သူ့ဘယ်ဘက်လက်ချောင်းလေးတွေ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် အဆောင်အယောဂ အကြွေစေ့တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူက လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဒီကလေးကို ဒါလေး ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်ပါ။ ငြိမ်းချမ်းစွာ ကြီးပြင်းနိုင်ဖို့ ကာကွယ်ပေးမယ့် အဆောင်တစ်ခုပါပဲ။"
ကမ်းပေးလာသည့် အဆောင်ကို ယူလိုက်ရင်း ထိုအမျိုးသမီးက ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ကျေးဇူးတင်စကား ရိုရိုသေသေ ဆိုလေသည်။
နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် ပြန်ရောက်လာ၏။ ဟမ်မာကား၏ နောက်မှ လူသုံးဆယ်ဆံ့ ဘတ်စ်ကားကြီးတစ်စီး လိုက်ပါလာပြီး ယင်းကို မောင်းနှင်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ B စစ်ဒေသ၏ တပ်မှူးချုပ် လုံဟုန်ကျန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့ကို တစ်ကျော့ပြန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသူများက ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်ကြကာ အမျိုးသမီးနှင့် သူမ၏ရင်သွေးငယ်မှာမူ ဟမ်မာကား၏ နောက်ခုံသို့ ဝင်ထိုင်ကြသည်။ ဘတ်စ်ကားကို လုံခြုံရေးဇုန်ဆီသို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးကြပြီး မော်တော်ယာဉ်မှာ ဂိတ်ပေါက်အတွင်းသို့ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာမှ ထွက်ခွာလာကြလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဟမ်မာကားကြီးသည် ပင်မလမ်းမကြီးမှ ထွက်ခွာလာပြီး A မြို့သို့ ပြန်သွားရာ အဓိကအမြန်လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ မောင်းနှင်နှုန်းမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်နေ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တစ်လမ်းလုံး ကားမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားသည့် မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် အမျိုးသမီးမှာ ကြောက်လန့်တကြား အန်မိလောက်သည်အထိ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
စံချိန်တင် လေးနာရီခွဲအတွင်းမှာပင် ဟမ်မာကားသည် လုံခြုံရေးဇုန်၏ ဂိတ်ပေါက်ရှေ့တွင် နှေးကွေးစွာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဤသည်မှာ အမျိုးသမီးအတွက် လုံခြုံရေးဇုန်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သီးသန့်နေရာချထားပေးမည့် အကဲခတ်စောင့်ကြည့်ရေးနေရာသို့ မပို့ဆောင်မီ စစ်ဆေးမှုခံယူရန် တန်းစီရပေမည်။
အထောက်အထားကတ်ပြားများကို အပ်နှံပြီးနောက် လောင်ကျန့်ရယ် နှင့် ဟိုကိုင်ယွမ် တို့သည် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ သို့မဟုတ် အနာတရ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိစေရန်အတွက် တစ်ကိုယ်လုံး အပြည့်အစုံ စစ်ဆေးမှုခံယူကြသည်။ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ပြီးနောက်မှသာ သူတို့ကို ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုလေသည်။
မစ်ရှင်ခန်းမသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် မစ္စတာဝမ်ကို ၎င်းတို့၏ အောင်မြင်မှုအကြောင်း အသိပေးကြကာ သူ့ဇနီးနှင့် ကလေးကို တွေ့ဆုံနိုင်ရန်အတွက် သီးသန့်နေရာချထားရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပေးကြသည်။ ဤကဲ့သို့ဖြင့် သူတို့၏တာဝန်မှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။
အမျိုးသမီးနှင့် သူမ၏ရင်သွေးငယ်မှာ သတ်မှတ်ချိန်မပြည့်မချင်း သီးသန့်နေရာမှ ထွက်လာခွင့်မရှိသကဲ့သို့ မစ္စတာဝမ်ကိုလည်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မပြုပေ။ သို့သော်လည်း ထိုလင်မယားနှစ်ဦးမှာ ဖန်သားပြင်အတားအဆီးကြားမှနေ၍ အချင်းချင်း နူးညံ့ကြင်နာစွာ ငေးကြည့်နေကြပြီး ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် တလက်လက်တောက်နေသော မျက်ရည်များ ဝိုင်းစက်နေကြသည်။
အဝေးမှနေ၍ သူတို့ကို ငေးကြည့်နေရင်း ကလေးကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မြင်တွေ့နိုင်ရန် အမျိုးသမီးက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မြှောက်ပြနေသည်ကို ဟိုကိုင်ယွမ် မြင်လိုက်ရသောအခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးယိုလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။
"ကပ်ဘေးကြီးထဲမှာ ဒီလိုမျိုး ပျော်ရွှင်စရာ အပြုံးမျိုးကို မြင်တွေ့ခွင့်ရတာက ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ခုပါပဲ" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရစ်သိုင်းဖက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အင်း၊ သွားကြရအောင်။ ငါတို့တွေ 'စုန်းပညာဂိုဏ်း' အကြောင်းကို အဘိုးနဲ့ ကျောင်းထိုင်ဘုန်းတော်ကြီးအဘိုးကို အသိပေးရမယ်" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်ကို ယူကိုင်ရင်း ဟိုကိုင်ယွမ် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူ့အမေ ကွယ်လွန်သွားပြီး အဖေက အိမ်ထောင်အသစ် ပြုခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က တစ်ကမ္ဘာလုံးက သူ့ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ ယခင်ဘဝတုန်းက မိထွေးဖြစ်သူက သူ့အား အသားစားပုရွက်ဆိတ်အုပ်ထဲသို့ ကန်ချလိုက်ပြီးနောက် သူသည် မည်သူ့ကိုမဆို ယုံကြည်ရန် အလွန်တရာ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့တော့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ဘဝကို အကြွင်းမဲ့ အပ်နှံနိုင်သည့်သူတစ်ဦး သူ့တွင် ရှိနေပေပြီ။
သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားသော ဤအမျိုးသားမှာ ဟိုကိုင်ယွမ် အတောမသတ်နိုင်အောင် ယိုယွင်းပျက်စီးလုနီးပါး ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းမှ ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့သူ၊ Z မြို့မှ A မြို့သို့ ရှည်လျားသော ခရီးလမ်းတစ်လျှောက် သူနှင့်အတူ လိုက်ပါပေးခဲ့သူနှင့် သူ့အား နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးများ၊ စိုးရိမ်ပူပန်သည့် စကားများဖြင့် အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ပေးတတ်သူပင် ဖြစ်ပေသည်။
"အကြောင်းကြားတာကို ကိုယ့်ကိုပဲ ခွင့်ပြုပေးပါ။ မင်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ အများကြီး သုံးထားရတာလေ" လောင်ကျန့်ရယ် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ကြီးလေးသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ထမ်းပိုးနေသည်ကို သူ မမြင်လိုပါ၊ အကြောင်းမှာ သူချစ်ရသူ၏ မျက်နှာလေး တင်းမာသွားတိုင်း သူ့ရင်ထဲမှာ နာကျင်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ အဘိုးနဲ့ ကျောင်းထိုင်ဘုန်းတော်ကြီးအဘိုးကို သွားတွေ့ရုံပါပဲ။ သူတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်စရာမှ မလိုတာ" ဟိုကိုင်ယွမ် က တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လောင်ကျန့်ရယ် ၏ လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားနဲ့အတူ လိုက်သွားချင်တယ်"
ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အပြုံးကြောင့် လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။ သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းထိပ်လေးကို နမ်းလိုက်လေသည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ အားလုံးအတူတူ သွားကြစို့"
အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များကို နောက်မှ စိုးရိမ်ပူပန်ကြတာပေါ့။ သို့သော် သူတို့၏မျက်စိရှေ့တွင် ဖြန့်ကျက်လာမည့် အနာဂတ်အတွက်မူ သူတို့တောင့်တသည်မှာ မိမိတို့၏အဖော်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရန်သာဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်ကြတော့ပေ။