြစ်ခဲ့ဖူးသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဤလူ ထပ်မံဒဏ်ရာရသွားမည့် အကြောင်းအရာကို တွေးမိသည်နှင့် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။
"မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ အရေးမပါတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်လေးက ကိုယ့်ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မေးစေ့ကို လက်ချောင်းတစ်ချောင်းဖြင့် မတင်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ "အဲဒီ အညစ်အကြေးက လူသားတွေရဲ့ အသက်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီး လူ့ပုံစံကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာ။ အခု မရှင်းပစ်ဘူးဆိုရင် နောက်ပိုင်းကျရင် ပြဿနာရှာလာလိမ့်မယ်။ ဒါနဲ့ လမ်းလယ်ခေါင်မှာ လုံခြုံတဲ့ နေရာဆီကိုလည်း ပြန်ရမယ့်အချိန် တော်တော်တန်နေပြီ"
ဤကဲ့သို့ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော စကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တစ်ဖက်လူမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေကြောင်းကို သိလိုက်ရသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် စိတ်အေးလက်အေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသားကြီးက မြို့တော်သို့ ပြန်သွားရန် ဖော်ပြလိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပလာကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်းလေ"
-------------------------------------------------- ခြေစုံမှတ်စုများ -
[1] လူးအာသည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို ၎င်း၏ မျိုးရိုးနာမည်ဖြင့်သာ ရည်ညွှန်းပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ လောင်ကျန့်ရယ် ဖြစ်ကာ အခြေခံအားဖြင့် နဂါးဟု အဓိပ္ပာယ်ရပေသည်။