"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ပင်ပန်းနေတာကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမြင်ဖူးဘူး။ အဲဒီအစား နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရတာကိုပဲ ပျော်မွေ့နေသလို ခံစားရတယ်"
ဝဲဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စာအုပ်တစ်အုပ် ပေါ်လာပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် က စာညှပ်ထိုးထားသည့် စာမျက်နှာကို လှန်ကာ သူရပ်ထားခဲ့သော နေရာမှစ၍ ဆက်လက်ဖတ်ရှုလေသည်။
"ချစ်စရာလေး၊ အဲဒီလောက် ရိုးရိုးသားသားနဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောစမ်းပါနဲ့။ ကိုယ့်ကို ရှက်လာအောင် လုပ်နေပြီနော်"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ထိုးဆွရင်း သူသည် ဂီယာကို 'Park' မှ ပြောင်းလိုက်ကာ A မြို့ဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားတော့သည်။
သို့သော်လည်း 'ပျော်ပျော်ပါးပါး နေချင်' လေဟန်ရှိသော လောင်ဟောက်ထျန်း သည် A မြို့သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ထိုအကြံအစည်များကို ချက်ချင်းပင် မေ့ပျောက်သွားရလေသည်။ အကြောင်းမှာ အရေးကြီးသော ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့်တည်း။ J မြို့၏ တပ်မှူး ရှူးမင်ယီ သည် သူပုန်ထကာ သစ္စာဖောက်သွားခဲ့သည်။ လောင်ဟောက်ထျန်း က စစ်သေနာပတိချုပ် လုံ ကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရစေရုံသာမက စွမ်းရည်ရှင်အချို့ကိုလည်း ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။
"အဘိုး... ဘာမှ မဖြစ်ဘူးမဟုတ်လား။"
လူနာခန်းတံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် တစ်ယောက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအပြည့်ဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်။
ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်နေသော အဘိုးဖြစ်သူ စစ်သေနာပတိချုပ် လုံ သည် သူ၏တွန့်ုရိုနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးယိုယိုလေးဖြင့် ခေါင်းမော့လာသည်။
"အဘိုးက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ခြေချင်းဝတ်လေး ခေါက်သွားရုံပါပဲကွ။"
"ကျွန်တော်တော့ လန့်ပြီး သေမတတ်ပါပဲဗျာ။ အတိအကျ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ အဲဒီကောင် ရှူးမင်ယီ က ဘာတွေလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ။"
စိတ်မသက်မသာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုံ့ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လေသံက ထိုမျှလောက် မောက်မာသောလူက သစ္စာဖောက်ခြင်းကဲ့သို့သော သူ၏ပုံစံနှင့် လုံးဝမလိုက်ဖက်သည့် အလုပ်မျိုးကို လုပ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
"ငါကိုယ်တိုင်တောင် မယုံနိုင်သေးတာ၊ မင်းအကြောင်းတော့ ပြောမနေနဲ့တော့။ လေး ချင်းကျွင်း သာ အမြန်တုံ့ပြန်မပေးခဲ့ရင် မင်းအဘိုးမှာ ခြေချင်းဝတ်ခေါက်သွားတာထက် ပိုဆိုးတာတွေ ဖြစ်သွားလောက်တယ်။"
လောင်ဟောက်ထျန်း က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"အဘိုးလည်း တကယ် အိုမင်းလာပါပြီကွာ။ နောင်ကျရင် လူငယ်တွေဖြစ်တဲ့ မင်းတို့ကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပါပဲ။"
"အဘိုးကလည်း... ဒါ လူကြီးတွေပြောတဲ့ စကားမျိုး။ အဘိုးက ဒီလိုစကားမျိုး ပြောတတ်တဲ့သူမှ မဟုတ်တာ။"
ကုတင်ဘေးတွင် ကုလားထိုင်တစ်လုံး ဆွဲယူထိုင်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ပြောလိုက်သည်။
ထိုစဉ် ဟိုကိုင်ယွမ် က အခန်းထဲသို့ ဝင်လာ၏။ လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော သစ်သားတံခါးပြားကို တစ်လှည့်စီ အကဲခတ်လိုက်ရင်း သူ၏ သွယ်လျသော ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးတစ်ဖက် မြင့်တက်သွားသည်။ သို့သော် မည်သည့်မှတ်ချက်မှ မပေးဘဲ အဘိုးအမြေးနှစ်ဦးကို ပြုံးပြလိုက်လေသည်။
"အဘိုး... တကယ်ရော အဆင်ပြေရဲ့လား။"
"အော်၊ လေး ယွမ် ပါလား။ အဘိုး အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီကိုလာ၊ ဒီကိုလာပါဦး။"
လောင်ဟောက်ထျန်း ၏ အကြည့်များ ဟိုကိုင်ယွမ် ထံ ကျရောက်သည်နှင့် သူ၏အပြုံးမှာ ပိုမိုတောက်ပသွားသည်။
"ခြေချင်းဝတ်ခေါက်ထားတာ နာနေသေးလား။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က နီရဲကာ ရောင်ကိုင်းနေသော ခြေချင်းဝတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"အင်း... ခံသာပါတယ်ကွာ။ လူကြီးတွေဆိုတော့လေ၊ ဟိုတိုက်ဒီတိုက်နဲ့ ထိခိုက်မိပြီး အညိုအမည်းစွဲတာက သာမန်ပါပဲ။ အဲဒီကောင်လေး ချင်းကျွင်း က တောင် အဘိုးကို နှိပ်နယ်ပေးပြီးသားပါ။ ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူလိုက်ရင် သက်သာသွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောတာပဲ။"
"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုက ဆောင်းရာသီလေ။ ခြေထောက်ရောင်နေတာက ခန္ဓာကိုယ်အတွက် မကောင်းဘူး။"
ဟိုကိုင်ယွမ် က ပြောလိုက်သည်။ သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ရာ ဖွင့်ထားသော လက်ဖဝါးမှ မှိန်ပျပျ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး လောင်ဟောက်ထျန်း ၏ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။
~~~
"သေချာရဲ့လား၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူးမဟုတ်လား။ ခုနက အဘိုးအတွက် အဲဒီလိုလုပ်ပေးတုန်းက... ခင်ဗျား စွမ်းအင်တွေအများကြီး သုံးလိုက်ရတယ်မို့လား။"
ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းမိသည်။
ဒီလူက သူ့အဘိုးကို မိသားစုဝင်တစ်ဦးလို တကယ် သဘောထားတာပဲ။ အဘိုးဖြစ်သူရဲ့ ခြေချင်းဝတ်ခေါက်ဒဏ်ရာကို ကုသပေးဖို့အတွက် စွမ်းအင်အများကြီး သုံးစွဲရမှာကို တစ်စက်လေးမှ တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ဘူး။
"ရပါတယ်။ ခဏလောက် တရားထိုင်လိုက်ရင် ပြန်ကောင်းသွားမှာပါ။"
အရေပြားအောက်ရှိ သွေးခဲများကို ဖယ်ရှားပေးပြီး ပြဲနေသော အရွတ်များနှင့် ကြွက်သားများကို ကုသပေးရန်အတွက် လောင်ဟောက်ထျန်း အား ကူညီပေးရာတွင် စွမ်းအင်အချို့ သုံးစွဲခဲ့ရသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ သူ၏ လက်ရှိစွမ်းအင်သိုက် ပမာဏနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ထိုပမာဏမှာ ဘာမှမဟုတ်သည့် အသေးအဖွဲမျှသာ ဖြစ်သည်။
"အဲဒီလိုလား။ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ကိုယ်..."
"အားး - ဘာလုပ်တာလဲ၊ ငါ့ကို ချပေးစမ်းပါ!!"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်ဆန္ဒပြမှုများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ကို ဆေးခန်းမှစ၍ အဆောင်အဆောက်အအုံအထိ ပွေ့ချီသွားတော့သည်။