"လုံးဝမရဘူး။ အနားယူဖို့ဆိုတာ လုံးဝကို စဉ်းစားလို့တောင် မရဘူး။ အကယ်၍သာ အခုလို ဆက်ပြီး အနားယူနေကြမယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ထဲက လူအများကြီး ဒီမှာတင် အေးစက်ပြီး သေကုန်လိမ့်မယ်။ ဒီနေ့တော့ တစ်ညလုံး မရပ်မနား ခရီးဆက်ပြီး E မြို့ကို အမြန်ဆုံးရောက်အောင် သွားကြရမယ်။ အမိန့်ထုတ်လိုက်စမ်းပါ၊ တစ်ညလုံး အလှည့်ကျမောင်းနှင်နိုင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ ယာဉ်မောင်းတွေကို တာဝန်ခွဲပေးလိုက်ပါ!" လို့ လောင်ကျန့်ရယ် က ကားကို မောင်းရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ လမ်းတွေပေါ်မှာ မိုးရွာထားပေမဲ့ ရွှံ့ချော်နေခြင်းမရှိသောကြောင့် ကားထိန်းမနိုင်ဖြစ်သွားမှာကို သူ စိုးရိမ်မနေခဲ့ပါ။
"ဟုတ်ကဲ့၊ အရာရှိကြီး။"
"E မြို့နဲ့ နီးလေလေ၊ ဒီခရီးက ချောမွေ့လေလေ၊ လူတွေလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သတိလက်လွတ် ဖြစ်လာလေလေပဲ။ ဒါက ဘယ်လိုမှ မကောင်းဘူး။" ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးလိုက်သည်။
ပင်မအဝေးပြေးလမ်းမကြီးတွေပေါ်က အပျက်အစီးတွေနဲ့ အမှိုက်သရိုက်တွေကို ရှင်းလင်းထားပြီးဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ခါတရံမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ဖုတ်ကောင်အချို့ကိုတော့ မြင်တွေ့နေရဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဒီမိုးရေထဲမှာ ခရီးဆက်နေရတာ တစ်ခုတည်းကိုသာ ရင်ဆိုင်နေရတာမဟုတ်ဘဲ အခုအချိန်အထိ ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးက ဘာအနှောင့်အယှက်မှမရှိဘဲ ချောမွေ့နေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ဟိုကိုင်ယွမ် ကတော့ တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းတော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တင်းမာမှုတွေ အပြည့်အနှက် ဖြစ်ပေါ်လာတာကို မတားဆီးနိုင်ပေ။
"ငယ်လေး ယွမ် ကရော တစ်ခုခု မကြာခင် ဖြစ်လာတော့မယ်လို့ ခံစားနေရလို့လား?" လို့ လောင်ကျန့်ရယ် က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လျက် မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်လည်း အတိအကျတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဗီဇကတော့ သတိထားဖို့ သတိပေးနေတယ်" ဟိုကိုင်ယွမ် က ခေါင်းကို အသာခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့လက်ချောင်းများကို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကာ တွက်ချက်လိုက်သည်။ "ဟောကိန်းထုတ်ချက်အရတော့ ဒါက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီထက်ပိုပြီးတော့ ဘာမှ ဆက်မသိရတော့ဘူး။"
"ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ စွမ်းအား ဟုတ်လား။ မိုးရွာတာနဲ့ အအေးဒဏ်ကလွဲလို့ ဒီအချိန်အထိ ဘယ်လိုအန္တရာယ်မှ မတွေ့ရသေးဘူး။ ဆိုလိုတာက မကြာခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ မယုံကြည်နိုင်လောက်စရာ အခြေအနေတစ်ခုနဲ့ ကြုံရတော့မယ်ということပဲ။ အထူးသဖြင့် G မြို့ကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ ပိုပြီး သတိဝီရိယရှိရှိနဲ့ အသင့်ပြင်ထားရမယ်" လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်သွားပြီး အာရုံစိုက်မှုကို ပိုတင်းကျပ်လိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ ဟောကိန်းထုတ်နိုင်စွမ်းနဲ့ အလိုလိုသိမြင်နိုင်စွမ်းကို သူ လုံးဝ သံသယမဝင်ပေ။
မော်တော်ယာဉ်တန်းကြီးက အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ရှေ့ကို ဆက်လက်မောင်းနှင်သွားကြသည်။ တိမ်ထူထပ်နေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးက အောက်က လူသားတွေအပေါ် နောက်ဆုံးတော့ သနားကြင်နာလာပုံရပြီး ညဘက်ရောက်လာတဲ့အခါ မိုးက စဲသွားလေသည်။ ပြင်းထန်တဲ့ လေပြင်းတွေတောင် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားပြီး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားကာ အပူချိန်ကလည်း အနည်းငယ် နွေးထွေးလာသည်။ ဆက်လက်ပြီး အေးမြနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အရိုးထဲထိ စိမ့်အောင် အေးခဲတော့မတတ်တော့ပေ။
ဘန်း! ဘန်း! ဘန်း!
ရုတ်တရက် သေနတ်ပစ်သတ်သံတွေ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ပိန်ပါးပါး လူတစ်ယောက် သူတို့ဆီကို အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးလာတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် နောက်ကို တစ်ချက်ချင်းလှည့်ကာ သေနတ်နဲ့ ပြန်ပစ်ခတ်နေသည်။ သူ့ရဲ့နောက်မှာတော့ သွားစွယ်တွေ ဖြဲထားပြီး လက်သည်းရှည်ကြီးတွေနဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဖုတ်ကောင် ခြောက်ကောင် သို့မဟုတ် ခုနစ်ကောင်က အသည်းအသန် လိုက်လံ ခြိမ်းခြောက်နေကြသည်။ ဖြဲပြထားတဲ့ သွားစွယ်တွေနဲ့ ရှည်လျားတဲ့ လက်သည်းတွေကို ထောက်ရှုခြင်းအားဖြင့် ဒီဖုတ်ကောင်တွေက သာမန် အဆင့်မြင့်ဖုတ်ကောင်တွေ မဟုတ်ကြပေ။
"ရပ်လိုက်ကြ! မြန်မြန်ရပ်ကြ!" သူက ဆက်သွယ်ရေးစက်ထဲသို့ အော်ပြောလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ယာဉ်တန်းကြီးက တစ်စီးပြီးတစ်စီး ဘရိတ်အုပ် ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ဟမ်မာကား ရပ်လိုက်သည်နှင့် လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ရဲ့ ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ ပစ်မှတ်ကိုချိန်ကာ တက်ကြွစွာဖြင့် ခလုတ်ကို တစ်ချက်နှိပ်လိုက်သည်။
ကျည်ဆံက ထွက်လာပြီး ခုန်အုပ်လာတဲ့ ဖုတ်ကောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို မှန်သွားကာ ထွက်ပြေးလာတဲ့ လူငယ်လေးဆီ မရောက်ခင်မှာပင် ဖုတ်ကောင်ကို လွင့်ထွက်သွားစေသည်။
ဟမ်မာကားရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာတော့ ဟိုကိုင်ယွမ် က အဆောင်လက်ဖွဲ့ စက္ကူပြားအချို့ကို ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ မမြင်နိုင်တဲ့ ကာကွယ်ရေးအတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လူငယ်လေးက အဲ့ဒီအတားအဆီးကို ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်ပေမဲ့ ဖုတ်ကောင်ကတော့ အဲ့ဒီမြင်ကွင်းမရှိတဲ့ ဖန်သားပြင်လိုအတားအဆီးနဲ့ တိုက်မိသွားပြီး ရှေ့ကို ဆက်မတက်နိုင်တော့ပေ။
လွတ်မြောက်ဖို့ အသည်းအသန် အပြေးအလွှားနဲ့ ခြေထောက်ချော်ပြီး လူငယ်လေးက မြေကြီးပေါ်ကို မျက်နှာစိုက်လျက် လဲကျသွားကာ နှစ်မီတာလောက်အထိ ရှေ့ကို ချော်ထွက်သွားပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ဖိနပ်ရှေ့နားမှာ လာပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။
"ဟေး... ငါ မင်းကို ကယ်လိုက်တာ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်တောင် ကြီးကျယ်တဲ့ ကျေးဇူးတင်ပြမှုမျိုးတော့ မလိုပါဘူးကွာ" ဟိုကိုင်ယွမ် ရဲ့ အတားအဆီးတစ်ဖက်ခြမ်းက ဖုတ်ကောင်အနည်းငယ်ကို ဆက်ပြီး ပစ်ခတ်နေရင်းနဲ့ပဲ လောင်ကျန့်ရယ် က မြေကြီးပေါ်မှာ မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေတဲ့သူကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပျော်ရွှင်သလို လေသံစွေနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
"တ... တောင်းပန်ပါတယ်..." လူငယ်လေးက အကျပ်အတည်းကြောင့် အသံတိုးတိုးနဲ့ တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်ပြီးမှ သူ့ဖာသာသူ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေ ရှေ့ပိုင်းမှာ သွေးစွန်းနေပြီး မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးလည်း ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ညိုမည်းနေကာ သူဟာ တော်တော်ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရပုံရသည်။ ဒီလို သနားစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာမှာတော့ ကုတ်ခြစ်ရာဖြစ်စေ၊ ကိုက်ခံရတဲ့ ဒဏ်ရာဖြစ်စေ ဘာမှ မရှိတာကို တွေ့ရသည်။
"နောက်ဘက်ကို သွားပြီး စစ်ဆေးကုသရေး တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ယောက်ကို သေချာစစ်ဆေးခိုင်းပြီး ဒဏ်ရာတွေကို ဆေးထည့်ခိုင်းလိုက်ပါ။ စစ်သားတွေ! လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပစ်ခတ်ကြ!" ဒီလိုပြောပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် က သူ့ရဲ့ ရိုင်ဖယ်ကို ပခုံးပေါ်တင်လိုက်ပြီး သူ့နောက်က စစ်သားတွေကို ရှေ့တိုးဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
စက်ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို ပြောင်းလဲခဲ့ပြီးနောက် တစ်နှစ်အကြာမှာ သေနတ်တိုင်းထဲက ကျည်ဆံတိုင်းဟာ အဆင့်မြင့်ဖုတ်ကောင်တွေကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေနိုင်စွမ်း ရှိနေကြပါပြီ။ ထို့အပြင် အတားအဆီးပြင်ပက ဖုတ်ကောင်အနည်းငယ်ကို ရိုင်ဖယ်တွေ ကိုင်ဆောင်ကာ ပစ်ခတ်နေတဲ့ ဆယ်ဦးကျော်ပါတဲ့ စစ်သားတန်းကြီးထဲမှာ စွမ်းရည်သုံးစွဲသူ လေးဦး သို့မဟုတ် ငါးဦးခန့် ပါဝင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းရသည်မှာ ခက်ခဲသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။
သေနတ်ပစ်သတ်သံတွေ အပြီးမှာတော့ ဖြတ်တောက်ထားတဲ့ လက်ချောင်းခြေလက်တွေနဲ့ ခေါင်းမပါတဲ့ ကိုယ်လုံးတွေက မြေကြီးပေါ်ကို ဗြုန်းခနဲ့ ကျလာကြပြီး ဖုတ်ကောင်တွေကို လျင်မြန်စွာ ရှင်းလင်းပစ်လိုက်ကြသည်။