သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုဟု သတ်မှတ်ထားသည့် လူများ၊ ပစ္စည်းများအပေါ်တွင် သူ၏ တစ်ကိုယ်တည်း ပိုင်ဆိုင်ချင်သော စိတ်ဆန္ဒမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ သူ၏ ကျန်ယိကို ဟယ်လျန်မင်းက စိတ်ဝင်စားနေကြောင်း ပြောပြလိုက်မည်ဆိုပါက ၎င်းသည် သူ့၏ ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကို ကူညီပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်မနေပေဘူးလား။ (စာရေးဆရာ၏ မှတ်ချက်။ သားကြီးရေ၊ နင်ကလည်း တော်တော်လေး ဗိုက်မည်းတဲ့ကောင်ပဲပေါ့လေ။)
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာနှင့် သူ့ဆီသို့ ကျရောက်လာသည့် အကြည့်ထဲမှ ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်ကို သတိထားမိလိုက်သည့် လောင်ကျန့်ရယ် ကတော့ သူ့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်လာသော အအေးဓာတ်ကို မတားဆီးနိုင်တော့ပါ။ သူက လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ချစ်သူကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်သည်။
"ကိုယ့်ရဲ့ ရွှေရင်ကိုက်၊ ကိုယ်မှားသွားပါတယ်။ ပဲစိမ်းမုန့်ထဲကို ငရုတ်သီးအနှစ် ဝင်ထည့်မိတာ ကိုယ်မှားတာပါ။ အဲဒီလို ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် စူးစူးဝါးဝါးကြီး မစိုက်ကြည့်ပါနဲ့တော့၊ မဟုတ်ရင် ကိုယ့်ရင်ဘတ်က ကြောက်လို့ ရပ်သွားလိမ့်မယ်။ ကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်လိုက်ပါဦး" ဤသို့ပြောရင်း သူက ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ လက်ကိုဆွဲယူကာ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။
"ဘာမှ မခံစားရပါဘူးနော်။ မင်းရဲ့ နှလုံးခုန်သံက အရင်လိုပဲ တည်ငြိမ်ပြီး ပုံမှန်ပါပဲ" ဟိုကိုင်ယွမ် ကတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ခေါင်းမညိတ်ဘဲ ငြင်းဆန်နေသည်။
ဤသို့ဖြင့် ထိုချစ်သူနှစ်ဦးမှာ လမ်းဘေးဈေးသည်လေး၏ ရှေ့တွင် တင်ကြိုရန်ဖြစ်ပြနေကြသဖြင့် ဈေးဝယ်လိုသည့် ဖောက်သည်အချို့မှာ ဤလူနှစ်ယောက်ကြားကို ဝင်ဖြတ်ရမလား၊ သို့မဟုတ် ပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်ရမလားဟု ဝေခွဲမရဘဲ ဝန်လေးနေကြသည်။
ဒီလူနှစ်ယောက်ကလေ... ဒီမှာ တစ်ခုခု ဝယ်ချင်လို့များလား၊ မဝယ်ချင်လို့များလား။
ထိုအချိန်တွင်ပင် ဒေါသထွက်နေသည့် ဟယ်လျန်မင်းက ဈေးတန်းနယ်မြေနှင့် လမ်းအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးပြီး လူသူကင်းရှင်းသော နေရာတစ်ခုဆီတွင် အရှိန်လျှော့ကာ ရပ်လိုက်သည်။ အမြဲတမ်း အေးစက်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိတတ်သော ဂျေမြို့တော် (J City) ၏ တပ်မှူးမှာ ယခုအခါတွင် စွယ်စုံကို ကြိတ်ထားပြီး မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်။
"အဲဒီ ရူးကြောင်ကြောင် ကောင်စုတ်လေး။ အဲဒီကောင်မှာ ငါနဲ့ မယှဉ်နိုင်တဲ့ ဘယ်လိုအရည်အချင်းမျိုးများ ရှိနေလို့လဲ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ စစ်တပ်ထဲမှာ မင်းဘေးနားမှာ ငါရှိနေခဲ့တာလေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ကို တစ်ချက်လောက်တောင် ငဲ့မကြည့်ရတာလဲ။ မုန်းစရာကြီး! တကယ် မုန်းစရာကောင်းလိုက်တာ..." မျက်နှာပေါ်ရှိ လိုင်းတိုင်းတွင် မကျေနပ်ချက်များ ပုံဖော်နေလျက်နှင့် ဟယ်လျန်မင်း၏ လက်သီးက ကြိမ်လုံးကို ကိုင်ထားသည့် လက်ကိုင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။ သူက ခဏလောက် ဆက်ပြီး ဒေါသထွက်နေပြီးနောက် အနီးဆုံးသစ်ပင်ကို ကြိမ်လုံးနှင့် ဝှေ့ယမ်းရိုက်ချလိုက်သည်။
'အစ်' ဟူသော အသံနှင့်အတူ သစ်ခေါက်ကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းအတော်များများ လွင့်ထွက်သွားသည်။
"အိုယို... အနာကြီးပဲ။ တကယ် ရက်စက်လိုက်တာ။ အဲဒီသစ်ပင်လေးကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ငါတောင် နာကျင်လာသလို ခံစားရတယ်" ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့် ကြည်လင်ချိုမြိန်သော ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်၏ အသံက ညင်သာသည့် ရယ်သံလေးနှင့်အတူ လွင့်ပျံ့လာသည်။
"ဘယ်သူလဲ!" ဟယ်လျန်မင်းက သူ့၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ချက်ချင်း လှည့်လိုက်သဖြင့် ပြန်ရုပ်သိမ်းနေသည့် ကြိမ်လုံးမှာ လေထဲတွင် လခြမ်းပုံစံ ဝဲပျံသွားပြီး အသံလာရာဆီသို့ အချွန်အတက်နှင့် တိုးဝင်သွားသည်။
လက်အိတ်စွပ်ထားသည့် လက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖမ်းဆုပ်လိုက်ကာ လေထဲမှလွင့်လာသည့် ကြိမ်လုံးကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာနှင့် လိုက်ဖက်သည့် ဖော်ရွေသော အပြုံးတစ်ခုကို ပေးလိုက်သဖြင့် နွေရာသီ၏ နေရောင်ခြည်လို အလွန်တရာ နွေးထွေးနေသည့် ပုံစံပေါ်နေစေသည်။
"တပ်မှူးကြီးခင်ဗျာ၊ ဒီကြိမ်လုံးကိုသာ ထိခိုက်ပျက်စီးသွားအောင် လုပ်မိမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကြီး ရက်ပေါင်းများစွာ နာကျင်နေရလိမ့်မယ်" လူငယ်လေးက အပြုံးမပျက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ သူက ဟယ်လျန်မင်း၏ လက်နက်ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ငါ့ကြိမ်လုံးကို လွှတ်စမ်း၊ စုတ်ပဲ့လိုက်တာ" လက်နက်၏ လက်ကိုင်ကို အားနှင့် ပြန်ဆွဲငင်လိုက်သော်လည်း ကြိမ်လုံးမှာ နည်းနည်းလေးမျှ မရွေ့သွားသည်ကို သတိထားမိသည့်အခါ ဟယ်လျန်မင်း၏ နှလုံးသားမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသည်။ သို့သော် သူက အပြင်ပန်းတွင် အံ့သြမှုကို မပြဘဲ ဒေါသနှင့် ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။
ဒီစိမ်းစိမ်းလူက အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လွန်းသည်။
"ကျွန်တော်လား... ကျွန်တော်က အာစိ ပါ။ အသစ်ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ကျွမ်းဖုန်း (Xuan Feng) ယွမ် ငှားရမ်းစစ်သည်တပ်ဖွဲ့ (mercenary squad) ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ပါ"
"အဲဒါကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်လို့လဲ။ လွှတ်စမ်း!"
"အိုယို... တပ်မှူးကြီး၊ အဲဒီလောက်ကြီး ဒေါသမထွက်ပါနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော် လွှတ်ပေးပါ့မယ်၊ ဟုတ်ပြီလား?" အာစိဟု သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်သည့်လူက လက်ကိုလွှတ်ပေးလိုက်ပြီး လက်နက်၏ လွှမ်းခြုံနိုင်သည့် အကွာအဝေးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ခွာသွားသည်။ "တပ်မှူးကြီး၊ ဒီအောက်ကျို့လှတဲ့လူက တပ်မှူးကြီးဆီကို အကူအညီတောင်းဖို့ လာခဲ့တာပါ။ ဒီအောက်ကျို့လှတဲ့လူကို ကူညီပေးဖို့ တပ်မှူးကြီး ဆန္ဒရှိမလား မသိဘူး?"
"ဟွန့်၊ ဒီတပ်မှူးရဲ့ အကူအညီကို တောင်းချင်တာပေါ့။ မင်းက ဘယ်သူမို့လို့လဲ!" ဟယ်လျန်မင်းက အေးစက်စက် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ကြိမ်လုံးကို ခွေလိုက်ကာ ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။
"တပ်မှူးကြီး၊ တကယ်တော့ ဒါက ကျွန်တော့်ကို ကူညီတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက တပ်မှူးကြီး ကိုယ်တိုင်အတွက်ကို ကူညီတာ ဖြစ်ပါတယ်။" ထွက်ခွာသွားမည့် ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အာစိ၏ အသံက ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်ရှိနေသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီကိစ္စက အဆင့်မြင့်အရာရှိ လောင် လောင်ကျန့်ရယ် နဲ့ ပတ်သက်နေလို့ပါပဲ"
"ဘာ?!"