"ဟားဟား..." လောင်ဟောက်ထျန်း က ခန္ဓာကိုယ်ကြွက်သားများကို ဆန့်ထုတ်ရင်း အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဘယ်တော့ ခရီးထွက်ကြမှာလဲ။ အဲဒီသောက်ကျင့်ယုတ်တဲ့ လက်ထောက်ညာဘက်တပ်မှူးကို ငါ အကြောင်းကြားရဦးမယ်။"
"ဒီနေ့ပဲ ထွက်ကြတာပေါ့။ အားလုံးလည်း စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွနေကြတာဆိုတော့ နေ့လယ်စာစားပြီးတာနဲ့ စထွက်လို့ရပြီ။ အားလုံးပဲ ငါ့တပ်ခွဲဘက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ။ ငါတို့ စားပွဲဝိုင်းကြီးတစ်ခုနဲ့ ဧည့်ခံမယ်" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ပခုံးကို လက်ဖြင့်ဖက်ရင်း ကြေညာလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ! ငါ လက်ထောက်ညာဘက်တပ်မှူးဆီ သွားခေါ်လိုက်မယ်!"
"ဒါဆိုရင်ကော ငါ့ကိုလည်း ဖိတ်တာလားဟင်။ စက်ပြင်ဆရာမပါတဲ့ ကြေးစားစစ်သည်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က ဘယ်မှဝေးဝေးမသွားနိုင်ဘူးလေ" ဆိုသည့် အသံကြည်လင်တစ်သံက ခြေသံများနှင့်အတူ သူတို့နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူတို့၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ဆောင်းထားသော စိမ်းပြာရောင် ဖုံးကွယ်ရေးအစင်းကြောင်းပုံစံ ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်က ထိုသူ၏မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ အပြာရောင် စက်ပြင်ဝတ်စုံနှင့် အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အစိမ်းရောင် စစ်ဘက်သုံး ဖုံးကွယ်ရေးဘောင်းဘီနှင့် အနက်ရောင် တိုက်ပွဲဝင်ဖိနပ်တို့ကို စီးထားကာ တစ်ကိုယ်လုံးကို ကြည့်လိုက်လျှင် အလွန်ပင် စမတ်ကျနေသည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲဟေ့" ဟု ဟိုကိုင်ယွမ် က မျက်ခုံးများပင့်တက်လာလျက် ထိုသူအား မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ထဲကကော ဒီကောင်ကို ဘယ်သူသိလဲ။"
"မသိဘူး" လောင်ကျန့်ရယ် က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးရှသောအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
"အင်း... သူက စက်ရုံက တခြားစက်ပြင်ဆရာတစ်ယောက်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား" လောင်ဟောက်ထျန်း က ဦးထုပ်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်ရင်း သူ၏ဘောပင်ဖုံးကို အတွေးနက်စွာ ကိုက်နေသည်။
ထိုသူစိမ်း၏ နှုတ်ခမ်းပါးများမှာ စိတ်တိုမှုကြောင့် တင်းသွားပြီး ဦးထုပ်ကို စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ချွတ်ကာ သူတို့အုပ်စုထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
"မင်းတို့သေမှပဲ၊ ကျေးဇူးတရားမသိတဲ့ လူသိုက်တွေယာ!!" ယခုအခါ ယခင်ကထက် ပို၍ရှည်နေသော နူးညံ့သည့်ဆံနွယ်များ၊ ဖြူစင်ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းစင်သော အသားအရေ၊ နုနယ်လှပသည့်မျက်နှာနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် တလက်လက်တောက်နေသော မျက်လုံးအစုံ။ ဤသည်မှာ တစ်လတိတိ စက်ရုံအတွင်း ပိတ်လှောင်ခံခဲ့ရသည့် (ဆိုလိုသည်မှာ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသည့်) ပျောက်ဆုံးနေသော လီချင်း မဟုတ်ဘဲ အခြားဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
"ဟားဟား... ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာတာပဲ" လောင်ကျန့်ရယ် က အူလှိုက်သည်းလှိုက် ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟွန့်၊ မင်းတို့ စက်ပြင်ဆရာမပါဘဲ မစ်ရှင်ထွက်တော့မယ်ဆိုတာ ငါ့ဆရာပြောတာကို တိုက်ဆိုင်လို့ ကြားလိုက်ရတာ။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ကို လိုက်ရှာဖို့ အရေးတကြီး လာခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ကို မေ့ကုန်ကြပြီပဲ!" လီချင်း က နှာတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီးမှ လှည့်ထွက်သွားသည်။ "မင်းတို့က ငါ့ကို မကြိုဆိုတော့လည်း ငါ ပြန်တော့မယ်။ ဒီဘိုးတော်ကြီး စက်ရုံကိုပဲ ပြန်ပြီး ငါ့ဆရာကို သွားရှာတော့မယ်!"
"ချင်းလေး" တစ်ချိန်လုံး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ငြိမ်နေခဲ့သော ချင်းကျွင်း က နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး လီချင်း မထွက်သွားနိုင်အောင် လက်ကို ဆွဲကိုင်တားလိုက်သည်။
ကျန်ရှိနေသော ကြည့်ရှုသူ သုံးဦးကတော့ ဒရာမာဇာတ်လမ်းကြီး ဘယ်လိုအဆုံးသတ်မလဲဆိုတာကို ဘယ်လောက်ပဲ ဆက်ကြည့်ချင်နေပါစေ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်လိုက်ကြတော့သည်။
ကျန်လူများ မျက်ကွယ်ရာသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် လီချင်း က ချင်းကျွင်း ၏လက်ကို ခါထုတ်ပစ်လိုက်သည်။
"မင်း ငါ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး မဟုတ်လား။ ငါ စက်ရုံထဲမှာ တစ်လတိတိ ပိတ်လှောင်ခံရတုန်းက မင်း ငါ့ဆီ တစ်ခါတလေတောင် လာမကြည့်ဘူး။ အခုကျမှ ဘာလို့ လာတားနေတာလဲ" ချင်းကျွင်း တစ်ခါမှ ပေါ်မလာခဲ့ခြင်းကြောင့် လီချင်း ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်တရာ နာကျင်နေရသည်။
သူ၏မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး ဝမ်းနည်းနာကျင်မှုများဖြင့် အပြည့်ရှိနေပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ မျက်တောင်ဖျားတွင် မျက်ရည်စများ တွဲခိုနေလျက် မည်သည့်အချိန်မဆို ကျဆင်းလာတော့မည့် ပုံစံဖြစ်နေသည်။
"အရူးလေးရာ၊ ငါ့မှာ မင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။" ထိုသွယ်လျသည့် ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ချင်းကျွင်း ၏ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာက တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူ ထပ်မံ၍ ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး လီချင်း ကို နောက်ဘက်မှနေ၍ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သိုင်းဖက်လိုက်သည်။ "ငါ မင်းဆီ လာမလည်ခဲ့တာက မင်းကို အာရုံမပျံ့လွင့်စေချင်လို့ပါ။"
"လိမ်တာ။" ဤရင်ခွင်နွေးနွေးလေးနှင့် ရင်းနှီးနေကျ အနံ့ဆိုးလေး။ တစ်လတိတိတိုင်အောင် ဤလူသားက သူ၏နေ့စဉ်အိပ်မက်များကို ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည်။
"ငါ မလိမ်ပါဘူး။ တစ်နေ့တာရဲ့ အဆုံးမှာ စက်ရုံဝင်းပေါက်ကို နေ့တိုင်း မပျက်မကွက် ငေးကြည့်ပြီး 'ဒီနေ့လည်း သူ ရောက်မလာပြန်ဘူး' လို့ ပြောတတ်တဲ့ အဲဒီအရူးလေး ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။" နောက်ဆုံးစကားလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် ချင်းကျွင်း တစ်ယောက် သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ လူသားလေး တောင့်တင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"မင်း... မင်း ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ။" ထိုနွေးထွေးပြီး နူးညံ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းအစုံနှင့် ဆုံတွေ့ရန် ခေါင်းမော့လိုက်ရင်း လီချင်း မှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရတော့သည်။
"ငါ ဘယ်လိုသိတယ် ထင်လို့လဲ။" နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကောက်ကာ ပြုံးလိုက်ရင်း ချင်းကျွင်း က ရှေ့သို့တိုးလာကာ သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို ငုံ့၍ နမ်းလိုက်လေသည်။