Rebirth of MC – အခန်း ၁၅
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။
ထိုအဘိုးအိုမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်နောက်တွင် စိတ်ဓာတ်ကျကာ ညှိုးငယ်စွာထိုင်နေသည်။ ကုန်ပစ္စည်းများ မရောင်းရသဖြင့် စိတ်မသာမယာဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် အနေဖြင့်မူ ဈေးသက်သာသည့်အချက်က ဆွဲဆောင်နေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"အဘိုးရေ၊ တရုတ်ဂေါ်ဖီထုပ်တွေအပြင် တခြားဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေရော ရှိသေးလားခင်ဗျ" ဆိုင်ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူက အစိမ်းရောင်လတ်ဆတ်နေသော အရွက်တစ်ရွက်ကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။
အတိတ်ဘဝက သူသည် စားသောက်ကုန်ဈေးကွက်သို့ တစ်ခါမျှမရောက်ဖူးသော်လည်း သူငှားနေသည့် တိုက်ခန်းအောက်တွင် ဈေးလေးတစ်ခုရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် ဈေးဝယ်နေကြသည့် အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးများ၏ ဈေးဆစ်သံများနှင့် စကားပြောသံများကို သူ မကြာခဏ ကြားဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် ပိုးကောင်ကိုက်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာ ပိုးသတ်ဆေး အလွန်အကျွံသုံးစွဲထားခြင်းမရှိဘဲ ပိုးကောင်မကိုက်ထားသည်များထက် စားသုံးရန် ပို၍စိတ်ချရကြောင်း သူသိထားသည်။
သူကြားဖူးသည်များ မှန်၊ မမှန် သူကိုယ်တိုင် အသေအချာမသိသော်လည်း ယခုသူ့မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရသည့် အဘိုးအို၏ဆိုင်မှ ဂေါ်ဖီထုပ်အရွက်များတွင် ပိုးကောင်ကိုက်ထားသော အပေါက်အနည်းငယ်ရှိနေသည်။ အပေါ်ဆုံးအရွက်များကို လှန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အသက်ဝင်နေသည့် ပိုးကောင်အချို့ပင် ထွက်ကျလာသေးသည်။
အကယ်၍ ပိုးကောင်များက တက်ကြွစွာ ခုန်ပေါက်နေသေးလျှင် ဤကုန်ပစ္စည်းများမှာ စားသုံးရန် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ချရသည်မှာ သေချာသည်။
"ရှိတာပေါ့၊ ရှိတာပေါ့! အိမ်မှာ ဂေါ်ဖီထုပ်တွေတင်မကဘူး၊ ကောက်ပဲသီးနှံတွေနဲ့ တခြားအစိမ်းရောင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေလည်း ရှိသေးတယ်... ဒီအကိုလေးကတော့..." ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းသည့် အဘိုးအိုမှာ ရိုးသားဖြူစင်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပြီး ထိုစကားကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် တောက်ပသွားသည်။
"အဘိုးဆီမှာရှိတဲ့ တရုတ်ဂေါ်ဖီထုပ်တွေကို ကျွန်တော် အကုန်ယူမယ်" အဘိုးအို၏စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ အဘိုးရယ်၊ အဘိုးရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ တခြားသူတွေထက် ဈေးတစ်ဝက်နဲ့ ရောင်းနေရတာလဲခင်ဗျ"
ဟိုကိုင်ယွမ် က သူ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို အကုန်ဝယ်ယူတော့မည်ဟု ကြေညာလိုက်သည့်အခါ ထိုအဘိုးအို၏ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ဝဲတက်လာရသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များအားလုံး၏ စုစုပေါင်းတန်ဖိုးကို တွက်ချက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးအို၏ မျက်ရည်ကျလွယ်သော အိုမင်းရင့်ရော်နေသည့် မျက်လုံးအိမ်များမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် က ဂေါ်ဖီထုပ်များကို ဝါးဖြင့် ရက်လုပ်ထားသည့်ခြင်းထဲသို့ ကူညီထည့်ပေးနေရင်း အဘိုးအို၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်နေလိုက်သည်။
အကြောင်းစုံကို သိလိုက်ရသည်မှာ အဘိုးအိုနေထိုင်သည့်ရွာသည် V မြို့၏ မြောက်ဘက်စွန်းရှိ တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သောဆယ်ရက်ခန့်က မြို့ကိုဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသည့် မုန်တိုင်းကြောင့် တောင်ပေါ်လမ်း၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် မြေပြိုမှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ရွှံ့နွံများ၊ ကျောက်တုံးကြီးများနှင့် မြေသားများက လမ်းကိုပိတ်ဆို့သွားခဲ့ပြီး ရွာထဲသို့ အသီးအရွက်များ လာရောက်ကောက်ယူလေ့ရှိသည့် ကားများ ဝင်ရောက်၍မရတော့ပေ။ ရွာထဲမှလည်း ဘယ်သူမှထွက်၍မရ၊ အပြင်ကလည်း ဘယ်သူမှ ဝင်၍မရ ဖြစ်သွားသည်။ ဤအဘိုးအိုတစ်ယောက်သာ ရွာသားအချို့၏ အကူအညီဖြင့် တောင်ပေါ်လမ်းကိုဖြတ်၍ ဂေါ်ဖီထုပ်တစ်လှည်းကို ခက်ခက်ခဲခဲ သယ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဈေးနှုန်းကိုလျှော့ချ၍ ရောင်းချခြင်းဖြင့် လမ်းပေါ်ရှိ အမှိုက်သရိုက်များကို ရှင်းလင်းပေးမည့် ကုမ္ပဏီ၏ အလုပ်သမားအဖွဲ့ကို ငှားရမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဈေးနှုန်းကို အလွန်အမင်း သက်သာအောင် သတ်မှတ်လိုက်မိသောကြောင့် လူများက မဝယ်ရဲကြဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ဟိုကိုင်ယွမ် က အလွန်တန်သည့်ဈေးဖြင့် အခွင့်အရေးကို ရယူလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ အဘိုးအိုထံမှ အချက်အလက်များကို သူထပ်မံစုံစမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့ရွာတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များသာမက အခွံမာသီးများ၊ ပြောင်းဖူး၊ အာလူး၊ ဖရဲသီးအမျိုးမျိုးတို့ကိုပါ စိုက်ပျိုးကြသည်ဟု သိရသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရသွားသည်။
သူသည် ထိုနေရာမှာပင် ထိုအဘိုးအိုနှင့် သူ၏ရွာကို အသီးအရွက်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်မှာယူမှုအတွက် တာဝန်ခံခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဂေါ်ဖီထုပ်ခြင်းတစ်ခြင်းလုံးကို ဝယ်ယူရာတွင် ငါးရာကျပ်ကျော်ခန့်သာ ကုန်ကျသည်။ အဘိုးအိုအနေဖြင့် အလုပ်သမားအဖွဲ့ကို ငှားရမ်းလိုပါက ဂေါ်ဖီထုပ်ခြင်းအများအပြား ရောင်းချမှသာ တတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စီးပွားရေးစာချုပ်တစ်ခု ချုပ်ဆိုရန် လူတစ်ယောက်ကို သွားရှာလိုက်ပြီး အဘိုးအိုအား အသီးအရွက် အမြောက်အမြား ဝယ်ယူရန် အစီအစဉ်ရှိကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ သူသည် အဘိုးအိုအား စရန်ငွေအဖြစ် ငါးထောင်ကျပ်ကို အရင်ပေးလိုက်ပြီး ဆယ်ရက်မြောက်နေ့တွင် အဘိုးအိုက သူ့အား ရွာသို့ လိုက်ပို့ပေးရမည်ဖြစ်သည်။
တစ်ယောက်က လက်မှတ်ရေးထိုးပြီး နောက်တစ်ယောက်က လက်မနှိပ်၍ အတည်ပြုလိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ထံမှ ငါးထောင်ကျပ်ကို လက်ခံရရှိလိုက်သည့်အခါ အဘိုးအို၏ မျက်ရည်များမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ ရွာ၏လိပ်စာကို ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် အဘိုးအိုသည် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားသည်။
အသီးအရွက်ကိစ္စကို ပြီးစီးအောင်လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျိုးစေ့များဝယ်ယူရန် လမ်းကြောင်းအတိုင်း အများပြည်သူသုံးယာဉ်ဖြင့် အမြန်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အသားမျိုးစုံ (ကြက်၊ ဘဲ၊ ငန်း၊ ဆိတ်၊ အမဲသား) များ အမြောက်အမြား ဝယ်ယူရန် အသားသတ်ရုံသို့ သွားရောက်သည်။ ထိုမှတစ်ဖန် ရေထွက်ပစ္စည်းဈေးသို့သွားကာ ကဏန်း၊ ပုစွန်၊ ငါးကြင်းများနှင့် ရေမှော်၊ ပင်လယ်ရေမှော်ကဲ့သို့သော ပင်လယ်စာများကို ဝယ်ယူပြန်သည်။
ဤအလုပ်များဖြင့် တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ညနေ လေးနာရီအချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် တစ်ယောက် ပင်ပန်းလွန်း၍ တစ်ပိုင်းတစ်စ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အများပြည်သူသုံးယာဉ်ကို ထပ်မံစီးနင်း၍ ဂိုဒေါင်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များတင်ဆောင်လာသည့် ကားအချို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပစ္စည်းများအားလုံးကို ဂိုဒေါင်ထဲသို့ ချပေးရန် နောက်ထပ်တစ်နာရီခန့် ကြာသွားသည်။ ငွေရှင်းပြီးသည်နှင့် ကားအချို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ဂိုဒေါင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် ရိုလာတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ရောက်ရှိလာသမျှ ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များကို သူ၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ အဘိုးအိုတစ်ယောက်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းသည့် အဘိုးအိုပင် ဖြစ်သည်။ တံခါးကို လိပ်တင်လိုက်သည့်အခါ အဘိုးအိုနှင့်အတူ အရပ်မြင့်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားသည့် လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် အစောပိုင်းက ဟိုကိုင်ယွမ် ဝယ်ယူခဲ့သည့် ဂေါ်ဖီထုပ်များဖြင့် ပြည့်နေသော လှည်းကြီးကို ဆွဲလာခြင်းဖြစ်သည်။ သူပေးလိုက်သည့် ငွေများကြောင့် လမ်းပွင့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
"သူဌေးလေးရေ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ရောက်ပါပြီ။ ဆယ်ရက်မြောက်နေ့ နေ့လယ်ကျရင် တောင်ပေါ်လမ်းလမ်းဆုံမှာ ကျွန်တော် စောင့်နေပါ့မယ်။"
"ကောင်းပါပြီ။"
အဘိုးအို၏ အမိန့်ပေးချက်အရ ထိုလူကြီးက လေးလံသောလှည်းကို ဂိုဒေါင်ထဲသို့ တွန်းသွင်းပေးလိုက်ပြီး အဘိုးအိုနှင့်အတူ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားသည်။