"ဒီအကြီးအကဲက တကယ့်ပညာရှင် ဟုတ်မဟုတ်တော့ ကျုပ်လည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အပြင်ပန်းမှာ ကြင်နာတတ်ပြီး အတွင်းစိတ်ကတော့ ဆိုးသွမ်းတဲ့ သဘောသဘာဝက ကျုပ်အဘိုးရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စရိုက်နဲ့တော့ ကိုက်ညီလွန်းနေတာကိုတော့ ကျုပ်သိတယ်!" လောင်ကျန့်ရယ် က အဲဒီအဘိုးကြီးနှစ်ယောက် ပေါင်းမိကြတဲ့အခါ လုပ်တတ်တဲ့ အပြုအမူတွေကို တွေးမိတိုင်း ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချမိစမြဲ ဖြစ်သည်။
"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ဇန်ယဲ့၊ ကားကို ခဏရပ်ပေးပါဦး။ ကျုပ် ညွန်အိုင် မြို့ကို နည်းနည်း လှည့်ပတ်ကြည့်ချင်လို့" လို့ ဟိုကိုင်ယွမ် က ကားမှန်ကို ဆင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။
"လှည့်ပတ်ကြည့်မလို့လား။ ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားတာလဲ" ဘရိတ်ကို နှိပ်လိုက်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို တားဆီးခြင်း မပြုဘဲ အပြုံးနဲ့ ပြန်လည် မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်အားကိုးနေကြောင်း သိသာလှပေသည်။
"တစ်နှစ်တိတိ ကျင့်ကြံပြီးနောက်မှာ ကျုပ်က ဆဋ္ဌမအဆင့်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး အလွန်မိုက်တဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့တယ်" သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး စဉ်းစားတွေးတောဟန်ဖြင့် မေးစေ့ကို လက်ညှိုးဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။
"ဟွန်း... ဒါဆိုရင်တော့ ကျုပ်က ထိုင်စောင့်ပြီး ဘယ်လိုစွမ်းဆောင်ပြမလဲဆိုတာကို ကြည့်ရတာပေါ့" စတီယာရင်ခွေပေါ် တံတောင်ဆစ်တင်ရင်း လောင်ကျန့်ရယ် က မှတ်ချက်ပြုသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုတိုတုတ်တုတ် ရယ်မောလိုက်ရုံသာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်ကာ သွားဖြင့် လျှာဖျားကို အနည်းငယ် ကိုက်ခဲလိုက်သည်။ လတ်ဆတ်သော သွေးများကို လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ပေါ်တွင် သုတ်လိမ်းလိုက်ပြီးနောက် လေထုထဲတွင် နာမရူပယုတ္တိ (rune) တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်ကာ သွေးစွန်းနေသော လက်ညှိုးဖြင့် မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားနေရာကို ထိုးကပ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ သူ့ရှေ့လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော သွေးနာမရူပယုတ္တိမှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး တစ်ခဏချင်းပင် ညွန်အိုင် မြို့ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရုပ်ပုံများက ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထင်ရှားလာပြီး အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထင်ရှားလာသည်။ သူ့ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံခံစားမှုက သူ၏ ဆရာသခင် စီစဉ်ထားသော အစီအရင်ကို လွယ်ကူစွာပင် ဖြတ်ကျော်သွားကာ အစီအရင်များကြားမှ လျှောထွက်ဝင်ရောက်၍ ညွန်အိုင် မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အတွင်းပိုင်းရှိ လေထုသည် ခရမ်းရောင်သမ်းနေသော ဆိုးညစ်စွမ်းအင်များဖြင့် ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အောက်ဘက်ရှိ လမ်းမများပေါ်နှင့် အဆောက်အအုံများအတွင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော သေလူသရဲများ (undead) က ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာဖြင့် ဟိုဒီ လျှောက်သွားနေကြသည်။ ခရမ်းစိမ်းရောင် အနာပေါက်နေသော အရေပြားများ၊ သွေးစွန်းသော နီရဲသည့် မျက်လုံးများ၊ ရိတ်ဓားကဲ့သို့ ထက်ရှသော သွားများနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာများရှိနေကြပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် က အောက်ဘက်ရှိ ကျပန်း ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကိုသာ ရွေးထုတ်လိုက်မည်ဆိုလျှင်တောင် အဆင့် ၃ အောက် လုံးဝ မလျော့ကြောင်း ခံစားမိနေသည်။ ဆေးရုံတွင် သူတို့တွေ့ခဲ့ရသည့် ရင်သွေးဖုတ်ကောင်ထက် ပိုမိုသန်မာသည်များပင် ရှိနေသေးသည်။ မိမိ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ရှေ့သို့ ဆက်လက် တွန်းအားပေးလိုက်ရာ အနိုင်ရရှိသူများက သူတို့၏ ကံကြမ္မာဆိုးဖြင့် ကြုံတွေ့ရသော သားကောင်များ၏ ဦးနှောက်များကို စားသုံးနေကြသည့် တိုက်ပွဲများနှင့် လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုများကို တစ်ခုထက်မက မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤနေရာတွင် ၎င်းတို့အတွက် ပေါများကြွယ်ဝသော စားသောက်ပွဲကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့်သာ ဤဖုတ်ကောင်များက ညွန်အိုင် မြို့မှ ထွက်သွားရန် ငြင်းဆန်နေကြခြင်းလော။ ဟိုကိုင်ယွမ် အသေအချာ မပြောနိုင်ပေ။ သို့သော် သူသိသည်မှာကား ဤနေရာမှ အခြေအနေမှာ အလွန်တရာမှ စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ ကောင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောနေပြီးနောက် သူသည် နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ အုပ်စုများကို အလုံးအရင်းဖြင့် ပုံအန်ထုတ်ပေးခဲ့ပြီး အတွင်းမှ အဆိပ်ငွေ့များကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့သော မီးတောင်ဟောင်းဆီသို့ ဆက်လက် ချီတက်သွားသည်။
ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ နုညံ့သော အာရုံခံအင်တင်နာများ တုန်ယင်နေကြပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် မလိုချင်ဘဲနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေသော အင်းဆက်ပိုးမွှားများသည် သဘာဝတရား၏ နည်းဥပဒေကို ဆန့်ကျင်လျက် လေထုထဲတွင် တွားသွားနေကြသည်။ ရာပေါင်းများစွာ မဟုတ်ပေ။ ထောင်ပေါင်းများစွာလည်း မဟုတ်ပေ။ တစ်သိန်း၊ နှစ်သိန်းဆိုသလို အလွန်များပြားလွန်းသဖြင့် သူ ခန့်မှန်းရန်ပင် မဝံ့ပေ။ ၎င်းတို့၏ သေးငယ်သော မေးရိုးများအောက်တွင် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဆုံးသတ်ကို ပြန်လည် သတိရလိုက်မိချိန်တွင် သူ့မသိစိတ်က တုန်ရီသွားသည်။ နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များကို ကြောက်ရွံ့မှုကို သူမည်မျှပင် ဖိနှိပ်ထားပါစေ၊ သူ၏ စိတ်အစွန်အဖျားတစ်နေရာတွင်တော့ သေမတတ် ကြောက်ရွံ့နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
တုန်လှုပ်နေသော ရင်ဘတ်ကို တည်ငြိမ်သွားစေရန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် မီးတောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ စူးစမ်းရှာဖွေရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဆိုးညစ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သွေးကဲ့သို့ ပျစ်ချွဲနေသော အရည်ထူကြီးတစ်ခုက သူ့ကို ဆီးကြိုနေသည်။ သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဤမီးတောင်ဟောင်းထဲတွင် အဆိပ်သင့်ညွန်အိုင် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေပြီ။ မဟုတ်ပေ... မီးတောင်၏ အတွင်းပိုင်းသည် ညွန်အိုင် အရည်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ဤမျှ ကြီးမားလှသော အရည်ပမာဏကြီးသာ ပန်းထွက်လာမည်ဆိုပါက ဤကမ္ဘာကြီးသည် နောက်ထပ် ကူးစက်မှု အကြီးစားတစ်ခုကို ထပ်မံ ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်—
ခဏမျှ အချင်းချင်း ချင့်ချိန်စဉ်းစားနေပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံကို ထိုရွံစရာကောင်းသော ပစ္စည်းထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားစေရန် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံများ မှောင်မိုက်သွားပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်နိုင်တော့အောင် ဖြစ်သွားရသည်။
[ဟားဟား... တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားဘူး။ ငါ့ရဲ့ နတ်ဆိုးအကာအရံကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဝိညာဉ်အာရုံကို သုံးနိုင်စွမ်းရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့လေ၊ ဒီခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ အကာအရံကိုပေါ့]
အမှောင်ထုထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး အမှောင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို - မည်သည့်အရာကိုမဆို - မြင်တွေ့ရရန် ကြိုးစားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို မျက်စိတစ်ချက် ပစ်လိုက်တော့သည်။