"ဒါကတော့ အသေအချာပါပဲ။" ဟိုကိုင်ယွမ် မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သည်ကို မြင်တော့ လောင်ကျန့်ရယ် က တစ်ဖက်လူမှာ စက္ကူငှက်များကို ထိန်းချုပ်ရန် အာရုံစိုက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် စကားမပြောတော့ဘဲ လူငယ်လေးကို အစောင့်အရှောက်အဖြစ် ရပ်ပေးနေလိုက်သည်။
သူ၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် စက္ကူငှက်များသည် အခန်းတိုင်းကို ထပ်ဆင့်ရှာဖွေစစ်ဆေးကြသည်။ သူတို့မှတစ်ဆင့် အခန်းအများစု၏ တံခါးများမှာ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးခံထားရပြီး အတွင်း၌ တွေ့ရသမျှ ဖုတ်ကောင်များမှာလည်း ဦးခေါင်းများ ကြေမွလျက် သေဆုံးနေကြသည်ကို သူ တွေ့ရှိရသည်။ အိမ်တိုင်းရှိ စားသောက်စရာနှင့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်း မှန်သမျှလည်း ထိုသူ့လက်ချက်ဖြင့် ပါသွားကြပြီဖြစ်သည်။
တစ်နာရီခန့် ကုန်လွန်သွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ တစ်ဝက်အောက်သို့ လျော့ကျသွားသည်ကို စတင်ခံစားလာရချိန်တွင် သူ၏ စက္ကူငှက်များသည် ဆယ့်တစ်ထပ်သို့ နောက်ဆုံး၌ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနေရာရှိ အခန်းတစ်ခန်းအတွင်းမှ လူတို့လှုပ်ရှားနေသည့် ဝိုးတဝါးအသံများနှင့် တိုးညှင်းသော စကားပြောသံများကို အနီးစပ်ဆုံး ကြားနေရသည်။ အသံများမှာ အားအင်မရှိဘဲ တိုးဖျော့လှသည်။
"တွေ့ပြီ။ ဆယ့်တစ်ထပ်၊ အခန်း ၁၁၀၇။" ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ စုဝေးလာပြီး ဆံစွန်းများကို စိုစွတ်စေသည်။ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် မုန်လာဥနီဖျော်ရည် ပုလင်းငယ်တစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ သူ့၏ စွမ်းအင်များကို ဖြည့်တင်းရန် တစ်ကျိုက်မော့သောက်လိုက်သည်။
"ပင်ပန်းသွားပြီပေါ့။ ခဏလောက် အရင်အနားယူလိုက်၊ ပြီးရင် ငါတို့ အပေါ်ကို တက်ကြမယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် က ကုန်းညွတ်ကာ ဟိုကိုင်ယွမ် ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းပြီး ရေပုလင်းတစ်ခုကို ဟိုကိုင်ယွမ် နှုတ်ခမ်းနားသို့ တေ့ပေးကာ သောက်စေသည်။
"ရတယ်။" လောင်ကျန့်ရယ် ၏ ရင်ဘတ်ကိုမှီရင်း သူသည် ရေကို အငမ်းမရ အကျိုက်ကျိုက် သောက်ချလိုက်သည်။ "တံခါးက သော့ခတ်ထားတော့ စက္ကူငှက်တွေက ဝင်လို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အတွင်းထဲကနေ တိုးတိုးလေး ထွက်လာတဲ့ အသံတွေကိုတော့ ငါကြားရတယ်။ သူတို့ရဲ့ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းလှဘူး ထင်တယ်"
"ကယ်ဆယ်ခံရမယ့်သူတွေရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံရေးသာ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် အကြီးမားဆုံးပြဿနာက အစားအသောက်နဲ့ ရေပဲ။ ငါတို့ရဲ့ တာဝန်က အဲဒီမိသားစုကို ဖြစ်နိုင်ရင် ပြန်ခေါ်လာဖို့ တစ်ခုတည်းဖြစ်ပေမဲ့ ငါတို့လမ်းမှာ တွေ့ရတဲ့ အခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို လျစ်လျူရှုထားလို့ မရဘူးလေ။" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ပြောသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရေးသည် ကပ်ဘေးကာလတွင် လူတိုင်း၏ ပင်မရည်မှန်းချက်ဖြစ်သော်လည်း ဤကမ္ဘာကြီးသည် လူတစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ပိုင်ဆိုင်သည်မဟုတ်ပေ။ လူသားဟူသည် တစ်ယောက်တည်း သီးသန့်နေထိုင်ရန် ဖန်တီးထားခြင်းမဟုတ်ပါ။ လူတစ်ဦးချင်းစီက မည်မျှပင် လျစ်လျူရှုတတ်ပါစေ၊ အခြားသူများအားလုံး သေဆုံးသွားသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ဖုတ်ကောင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ဖြစ်စေ၊ ထိုအဖော်ကင်းမဲ့နေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမှာ ဖိအားပေးနေသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ထာဝရအထီးကျန်ဆန်မှုတို့ကြောင့် သေချာပေါက် ရူးသွပ်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
သူသည် စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း လောင်ကျန့်ရယ် တစ်ယောက် သူ့ကိုယ်သူ လူကောင်းတစ်ဦးဟု ဝန်ခံရဲခြင်းမရှိပေ။ သို့သော် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ကယ်တင်ရန် လိုအပ်နေသူတစ်ဦးရှိနေပါက သူသည် ကူညီမည့်လက်ကို မဆန့်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ အရာရာကို လျစ်လျူရှုနေဟန်ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် နူးညံ့သောစိတ်နှလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဟိုကိုင်ယွမ် ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ပြောစရာမလိုပေ။
နေရာလွတ် (Dimension) ထဲမှ အစားအသောက်အနည်းငယ်နှင့် ရေဘူးများကို ထုတ်ယူကာ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုသူနှစ်ဦးသည် ဆယ့်တစ်ထပ်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
တတိယထပ်မှ ဆယ့်တစ်ထပ်အထိဆိုလျှင် လူတစ်ဦးအနေဖြင့် အထပ်ရှစ်ထပ်ကို မြင့်တက်အောင် တက်ရမည်ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ရှာဖွေစဉ်က စွမ်းအင်အတော်များများ သုံးစွဲခဲ့ရသောကြောင့် ဟိုကိုင်ယွမ် မှာ ကိုးထပ်သို့ရောက်ချိန်တွင် အမောတကောဖြစ်ကာ ရင်ကျပ်နေလေပြီဖြစ်သည်။ ဤအဆောက်အအုံအတွင်းရှိ ဖုတ်ကောင်အားလုံးကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့သော စွမ်းရည်ရှင်ကို ယခုအချိန်တွင် သူ အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်မိနေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အကယ်၍ သူသာ လမ်းပေါ်ရှိ ဖုတ်ကောင်များကိုပါ သတ်ရင်း ဤလှေကားများကိုပါ တက်ရမည်ဆိုလျှင် သူ အလွန်အမင်း ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေပေလိမ့်မည်။
"ငါ့ကို ကျောပိုးခိုင်းချင်လား" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်ပြီး အသက်ရှူရပ်ရန် ကိုင်းညွတ်နေသော ဟိုကိုင်ယွမ် ကိုကြည့်ကာ နှမြောတသဖြစ်မိသည်။ "မကြိုက်ရင်လည်း ကိုယ် မင်းကို ပွေ့ချီသွားလို့ရပါတယ်။"
"မလိုပါဘူး။" အေးစိမ့်နေသော နံရံကိုမှီရင်း သူသည် လောင်ကျန့်ရယ် ကို မနာလိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမျှကြာအောင် လှေကားပေါ်တက်လာခဲ့ရသော်လည်း ထိုသူ၏ အသက်ရှူသံမှာ မူလအတိုင်း ချောမွေ့ညီညာနေဆဲဖြစ်သည်။
ခဏတာ အနားယူပြီးနောက် ထိုစုံတွဲသည် ဆက်လက်တက်သွားကြပြီး အခန်း ၁၁၀၇ ရှေ့သို့ အမြန်ပင် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဟိုကိုင်ယွမ် ၏ ထိန်းချုပ်မှုမရှိတော့သည့်အတွက် စက္ကူငှက်ဆယ်စောင်မှာ တံခါးရှေ့တွင် ပန်းတိုင်မဲ့စွာဖြင့် အသွားအလာ လွင့်ပျံနေကြသည်။ သူ လက်ကိုတစ်ချက်ယမ်းလိုက်သည်နှင့် စက္ကူငှက်များ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
လောင်ကျန့်ရယ် က လက်ကိုမြှောက်ကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ "အတွင်းမှာ ဘယ်သူများ ရှိပါသလဲ"
ပြတ်သားသော ခေါက်သံအပြီးတွင် အိမ်ထဲမှ ဆူညံသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် အသံအက်အက်ကြီးဖြင့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ရှင်... ရှင်တို့က လူသားတွေလား"
"အသေအချာပေါ့။ ဖုတ်ကောင်တွေက စကားမှမပြောနိုင်တာ။ တံခါးဖွင့်ပေးပါ။ မြို့တော် B ရဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာခရိုင်မှာ လုံခြုံရေးဇုန်ကို တည်ထောင်ပြီးသားဖြစ်ပါတယ်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးလည်း အဲဒီဘက်ကို သွားနေကြပါပြီ။" ဟု လောင်ကျန့်ရယ် က ပြန်ပြောသည်။
နောက်ထပ် ဆူညံသံတစ်သုန်သုန် ထွက်ပေါ်လာပြီး လေးလံသောပစ္စည်းများကို ရွှေ့ပြောင်းနေသည့်အသံများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ တံခါးမှာ မျက်လုံးမည်းမည်းလေးတစ်လုံး ထွက်ကြည့်နိုင်လောက်ရုံလေး ဟစိဟစိပွင့်လာသည်။
"တကယ်... တကယ်ပဲ လူတွေပါလား။ စစ်ယူနီဖોર્မတွေ ဝတ်ထားတယ်။ နိုင်ငံတော်က ငါတို့ကို မစွန့်ပစ်ရသေးဘူး... ငါတို့ကို ကယ်တင်နေပြီ!" ဝမ်းနည်းပမ်းနည်းဖြင့် အသံတုန်ရီနေသော အသံအက်အက်ကြီး ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။