ထိုအချိန်ကျမှသာလျှင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အရပ်ပိုရှည်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သတိထားမိလိုက်သည်။ ရှေ့တုန်းကဆိုလျှင် သူသည် လောင်ကျန့်ရယ်၏ ပုခုံးစွန်းလောက်သာ ရှိခဲ့သည်။ ယခုမူ သူ့ခေါင်းထိပ်သည် ထိုစစ်သူကြီး၏ မေးရိုးအောက်နားအထိ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ်က သူ့၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် တစ်နှစ်တိတိ ကျင့်ကြံခဲ့ရသည်။ စဉ်းစားကြည့်ရုံနှင့်ပင် အံ့အားသင့်စရာကောင်းလှပေသည်။
"ကိုယ်လား၊ ကိုယ်လုပ်ခဲ့တဲ့ အထူးချွန်ဆုံးကိစ္စကလေ မင်းကို တွေးတောနေမိတာပဲပေါ့။ ရက်ပေါင်းသုံးရာကျော်လွန်တဲ့အထိ တစ်စက္ကန့်၊ တစ်မိနစ်၊ တစ်နာရီ၊ တစ်ရက်မလပ် မင်းအကြောင်းကိုပဲ တွေးနေခဲ့တာ" လောင်ကျန့်ရယ်က ဘေးသို့ ပစ်ချထားသော ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ကောက်ယူကာ ဟိုကိုင်ယွမ်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခြုံပေးရင်း တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ပါးစပ်ချိုပြီး ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့သူ။ လူဆိုးလေး" ဟိုကိုင်ယွမ်က သူ့ကို နောက်ပြောင်ရင်း တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ်က နံနက်စာအတွက် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပေးလိုက်ပြီး အစားအစာစားပြီးနောက် ထိုနှစ်ဦးသား စစ်စခန်းမှ ထွက်လာကြသည်။ တစ်နှစ်တိတိကြာပြီးနောက် လုံခြုံဇုန်ကို ပြန်လည်မြင်တွေ့ရသောအခါ အရာရာတိုင်းသည် ထူးဆန်းပြီး ရင်းနှီးမှုမရှိတော့သလို ဖြစ်နေသည်။ ယခုအခါ လုံခြုံဇုန်သည် A မြို့တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်သည်အထိ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြီး အတွင်းရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လူဦးရေမှာလည်း အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
တရားစီရင်ရာနေ့ (Judgement Day) ပြီးနောက် တစ်နှစ်ခွဲအကြာတွင် လူသားတို့သည် အန္တရာယ်များပြီး ရှုပ်ထွေးလှသော ဤကမ္ဘာကြီးတွင် ရှင်သန်နေထိုင်ရန် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အသားကျလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ လူတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ ရှင်သန်မှုကို သေချာစေရန်အတွက် ကြိုးစားအားထုတ်ရန် အပြည့်အဝ ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ့၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် ဆောင်းရာသီ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ A မြို့သည် တောင်ဘက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသော်လည်း ရာသီဥတု ပုံစံများ ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် မိုးကောင်းကင်မှ ဆီးနှင်းများ ကျဆင်းလာကာ အရာရာတိုင်းကို အဖြူရောင် အလွှာပါးတစ်ထပ် ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။ လမ်းလျှောက်သည့်အခါတိုင်း ခြေရာများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အဓိကကျသော နေရာများနှင့် လမ်းဆုံလမ်းခွများမှ ဆီးနှင်းများကို ရှင်းလင်းရမည့် နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာ အသစ်တစ်ခု ထပ်ပေါင်းပါလာခဲ့သည်။
"သေးသေးလေး ယွမ် ဆီးနှင်းမမြင်ရတာ တော်တော်ကြာပြီ မဟုတ်လား" လက်ချင်းချိတ်ထားရင်း လောင်ကျန့်ရယ်က ကောင်းကင်ဘက်သို့ မော့ကြည့်နေပြီး ညင်သာစွာ ကျဆင်းလာသော ဆီးနှင်းများကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် ဟိုကိုင်ယွမ်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"အင်း၊ တော်တော်ကြာပြီ။ တောင်ဘက်ပိုင်းမှာ ဆီးနှင်းကျမယ်လို့ လုံးဝမထင်ထားခဲ့မိဘူး" လက်ဝါးကို ဖြန့်ကာ ဆီးနှင်းများကို ဖမ်းယူရန် ဆန့်ထုတ်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ်က သဘောတူစွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။
သူ့၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကျင့်ကြံစဉ်က ဆောင်းရာသီ အစပိုင်းသာ ရှိသေးသည်။ ထိုစဉ်က ရာသီဥတုက အေးခဲလောက်အောင် မပြောင်းလဲသေးသဖြင့် ယခင်နှစ်က ဆီးနှင်းကျခဲ့ခြင်း ရှိမရှိ သူ မသိခဲ့ပေ။
သူ့၏ ဆန့်တန်းထားသော လက်ဝါးပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး အရည်ပျော်သွားသည့် ဆီးနှင်းများသည် ဟိုကိုင်ယွမ်အတွက် အေးစက်သည်ဟု မခံစားရပေ။ မိမိ၏ စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းများထဲတွင် စွမ်းအားများ လည်ပတ်နေသည့်သူတစ်ဦးအတွက် နွေရာသီ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အေးစက်သော ရာသီဥတုထဲတွင် တစ်နေ့တာလုံး ရပ်နေလျှင်ပင် သူ သေသည်အထိ အေးခဲသွားမည် မဟုတ်ပေ။ သူ့လက်ဖျားခြေဖျားများလည်း အေးခဲနာကျင်လာမည် မဟုတ်ပါ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤရှုခင်းကို သန့်စင်သော အဖြူရောင်ခြယ်သထားခြင်းကို သူ မကြိုက်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။
"မင်း နေရာလွတ် (Dimension) ထဲ ဝင်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ နှင်းမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာပြီး အထက်လူကြီးတွေကို ခေါင်းကိုက်စရာတွေ အများကြီး ပေးခဲ့တယ်။ နှင်းမုန်တိုင်းက ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ တစ်လတိုင်တိုင် ဆက်တိုက်တိုက်ခတ်ခဲ့တာ။ အဲဒါ ငြိမ်ကျသွားမှသာ ရာသီဥတုက တော်တော်မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်နွေးထွေးလာခဲ့တာ" လောင်ကျန့်ရယ်က တစ်စုံတစ်ရာ မမေးရသေးမီပင် သူ့ဘာသာ သူ ဖြေကြားလိုက်သည်။
"ဒီတစ်နှစ်အတွင်းမှာ ငါ တော်တော်များများ လွတ်သွားခဲ့ပုံပဲ" လက်ကို ဘေးသို့ ပြန်ချလိုက်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ်က လောင်ကျန့်ရယ်ကို နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ သူ့ချစ်သူ၏ လက်ကို ညှစ်လိုက်သည်။ "ဒီကစလို့ နေထွက်သည်ဖြစ်စေ၊ နေဝင်သည်ဖြစ်စေ[၁] ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမဆို ကိုယ်က အမြဲတမ်း အဖော်ပြုပေးနေမှာပါ"
"အင်းလေ"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဤကဲ့သို့ ချိုမြိန်ပြီး ကြင်နာယုယသော စကားများကို အင်မတန်မှ ပြောခဲသူဖြစ်သည်။ သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော စေတနာအစစ်နှင့် ခိုင်မာမှုတို့ကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သွားစေနိုင်ခဲ့သည်။
ရှေ့က ဦးဆောင်ကာ နောက်က လိုက်ပါရင်း ထိုစုံတွဲသည် လုံခြုံဇုန်ကိုဖြတ်ကာ ကွပ်ကဲရေးဌာနဆီသို့ ဦးတည်သွားကြပြီး ကြာရှည်စွာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ခြေရာတစ်စုံကို ချန်ထားခဲ့ကြသည်။ ကျန်ရှိနေသေးသော ခရီးလမ်းလေးတစ်လျှောက်မှာ ငြိမ်သက်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့တွင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်သားများနှင့် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြားသည် အကြီးတန်းအရာရှိ လောင်ကျန့်ရယ်က အလွန်တရာ ရုပ်ချောပြီး ဆံပင်ရှည်ရှည် လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ လက်ကို ဆွဲထားသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြရသည်။ ဤအမျိုးသားနှစ်ဦး ဘေးချင်းယှဉ်တွဲ လမ်းလျှောက်လာပုံသည် အသက်ဝင်လာသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ အလွန်တရာ ချစ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေပေသည်။
ထိုစုံတွဲသည် ကွပ်ကဲရေးဌာန၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် နောက်ဘက်မှ နူးညံ့သော်လည်း ချွန်ထက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကိုကြီးလောင်၊ မင်္ဂလာပါရှင်။ အဟ်? ဘယ်သူ့လက်ကို ဆွဲထားတာလဲ။ ဒီအလှလေးက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ ဟင်အဟ်.. ကိုကြီးက လှည့်စားတတ်တယ်ဆိုတာ သေးသေးလေး ယွမ်ကို တိုင်ပြရမယ်။ သူမရှိတဲ့ အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အလှလေးတစ်ယောက်ကို သွားကောက်လာတယ်ပေါ့လေ"
"အဟ်" ရုတ်တရက် အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ခင်ဗျား ဘာကို ရယ်တာလဲဗျ။ ခင်ဗျားကို ပြောနေတာနော် ခင်ဗျား မိန်းမကြီးရေ!!" ထိုတိုးညှင်းသော ရယ်သံကြောင့် လီချင်း၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် နီရဲလာပြီး အတန်တရား ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
"ချင်းလေးချင်း၊ တစ်နှစ်တောင် မတွေ့ရသေးဘူး၊ မင်းကတော့ တစ်စက်မှ မပြောင်းလဲသေးပါလား" ဤသို့ပြောရင်း ဟိုကိုင်ယွမ်သည် လောင်ကျန့်ရယ်၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာကာ ဒေါသထွက်နေသော သူ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
"သေ.. သေသေးလေး ယွမ်!"