ကျန်ယဲ့
သွယ်လျသောလက်တစ်ဖက်က နူးညံ့သောအသားစိုင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ ကောက်ကြောင်းအတိုင်း အေးအေးလူလူ လျှောဆင်းသွားသည်။ ပျားရည်ရောင်သန်းနေသော အရေပြား၏ အများစုကို အနက်ရောင်အကြေးခွံများက ဖုံးလွှမ်းထားကာ လက်ဖျားအောက်တွင် ချောမွေ့ညက်ညောသော အတွေ့အထိကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။
အရမ်းရင်းနှီးနေတဲ့ ဒီအထိအတွေ့က ဘာလဲ။
နဂါးတစ်ကောင်လား။
ကျယ်ပြန့်သော အကြေးခွံပြင်ကြီးက ချောမွေ့သော လူ့အရေပြားနှင့် ဆင်တူနေသည်။ ရင်ဘတ်အောက်ခြေမှ ရင်ဖိုစရာ ခံစားချက်တစ်ခု တက်လာပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ အရပ်ရပ်သို့ စီးဆင်းသွားသည်။
မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ပွင့်လာလိုက်ရာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှုတ်ဖျားမှ အသံတိတ်ညည်းတွားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ ထထိုင်ချင်လိုက်သည်နှင့် သူ့ရင်ဘတ်ကို ခေါင်းတစ်လုံးက ဖိထားပြီး လက်မောင်းများက သူ့ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်ရစ်ထားပြီး ချောမွေ့သော အကြေးခွံများက သူ့အရေပြားကို ဖွယ်ဖွယ်ညက်ညက် ပွတ်တိုက်နေသည့် အနက်ရောင်နဂါးအကြောင်း အိပ်မက်မက်ခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။
"ယွမ် လေး..." ထိုလူက အိပ်မက်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ သွယ်လျသော ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပါးပြင်ကို ပွတ်တိုက်ကာ တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြန်သည်။
"ငါဒီမှာရှိတယ်။ လိမ္မာပါကွယ်၊ ဆက်အိပ်လိုက်တော့။" တကယ်ပါပဲ၊ ဒီလူဆိုးလေးကတော့လေ။
လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးနေစဉ် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးတစ်ခု ယှက်သန်းလာသည်။
~~~
F မြို့
"ဟယ်လန်မင်၊ ခင်ဗျား တကယ် ဘာလုပ်နေတာလဲ။" ဒေါသနှင့် အမျက်ချောင်းချောင်းထွက်လျက် အာစိက အိမ်တံခါးကို ကန်ဖွင့်ဝင်လာကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ဒေါသပေါက်ကွဲရသည့် တရားခံမှာ ပြတင်းပေါက်စွန်းပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်နေသည်ကို ချက်ချင်းပင် မြင်လိုက်ရသည်။
အနက်ရောင် စစ်ယူနီဖောင်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဝတ်ဆင်ထားကာ ဟယ်လန်မင်က စီးကရက်ခိုးငွေ့ကို အဆုတ်ထဲသို့ အပြည့်ရှူသွင်းပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးမှ သူ၏ အကြည့်တို့က အာစိဆီသို့ ကျရောက်လာသည်။
"ငါက မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ အမိန့်ကို နာခံဖို့ တာဝန်မရှိဘူး။" မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်ပြီး လူသတ်ချင်စရာကောင်းသော အကြည့်တို့ဖြင့် ဟယ်လန်မင်သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်နှင့် အလွန်ပင် တူနေပေသည်။
အန္တရာယ်များသည့် အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အာစိက ဒေါသကို ခဏတာ မျိုသိပ်လိုက်ပြီး ဖြစ်နိုင်သမျှ သူ့မျက်နှာပေါ်မှ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ပလတ်စတစ်ဆန်သော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဆွဲထုတ်ကာ သူ၏ လေသံကို ပိုမိုကြားနေကျ အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော့်မှာ အမှားရှိပါတယ်။ သေချာတာပေါ့၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား မဟုတ်ပါဘူး။ အလွန်ထက်မြက်ပြီး ထူးချွန်တဲ့ တပ်မှူးကြီးကို ဘယ်သူကများ ခေါင်းပေါ် တက်နင်းဝံ့မှာလဲ။"
"မင်းကို မြင်ရတာ မျက်စိနောက်တယ်။ ငါ့မျက်စိရှေ့ကနေ ထွက်သွားစမ်း။" မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ကာ သူ့လက်ထဲမှ ကြိမ်လုံးက ရုတ်တရက် လေထဲတွင် တဝှမ်းဝှမ်း မြည်ဟောက်ကာ အာစိ၏ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ပစ်လိုက်ပြီး ထိုစစ်သားကို သူ့ဆီသို့ ဆွဲငင်လိုက်သည်။
ပျော့ပြောင်းသော လက်နက်က သူ့လည်ပင်းတွင် တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်သွားပြီး အာစိ မတုံ့ပြန်လိုက်ရမီမှာပင် အေးစက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာက ရုတ်တရက် ဤမျှ နီးကပ်လာခဲ့သည်။
"ခင်ဗျား... ခင်ဗျား... ဘာလုပ်မလို့လဲ။ မ... မဟုတ်ဘူးလား၊ ကျွန်တော့်ကို ထွက်သွားလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။"
"မင်းက တကယ်ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။" စိုစွတ်သော နှုတ်ခမ်းများက ဟယ်လန်မင် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်တက်သွားပြီး အဓိပ္ပာယ်မဲ့ အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစဉ် နှုတ်ခမ်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဟလိုက်သည်။ "အာစိ၊ ဟိုကိုင်ယွမ် နဲ့ ငါ့မှာ ဘယ်သူက ပိုချောလဲ။"
"သဘာဝကျကျနဲ့ တပ်မှူးကြီးက ပိုပြီး ရုပ်ောကင်းတာပေါ့!" အာစိ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးက သူ့ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
အာစိသည် ဤလူ့နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အမှန်တကယ် ဘာတွေတွေးနေမှန်းကို တစ်ခါမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ဖူးပေ။ ဟယ်လန်မင်က နားလည်ရခက်လွန်းလှသည်။
"ဒါဆို ဘာလို့ သူက ငါ့ကို တစ်ချက်ကလေးမှ မကြည့်တာလဲ။" ထိုမာရ်နတ်ကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာထားက ပို၍ပင် နီးကပ်လာသည်။
"အ... အဲဒါက... သူက မျက်မမြင်မို့လို့... အမ်း..." စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောနိုင်လိုက်ဘဲ သူ၏ ပါးစပ်မှာ ဟယ်လန်မင်၏ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ အာစိ၏ မျက်လုံးများ အံ့သြမှုကြောင့် ကျယ်သွားသည်။
ဒါ... ဒါက... ဟယ်လန်မင်က သူ့ကို ရုတ်တရက်ကြီး နမ်းနေတာလား။
နှုတ်ခမ်းချင်း ခပ်ဖွဖွ ထိရုံမျှသာ ဖြစ်ပြီးနောက် ဟယ်လန်မင်က ထိုလူကို တွန်းထုတ်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ တောက်ပြောင်နေသော အေးစက်စက် အကြည့်က အခန်းတွင်းရှိ တင်းမာမှုကို နောက်တစ်ဆင့် တက်သွားစေသည်။
"မင်းရော ဘယ်လိုလဲ။ ငါနဲ့ ပူးပေါင်းချင်တာ တစ်ခုတည်းအပြင် မင်းမှာ ငါ့ဘေးမှာ ရပ်တည်နေဖို့ တခြား ဘာအကြောင်းပြချက်တွေ ရှိသေးလဲ။"
"ကျွန်... ကျွန်တော်..."
"မင်း ငါ့ကို သဘောကျတယ် မဟုတ်လား။" သွယ်လျသော လက်တစ်ဖက်က ဆန့်ထွက်လာကာ လျင်မြန်သော လက်ချောင်းများက အာစိ၏ ယူနီဖောင်း ကော်လံခလုတ်များကို ဖြုတ်ကာ သူ၏ ကလပ်ဗျားရိုးကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ငုံ့ကိုင်းသွားရင်း ဟယ်လန်မင်က ထိုအရေပြားပေါ်သို့ အနမ်းတစ်ခု ခြွေလိုက်သည်။
မှောင်စပြုနေသော အခန်းငယ်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်းချင်း နက်ရှိုင်းလာသော အသက်ရှူသံများနှင့် ညည်းတွားသံများက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြည့်ဆည်းသွားပြီး နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းတစ်စုံက ကိုယ်လုံးတီး ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် အနမ်းများ ခြွေရင်း ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဟယ်လန်မင်၏ ဂရုစိုက်မှုကို ခံယူနေရသဖြင့် အာစိ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ရဲတက်လာသော အသွေးအရောင်များ လွှမ်းခြုံသွားသည်။
"အား၊ ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သဘောကျတယ်!"
~~~
ကျွမ်းကျင်သော လက်ချောင်းများက စက္ကူကြယ်လေးကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ဖြန့်လိုက်ကာ အတွင်းဘက်တွင် စာသားများ ရေးသားထားသော စက္ကူစလေးကို အမြန်ပေါ်ထွက်လာစေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။
"ဒီကျိန်ဆဲခံရမယ့် အရူးက တကယ် ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။"
"ဘယ်သူက ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။" တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာသော ဟိုကိုင်ယွမ် က ရုံးခန်းစားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေသော ထိုလူ တတွတ်တွတ် ညည်းတွတ်နေသည်ကို အချိန်ကိုက် ကြားလိုက်ရသည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် က မော့ကြည့်လာပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အပြုံးတစ်ခု ပေးလိုက်ကာ ရှေ့သို့ လာရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။
"ရှင်ဘာတွေ ကြန့်ကြာနေလဲဆိုတာ လာကြည့်တာပါ။ ထမင်းစားချိန်တောင် ရောက်နေပြီ၊ ရှင်ထွက်မလာသေးလို့ ရှာလာတာ။" သူ့ဘယ်ဘက်လက်ကို ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ဝက်သားနီချက်ကြီး တစ်ပန်းကန် ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ လောင်ကျန့်ရယ် အကြိုက်ဆုံး အစားအစာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။
"ဟာ၊ ယွမ် လေး၊ ကိုယ် မင်းကို အရမ်းချစ်တာပဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် က မွှေးကြိုင်သော ဟင်းပန်းကန်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ဖက်လှဲတကွ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
ထုံးစံအတိုင်း အစားအစာတွင် အသားသုံးမျိုး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်မျိုးနှင့် စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက် ပါဝင်သည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ဗိုက်မှာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေပြီဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် အစာကို စားသုံးတော့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ကမူ သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း စက္ကူစလေးကို ကောက်ယူကာ ဖတ်လိုက်သည်။
"တောက်၊ တောက်၊ A မြို့ရဲ့ အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ယောက်နဲ့ တကယ် ထိုက်တန်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ တာဝန်ကို ဒီအဆင့်အထိ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်တာက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် က စာရွက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒါက တကယ်ပဲ ပြဿနာ မရှိဘူးလား။ ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက သူခေါ်သွားတဲ့ လူတွေလေ။"
"ဟား... သူ ဒီလိုမျိုး လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ကိုယ်တောင် လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ ကိုယ်က သူနဲ့ အကယ်ဒမီကတည်းက အတူဘွဲ့ရခဲ့တာ၊ တစ်ခါတလေ တာဝန်တွေလည်း အတူထွက်ဖူးတယ်။ ကိုယ်ပြန်ရောက်လာတော့ သူ သစ္စာဖောက်သွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားရတဲ့အခါ ကိုယ်တကယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့တာ။" လောင်ကျန့်ရယ် က တူအစွန်းကို ကိုက်ရင်း သက်ပြင်းခပ်သေးသေး မျှ ချလိုက်သည်။ "ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အဘိုးက ဘာမှမဖြစ်လို့ပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ကိုယ် သူ့အရေခွံကို အရှင်လတ်လတ် ခွာပစ်မိမှာ သေချာတယ်။"
"နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ။ A မြို့ရဲ့ အတွင်းပိုင်း လုပ်ဆောင်ပုံတွေကို ဟယ်လန်မင်က အရမ်းရင်းနှီးနေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို ရှင် ထည့်တွက်ထားရမယ်။ အကယ်၍ သူက ဒီဗဟုသုတတွေကို သုံးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဒါက ကျွန်တော်တို့အတွက် အလွန်တရာ ဆိုးရွားလိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် ပိုဆိုးတာက ဒီသတင်းအချက်အလက်တွေကို တခြားတစ်ယောက်ယောက်ဆီ ရောင်းစားလိုက်တာမျိုးပေါ့။" ဟိုကိုင်ယွမ် က စက္ကူစလေးကို သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ပို့လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
အကယ်၍ တခြားသူများသာ ဒါကို မြင်တွေ့သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် အထဲမှာ ရေးထားတဲ့ စာတွေက ပြဿနာကြီးကြီး ဖြစ်လာစေလိမ့်မယ်။
"အခွင့်အရေး ပေါ်လာတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်တော်တို့ ရှေ့ဆက်တိုးကြတာပေါ့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လို့ အဘိုးက သတင်းအချက်အလက်တွေကို အချိန်မီ ဖုံးကွယ်ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တာ ကံကောင်းတာပဲ။ မဟုတ်ရင် စစ်တပ်တပ်မှူးတစ်ယောက် သစ္စာဖောက်သွားတဲ့ သတင်းသာ အများပြည်သူဆီ ပျံ့နှံ့သွားရင် ဘယ်လို မုန်တိုင်းမျိုးတွေ ဖြစ်လာမလဲ ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ။" လောင်ကျန့်ရယ် က တွေးတောရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ သူ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။
"ရှင်... ထမင်းစားပြီးချင်းချက်ချင်း မနမ်းနဲ့လေ! ရှင့်ပါးစပ်က အရမ်းအဆီပြန်နေတာပဲ!" နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ အဆီပြန်သော ခံစားချက်ကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် နောက်ထပ်အနမ်းတစ်ခု ခိုးယူရန် တိုးဝင်လာသော ထိုလူကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ကိုယ် မင်းအတွက် လျက်ပြီး သန့်ရှင်းပေးလိုက်မယ်လေ။" ဟိုကိုင်ယွမ် တုံ့ပြန်ရန်ပင် မစောင့်ဘဲ သူက ငုံ့ဆင်းလာကာ လူငယ်လေး၏ လှပသော ပန်းပွင့်ကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် သူ့လျှာဖြင့် အေးအေးလူလူ ဖြတ်သန်းရွေ့လျားစေသည်။ "စားစရာနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ကိုယ့်ရဲ့ ယွမ် လေးရဲ့ ရဲရဲနီတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ပိုပြီး အရသာရှိတာပေါ့..."
"လူဆိုး... ခင်ဗျား... အင်း..."
တိုးညှင်းသော အချစ်စကားသီးချင်းများက ရုံးခန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အပြင်ဘက် ဝရန်တာတွင်မူ မှောက်လျက်သား ရှိနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လက်များကို မသိမသာ တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။