Rebirth of MC – အခန်း ၁၄
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ သက်ဝင်စေလိုက်သည်။ အထဲတွင် မက်မွန်စေ့ တစ်ခုသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ တည်ရှိနေဆဲပင်။ ၎င်း၏ အသွင်အပြင်မှာ မနေ့ကအတိုင်းပင် ဖြစ်နေပြီး ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။
သူသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ထို မက်မွန်စေ့ ကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် သာမန် မက်မွန်စေ့ တစ်စေ့ကဲ့သို့ပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ သူသည် ဤ မက်မွန်စေ့ ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်ထိ အောင်မြင်မှု မရသေးပေ။ သို့သော်လည်း သူသည် လက်မလျှော့ခဲ့ပါ။ သူသည် မက်မွန်စေ့ ၏ ဖြစ်တည်မှုသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိရှိထားသည်။
ဝါးခွက်ကို နဂါးပါးစပ်အောက်တွင် ခံထားလိုက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အောက်သို့ စီးကျလာသော ငွေရောင်ရေစက်များကို စုဆောင်းလိုက်သည်။ ခွက်ထဲရှိ အရည်ပမာဏ တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ထိုစမ်းရေသည် ထူးထူးခြားခြား ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ထိုအလင်းတန်းသည် သူ့ကို အလွန်နှစ်သိမ့်မှု ခံစားရစေသည့် အာရုံတစ်မျိုးကိုပါ ပေးစွမ်းနေသည်။
ခွက်ပြည့်သွားသောအခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မက်မွန်စေ့ ကို စိုက်ပျိုးထားသည့်နေရာသို့ ပြန်သွားပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ ဝါးခွက်ကို နှုတ်ခမ်းနားသို့ ကပ်လိုက်ပြီး စုဆောင်းထားသော အရည်၏ တစ်ဝက်ကို သောက်ချလိုက်သည်။ စမ်းရေ၏ အရသာမှာ အလွန်ကြည်လင်ချိုမြိန်ပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် ရေခဲကဲ့သို့ အေးမြသော ခံစားမှုကို ပျံ့နှံ့သွားစေသည်။ စမ်းရေသည် လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဆင်းသွားသည့်အခိုက်တွင် အလွန်ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။
၎င်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသော ခံစားချက်ဖြစ်သော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပျော်မြူးလွန်မသွားဘဲ ကျန်ရှိနေသော စမ်းရေတစ်ဝက်ကို မြေမြှုပ်ထားသည့် အစေ့ပေါ်သို့ လောင်းချပေးရန် သတိရနေဆဲဖြစ်သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ငွေရောင်ရေစက် နောက်ဆုံးတစ်စက်သည် မက်မွန်စေ့ ကို ဖုံးအုပ်ထားသော မြေကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့် မြေပြင်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ မြေကြီးထဲမှ အပင်ငယ်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
"ဒါက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ!" ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်သည်။ မက်မွန်စေ့ အညှောက်ပေါက်လာပါက တာအိုအနုပညာကို စတင်ကျင့်ကြံနိုင်မည်ဟု စာအုပ်ထဲတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားသည်။ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏ ရင်ခုန်သံများမှာလည်း မြန်ဆန်လာသည်။
ဝါးအိမ်သို့ ပြန်သွားပြီးနောက် တံခါးဝတွင် ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ယှဉ်ကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ စာအုပ်ထဲတွင် ရေးသားထားသည့် လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လိုက်နာကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မခံစားရပေ။ သို့သော် အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နွေးထွေးသော လေစီးကြောင်းတစ်ခုသည် အလျင်စလိုမရှိဘဲ တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားနေသည်ကို စတင်သတိပြုမိလာသည်။ ပြောစရာမလိုအောင်ပင် ၎င်းသည် ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက် အလွန်ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။
ဤ တာအိုအနုပညာကို ကျင့်ကြံရသည်မှာ အချိန်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်မည်ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် အစက ထင်ထားခဲ့မိသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤအချက်က သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ မနေ့က ခံစားခဲ့ရသည့် နွေးထွေးသော လေစီးကြောင်းသည် ယခုအချိန်ထိ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တရွေ့ရွေ့ စီးဆင်းနေဆဲဖြစ်ကြောင်းကို သူ အနည်းငယ် နောက်ကျမှ သတိပြုမိလိုက်သည်။ မကြာသေးမီက အညှောက်ပေါက်လာသည့် မက်မွန်စေ့ ကို မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်လည်း ထပ်မံ၍ အံ့အားသင့်ရပြန်သည်။ အရွက်သေးသေးလေး နှစ်ရွက်သာ ရှိခဲ့သည့် ထိုအပင်ငယ်လေးသည် ယခုအခါ အရွက်လေးရွက် ဖြစ်လာပြီး တစ်လက်မခန့် ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့သည်။
"ဒါ... ဒါက အရမ်းမြန်လွန်းမနေဘူးလား"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် မနေ့က သူ ချက်ပြုတ်ထားခဲ့သည့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်နှင့် ဗိုက်ဆာနေသည့် အကြောင်းကို ပြန်သတိရသွားသည်။ ချက်ချင်းပင် ဗီရိုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ တစ်ညလုံး စိမ်ထားသဖြင့် ခေါက်ဆွဲများ ဖောင်းပွနေလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ခေါက်ဆွဲဖတ်များ တစ်စမျှ ဖောင်းပွမနေသည့်အပြင် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ပန်းကန်၏ အပူချိန်မှာ အရေပြားကိုပင် ပူလောင်စေနိုင်လောက်အောင် ပူနေသေးသည်။
အို ဘုရားသခင်၊ ဒီ နေရာလွတ် (Dimension) က အရမ်းကို မယုံနိုင်စရာပဲ။
ညစာရော မနက်စာပါ ဖြစ်သွားသည့် ခေါက်ဆွဲကို အမြန်စားသောက်ပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အဝတ်အစားလဲလှယ်လိုက်သည်။ ကျောပိုးအိတ်ကို ပခုံးပေါ်လွယ်ကာ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းလိုက်ပြီးနောက် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဟိုတယ်၏ ပြန်ကြားရေးဌာနတွင် အခန်းသော့ကို ပြန်အပ်ပြီးနောက် တစ်နေ့တာ၏ တာဝန်ကို စတင်ရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။
သူ အရင်ဆုံးလုပ်သည့်အရာမှာ လူသူကင်းမဲ့သည့် ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တွင် အလတ်စား ဂိုဒေါင်တစ်လုံးကို ငှားရမ်းခြင်းဖြစ်သည်။ သူ ဝယ်ယူရမည့် ပစ္စည်းများမှာ ပမာဏ အလွန်များပြားသည့်အတွက် ဤဂိုဒေါင်ရှိမှသာ လူများကို လှည့်ဖြားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ပစ္စည်းများ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ၎င်းတို့ကို နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ချက်ချင်း သွတ်သွင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ညဘက်တွင်လည်း ဤနေရာ၌ပင် အိပ်စက်နိုင်သဖြင့် ဟိုတယ်ခအတွက် ကုန်ကျမည့် ငွေကြေးများကို သက်သာစေမည်ဖြစ်သည်။
ဂိုဒေါင်ငှားရမ်းခြင်းဆိုင်ရာ အရောင်းအဝယ်ကို အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဆယ်ရက်အတွက် ဒေါ်လာတစ်ထောင် ကျသင့်ခဲ့သည်။ ဂိုဒေါင်ပိုင်ရှင် ပေးထားသည့် လိပ်စာအတိုင်း ရောက်သွားသောအခါ အခြားတစ်ဖက်မှ လူမှာ ဂိုဒေါင်ရှေ့တွင် စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ တွေ့ဆုံသည်နှင့် ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ပိုင်ရှင်သည် သော့ကို အမြန်ပေးအပ်ကာ ဆယ်ရက်ပြည့်လျှင် သော့ပြန်ယူရန် လာမည်ဖြစ်ကြောင်း မှာကြားပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။
သော့ကို ရရှိပြီးသည်နှင့် သူသည် V မြို့၏ အကြီးဆုံး ဆန်စပါးဈေးသို့ တန်းမတ်သွားပြီး ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်အတွက် အသက်သာဆုံး ဈေးနှုန်းကို ညှိနှိုင်းရန် ကြီးကြပ်ရေးမှူးနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ တစ်မျိုးလျှင် ဂျင် (Jin) သုံးထောင်စီ မှာယူလိုက်သည်။ ဤမျှကြီးမားသော အမှာစာကြောင့် ကြီးကြပ်ရေးမှူးမှာ အံ့ဩသွားသည်ကို သိသာစွာ မြင်နိုင်သည်။
သို့သော် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ငွေသားဖြင့် ကြိုတင်ငွေကို တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပေးအပ်လိုက်သည့်အခါ ထိုကြီးကြပ်ရေးမှူးသည် အံ့အားသင့်နေသည့် ခံစားချက်ကို မြိုသိပ်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အမှာစာကို အကောင်းဆုံး ဆောင်ရွက်ပေးမည်ဟု ပျော်ရွှင်စွာ ကတိပေးလိုက်သည်။ အဆုံးစွန်၌ သူ (ကြီးကြပ်ရေးမှူး) ငွေရလျှင်ပြီးရော၊ ဒီကောင်လေး (ဟိုကိုင်ယွမ်) က ဆန်တွေ၊ ဂျုံမှုန့်တွေ အများကြီးနဲ့ ဘာလုပ်လုပ် ဘာမှဆိုင်သည်မဟုတ်ပေ။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ငှားထားသည့် ဂိုဒေါင်လိပ်စာကို ကြီးကြပ်ရေးမှူးထံ ပေးအပ်လိုက်ပြီး အမှာစာကို အမြန်ဆုံး ပြင်ဆင်၍ ပို့ပေးရန် ပြောလိုက်သည်။ အချိန်ကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးဘဲ သူသည် ဆန်စပါးဈေးမှ V မြို့၏ သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။ ဒုတိယမြောက် ဈေး၏ ကြီးကြပ်ရေးမှူးကို ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် မုန်ညင်းဖြူ ရောင်းနေသည့် သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးနှင့် တိုက်မိသွားသည်။ အခြားဆိုင်များက မုန်ညင်းဖြူတစ်ဂျင်ကို သုံးဒေါ်လာဖြင့် ရောင်းနေချိန်တွင် ဤသက်ကြီးရွယ်အိုကမူ တစ်ဝက်ဈေးဖြင့်သာ ရောင်းချနေသည်။
ဤသက်ကြီးရွယ်အို၏ ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်သက်သာလွန်းနေ၍လား မသိ၊ ဈေးထဲတွင် လူများ အတော်အတန် ရှိနေသော်လည်း မည်သူမျှ ထိုအဘိုးအိုထံမှ မုန်ညင်းဖြူကို ဝယ်ယူရန် စိတ်မဝင်စားကြပေ။ စိမ်းလန်းလတ်ဆတ်နေသော မုန်ညင်းဖြူများကို ကြည့်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူသည် မဆိုင်းမတွပင် ထိုအဘိုးအိုထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အဘိုးအို၏ ရှေ့တွင်ပုံထားသည့် မုန်ညင်းဖြူများသည် အလွန်လတ်ဆတ်ပြီး အရည်အသွေးကောင်းမွန်ကြောင်း သူ သတိပြုမိသည်။ ဈေးကွက်အတွင်းရှိ အခြားသူများက မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤမျှအရည်အသွေးကောင်းပြီး ဈေးသက်သာသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လျစ်လျူရှုထားကြသနည်းဟု သူ အံ့ဩမိသည်။
"အဘ... ဒီမုန်ညင်းဖြူတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော် ဝယ်ချင်လို့၊ တစ်ဂျင်ကို ဘယ်လောက်နဲ့ ပေးနိုင်မလဲခင်ဗျာ"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စကားကြောင့် အဘိုးအိုမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းနှင့် ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုတို့ ရောထွေးနေသည်။
"တကယ်လား လူလေး... ဒီမှာရှိသမျှ အကုန်လုံးကို ဝယ်မှာလား။ ငါ့မှာ အကုန်လုံးပေါင်းရင် ဂျင်ငါးရာလောက် ရှိတယ်။ လူလေးသာ အကုန်ယူမယ်ဆိုရင် တစ်ဂျင်ကို နှစ်ဒေါ်လာနှုန်းနဲ့ပဲ ပေးလိုက်ပါ့မယ်"
ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးထက်ပင် ပိုမိုသက်သာသော ဈေးနှုန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ဈေးဆစ်ခြင်းမပြုတော့ဘဲ အဘိုးအို၏ မုန်ညင်းဖြူ အားလုံးကို ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီအဘ၊ အားလုံးကို ကျွန်တော် ယူပါ့မယ်။ အဘဆီမှာ အခြား ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေရော ရှိသေးလားခင်ဗျာ"
အဘိုးအိုသည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူ၏ အခြားရောင်းကုန်များဖြစ်သော ဂေါ်ဖီထုပ်၊ ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် အာလူးများကိုပါ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြသတော့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အဘိုးအို၏ ကုန်ပစ္စည်းများ အားလုံးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ အားလုံးမှာ အလွန်လတ်ဆတ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် အဘိုးအိုထံမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အမျိုးမျိုးကို အမြောက်အမြား ဝယ်ယူရန် စီစဉ်လိုက်သည်။
ငွေပေးချေမှုပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အဘိုးအိုအား သူငှားထားသည့် ဂိုဒေါင်လိပ်စာကို ပေးလိုက်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းများကို ထိုနေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် ပြောကြားလိုက်သည်။ အဘိုးအိုသည်လည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ကုန်ပစ္စည်းများကို ပို့ဆောင်ပေးမည်ဟု ကတိပြုသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဂိုဒေါင်သို့ ပြန်သွားပြီးနောက် တစ်နေ့တာအတွင်း သူဝယ်ယူထားသည့် ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စနစ်တကျ စီစဉ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤပစ္စည်းများအားလုံးသည် နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပါက သူ၏ စားနပ်ရိက္ခာအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။ သူသည် ဤအခွင့်အရေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ထားရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။
ဤအပိုင်းတွင် ဘာသာပြန်ရန်အတွက် အကြောင်းအရာ (Content) မပါဝင်ပါ။ တင်ပြထားသော စာသားများမှာ ဝဘ်ဆိုက်၏ အသုံးပြုသူ အင်တာဖေ့စ် (UI) အစိတ်အပိုင်းများ၊ စတစ်ကာများနှင့် အီမိုဂျီများသာ ဖြစ်နေပါသည်။
ကျေးဇူးပြု၍ ဝတ္ထု၏ နောက်ထပ် အပိုင်း (သို့မဟုတ်) အကြောင်းအရာပါဝင်သည့် စာသားများကို ပေးပို့ပေးပါရန် မေတ္တာရပ်ခံအပ်ပါသည်။
ဤအပိုင်းတွင် ဝတ္ထု၏ အကြောင်းအရာများ မပါဝင်ဘဲ ဝဘ်ဆိုက်၏ အသုံးပြုသူ အင်တာဖေ့စ် (UI)၊ စတစ်ကာများ၊ အမှားပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် ဆက်တင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အချက်အလက်များသာ ပါဝင်နေပါသည်။ ဝတ္ထု၏ နောက်ထပ် အပိုင်းကို ဆက်လက်ပေးပို့ပေးပါရန် မေတ္တာရပ်ခံအပ်ပါသည်။