မူလက လေထုထဲတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့သော အဖြူရောင်သတ္တဝါလေးသည် ဟိုကိုင်ယွမ်၏ သံသယဝင်နေသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုံ့သွားသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာငယ်လေးပေါ်တွင် ဒေါသတို့ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လက်သီးဆုပ်ကို ထောင်ပြကာ နားမလည်နိုင်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်တော့သည်။ ထို့နောက် ဟိုကိုင်ယွမ်၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ပျံသန်းထွက်သွားလေသည်။
"ဟေး! ခဏနေဦး!" ဟိုကိုင်ယွမ်က ၎င်း၏နောက်သို့ အမီလိုက်သွားရင်း ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် သတ္တဝါလေးသည် ပထမဆုံး မုန်လာဥပင်၏ ရွက်ဖူးစည်စည်များထဲသို့ တိုးဝင်ကာ သစ်ကိုင်းနောက်တွင် ပုန်းအောင်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
တစ်ဖက်လူမှာ အဝတ်စလေးတစ်စပင် မမြင်ရလောက်အောင် ထိုနေရာတွင် သေသေသပ်သပ် ပုန်းအောင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ငိုကြွေးနေဆဲဖြစ်သော သစ်ပင်ဝိဉာည်ကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက် လှည့်ကာ တရားထိုင်ရန် ဝါးတဲထဲသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။
သူ့ကျောကို သစ်ပင်နှင့်မှီလိုက်သည်နှင့် ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် သတ္တဝါလေးသည် အရွက်တစ်ရွက်နောက်မှနေ၍ ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းထွက်ပြူလာသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ်က ကျောပေးထားသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်း၏မျက်လုံးများတွင် အနိုင်ကျင့်ခံရသကဲ့သို့သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး မျက်ခုံးများ ပို၍တွန့်ချိုးသွားသည်။ နှုတ်ဖျားမှ တိုးတိုးလေး ညည်းညူလိုက်သဖြင့် အတော်လေး စိတ်ကောက်နေပုံပေါ်ပေသည်။
သို့သော် ၎င်းဘာကြောင့် စိတ်ကောက်နေသည်ကိုမူ ၎င်းကိုယ်တိုင်သာ သိပေလိမ့်မည်။
ငြိမ်သက်နေခဲ့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စီးကြောင်းကြီးသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာပြီး ဟိုကိုင်ယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အတွင်းပိုင်းဝိညာဉ်စွမ်းအင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခွင်မှ ကိုက်ခဲနာကျင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပန်းပြေသွားလေသည်။ နောက်ထပ်အဆင့်တစ်ဆင့်သို့ နီးကပ်လာနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူအနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ နွေးထွေးသောစွမ်းအင်စီးကြောင်းသည် သူ့ရဲ့မာရ်ယာကြောများတစ်လျှောက် လှည့်ပတ်ကာ ဗိုက်အောက်ပိုင်းရှိ ထူထပ်သောစွမ်းအင်ဘောလုံးဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ အသက်ရှူထုတ်လိုက်တိုင်း မသန့်စင်သောလေငွေ့များ ထွက်သွားပြီး လက်ဖျားနှင့် ခြေဖျားများတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ကျဉ်စပ်စပ်ခံစားချက်ကြီးလည်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် မျက်လုံးကို ညင်သာစွာ ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ၏အကြည့်တို့သည် သူ၏ရှေ့တွင် ထိုင်နေကာ တောက်ပနီရမြန်းနေသော ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးကို ပွေ့ဖက်၍ ပျော်ရွှင်စွာ ကိုက်စားနေသည့် သစ်ပင်ဝိဉာည်လေးဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝါးစားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဟိုတျန်ကျီ၏ ပုံတူပန်းချီကားကို မှိုင်တွေစွာ စိုက်ကြည့်နေသော အဖြူရောင်သတ္တဝါလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏မျက်နှာထက်တွင်မူ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသည့် အရိပ်အယောင်များ စွန်းထင်းနေသည်။
ဟိုကိုင်ယွမ်သည် ခြေဖျားထောက်ကာ စားပွဲဆီသို့ အသံမထွက်ဘဲ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့အနုဇာတအသိစိတ်က မတော်တဆဖြင့် ထိုသတ္တဝါငယ်လေးကို လန့်သွားစေမည်စိုးသဖြင့် အနည်းငယ် သတိထားနေထိုင်ရန် အဘယ်ကြောင့် ညွှန်ပြနေသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် အတိအကျ မသိပေ။
"မင်းက ဟိုတျန်ကျီကို သိလို့လား"
ဟိုကိုင်ယွမ်၏ နူးညံ့သောမေးခွန်းကြောင့် ထိုသတ္တဝါလေးမှာ တောင့်သွားပြီး ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်လာသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းခြင်း မရှိဘဲ သူ့ကို ခေတ္တမျှ မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ဝန်လေးစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။
"မင်းက ဒီ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှာ အမြဲတမ်း နေထိုင်ခဲ့တာလား" အဖြူရောင်သတ္တဝါငယ်လေး၏ နာခံတတ်ဟန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နေရာလွတ် (Dimension) ထပ်မံထွက်ပြေးတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ဟိုကိုင်ယွမ် သိလိုက်သဖြင့် စားပွဲထောင့်ကိုမှီကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
၎င်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီးနောက် လွင့်ပျံလာကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လူကြီးမင်း ပေးခဲ့သည့် ရှေးဟောင်းသစ်သားသေတ္တာဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ ထိုသတ္တဝါလေးသည် ငွေရောင်အလင်းလုံးအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြီး ပိတ်ထားသော အဖုံးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သွားသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် တုံ့ပြန်ရန်ပင် မမီလိုက်မီ သေတ္တာအဖုံးပွင့်ထွက်လာပြီး ငွေရောင်ဓားရှည်တစ်လက် ဟိုကိုင်ယွမ် ထွက်လာသည်။ ထိုလက်နက်သည် ဝါးတဲလယ်တွင် ခေတ္တမျှ လွင့်မျောနေပြီးမှ ဟိုကိုင်ယွမ်၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် နှေးကွေးစွာ လာရပ်သွားသည်။
"ဒါဆိုရင် မင်းက အဲဒီသေတ္တာထဲက ငွေရောင်ဓားရဲ့ ဝိညာဉ်ပေါ့" အလျားလိုက် ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သော နှစ်ဖက်သွားဓားသွားကို အကဲခတ်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ်က တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
ကားထဲတွင် ထိုသစ်သားသေတ္တာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖွင့်ကြည့်စဉ်က ပိုးထည်အောက်ရှိ ဤငွေရောင်ဓားကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူအံ့သြသွားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူအထူးတလည် စဉ်းစားမနေဘဲ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲသို့သာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထည့်သိမ်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုအခါတွင်မူ ဤကောင်လေးသည် ဓားဝိညာဉ် သို့မဟုတ် ထိုနှင့်ဆင်တူသော သတ္တဝါတစ်မျိုး ဖြစ်ရပေမည်။ ပြီးတော့ သူ၏ဘိုးဘေး ပုံတူပန်းချီကားကို စိုက်ကြည့်ခဲ့သည့် ပုံစံကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းသည် ဟိုတျန်ကျီ၏ ကိုယ်ပိုင်ဓား ဖြစ်ခဲ့ရပေမည်။
ထိုမျှသာမက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လူကြီးမင်းသည်လည်း ဟိုတျန်ကျီကို သိရှိပြီး ဟိုကိုင်ယွမ်မှာ ၎င်း၏အရိုက်အရာကို ဆက်ခံသူဖြစ်ကြောင်း သိရှိပုံရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤဓားကို သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဟိုကိုင်ယွမ် အတွေးထဲနစ်မြုပ်နေစဉ်မှာပင် ဓားသွားတစ်လျှောက် ငွေရောင်အလင်းတန်း ဖျတ်ခနဲလက်သွားသည်။ သေတ္တာအဖုံးပေါ်တွင် စာလုံးနှစ်လုံးပေါ်လာပြီး ရေးထားသည်များကို အသေအချာ ဖတ်နိုင်ရန် သူအတော်လေး အချိန်ယူလိုက်ရသည်။
"လျိုယင်း (Liu Ying)။ အဲဒါ မင်းရဲ့နာမည်လား"
ဓားရှည်ကြီးသည် သူ၏မေးခွန်းကို အတည်ပြုသည့်အလား တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ဖြာထွက်လာပြီး ဟိုကိုင်ယွမ်၏ ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်ပျံသန်းတော့သည်။
ဓားသွားဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာခံစားချက်ကို သူအာရုံခံမိသဖြင့် မျက်စိတစ်ဆုံး အပြုံးယိုဖိတ်သွားသည်။ "မင်းက ဟိုတျန်ကျီရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဓားလည်းဖြစ်တယ်၊ လူကြီးမင်းကလည်း မင်းကို ငါ့ကိုပေးခဲ့တာဆိုတော့ မင်းငါ့ဘေးမှာ ဆက်ပြီးရှိနေတာကို ငါကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး"
ငွေရောင်အလင်းတန်း နောက်တစ်ကြိမ် လက်သွားသည်နှင့် ဓားရှည်ကြီးသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် သတ္တဝါလေးအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားကာ ဟိုကိုင်ယွမ်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလေသည်။
ဤကဲ့သို့ဖြင့် နောက်ထပ်ဝိညာဉ်ငယ်လေးတစ်ကောင်သည် ဟိုကိုင်ယွမ်၏ နေရာလွတ် (Dimension) ထဲတွင် နေရာဝင်ယူသွားခဲ့သည်။ သူအကြောင်းရင်းကို မည်သို့မှ နားမလည်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့်အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကြောင့် နာခံတတ်ပြီး သဘောကောင်းသော လျိုယင်းလေးသည် သစ်ပင်ဝိဉာည်နှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါကျမှ အတော်လေး 'ရိုင်းစိုင်း' သွားတတ်သည်။ သူဝင်လာတိုင်း သစ်ပင်ဝိဉာည်လေးတစ်ကောင် ဓားဝိညာဉ်ငယ်လေး၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို ခံနေရသည်ကို မြင်တွေ့ရလေ့ရှိသည်။ ၎င်း၏နောက်ကွယ်မှ အကြောင်းရင်းကို သူအတော်လေး ကြာမှသာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လေသည်။