"အရင်တုန်းကတော့ ဒီပုရွက်ဆိတ်တွေဟာ နတ်ဆိုးအမျိုးအစားတစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနတ်ဆိုးခေါင်းကြီးကို အလုံပိတ်နှောင်ထားတာကို မြင်လိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အမြင်သစ်တစ်ခု ဝင်လာတယ်…… ဖြစ်နိုင်တာက နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ တွေဟာ မူလက သာမန်သတ္တဝါတွေပဲဖြစ်ပြီး မီးတောင်သေရဲ့ အနီးအနားမှာ တိုက်ဆိုင်စွာပဲ သူတို့ရဲ့အသိုက်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့အသိုက်ရဲ့ ဗဟိုချက်မက အဲဒီတံဆိပ်တုံးရဲ့ အနီးအနားမှာ ရှိနေတာပေါ့။ ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲ မသိပေမဲ့ တံဆိပ်တုံးက တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာပြီး နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တွေ စိမ့်ထွက်လာတယ်။ အဲဒီတော့ ဒီပုရွက်ဆိတ်တွေက အဲဒီစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီး နောက်ဆုံးမှာ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြတာပဲ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ မီးတောင်ပထမဆုံး ပေါက်ကွဲတဲ့အခါ အဲဒီဆိုးသွမ်းတဲ့ စွမ်းအင်တွေနဲ့ ညစ်ညမ်းနေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေဟာ မီးတောင်ပြာတွေနဲ့အတူ လေထဲကို လွင့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူတို့တွေ မြေပြင်ပေါ်ကို ပြန်ကျလာတဲ့အခါ လူသားတွေရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာထဲကို ဝင်ရောက်ကျူးကျော်ကြတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲဒီပုရွက်ဆိတ်တွေကတစ်ဆင့် ဗိုင်းရပ်စ်တွေ ပျံ့နှံ့လာပြီး ရောဂါကူးစက်ခံရတဲ့ လူသားတွေကို ဇွန်ဘီတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေတော့တာပဲ။ ဒီကနေစပြီး ကပ်ဘေးကြီး စတင်ဖြစ်ပွားပြီး ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တာပေါ့" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ၏ဆန်းစစ်ချက်ကို ပြောပြလေသည်။
"ယုတ္တိတန်သားပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဆိုလိုတာက အဲဒီဧရာမခေါင်းကြီးက ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်နေတဲ့ တရားခံပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအားလုံးကို ကြားပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါ တစ်ခုခုကို ထပ်တွေးမိလိုက်တယ်"
"ဘာများလဲဗျ"
"ဒီခေါင်းကြီးက တံဆိပ်တုံးနဲ့ ချည်နှောင်ခံထားရပြီး အဲဒီတံဆိပ်တုံးကလည်း တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာနေတယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီနတ်ဆိုးခေါင်းဆောင်က ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းကန်ရုန်းကန် လွတ်မြောက်လာနိုင်ခြင်း မရှိသေးဘူး။ စိမ့်ထွက်လာတဲ့ ဆိုးသွမ်းတဲ့စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူလို့ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လူသားတွေကို ဇွန်ဘီတွေ ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ပေါ့…… ဒီဖြစ်ရပ်က အရင်ဖြစ်ခဲ့တာက နတ်ဆိုးခေါင်းဆောင်အတွက် အကျိုးရှိလို့ ဖြစ်ရမယ်" လောင်ကျန့်ရယ် က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းရင်း တွေးတောပြောဆိုသည်။
"ခင်ဗျား ဆိုလိုချင်တာက……"
"ဒီအရှင်လတ်လတ် သေကောင်ပေါင်းလဲတွေရဲ့ တိုးတက်ပြောင်းလဲလာမှုလေ။ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ဆရာ ဆွေးနွေးခဲ့ကြတဲ့ 'ဂူ (Gu)' ပိုးဖန်တီးမှုအကြောင်းပေါ့။"
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တောင့်တင်းသွားသည်။ "ခင်ဗျားပြောချင်တာက…… ရောဂါကူးစက်နေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေကို အနည်းငယ်စီ လွှတ်ထုတ်ပြီး လူသားတွေကို ဇွန်ဘီတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲစေတယ်၊ အဲဒီနောက် သေကောင်ပေါင်းလဲတွေ အချင်းချင်း ကိုက်ဖြတ်သတ်ဖြတ်ပြီး တိုးတက်ပြောင်းလဲလာစေတယ်၊ အဲဒီလိုနဲ့ တစ်ကောင်တည်းပဲ ကျန်ရစ်တော့တဲ့အခါကျရင်လေ……"
"အဲဒီအချိန် ရောက်လာရင် ဖြစ်နိုင်ခြေနှစ်ခု ရှိလာလိမ့်မယ်။ တစ်ခုက အဲဒီအသန်မာဆုံး သေကောင်ပေါင်းလဲက တံဆိပ်တုံးကို ဖျက်ဆီးပြီး လွတ်မြောက်လာလိမ့်မယ်။ နောက်တစ်ခုကတော့ အဲဒီကောင်ကပဲ နတ်ဆိုးခေါင်းဆောင်အတွက် နောက်ထပ် ခန္ဓာကိုယ်အိမ်ရှင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"
ဟမ်မာ (Hummer) ကားကြီးထဲတွင် အတွေးနက်မှုတို့ဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ဆန်းစစ်ချက်က အကြွင်းမဲ့ မှန်ကန်နေသောကြောင့် မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောကြပေ။
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေမှုကို ပထမဆုံး ဖောက်ဖျက်လိုက်သူမှာ လောင်ကျန့်ရယ် ပင် ဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း သူက နှုတ်ခမ်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ဟလိုက်သည်။ "ငယ် ယွမ်၊ မင်းရဲ့ လက်ရှိစွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် အဲဒီနတ်ဆိုးခေါင်းဆောင်ကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်မလား။"
"လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်ပါဘူး" ဟိုကိုင်ယွမ် က တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ရင်ထဲမှ အမှန်အတိုင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်ခန္ဓာက သူ့ရဲ့စွမ်းအားအပြည့်ရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကိုသာ အသုံးပြုနိုင်သေးတယ်ဆိုပေမဲ့ အဲဒီဧရာမခေါင်းကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့ရတုန်းက အဲဒီကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ပြင်းထန်လှတဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို သူ အလွန်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိခဲ့ရသည်။ တံဆိပ်တုံးအောက်မှာ ရှိနေတုန်းတောင် ဒီလောက်တောင် ကြီးမားတဲ့စွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်သေးတယ်ဆိုတော့—— တကယ်လို့သာ အနှောင်အဖွဲ့တွေ ကျိုးပေါက်သွားပြီး ဒီဘီလူးကြီး လွတ်မြောက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်…… အဲဒီအကြောင်းကို တွေးမိရုံနဲ့တင် ကြက်သီးထစရာ ကောင်းလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေလို့ သူတောင် စဉ်းစားရဲစရာ မရှိတော့ပါ။ ဒါ့အပြင်…… သူသာ သူ့ရဲ့မူလခန္ဓာကိုယ်အစစ်နဲ့ အဲဒီနတ်ဆိုးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရမယ်ဆိုရင် အဲဒီလို ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သွေးတစ်လုပ် အန်ထွက်ရုံထက် ပိုဆိုးဝါးတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ဒဏ်ရာကို ရရှိသွားခဲ့မှာ အသေအချာပါပဲ။
"ဒီကပ်ဘေးကြီးက ဆိုးသွမ်းတဲ့စွမ်းအင် နည်းနည်းလေး ထွက်လာရုံနဲ့တင် ဒီလောက်အထိ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ပြီ။ တကယ်လို့ အဲဒီတံဆိပ်တုံးသာ ကျိုးပေါက်သွားမယ်ဆိုရင် ဒီကမ္ဘာမြေကြီးက တကယ်ပဲ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဒီကစပြီး ငါတို့ အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားကြရမယ်။" စတီယာရင်ဘီးကို ကိုင်ထားသည့် လက်များ တင်းကျပ်သွားပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
သူသည် တောက်ကျင့်စဉ် (Taoist Arts) များကို တစ်ခါမျှ မကျင့်ကြံဖူးပေ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ သင်ယူခဲ့ရသည့် စစ်ရေးစွမ်းရည်အားလုံးသည် နတ်ဆိုးများနှင့် ဝိညာဉ်ကမ္ဘာကြီးရှေ့တွင် လုံးဝ အသုံးမကျပေ။ လုံခြုံရေးဇုန်ထဲက ကြီးမားလှသော အမြောက်ကြီးဖြင့် တစ်ချက်ပစ်လိုက်ရုံဖြင့် ပြဿနာအားလုံး ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောလောက်အောင်လည်း သူက မိုက်မဲသူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။
"အွန်း၊ ဒီကိစ္စကို ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကြီးဆီကို အစီရင်ခံရမယ်" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။
ဒီလူသားက ခန္ဓာကိုယ်ရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ အမြဲတမ်း သန်မာခိုင်မာနေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့…… သူ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရှာမလဲ။
"အွန်း။"
"အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို မြို့တော် A ဆီကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးတာ တစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး၊ နောက်ထပ် လုပ်ရမယ့်ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ အဲဒါကတော့ ဇွန်ဘီတွေကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်နဲ့ အများဆုံး ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ပါပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီသတ္တဝါရဲ့ စွမ်းအားကို အားနည်းသွားအောင် လုပ်နိုင်ပြီး အချိန်အနည်းငယ် ထပ်ဆွဲထားနိုင်မှာပေါ့" ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးတက်ပြောဆိုရင်း လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ပခုံးပေါ်သို့ မှီချလိုက်ရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
"ငါ သိပါတယ်" သူ၏ငယ် ယွမ် ကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်ပါသည်။ ဒီလိုရိုးရှင်းတဲ့ အမူအရာလေးက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ဖြစ်သလို ဟိုကိုင်ယွမ် ကိုယ်တိုင်လည်း ယုံကြည်မှုအချို့ကို ပြန်လည်ရရှိစေဖို့ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သူ သိနေပါသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမှုများ ပြေလျော့သွားပြီး နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာလေသည်။
မိမိချစ်ရသူက ကိုယ့်ဘေးနားမှာ ရှိနေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်ပါသလဲ။