အခန်း ၁၆
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူသည် အလွန်ထူးဆန်းသည့် နေရာတစ်ခု၌ ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဤနေရာသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး အဆုံးအစမဲ့သော နေရာလွတ် (Dimension) တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ရှိနေ၏။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ တာအိုဘိုးဘေး ပင် ဖြစ်သည်။ တာအိုဘိုးဘေး က သူ့ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ တပည့်လေး၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ ဒီကို ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ" ဟု တာအိုဘိုးဘေး က တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဆရာ၊ ဒါ ဘယ်နေရာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
တာအိုဘိုးဘေး က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေဟာနယ်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုစာအုပ်မှာ နဝမနဂါးကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ကျမ်း ဖြစ်သည်။ "ဒါက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ။ ဒီကျမ်းကို လေ့လာခြင်းအားဖြင့် မင်းဟာ အဆင့်မြင့်ဆုံးသော စွမ်းအားတွေကို ရရှိလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သတိထား၊ လမ်းကြောင်းက လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး။"
ထို့နောက် တာအိုဘိုးဘေး သည် သူ့လက်ထဲသို့ အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မက်မွန်စေ့ ဖြစ်သည်။ "ဒီအရာက မင်းကို အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ကူညီလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ သတိထားရမှာက နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ တွေပဲ။ သူတို့က မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို လိုချင်နေကြတာ။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ထိုပစ္စည်းများကို လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ ဆရာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ကြိုးစားသွားမှာပါ။"
တာအိုဘိုးဘေး သည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ စွမ်းအားသစ်များကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားနေမိသည်။
ရှစ်ရက်တာ ကာလအတွင်းမှာပင် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ အတိုင်းအတာမဲ့ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲ၌ စားသောက်ကုန်ပစ္စည်းများ အပုံလိုက်ကြီး စုပုံနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်၊ ခေါက်ဆွဲခြောက်၊ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ထုပ်များ၊ မန်တိုမုန့်များ၊ ဂေါ်ဖီထုပ်များ၊ အသားအမျိုးမျိုး၊ အစေ့အဆန်များနှင့် ပလတ်စတစ်ဘူး အမျိုးမျိုး တစ်ရာကျော်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
ထိုပစ္စည်းပုံကြီးကို ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် သူ၏ရင်ထဲတွင် ကျေနပ်အားရမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသည်။ ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် ငွေကို ရေလိုသုံးစွဲခဲ့ရာ ဒေါ်လာ ခုနစ်သန်း ရှိခဲ့သည်မှာ လျင်မြန်စွာပင် လျော့နည်းသွားပြီး သုံးသန်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ နေ့အချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် အပြင်ထွက်လေ့ရှိပြီး ညဘက်ရောက်လျှင်မူ "နဝမနဂါးကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ကျမ်း" ပထမအဆင့်ကို ကျင့်ကြံလေ့ကျင့်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ကျင့်ကြံပါက အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုထိရောက်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် တစ်ညလုံး ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် သူသည် တစ်ညလုံး ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်အနားယူလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်ရောက်လျှင် သူသည် နဂါးကဲ့သို့ သန်မာပြီး ကျားကဲ့သို့ အားအင်အပြည့်ဖြင့် လန်းဆန်းတက်ကြွနေတတ်သည်။
ညစဉ် ကျင့်ကြံမှုများနှင့်အတူ ဟိုကိုင်ယွမ် သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စီးဆင်းနေသော ထူးဆန်းသည့် နွေးထွေးသော စွမ်းအားစီးကြောင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုအားကောင်းလာသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူစိုက်ပျိုးထားသည့် မက်မွန်စေ့ သည်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့်အတူ ကြီးထွားလာပြီး နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း ရင့်ကျက်လာသည်။ ယခုအခါတွင် ၎င်းသည် အမြင့် တစ်ဝက်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အရွက်များ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေပုံမှာ မည်သို့ပင် ကြည့်ကြည့် ချစ်ခင်နှစ်သက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တိုးတက်လာပြီး မက်မွန်ပင်ငယ်လေး၏ အမြင့်မှာလည်း တိုးတက်လာသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် အတွက်မူ နံနက်တိုင်း အိပ်ရာထချိန်တွင် ပြဿနာကြီးတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တစ်ညလုံး ကျင့်ကြံပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့တွင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသော်လည်း၊ သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် မည်းနက်နေသည့် အညစ်အကြေး အလွှာတစ်ခု အမြဲတမ်း ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအညစ်အကြေးမှာလည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပိုမိုများပြားလာပြီး အနံ့အသက်မှာလည်း အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။
ကံကောင်းသည်မှာ ဂိုဒေါင်ထဲတွင် ရေပိုက်လိုင်းများ ကိုယ်ပိုင်ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နေ့စဉ် နံနက်စောစောအချိန်တွင် ဟိုကိုင်ယွမ် ပြုလုပ်လေ့ရှိသည့် ပထမဆုံးအလုပ်မှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရင်းနှင့်ပင် သူသည် အခြားထူးခြားသည့်အချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ယခုအချိန်သည် မေလလယ်ကာလ ဖြစ်သောကြောင့် နံနက်ခင်းတွင် အပူချိန်မှာ အတော်လေး နိမ့်နေသည်။ သို့သော် သူသည် ရေအေးဖြင့် ရေချိုးနေသော်ငြား အေးစိမ့်ခြင်းကို လုံးဝ မခံစားရပေ။ ယင်းအစား သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ နွေးထွေးပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေသည်။ ထိုမည်းနက်သော အညစ်အကြေးများကို ဆေးကြောလိုက်ပြီးသည့်နောက်တွင် သူ၏ အရေပြားအရောင်မှာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာပြီး နူးညံ့ပျော့ပျောင်းကာ ကြည်လင်သန့်ရှင်းနေသည်ကိုလည်း သူ သတိပြုမိသည်။ အမည်းစက်တစ်ခုမျှပင် ကျန်ရစ်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ သူသည် လူတစ်ယောက်လုံး လုံးဝပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
ဤအချက်က ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ဝမ်းသာအားရဖြင့် ရင်ထဲမှနေ၍ အော်ဟစ်လိုက်မိစေသည်။ သူ၏ တာအိုဘိုးဘေး ပေးခဲ့သည့် ကျင့်စဉ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။
ယနေ့သည် နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်သည့်အတွက် သူသည် အစားအသောက်များကို ထပ်မံဝယ်ယူရန် အစီအစဉ်မရှိတော့ပေ။ ဦးစွာ သူသည် စာအုပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သွားကာ အစုံအလင်ပါဝင်သည့် ဟင်းချက်နည်းစာအုပ်များစွာကို ရှာဖွေဝယ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အရည်ပျော်ဓာတ်ငွေ့ (LPG) ရောင်းသည့်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ကာ ဓာတ်ငွေ့ဘူး တစ်ရာနှင့် ဂက်စ်မီးဖို အများအပြားကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ဆိုင်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးထံမှ ယင်းတို့ကို မည်သို့အသုံးပြုရမည်၊ မည်သို့တပ်ဆင်ရမည်နှင့် ပြုပြင်ရမည်တို့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ သင်ယူမှတ်သားလိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ထက်မြက်သော ဦးနှောက်ကျေးဇူးကြောင့် သူသည် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ယင်းတို့ကို အသုံးပြုတတ်သွားသည်။
ဓာတ်ငွေ့ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူသည် မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်း ရောင်းသည့်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ကာ အိုးများ၊ ဒယ်အိုးများ၊ ဇလုံများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်လှီးသည့် အသားတုံးများ၊ မီးဖိုချောင်သုံးဓားများ စသည်တို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အနာဂတ်တွင် အသုံးဝင်နိုင်သည်ဟု ထင်ရသမျှ အရာအားလုံးကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် သူသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်လွန်ကာလ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည့် ယာဉ်တစ်စီးအပြင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်အတွက် ဓားများနှင့် သံပိုက်လုံးများကဲ့သို့သော လက်နက်များလည်း လိုအပ်သေးသည်။ ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်တွင် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုအပြင် ဖုတ်ကောင်များနှင့် သွေးဆာနေသည့် နတ်ဆိုးပုရွက်ဆိတ်များ များ ရှိနေသေးသည်ကို သူ မမေ့လျော့ပေ။
ကားအမျိုးအစားများစွာ ရှိနေသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်စိထဲတွင် သင့်လျော်သည်ဟု ယူဆရသည့်ကား တစ်စီးမှ မရှိပေ။ ထို့ပြင် သံပိုက်လုံးများနှင့် သံဘီးတပ်ထားသော ကားများကို ရောင်းချသည့်ဆိုင်ကိုလည်း သူ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အားကစားဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ဦးစွာသွားရောက်၍ အားကစားရိုက်တံ တစ်ရာကို ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အားကစားဆိုင်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူသည် တက္ကစီတစ်စီးကို ငှားရမ်းကာ V မြို့၏ မြေအောက်မှောင်ခိုဈေးသို့ တိုက်ရိုက်သွားလိုက်သည်။
ယခင်က ဟိုကိုင်ယွမ် သည် အလွန်ပုန်ကန်တတ်သူဖြစ်ပြီး မြေအောက်မှောင်ခိုဈေးကဲ့သို့ နေရာမျိုးကို မကြာခဏ သွားရောက်လေ့ရှိသည်။ သူသည် V မြို့နှင့် မရင်းနှီးသော်လည်း ဓားရောင်းသည့်ဆိုင်ကို ရှာဖွေရန်မှာ သူအတွက် လွယ်ကူလှသည်။
"ဟေ့ လူငယ်လေး၊ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်နဲ့ ရပ်တည်ပုံကို ကြည့်ရတာ မင်းက အခြေအနေမဲ့နေတဲ့ပုံ မပေါက်ပါလား။ ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ဓားတစ်ရာတောင်းဆိုနေတာ၊ မင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို ခုတ်သတ်ဖို့ ကြံနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။" ဓားဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သည့် ကုန်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရသော်လည်း ဟိုကိုင်ယွမ် က စစချင်းပင် ဓားတစ်ရာ လိုချင်သည်ဟု ပြောလိုက်သည့်အတွက် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်က အခြေအနေမဲ့နေတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလို့ အစ်ကိုကြီးကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့ပြီးပြီလေ၊ အဲဒီတော့ ကျွန်တော်က ဒီဓားတွေကို လူခုတ်ဖို့ သုံးပါ့မလား။ ဒီနေရာကို ပို့ပေးဖို့ အစ်ကိုကြီး ကူညီပေးနိုင်မလား။" ငွေကြိုပေးချေပြီးနောက် ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ဂိုဒေါင်၏ လိပ်စာကို ဆိုင်ပိုင်ရှင်ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။
"ပို့ပေးနိုင်ပါတယ်။ နေ့လယ်ကျရင် မင်းရဲ့ အော်ဒါကို လူတွေနဲ့ ပို့ပေးလိုက်မယ်။"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ မကြာသေးခင်ကမှ မှောင်ခိုဈေးမှာ တိုက်ခိုက်မှုဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ ယာဉ်တွေ ရောက်လာတာမျိုး ကြားမိသေးလား။" ဟိုကိုင်ယွမ် က တစ်ဆက်တည်း မေးလိုက်သည်။
"တိုက်ခိုက်မှုဒဏ် ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ ယာဉ်တွေလား!" ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် လက်ထဲမှ ငွေစက္ကူများကို ရေတွက်ရင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် အနီးသို့ တိုးကပ်လာသည်။ "အေး၊ လူငယ်လေး မင်းက ကံကောင်းသားပဲ။ ဟိုရှေ့နားမှာ ကားအရောင်းအဝယ်လုပ်တဲ့သူတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူတို့ဆီမှာ ပစ္စည်းအသစ်တွေ ရောက်လာတယ်။ အဲဒီပစ္စည်းတွေထဲမှာ Hummer ကားတစ်စီး ပါနေတယ်။ တစ်ယောက်ယောက် ဝယ်သွားပြီးပြီလားတော့ မသိဘူး၊ သွားမေးကြည့်ဦး။ ဓားသမားစန်း (Sword San) က မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တာလို့ ပြောလိုက်။"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" Hummer ကားရှိသည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
Hummer ကားများသည် ဆီစားများသော်လည်း အလွန်ပင် ကြံ့ခိုင်သည်။ အပြင်ပန်းကြည့်ကောင်းပြီး အလွယ်တကူ ပျက်စီးတတ်သည့် တံဆိပ်ပါကားများနှင့် မတူပေ။ ၎င်းသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်လွန် ကမ္ဘာမြေ၏ အခြေအနေနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ကိုက်ညီလိမ့်မည်။
ကားအရောင်းအဝယ်လုပ်သည့်နေရာကို တွေ့ရှိသွားသောအခါ သူသည် တံခါးကို ဖွင့်ဝင်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သည့် Hummer H1 ကားကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဒါက စစ်သုံး Hummer ကား အစစ်ပဲ! ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
အဆိုပါ နေရာတွင် ကားအရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်သူမှာ အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် မျက်နှာတွင် အမာရွတ်တစ်ခုပါရှိပြီး အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။ သူသည် Hummer ကားကို ကိုင်တွယ်နေရင်းက ဟိုကိုင်ယွမ် ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းက ဓားသမားစန်း ဆီက လာတာလား။ သူက ငါ့ဆီကို လူလွှတ်လိုက်မယ်လို့ ပြောထားတယ်။" ထိုသူသည် အသံသြသြဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ အစ်ကိုကြီး။ ကျွန်တော်က တိုက်ခိုက်မှုဒဏ် ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ ကားကောင်းကောင်းတစ်စီးကို ရှာနေတာပါ။ ဒီ Hummer ကားကို ကျွန်တော် ကြည့်လို့ရမလား။"
"ကြည့်လို့ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သာမန် Hummer မဟုတ်ဘူး။ စစ်သုံးအဆင့်မြှင့်တင်ထားတဲ့ ဗားရှင်းအမျိုးအစားပဲ။ ကိုယ်ထည်က သံမဏိပြားအထူကြီးတွေနဲ့ လုပ်ထားတာ၊ သေနတ်ကျည်ဆံတွေကိုတောင် ကာကွယ်နိုင်တယ်။ အင်ဂျင်ကလည်း အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး ဘယ်လိုလမ်းကြမ်းကိုမဆို ဖြတ်ကျော်နိုင်တယ်။" ကားအရောင်းသမားသည် ကား၏ အားသာချက်များကို အသေးစိတ် ရှင်းပြနေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကားဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ လက်ဖြင့် ကိုင်တွယ်စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ကား၏ ကိုယ်ထည်မှာ အလွန်ပင် ခိုင်ခံ့ပြီး တည်ငြိမ်လှသည်။ သူသည် ကားအတွင်းခန်းသို့ ဝင်ထိုင်ကြည့်လိုက်ရာ အရာအားလုံးမှာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူ လိုချင်နေသည့်အရာပင် ဖြစ်သည်။
"ဒီကားအတွက် ဈေးနှုန်းက ဘယ်လောက်လဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။
"မင်းက ဓားသမားစန်း မိတ်ဆက်ပေးတဲ့သူဆိုတော့ ငါ ဈေးလျှော့ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကားက ဈေးကြီးတယ်။ မင်းမှာ ပိုက်ဆံအလုံအလောက် ရှိရဲ့လား။" ကားအရောင်းသမားက သံသယဝင်သည့်အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် စကားမပြောဘဲ သူ၏ ဘဏ်အကောင့်ထဲမှ ငွေပမာဏကို ပြသလိုက်သည်။ ကားအရောင်းသမား၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ယူလိုက်ပြီး -
"ဟားဟား၊ မင်းက တကယ့်ကို သူဌေးပဲ။ ဒီကားက မင်းအတွက်ပဲ။ အခုချက်ချင်း စာချုပ်ချုပ်ပြီး ပစ္စည်းလွှဲပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် သိထားရမှာတစ်ခုက ဒီကားက ဆီစား အလွန်များတယ်။ မင်းအနေနဲ့ ဆီအပိုတွေကို ကြိုတင်စုဆောင်းထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်။"
"အဲဒီအချက်ကို ကျွန်တော် သိပြီးသားပါ။ အစ်ကိုကြီး၊ ဒီကားအတွက် လိုအပ်တဲ့ အပိုပစ္စည်းတွေနဲ့ ဆီတိုင်ကီတွေကိုပါ ထပ်ဖြည့်ပေးနိုင်မလား။ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံပိုပေးပါမယ်။" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ စကားကြောင့် ကားအရောင်းသမား ပိုမိုကျေနပ်သွားသည်။
"အေးလေ၊ ပိုက်ဆံပေးရင် ဘာမဆို ဖြစ်တာပဲ။ မင်းအတွက် အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်ပေးလိုက်မယ်။"
ဟိုကိုင်ယွမ် သည် ကားအတွက် ညှိနှိုင်းမှုများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် လွန်စွာမှ ပေါ့ပါးသွားသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွက် သူ ပြင်ဆင်ထားသည့်အရာများမှာ တစ်စထက်တစ်စ ပြည့်စုံလာပြီ ဖြစ်သည်။ တာအိုဘိုးဘေး ၏ အမွေအနှစ်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ ဘဝလမ်းကြောင်းမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု သူသည် အရာရာကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။