ဟိုကိုင်ယွမ် တဖြည်းဖြည်းချင်း သတိပြန်ဝင်လာတဲ့အခါ သူ့ကို ပွေ့ဖောက်ထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို အရင်ဆုံး ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေတဲ့ အနွေးဓာတ်နဲ့ ဖက်တွယ်မှုတစ်ခုက...
မျက်ခုံးလေးတွေ တွန့်ချိုးသွားပြီး ရှည်လျားတဲ့ မျက်တောင်လေးတွေ တဖျတ်ဖျတ် ခတ်သွားပါတယ်။ မျက်လုံးတွေကို အسرعအနှေးမရှိ ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတာကတော့ နူးညံ့တဲ့ ချစ်ခင်ကြင်နာမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မျက်ဝန်းနက်စုံပါပဲ။
လောင်ကျန့်ရယ်။
"အင်း၊ ကိုယ်ရှိတယ်လေ။" ဟိုကိုင်ယွမ်ရဲ့ အံ့အားသင့်သွားတဲ့ အမူအရာကို မြင်တော့ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးုနုနုလေး ပေါ်လာပါတယ်။ သူက အသာယိမ်းညွှတ်ပြီး လူငယ်လေးရဲ့ နားထပ်ကို ငုံ့၍ နမ်းလိုက်ပါတယ်။
"ရှင်ဒဏ်ရာ..." ချန်မင်ချန်းရဲ့ လက်သည်းတွေ သူ့ရဲ့ပုခုံးနဲ့ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာတာကို ပြန်ပြောင်းသတိရလိုက်မိတော့ လောင်ကျန့်ရယ်ရဲ့ ရင်ဘတ်က နင့်ခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။ သူက လူတစ်ဖက်သားရဲ့ အခြေအနေကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် လောင်ကျန့်ရယ်ရဲ့ လက်ထဲကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အားအင်အစအနလေးတောင် မရှိတော့တာကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားပါတယ်။
"အခုတော့ အကုန်လုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ။" ဟိုကိုင်ယွမ် နောက်ထပ် မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် တားဆီးဖို့အတွက် ခါးကို ပတ်ရစ်ထားတဲ့ လက်တစ်ဖက်နဲ့ လွတ်နေတဲ့ လက်တစ်ဖက်က မြောက်တက်လာပြီး သူ့ရဲ့ ရှပ်အင်္ကျီခလုတ်တွေကို ဖြုတ်လိုက်ကာ ဘယ်ဘက်ပုခုံးနဲ့ ရင်ဘတ်ကို ပေါ်လွင်စေပါတယ်။ အစွန်းအထင်းမရှိဘဲ ပျားရည်ရောင် သန်းနေတဲ့ အရေပြားက အလင်းရောင်အောက်မှာ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ ဒဏ်ရာဆိုလို့ အနာအဆာလေးတောင် လုံးဝ မတွေ့ရတော့ပါဘူး။ လောင်ကျန့်ရယ် တစ်စုံတစ်ရာ ဒဏ်ရာရခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာကို လုံးဝ မတွေ့ရတော့သလိုပါပဲ။
ဒဏ်ရာတွေ မရှိတော့ဘူး။ ဘယ်လိုဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ရှင် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားခဲ့တာလေ။
လောင်ကျန့်ရယ်ရဲ့ အမှတ်အသားမရှိတော့တဲ့ အရေပြားပေါ်ကို သူ့ရဲ့ လက်ချားထိပ်တွေနဲ့ ပွတ်သပ်တင်လိုက်ရင်း အံ့သြထိတ်လန့်မှုတွေက အံ့သြင်္ငေးမှုတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့မျက်စိသူ့ပမာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေပါတယ်။
"ကိုယ် တကယ်ပဲ ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး အသက်နဲ့တောင် လဲရမလို ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်ကြောင့်ပဲ မင်းက နဂါးပတ္တမြားကို ကိုယ့်ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ အဲဒါက ကိုယ့်ဝိညာဉ်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို နိုးထလာစေခဲ့တာပေါ့။"
ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ထားတဲ့ လက်ကို သူ့လက်ဝါးနဲ့ အုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ်က နူးညံ့ညင်သာစွာ ပြောဆိုကာ ဟိုကိုင်ယွမ်ရဲ့ လက်ဖဝါးကို ငုံ့၍ နမ်းလိုက်ပါတယ်။
"ဝိညာဉ်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ဟုတ်လား။ ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"
"အင်း... ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝဟောင်းက မှတ်ဉာဏ်တွေလို့ ရှင်းပြရမလားပဲ။"
ဟိုကိုင်ယွမ်ရဲ့ လက်ရှည်အကျီစကို စုစည်းဆွဲတင်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ်က သူ့ရဲ့ သွယ်လျတဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပတ်ရစ်နေတဲ့ ငွေရောင်နဂါး ဆေးမင်ကြောင်ကို ပေါ်လာစေပါတယ်။
"ဒီဆေးမင်ကြောင်က နဂါးပတ္တမြားနဲ့ အတိုင်းအဆမဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) ကြားက ကြားခံအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးတာလေ။ အဲဒီတုန်းက ဝါးအိမ်လေးကို ဒီ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲ ပို့လိုက်တဲ့အခါ ကိုယ်က နဂါးပတ္တမြားကို ကျောက်စိမ်းဖြူ စုတ်တံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီစုတ်တံကို ကိုယ့်ရဲ့ အချစ်သင်္ကေတတစ်ခုအနေနဲ့ မင်းကို ပေးအပ်ခဲ့တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်း ဘာတစ်ခုမှ မမှတ်မိတော့ဘူးပေါ့လေ။"
"ရှင်... ရှင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကျန့်ရယ်၊ ခင်ဗျားပြောနေတာတွေကို ကျွန်တော် ဘာတစ်ခုမှ နားမလည်ဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ်ကတော့ လောင်ကျန့်ရယ်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စကားတွေကို အစအဆုံး လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပါတော့တယ်။
"ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝဟောင်းတုန်းက ကိုယ့်ကို မိစ္ဆာနဂါးလို့ ခေါ်ကြပြီး၊ မင်းကတော့ သူပဲပေါ့။"
လက်ကို မြောက်လိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ်က အိမ်ရဲ့ နောက်ဘက်နံရံမှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ပုံတူပန်းချီကားကို ညွှန်ပြလိုက်ပါတယ်။
သူ့လက်ညှိုးညွှန်ပြရာ နောက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ်ရဲ့ အကြည့်တွေက သူအရမ်းရင်းနှီးနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံတူပန်းချီကားဆီနဲ့အတူ "ဟိုကျိုးကျီ" ဆိုတဲ့ စာလုံး သုံးလုံးပါရှိတဲ့ တောက်ပပြေပြစ်တဲ့ မြန်စာလက်ရေးလှတွေဆီ ရောက်သွားပါတယ်။ အခုအချိန်အထိ သူက ဒီလူဟာ သူ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတစ်ဦး ဖြစ်မယ်လို့ပဲ အမြဲတမ်း ထင်မှတ်လာခဲ့တာပါ။ အခုတော့ လောင်ကျန့်ရယ်က သူ့ရဲ့ ဘဝဟောင်းမှာ သူကိုယ်တိုင်က ဟိုကျိုးကျီ ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ပြောလာခဲ့ပါပြီ။ ဒီစကားတစ်ခွန်းက သူ့ရဲ့ အရာရာကို ရှုမြင်ပုံတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တဲ့ ဗုံးဆန်တစ်လုံးလိုပါပဲ။
"ကျွန်... ကျွန်တော်..."
"တကယ်တော့ မင်းက သူပဲလို့ ပြောတာလည်း အပြည့်အစုံတော့ မှန်လှတာမဟုတ်ပါဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ်ရဲ့ ဒူးခေါင်းကွေးနေရာအောက်ကို လက်တစ်ဖက်ထိုးထည့်ပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်နဲ့ ရင်ခွင်ထဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ်က သူ့ကို မာစတာပင့်ချီ ပွေ့ချီကာ ပန်းချီကားရှေ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားပါတယ်။
"ပိုပြီး အတိအကျပြောရရင်တော့ ငယ်ဘဝရဲ့ ယွမ် ဆိုတာ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အစအနလေး တစ်ခုကနေ ပေါက်ဖွားလာခဲ့တာပါ။ ကျိုးကျီ နယ်ပယ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မိုရှန်း နဝနဂါး ကောင်းကင်ပညာရဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့တဲ့နေ့မှာ သူက တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အသန်မာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ သူ့အတွက် ဂျားဇီ ကိုးခု (နှစ်ပေါင်း ၅၄၀) တောင် အချိန်ယူခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကျတော့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာတင် အဆင့်ခြောက်ကို ရောက်ရှိသွားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းက သူ့နဲ့ မတူဘူးဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သက်သေပြနေတာပါပဲ။"
"ဂျားဇီ ကိုးခု ဟုတ်စ... ဂျားဇီ တစ်ခုဆိုတာက နှစ်ခြောက်ဆယ် ဖြစ်ပြီးတော့ သူက..." ဟိုကိုင်ယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အံ့သြမှုနဲ့ ကျယ်ပြဲသွားပါတယ်။
လောင်ကျန့်ရယ်ရဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ရင်း သူ့ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားရတာကို သူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
"တာအိုဂိုဏ်းက လေ့ကျင့်တာက အဆင့်ခြောက်သာ ရှိတဲ့ ကောင်းကင်ချည်နှောင်ခြင်း လမ်းစဉ်ပဲ ဖြစ်တယ်။ ငယ်ဘဝ ယွမ် လေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ မိုရှန်း နဝနဂါး ကောင်းကင်ပညာကတော့ ကိုယ့်ရဲ့... ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာနဂါးနဲ့ ကျိုးကျီတို့ ဖန်တီးခဲ့တာလို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။"
ပုံမှန်ဆိုရင် လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ ကလေးငယ်ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းလောက်အောင် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေတဲ့ အမူအရာကို ငေးကြည့်ရင်း သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေမှာ ကြင်နာယုယတဲ့ အပြုံးတစ်ခု တွန့်ချိုးသွားပါတယ်။
"ငယ်ဘဝ ယွမ် ဆိုတာ ကျိုးကျီရဲ့ ဝိညာဉ်အစအနလေးကနေ ပေါက်ဖွားလာတာဖြစ်လို့ မင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းဗဟိုချက် (Core) မရှိတာပါ။ ဒါကြောင့် မင်း ကျင့်ကြံလို့ ရလာတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက မင်းရဲ့ သွေးကြောတွေထဲကိုသာ စီးဆင်းနိုင်ပြီး ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ဖြစ်လာစေတာပေါ့။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ကိုယ့်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာကြောင့် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ အကုန်လုံး ကုန်စင်သွားခဲ့ရပြီး အခုလို အားနည်းတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားရတာပဲ။"
"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း တစ်သက်လုံး ဖြစ်နေတော့မှာလား ဟုတ်လား။" လောင်ကျန့်ရယ်ရဲ့ စကားတွေကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားတဲ့အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် မျက်မှန်းကြုတ်လိုက်ပါတယ်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သူဟာ အတွင်းဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို လှည့်ပတ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ အဲဒါကို ခိုင်မာစွာ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့တာကို သတိပြုမိလိုက်ပါတယ်။ ဒါတင်မကသေးဘဲ ရှူသွင်းလိုက်တဲ့ လေတိုင်းက စွမ်းအင်တွေဟာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရောက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်းဆိုသလို ပျံ့နှံ့ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
လောင်ကျန့်ရယ်က သာမန်လူတစ်ယောက်ဘဝကနေ သူ့ထက် ကျင့်ကြံမှုကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်း ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်တဲ့သူ ဖြစ်လာတာနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဟိုကိုင်ယွမ်ကတော့ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသလို ဖြစ်သွားတာကို ပိုပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေမိပါတယ်။
"ကိုယ် မင်းဘေးမှာ ရှိနေတာပဲဟာ၊ မင်း ဘာမှ ပူပန်နေစရာ မလိုပါဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ဖယ်ရှားပေးချင်တဲ့ ပုံစံနဲ့ လောင်ကျန့်ရယ်က သူ့ရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်ကို ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့။" ဟိုကိုင်ယွမ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။
ပြန်လည်ဝင်စားလာပြီးနောက် တာအိုပညာရပ်တွေကို လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး၊ နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် စဉ်ဆက်မပြတ် ကျင့်ကြံခဲ့တာကြောင့် သူ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲက နေရာလွတ် (Dimension)ရဲ့ တစ်ဝက်ကို သိမ်းပိုက်ထားခဲ့ပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကတော့ လောင်ကျန့်ရယ် ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ တကယ်လို့ သူသာ လုံးဝ မကျင့်ကြံနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ဒါက သူ့ကမ္ဘာထဲက အလင်းရောင်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို နုတ်ယူသွားတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
"အင်းလေ၊ ကျန့်ရယ်... ရှင် နိုးလာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ပါလာတဲ့ အခြားလူငယ်တစ်ယောက်ကိုရော တွေ့လိုက်သေးလား။" အရေးအကြီးဆုံး အချိန်အခိုက်အတ្នុងတုန်းက ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ လန်ရှန်ကို သတိရသွားတာနဲ့ ဟိုကိုင်ယွမ် က အမြန်မေးလိုက်ပါတယ်။
လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ရဲ့ ဘဝဟောင်းမှာ မိစ္ဆာနဂါး ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ နဂါးပတ္တမြားကလည်း သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲကို အတားအဆီး အနည်းငယ်မှ မရှိဘဲ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ လန်ရှန်ကတော့ သူတို့လို မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ လောင်ကျန့်ရယ် နဲ့ သူကိုယ်တိုင်က ဒီ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှာ ရှိနေပြီး လန်ရှန် တစ်ယောက်တည်း အပြင်မှာ ကျန်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... ဟိုကိုင်ယွမ် စိတ်ထဲမှာ သိပ်ပြီး အဆင်မပြေလှပါဘူး။
"ကိုယ် အဲဒီ ရဟန်းငယ်လေးကို လုံခြုံတဲ့ ဇုန်ကို အရင်ပြန်သွားဖို့ ပြောလိုက်ပါပြီ။"
"သူက ဆံပင်တွေတောင် ရှိသေးတာကို၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရဟန်းဖြစ်မှာလဲ..." ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်နှာပေါ်မှာ အမည်းစက်တွေ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
လန်ရှန်မှာ သူ့လောက်နီးပါး ရှည်တဲ့ ဆံပင်မည်းမည်းတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို သူ လွတ်သွားလောက်အောင်အထိ သတိမမူဘဲ မနေခဲ့ပါဘူး။
"သူက ကျိုးကျီနဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး မူလကတော့ တာအိုကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပါ။ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဘုရားတရားဘက်ကို ကူးပြောင်းသွားလဲဆိုတာတော့ ကိုယ်လည်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်လက်မှတ်ကို ခံစားကြည့်ရုံနဲ့တင် သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို သိနိုင်ပါတယ်။"
ပွေ့ဖောက်ထားတဲ့ လူငယ်လေးကို ကုတင်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားပြီး စောင်ပေါ်မှာ အသာချပေးလိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ်က သူတို့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို ထပ်စေလိုက်ပါတယ်။
"ကျိုးကျီနဲ့ အဲဒီရဟန်းငယ်လေးအကြောင်းကို ဖယ်ထားလိုက်စမ်းပါ။ ကိုယ်က အခြားကိစ္စတစ်ခုကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်မိနေလို့။"
"ဘာကိစ္စလဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် ရင်ဘတ်ထဲမှာ သမင်လည်ပြန် လန့်နေသလိုမျိုး တဒိတ်ဒိတ်နဲ့ မြန်ဆန်စွာ ခုန်နေတဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေနဲ့အတူ ရုပ်ချောချော မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။