"သားလေး၊ တစ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီပဲ။ လောင်ဟောက်ထျန်းက မင်း တရားထိုင်ကျင့်ကြံတဲ့ 'အလုံပိတ်ခန်း' ထဲ ဝင်သွားတယ်လို့ ငါ့ကို ပြောတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကာလတစ်လျှောက်လုံး မင်းရဲ့အရိပ်အယောင်လေးတောင် ငါ မမြင်ခဲ့ရဘဲ တစ်ခုခုများ ဖြစ်သွားပြီလားလို့တောင် တွေးမိခဲ့တယ်။ အဲဒီကလေးကလည်း ငါ့ကို အကျယ်တဝင့် မပြောပြတော့ ဒီအဘိုးအိုမှာ စိုးရိမ်လို့ သေလုမတတ်ပဲကွယ်။" လောင်ဟောက်ထျန်းက ဟိုကိုင်ယွမ်ကို မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးကြင်နာသော အပြုံးပွင့်လေးဖြင့် စကားဆိုလိုက်သည်။ ထင်ရှားသည်မှာ ဟိုကိုင်ယွမ်ကို ဤနေရာတွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ပြန်တွေ့ရခြင်းက သူ့ကို အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပီတိဖြစ်စေပေသည်။
"အဘိုး၊ သားကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ အဘိုးကို စိုးရိမ်ပူပန်အောင် လုပ်မိခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သားက အကောင်းအတိုင်းပါပဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ်က လောင်ဟောက်ထျန်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ အရေးအကြောင်းများ ထင်နေသော ထိုလက်များကို သူ၏လက်များဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထိုသို့ထိတွေ့မှုမှတစ်ဆင့် တတ်နိုင်သမျှ နွေးထွေးမှုနှင့် ရိုးသားမှုကို ဖော်ပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
တစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာပင် တစ်ချိန်က တက်ကြွရွှင်လန်းခဲ့သော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးမှာ မိမိ၏ ရာထူးတာဝန်ဝတ္တရားများကြောင့် ကြီးလေးသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ထမ်းပိုးထားရကာ သူ့အတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ကြီးမားသော ညောင်းညာပင်ပန်းမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ယခု သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ စစ်သေနာပတိချုပ်၏ မျက်နှာနှင့် ဟန်ပန်တို့တွင် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာပုံများ ထင်ဟပ်နေပေသည်။
လောင်ဟောက်ထျန်းကို ကြည့်ရသည်မှာ ဟိုကိုင်ယွမ်၏ ကိုယ်ပိုင်အဘိုးကို သတိရစေသည်။ သူ့အဘိုးသည် သူ့ကို အမြဲတမ်း နူးညံ့ကြင်နာသော အပြုံးဖြင့် ငေးကြည့်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ အရေးအကြောင်းများ ထင်နေသော လက်ဖြင့် သူ၏ လက်ချောင်းငယ်လေးများကို စာရေးတံ တစ်ချောင်း ကိုင်ဆောင်နိုင်စေရန် စုစည်းပေးခဲ့ပုံကို သူ အခုထက်ထိ ထင်ထင်ရှားရှား မှတ်မိနေဆဲဖြစ်ပြီး လေဖြတ်ချက်တိုင်းနှင့် စာကြောင်းတိုင်းအတွက် သည်းခံခြင်းကြီးစွာဖြင့် လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့ဖူးသည်။
"မိတ်ဆွေဟောင်းရေ၊ ခင်ဗျားရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ မြေးယောကျ်ားလေးက ခင်ဗျားကို လိမ်မပြောခဲ့ပါဘူး။ တစ်နှစ်တာ တစ်ကိုယ်တော် တရားထိုင်ကျင့်ကြံပြီးနောက်မှာတော့ သေးသေးလေး ယွမ် ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပါပြီကွယ်။ အင်း၊ အင်း။ မဆိုးဘူး၊ လုံးဝကို မဆိုးဘူးပဲ။" Taoist ဆရာတော်ကြီးက ဘေးမှနေ၍ ဖြူစင်ရှည်လျားသော မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ပွတ်ရင်း မှတ်ချက်ပြုပြောဆိုလိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ်အပေါ် လေးစားမှုများက သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် ထင်ဟပ်တောက်ပနေပြီး အပြုံးအနည်းငယ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
Taoist ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် တစ်နှစ်ဆိုသည်မှာ ရှည်လျားသော ကာလတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ်၏ အသက်အရွယ်ဖြင့် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ခြင်းက လူနည်းစုသာလျှင် အောင်မြင်နိုင်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
"ဆရာ့ရဲ့ ချီးကျူးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ်က ဆရာတော်ကြီး၏ အတည်ပြုမှုကို ရရှိသွားပြီးနောက်တွင် အထူးပင် ပျော်ရွှင်နေမိသည်။
ထိုလေးဦးသားမှာ အတော်ကြာအောင် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် စစ်ဌာနချုပ် အပြင်ဘက်တွင်မူ—
အေးချမ်းတည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးမှာ အဖြူရောင် လည်ပတ်အင်္ကျီနှင့် မီးခိုးရောင် ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ပိန်ပါးသော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် စစ်ဌာနချုပ်၏ ရှေ့တံခါးပေါက်ဆီသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းလာနေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အဆက်မပြတ် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေ၏။ သူ အလွန်အကျွံ နီးကပ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တံခါးစောင့်များ၏ တားဆီးခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရသည်။
"ဒါက စစ်ဌာနချုပ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မရင်းနှီးဘူးဆိုရင် ခင်ဗျား ဝင်လို့မရပါဘူး။"
"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်က..."
"လျန်ရှန်။" ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူထွားကြီးတစ်ဦးသည် အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လာကာ ထိုလူငယ်ဆီသို့ တန်းတူညီညာ လျှောက်လာခဲ့သည်။
ဤလူသည် လုံခြုံရေးဇုန်အတွင်း၌ အတော်လေး နာမည်ကျော်ကြားသူ ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် B အခြေစိုက်စခန်း၏ နံပါတ်တစ် ကြေးစားတပ်ဖွဲ့ဖြစ်သော Fan Lian တပ်ခွဲ၏ ခေါင်းဆောင် မိုကျွင်းဖန် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ဤတံခါးစောင့်နှစ်ဦးမှာ လုံခြုံရေးဇုန်အပြင်ဘက်သို့ မစ်ရှင်ထွက်ရခြင်းကို လက်ခံရာတွင် အစိမ်းသက်သက် မဟုတ်ကြသဖြင့် မိုကျွင်းဖန်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သဘာဝအတိုင်း ချက်ချင်း မှတ်မိကြသည်။ ဤလူငယ်မှာ တပ်ခွဲခေါင်းဆောင်နှင့် ရင်းနှီးသည့် ဆက်ဆံရေးရှိပုံရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်ကြပြီး လျန်ရှန်ကို ဖြတ်သန်းခွင့် ပေးလိုက်သည်။
"ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။" မိုကျွင်းဖန်က လျန်ရှန်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်ရင်း နူးညံ့သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဤလူသားသည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးနေတတ်ပြီး ဤစုံတွဲ A ၏ လုံခြုံရေးဇုန်သို့ ခရီးထွက်လာတိုင်း မိုကျွင်းဖန် ကိစ္စများ ပြီးစီးသည်အထိ ကားထဲတွင် တရားထိုင်ခြင်းဖြင့် အချိန်ဖြုန်းကာ နာခံမှုရှိရှိ စောင့်ဆိုင်းနေတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ယခုလို လျန်ရှန်က ဤစစ်ဌာနချုပ်ဆီသို့ အရောက်လှမ်းလာခြင်းမှာ ထူးဆန်းသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် 'သူ့' ရဲ့ စွမ်းအင်ကို ခံစားလိုက်ရလို့ ဒီကို လာခဲ့တာပါ။" လျန်ရှန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ထပ်မံဝေ့ဝကြည့်လိုက်စဉ် သူ၏ မျက်ဝန်းအကြည့်တို့မှာ ပုံမှန်ကင်းမဲ့နေကျ အမူအရာအတိုင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ "သူက ပိုပြီးတော့တောင် ထူးချွန်လာပုံရတယ်။ သူ့ရဲ့ အတွင်းပိုင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက အများကြီး တိုးတက်လာတယ်။" ထိုသို့ပြောလိုက်စဥ် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးယဲ့ယဲ့လေး ပေါ်လာသည်။
မိုကျွင်းဖန်၏ နဖူးပြင်က မကျေမနပ်ဖြစ်မှုကြောင့် တွန့်သွားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အမူအရာကင်းမဲ့နေတတ်သော ဤလူငယ်သည် သူတစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးသော ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် လူအကြောင်းကို ပြောတိုင်း အမြဲတမ်း နူးညံ့စွာ ပြုံးတတ်ပေသည်။ ဘာကြောင့်ပါလိမ့်။
"မင်း ဒါကို အရင်က ပြောဖူးလား။ အဲဒီလူက A မြို့မှာ မရှိဘူးဆိုတာလေ။ ဒီနေ့ အစည်းအဝေးကို ရလာကြတဲ့သူတွေ အားလုံးက မင်း အရင်က တွေ့ဖူးပြီးသား လူတွေချည်းပဲ ဖြစ်နေတာဆိုတော့ မင်း မှားသွားတာ ဖြစ်ရမယ်။"
"အဲဒီလိုသာဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် မှားသွားတာ ဖြစ်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့ကြတာ ရီတွက်ရင် နှစ်ပေါင်းထောင်နဲ့ချီ ရှိသွားပြီပဲ..." လျန်ရှန်က ညည်းညူသလို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး ဤစကားလုံးများမှာ သူ့အတွက်သာ ရည်ရွယ်ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
"ကံကြမ္မာရဲ့ သွားရာလမ်းအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ပါလို့ မင်း အမြဲတမ်း ပြောလေ့ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား။ တကယ်လို့ အချိန်အခါ မကျသေးလို့ ဖြစ်မှာပေါ့၊ အဲဒါကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံက မင်းကို သူ့ကို ရှာတွေ့ခွင့် မပေးတာ ဖြစ်မယ်။ ကံကြမ္မာက အချိန်တန်ပြီလို့ ဆုံးဖြတ်တဲ့အခါကျရင် မင်း ဆက်မရှတော့ရင်တောင် သဘာဝကျကျနဲ့ ဆုံတွေ့ရမှာပါ။" မိုကျွင်းဖန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပလွန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "လာပါ၊ အားလုံး ပြန်ကြရအောင်။ ငါတို့မှာ မနက်ဖြန် လုပ်စရာ မစ်ရှင်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။"
"အင်း။"
မိုကျွင်းဖန်နှင့် လျန်ရှန်တို့ လူသူကင်းမဲ့ရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြားသော လူနှစ်ဦးမှာ အဆောက်အအုံထဲမှ အေးအေးလူလူ လျှောက်ထွက်လာကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ်က စကားပြောနေရာမှ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မသိစိတ်အရပင် ခေါင်းကိုမော့ကာ ထိုဘက်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"သေးသေးလေး ယွမ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။" လောင်ကျန့်ရယ်က အခြားလူတစ်ဦး ကြည့်နေသည့် လမ်းကြောင်းဆီသို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူကတော့ ပုံမှန်မဟုတ်သည့် ဘာကိုမှ မတွေ့ရပေ။
"မဟုတ်ပါဘူး... တစ်ခုခုကြောင့် ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်လို့ပါ။"