လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို ကုတင်ပေါ်သို့ တွန်းလှဲကာ နှစ်ဦးသားကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်း မပြောပြမီ အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ ယခုအခါ သူတို့နှစ်ဦး ပိုမိုရင်းနှီးလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ နေရာလွတ် (Dimension) အတွင်း၌ အဆက်မပြတ် ကျင့်ကြံနေထိုင်ခဲ့ကြပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် သူ၏စွမ်းအင်သိုက်များ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏စွမ်းအင်ကြောများထဲ စီးဆင်းနေသော ကြွယ်ဝစင်ကြယ်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ တစ်ကိုယ်တည်း ကျင့်ကြံ၍ စုပ်ယူခဲ့သည့် စွမ်းအင်ထက် အနည်းငယ်မျှ မညံ့ပေ။
ဤနှစ်နှစ်အတွင်း တရားထိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ငြိမ်ဝပ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူခြင်းက ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက် အလေ့အထတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် သည် သူ့ရှေ့မှောက်တွင် ထိုကဲ့သို့ ပြုမူနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုအမျိုးသားကြီးမှာ ခြေပုလ္လင်ခွေကာ ထိုင်နေပြီး မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို မှိတ်ထားကာ လက်များကို ပေါင်ပေါ်တွင်တင်ထားကာ အလွန်အကျွံလှန်ထားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စင်ကြယ်သော ငွေရောင်စွမ်းအင်နှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားလှသည့် သိပ်သည်းမည်းနက်သော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှ စီးထွက်လာပြီး အလွန်တရာ ဆိုးရွားကြမ်းကြုတ်ပုံပေါ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းက ထိုတာအိုလက်သည်းကျင့်ကြံသူ၏ ရင်ထဲတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွေကို မဖြစ်ပေါ်စေပေ။
ဟိုကိုင်ယွမ် က တရားထိုင်နေသည့် စစ်သည်တော်ကို သေချာစိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ထိုမည်းနက်သော စွမ်းအင်များ ပိုမိုအားကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ပါးပြင်နှင့် လည်ပင်းတို့တွင် အမည်းရောင် အကြေးခွံများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ မကြာမီပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းက သူ့အား အဆုံးမရှိသော အံ့ဩထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။
အဲဒါတွေက နဂါးအကြေးခွံတွေလား… ဇန့်ယဲ့က သူ့ရဲ့ဘဝဟောင်းမှာ သူဟာ ဖောက်ပြန်တဲ့နဂါး (Heretical Dragon) ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒါဆိုရင် ဇန့်ယဲ့က နဂါးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။
ဤမေးခွန်းကို တွေးတောရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ရင်ထဲတွင် သိလိုစိတ်များ တဖွားဖွားပေါ်လာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် အနီးအနားတစ်ဝိုက်၌ လွှမ်းခြုံနေသော နဂါး၏ မာယာစွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ရူးကြောင်ကြောင်ထိုင်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် သူက အခြားသူကို မိမိရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
"ဘာတွေတွေးနေတာလဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် ထံမှ အံ့ဩသံသေးသေးလေး ထွက်ပေါ်လာအောင် နူးညံ့သောအနမ်းတစ်ခုကို နားရွက်ဖျားလေးပေါ် ခြွေချရင်း သူက မေးလိုက်သည်။ "အရမ်းအလေးအနက်ထားပြီး တွေးနေတာပဲ"
ပါးပြင်တွင် နီရဲသွားသော အရှက်အသွေးဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ၏နားရွက်ကို အုပ်မိုးလိုက်ကာ လောင်ကျန့်ရယ် ကို စဉ်းစားတွေးခေါ်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ခင်ဗျား နဂါးအဖြစ်ပြောင်းလို့ရလားလို့ တွေးနေတာပါ... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားက အဲဒီဖောက်ပြန်တဲ့နဂါးပါလို့ ပြောဖူးလို့လေ..."
"ငါက သူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့နဂါးတော့ အတိအကျ မဟုတ်သေးဘူး။ အင်း... ဘယ်လိုပြောရမလဲ၊ ငါက မင်းနဲ့ အနေအထားချင်း အတူတူလောက်ပါပဲ။ မင်းက ထျန်ကျီရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကနေ မွေးဖွားလာပြီး လူ့ဘဝသံသရာထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ပါးပဲ။ ငါ့အတွက်ကျတော့ ဖောက်ပြန်တဲ့နဂါးရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုယ်တိုင်က လူ့ဘဝသံသရာထဲ ဝင်ရောက်လာပြီး ဒီကနေ့ ငါဖြစ်လာတဲ့ လောင်ကျန့်ရယ် အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့တာပေါ့။ နဂါးပုလဲက ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်လည်ရရှိစေခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု ငါ့မှာ အတူတူညီတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေရင်တောင်မှ ငါက လူသားတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ ရှိနေတုန်းပါပဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခါးကို ဝန်းရံထားသည့် လက်တစ်ဖက်အပြင် သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်မှာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ချားထိပ်များဆီသို့ စုဝေးလာသည့် ကြွယ်ဝသော နဂါးဝိညာဉ်စွမ်းအင်အနည်းငယ်နှင့်အတူ ဆန့်ထုတ်ထားသော သူ၏လက်ခ្នူပေါ်တွင် တောက်ပမည်းနက်သော အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူ၏ လက်သည်းများမှာ ရေဓားထက်ထက်နှင့် သံမဏိထက် ပိုမိုမာကျောသော လက်သည်းတိုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်ပြောင်းလဲသွားပုံကို အနည်းငယ် ကြည်နူးအံ့ဩစွာ ကြည့်ရှုရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က ချောမွေ့နေသော အကြေးခွံများပေါ်သို့ လက်ချားနုနုဖြင့် ပွတ်သပ်ရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
"အဒါဆို... ဖောက်ပြန်တဲ့နဂါးက ထျန်ကျီပိုင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီ လောင်ကျန့်ရယ် ကျတော့ ခင်ဗျားပိုင်တာပေါ့၊ ဟိုကိုင်ယွမ် ကလည်း ကျုပ်ပိုင်သလိုပေါ့။"
သူ့ရဲ့ ဘိုးဘေးလို့ မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်ခဲ့တဲ့ လူဟာ တကယ်တော့ သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်ပြီး၊ လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ရဲ့ ချစ်သူဟောင်းရဲ့ ပြန်လည်ဝင်စားလာသူဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် အံ့အားသင့်ဝမ်းမြောက်နေခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း သူချစ်ရတဲ့ အမျိုးသားဟာ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို သူ့အတွက်နဲ့သူ မချစ်ဘဲ ချစ်သူဟောင်းရဲ့ ပြန်လည်ဝင်စားလာသူလို့ပဲ မြင်နေမှာကို စိုးရိမ်နေမိတာကြောင့် အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်မိတာကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် ပြောသည့် စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ့ရင်ထဲတွင် ဖိစီးနေသော ဝမ်းနည်းပူပန်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို လွှတ်ချနိုင်ခဲ့တော့သည်။
"အခု ငါချစ်တဲ့လူက အတိတ်က ဟိုထျန်ကျီ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းပဲ... ဟိုကိုင်ယွမ်" လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ ငုံ့မိုးကာ နှေးကွေးနူးညံ့စွာ နမ်းရှိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ချစ်သူနှစ်ဦးသား နောက်ထပ် မင်္ဂလာရှိသော အချိန်ကာလတစ်ခုကို ပျော်ရွှင်စွာ ကျော်ဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုအရာ ပြီးဆုံးချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် က အရိုးမပါတော့သကဲ့သို့ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ အပေါ်တွင် မှီတွယ်လျက် အသက်ရှူနှုန်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ရှိနေသည်။ ခဏတာ အပြန်အလှန် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီးနောက် သူက ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
"ဇန့်ယဲ့၊ ကျုပ်တို့ လုံခြုံဇုန်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတာ တော်တော်ကြာပြီနော်။ လျန်ရှန်းက ကျုပ်တို့ရဲ့ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို သတင်းပို့ဖို့ ပြန်သွားနှင့်ပြီးပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ အဘိုးနဲ့ အခြားသူတွေကတော့ စိုးရိမ်နေကြဦးမှာ သေချာတယ်..."
လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ နောက်ကိုလိုက်ပြီး တံတိုင်းအောက်ဆင်းလာကာ ချန်မင်ချန်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ စွမ်းရည်ရှင်တိုင်းက သူတို့ရဲ့ ဘော့စ် (Boss) တစ်ယောက် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ သေမျိုးကောင်ရဲ့ လက်သည်းတွေနဲ့ ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့ကြရတာပဲ။ ဤအချက်အလက်က လုံခြုံဇုန်တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားလောက်ပြီဖြစ်ပြီး မြို့တော်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေအတွက် သူ့ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေလိမ့်မည်မှာ သေချာပေသည်။
"အခုက အချိန်မဟုတ်သေးဘူး။ လာ, မင်းကို ပြစရာရှိတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ခေါင်းကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ သွင်းပေးလိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က လူငယ်လေးကို ချီမကာ ကွင်းပြင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
လောင်ကျန့်ရယ် သွားနေသည့် လမ်းကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် က ထိုဘက်ခြမ်းတွင် ခန္ဓာကိုယ်မရှိသော အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
သူ မေးခွန်းထုတ်ရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်မီမှာပင် လောင်ကျန့်ရယ် က မမြင်ရသော တံတိုင်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချပေးလိုက်သည်။ အတားအဆီး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ လက်ဝါးပြင်ကို ဖြန့်တင်လိုက်ရာ ငြိမ်သက်အေးချမ်းသော လေထုထဲတွင် ဖန်ခွက်ကွဲသကဲ့သို့ အသံထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်နှင့် လက်ခ្នူပေါ်တွင် အမည်းရောင် အကြေးခွံများ တွယ်တက်လာသည်။ သူ မမြင်ရလျှင်တောင်မှ ထိုတံတိုင်းကြီး ပြိုပျက်သွားပြီဆိုတာကို ဟိုကိုင်ယွမ် သံသယဝင်စရာ မလိုဘဲ သိနေသည်။
အတားအဆီးကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ကျယ်ပြောလှပသော လှိမ့်ဆင်းနေသည့် လွင်ပြင်များ၏ ရှုခင်းက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သွယ်လျသော မိုးမခပင်များ၏ ကိုင်းညွှတ်နေသော အကိုင်းအခက်များက လေညှင်းထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော အရွက်စိမ်းများ၏ ကာရံထားမှုနောက်ကွယ်တွင် ဂူတစ်ခုကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။
ဒါက...
အရမ်းတုန်းက ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်လွန်းသောကြောင့်သာ ဤမမြင်ရသော အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ ယခုအခါ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ဂူကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ပြဿနာမဟုတ်ခဲ့ကြောင်း အလွန်ပင် ထင်ရှားနေပေသည်။ ယင်းအစား ဤဂူကို ဖုံးကွယ်ထားရန်အတွက် ဤနေရာတွင် ဤအတားအဆီးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဖန်တီးခဲ့သည်က ထိုဖောက်ပြန်တဲ့နဂါး မဟုတ်ပါက၊ နေရာလွတ် (Dimension) ၏ ယခင်ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော သူ၏ ယခင်ဘဝက ဟိုထျန်ကျီ ဖြစ်ရပေမည်။
"ဝင်ခဲ့၊ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင် မင်းသိသွားလိမ့်မယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို ဂူဝဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။
ဂူပေါက်ဝက အကျယ် တစ်မီတာခန့်နှင့် အမြင့် နှစ်မီတာခန့်ရှိပြီး သိပ်တော့မကြီးပေ၊ သို့သော် တစ်ကြိမ်လျှင် လူတစ်ဦး ဝင်ရောက်နိုင်လောက်သည့် နေရာလွတ် (Dimension) နေရာတော့ လုံလောက်စွာ ရှိပေသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က ရှေ့မှ ဦးဆောင်ဝင်သွားပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် က နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။ အဝင်ဝနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဂူအတွင်းပိုင်းမှာ ပိုမိုကျယ်ဝန်းပြီး သူထင်ထားသလောက် မမှောင်မိုက်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နံရံများ၏ အမြင့်ပိုင်းတွင် လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ညဉ့်ဘက်ပုလဲများ မြှုပ်နှံထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
များပြားလှသော ညဉ့်ဘက်ပုလဲများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် မှိန်ဖျော့သော အဖြူရောင် အလင်းရောင်က ဂူတစ်ခုလုံးကို ထွန်းလင်းတောက်ပစေသည်။ လှပခမ်းနားသော ရှုခင်းကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အကြည့်များက ဂူအလယ်ရှိ ကျောက်တင်ပေါ်တွင် တရားထိုင်နေသည့် ပုံရိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဟို... ဟိုထျန်ကျီလား? သူ ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေရတာလဲ?!
ဝါးအိမ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပုံတူပန်းချီကားကိုသာ မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် က ဤသူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း မှတ်မိလေသည်။ မမြင်ရသော လေညှင်းထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော ဖြူဖွေးသည့် ဆံပင်ရှည်များနှင့်အတူ အဖြူရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ မျက်လုံးများ မှိတ်လျက် ကျောက်တင်ပေါ်တွင် တရားထိုင်နေသော ဤချောမောခန့်ညားသည့် လူသားမှာ ဟိုထျန်ကျီ မဟုတ်ဘဲ အခြားသူ မဖြစ်နိုင်ပေ။
"ဒါက သခင်ကြီးရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်သက်သက်ပါပဲ"
ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သူငယ်လေးတစ်ဦး ဂူဝတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ အလွန်တရာ ဆိုးရွားနေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းပူပန်မှုများ ကိန်းအောင်းနေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် ဝင်ရောက်လာကတည်းက လျန်ရှန်း မှာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားမှန်း မသိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာခြင်းနှင့်အတူ သူ၏ ပုံစံပြောင်းလဲသွားမှုက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အနည်းငယ် မှိုင်တွေကြောင်အမ်းသွားစေသည်။
လျန်ရှန်း ...
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာတုန်းက သခင်ကြီးက ဖြူစင်တဲ့ ဆောင်းရာသီ ရဲ့ မိုးကောင်းကင်ချောက်ကနေ ပြုတ်ကျခဲ့တာပါ။ မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် သေမျိုးလောကထဲကို ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး ရိုင်းစိုင်းကြမ်းကြုတ်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး ဘုရင်နဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သခင်ကြီးက ကံတရားရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်မယ့် အချိန် နီးကပ်လာပြီဆိုတာကို တွက်ချက်မိခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ဓားထဲမှာ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခဲ့ပြီး သံသရာစက်ဝိုင်းထဲ ဝင်ရောက်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်ဝက်တပြားနဲ့ပဲ မကောင်းဆိုးဝါး ဘုရင်ကို တောင်ပေါ်မှာ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခဲ့တယ်။ မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်လို့ ကံတရားရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကနေ သူ့ကိုယ်သူ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘဲ အနှိမ်ခံရပြီး လဲကျသွားခဲ့ရတာပါပဲ။ သခင်ကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်ကနေ ဖန်တီးထားတဲ့ ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့ရချိန်မှာတည်းက... သခင်ကြီးရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ဒီထဲမှာ တံဆိပ်ခတ်ခံထားရတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် သိနေခဲ့တာပါ..."
"အဟမ်း၊ ကိုယ် နားလည်ပါပြီ" လျန်ရှန်း၏ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို နားထောင်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် သူ့ကို ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး သံသရာလည်လာခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားခဲ့သည်။ လျန်ရှန်း ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ဆွဲသွင်းလိုက်ရင်း နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟိုထျန်ကျီနဲ့ ယှဉ်ရင် ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းရည်က အများကြီး အားနည်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့လိုပဲ ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် ကိုယ်က မင်းကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး ဂရုစိုက်ပေးမှာပါ"
"သခင်ကြီး..."
လျန်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပလာပြီး ထိုဝိညာဉ်လေးမှာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ သူ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းရှိုက်ရန် ခြေဖျားထောက်လိုက်သည်။
သေးငယ်သော နှုတ်ခမ်းပါးလေးက ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နုနယ်သော ပါးပြင်နှင့် မထိရသေးမီမှာပင် လက်တစ်ဖက်က ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်လာပြီး လျန်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းကို လုံခြုံစွာ ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ မျက်နှာ တင်းမာနေသော လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ထိုဓားဝိညာဉ်ထံမှ ဆွဲထုတ်ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ သိမ်းကျုံးဖက်ထားလိုက်သည်။
"ငסתုန်းလေး၊ သူက ငါ့လူ!"
"မင်း ရိုင်းစိုင်းတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးနဂါးကြီး! သခင်ကြီးက..."
လျန်ရှန်း မှာ လောင်ကျန့်ရယ် ထံသို့ အမျက်ဒေါသတကွန်ဖြင့် ပစ်ပေါက်တော့မည့်အချိန်တွင် နောက်လူက သူ့အား လက်ညှိုးဖြင့် နဖူးပြင်ကြားကို ထိုးချလိုက်ရာ ထိုဝိညာဉ်လေးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားတော့သည်။
"လျန်ရှန်း!"
"သူ အဆင်ပြေပါတယ်။ လုအာ၊ သူ့ကို ဆွဲထုတ်သွားလိုက်"
လုအာ က သခင်ဖြစ်သူ၏ အခေါ်အရ ခုန်ပေါက်ကာ ဂူအတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး လူနှစ်ဦးအား ဦးညွှတ်ကာ လျန်ရှန်း၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်လျက် အမြန်ပင် ဆွဲထုတ်သွားတော့သည်။
မိုးမခပင်များနောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသော ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် ပုံရိပ်နှစ်ခုကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က သက်ပြင်းအသာချကာ လောင်ကျန့်ရယ် ထံသို့ လှည့်လာခဲ့သည်။
"ကဲပါ၊ ခုနက စကားကို ဆက်ကြရအောင်။ ကိုယ်က အတိတ်ဘဝတုန်းက ဟိုထျန်ကျီ ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်။ သူက ဆုံးပါးသွားပြီဆိုမှတော့ ဘာလို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလောက်အထိ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေသေးတာလဲ။ ဒီ နေရာလွတ် (Dimension) ရဲ့ အရာဝတ္ထုတွေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တဲ့ အထူးစွမ်းရည်ကြောင့်များလား"
အတိတ်ဘဝက ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် သင့်လျော်သလို အံ့သြသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ ခံစားနေရသော အံ့အားသင့်မှုထက် သိလိုစိတ်က ပိုမိုကြီးမားနေခဲ့သည်။
ဟိုထျန်ကျီဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်ထက်မြက်လှသည့် တာအိုပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပေသည် —
"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး"
ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကျောက်တင်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က လှပဖြူစင်နေသော ဆံနွယ်များပေါ်သို့ လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
"ပိုင်ရှင်ရဲ့ ဝိညာဉ်က သံသရာစက်ဝိုင်းထဲ ဝင်ရောက်သွားပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပမာဏ များစွာ ကျန်ရစ်နေသေးတယ်ဆိုရင် အဲဒါကို တာအိုပညာရှင်တစ်ဦးရဲ့ ဝိညာဉ်သင်္ဘော (သို့မဟုတ်) ဝိညာဉ်ခန္ဓာလို့ ခေါ်ကြတယ်။ အင်း... ဗုဒ္ဓဘာသာ မြင့်မြတ်တဲ့ဆရာတော်တစ်ပါးရဲ့ ရွှေကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ ဆင်တူပါတယ်။ တစ်နေ့ကျရင် မင်းရဲ့ဝိညာဉ်က ဒီခန္ဓာကိုယ်ဆီကို ပြန်လာလိမ့်မယ်"
"ပြန်လာမှာလား"
"ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ သွေးနဲ့အသားတို့ ပါဝင်တဲ့ ရုပ်ခန္ဓာဆိုတာ ရိုးရိုးခွက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာ ပျက်စီးသွားတဲ့အခါ ဝိညာဉ်က ခွက်ထဲကနေ ထွက်ခွာသွားတာပါပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီမှာရှိတဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကောင်းတဲ့ ခွက်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ နားလည်ရဲ့လား"
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်က သူ့ဘေးနားသို့ ပြန်ကျသွားသည်။
"ဒီလိုအရာမျိုး ငါ့မှာလည်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ တစ်နေ့ကျရင် ငါကလည်း ဖောက်ပြန်တဲ့နဂါးကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဆီကို ပြန်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘယ်တော့မှ မမေ့ရဘူး။ အဲဒီနေ့ ရောက်လာရင်တောင်မှ ငါက လောင်ကျန့်ရယ် ဖြစ်နေဦးမှာပဲ ဖြစ်ပြီး မင်းကလည်း ဟိုကိုင်ယွမ် ဖြစ်နေဦးမှာပဲ"
"ကိုယ် နားလည်ပါတယ်" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်ဝန်းများနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံလျက် ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းကို အခိုင်အမာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
အတိတ်ဘဝက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဤနေရာတွင် စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားခဲ့ခြင်းမှာ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။